Nieudacznikiem być czyli po co w ogóle żyć

Spotkałaś kiedyś typowego 'buraka' który twierdzi że jest świetny,mądry i wszystko mu się należy? Taki na pewno czuje się lepiej.

No ale jeśli to ma oznaczać to czucie się lepiej to ja dziękuję.
Zresztą uważam że tow moim przypadku awykonalne.

a wyobrażasz sobie mnie mówiącą że jestem super i że mi się wszystko nalezy?

Nie czytałem wszystkich postów w tym temacie ale jeśli chodzi o wątek pomocy psychoterapeuty / psychologa czy tam innego profesjonalisty od głowy to skłaniam się ku poglądom brzydulli. Myślę że jeśli człowiek nie potrafi ułożyć sobie w głowie całego tego gówna które nas otacza to wcale nie musi znaczyć że coś z nim nie tak. Może te wszystkie próby pokazania nam że ten shit trzeba akceptować jest karygodny? Może czasem warto stanąć okoniem i samemu się uporać ze swoimi demonami.
Chyba tylko jakieś myśli samobójcze mogłyby mnie skłonić do wizyt u tych profesjonalistów.
Jeśli ktoś ci włoży papkę do głowy i każe mówić że wszystko jest ok to co? W końcu ze względu na to podejście może kogoś znajdziesz ale po czasie te wszystkie problemy które cię dręczyły wyjdą i co wtedy. Jak sam nie jesteś w zgodzie ze sobą to nikt nie pomoże.

Prawdziwie skuteczna terapia nie polega na wkladaniu nikomu papki do glowy. Polega na konfrontacji ze swoimi ograniczeniami. Wy mylicie poprawe zyciowego nastawienia z bezmyslnym hurra optymizmem. Troche tak jakby doroslej osobie co plywac sie chce nauczyc, obiecywac, ze zostanie olimpijskim mistrzem- nie zostanie, ale plywac sie nauczy, co jest tysiac razy lepsze od toniecia.

Miss, polega ta konfrontacja na rozpoznawaniu swoich ograniczen, ktore niestety w wiekszosci sami sobie fundujemy, i uczeniu sie ich obalania. Nie sztuka jest powiedziec "boje sie ludzi". Sztuka jest zobaczyc to w sobie i zapytac sie "co z tym fantem moge zrobic? dlaczego mam takie a nie inne leki?"

Historia mojego prawa jazdy gdzieś już tu jest ale nawet sama jej już chyba nie znajdę więc się wysilę i powtórzę:
Pierwszy raz na kurs poszłam jak miałam 17 lat (jeszcze na maluchu ) Zrobiłam 20 obowiązkowych jazd i koncertowo oblałam a w tamtych czasach tylko wyjątkowe jełopy drogowe oblewały bo ruch był mniejszy i manewr tylko jeden do zrobienia (parkowanie tyłem). Manewru nie zrobiłam nawet w przybliżeniu no i egzaminator nawet jeśli wziął flaszkę od kursantów przepuścic mnie nie mógł o co zresztą nie mam pretensji. Wyszłam wtedy z trudem powstrzymując łzy i przysięgłam sobie że never ever.
Ale gdzieś pod koniec studiów pomyslalam sobie że no dobra, byłam młoda, może nie podeszłam do sprawy dojrzale,zresztą wszyscy mi mówi że każdy może się nauczyć tylko trzeba chcieć. Poszłam na kurs po raz drugi(miałam wtedy 26 lat), już zanim podeszłam pierwszy wykupiłam dodatkowe jazdy no i oczywiście oblalam. Zdałam za 4 razem, pow sumie chyba 40 czy 50 godzinach jazdy, zmieniając po drodze instruktora bo może instruktor niedobry.
Już mając prawko wyjechałam na miasto parę razy, z czego pamiętam 2 (może to były tylko 2 razy). Raz zupełnie sama i mało się nie zrąbałam w portki ze strachu,chyba jednak nie popełniłam żadnego większego wykroczenia poza tym że przejechałam przez całe miasto w piękny słoneczny dzień na długich światłach. Drugi raz wyjechałam z ojczymem, blisko domu zresztą i urwałam lusterko boczne bo się nie wyrobiłam obok autobusu. Nie pamiętam po którym wyjeździe konkretnie ale przestałam jeździć,podświadomie ze strachu a tłumacząc sobie że taniej autobusem  i przecież jak będę musiała to pojadę.
Po kilku latach znowu postanowiłam coś z tym zrobić ( a byłam już wtedy pewnie po 30tce). Znowu wykupiłam dodatkowe jazdy,chyba minimum 10. Po tym zaczełam trochę jeździć i jako tako sobie radzę ale tylko po znanym terenie.Na nieznanym terenie potrafię popełnić błąd typu niezauważenie że jestem na drodze jednokierunkowej czy wpakowanie się na trakt dla rowerzystów bez upewnienia się że nie jedzie rowerzysta.

A teraz krótkie streszczenie mojego życiorysu (po raz n-ty)
Jako piątkowa uczennica z liceum dostałam się na trudne studia (medycynę). Wybrałam je bo wierzyłam że moje oceny i łatwość nauki dają mi możliwości osiągnięcia czegoś i wierzyłam w powiedzonka typu 'jesteś kowalem swojego losu' i 'ucz się ucz bo nauka to potęgi klucz'.Nie wiem czy znasz jakichś studentów medycyny ale zapewniam Cię że to jest zupełnie inne studiowanie, ale dałam radę. Potem dostałam się na specjalizację (pracowałam w tym czasie w odległej miejscowości, musiałam wstawać o 4:30 a wracałam o 18:00 i po tym wszystkim jeszcze się uczyłam. Dostałam się na specjalizację, dostałam pensję 1000 zł,trochę potem mogłam dorobić dyżurami (ok. 7-8 na miesiąc),w międzyczasie nauczyłam się angielskiego chodząc na dodatkowe kursy i konwersacje (szkołami w tym zakresie nic nie dała), zrobiłam studia podyplomowe na wydziale informatyki UW (dojeżdzałam przez 2 lata co 2 weekend jakieś 350 km do wawy), pracowałam jako wolontariusz w hospicjum.
Wyglądałam przy tym jak mała szara myszka, bo ani kasy nie było na ubrania, ani to wygodne w szpilkach latać nocą do pacjentów hospicyjnych albo tłuc się pociągiem nocnym na wykłady do warszawy, a do wymyslania 'czegoś z niczego' talentu nie mam, no i zrąbana strasznie byłam. 30tka mi w tym czasie stuknęła a nigdy mnie nikt na randkę nawet nie probował zaprosić jak już o facetach mowa... Znajomości jakoś też nie zawieralam a te ze studiów jakoś się porozjeżdżały,ludzie powracali do domów, poznajdowali prace w innych miastach, zajęli się swoim zyciem... Została mi prawie że tylko ta koleżanka z liceum, z którą to radziłaś mi zerwać kontakty...
W końcu zdałam egzamin specjalizacyjny.Kosztowało mnie to pół roku kucia,totalnej izolacji towarzyskiej i wściekania się że znajomi sobie grilują i dawno zapomnieli jak to jest zdawać egzaminy a ja tu jak wybrakowana ofiara losu...
Wkrótce potem znalazłam pracę w międzynarodowej firmie zajmującej się badaniami klinicznymi. Balam się jak cholera, np robienia prezentacji ale znowu  tłumaczyła sobie że przecież każdy dorosły wykształcony człowiek da sobie z tym radę. Na kursach z robienia prezentacji też byłam. Niestety,ciągle mnie upominali,a to że za dużo 'yyy' używam, a to coś innego... w ocenach meetingów ciągle miałam bardzo niskie noty za moje prezentacje. Musiałam w tej pracy jeździć na spotkania z klientami gdzie jak już pisałam nie raz nie odzywałam się za bardzo bo nie wiedziałam co powiedzieć. Musiałam też czasem odwiedzać lekarzy, a ci często traktowali mnie jak nieopierzonego dzieciaczka (odzywkami typu: 'wiesz co to jest zapalenie dróg żółciowych w ogóle?' - nie musze dodawać że nie dawałam im powodu mysleć że nie wiem,i w ogóle to formalnie jestem specjalistą jak i ten pan doktor który tak powiedział, i jestem przekonana że gdybym była wysoką atrakcyjną kobietą to by tak nie powiedział, nawet gdyby wciąż nie wiedział jakie mam wykształcenie, to tak w nawiązaniu do 'słodziutkiego młodego wyglądu').
Pracę w końcu zmieniłam 2 lata temu żeby być blizej tego czego się uczyłam. Zatrudniłam się w NHS na stanowisku jakieś 5 lat poniżej swoich formalnych kwalifikacji. Teoretycznie powinnam błyszczeć i wierzyłam, szczerze wierzyłam że sobie świetnie poradzę a niestety dawałam i daję plamę za plamą. No i się załamałam...Bo się okazało że całe moje ksztalcenie się psu na budę...
Chciałam znaleźc jakąs inną prace ale niestety, nie przechodzę przez interview nawet jesli jestem jedynym kandydatem i moje CV im sie podoba bo nie mam 'soft skills' ogólnie mowiąc.
Więc reasumując mam prawie 40lat, siwe włosy, zęby w 80% z tworzywa sztucznego (każdy wielki egzamin kończył się jakimś ropniem i potężnym wypełnienie), zero doświadczenia w kontaktach z facetami i kilku przyjaciół. I kontrakt na czas określony który jak mi się skończy tonie wiem co.

Więc sorry, ale krew mnie zalewa kiedy ktoś, kto prawie mógłby być moim dzieckiem mówi mi że nie próbuję, jestem nadąsana i mam zmienić nastawienie.
Napracowałam się w życiu bardziej niż Ty możesz to sobie wyobrazić, i trochę sie po świecie poszlajałam. Widzę gdzie mnie to pozytywne nastawienie i wiara w siebie zawiodły i powiem Ci jestem bardzo rozczarowana.
Co mi Ciociu Dobra Rada sugerujesz? Mam iśc na kurs prawa jazdy po raz trzeci (czy czwarty właściwie)? Czy nie przejmować siei jeździć najwyżej kogoś rąbnę?
Mam rozpocząć specjalizację od nowa, z perspektywą skończenia diabolicznych egzaminów około 50tki? I swiadomością że zdanie egzaminów nie idzie w pakiecie z nabyciem umiejętności miekkich?

ale co radziłyście? zmienić nastawienie? całe życie (do 2011) miałam inne nastawienie i nic mi to nie dało

jak nie chcesz rad to po cholere się użalasz?nie odzywaj się i nie pisz jak to ci źle skoro nie chcesz niczego.

Brzydulla, piszesz tu ile wyrzeczen, niewdziecznosci i ciemnych dni Cie kariera lekarska kosztowala. A ja sie zapytam prosto- kto Ci kazal lekarzem zostac, jezeli Cie te wszystkie egzaminy i niewygody dolowaly? Przepraszam, ale to byla Twoja decyzja, zeby kuc, odizolowac sie od ludzi jak mnich; Twoja decyzja, zeby trwac w swoim zawodzie. Wiem, bo mam podobna przeszlosc. Tylko, ze ja sie zorientowalam, ze to nie dla mnie i walnelam ta medycyne w cholere, idac zamiast tego studiowac teologie- z czego jestem bardzo dzis zadowolona. Wiec nie fandzol tutaj jak Cie to zycie okropnie potraktowalo, bo kariere masz na wlasne zyczenie.

Co do tego, ze ludzie Cie niby traktuja jak dziecko, to ja sie osmiele zaproponowac, ze ten obraz istnieje tylko i wylacznie w Twojej glowie. Tony kobiet Ci tu pisza, ze mozna byc baardzo niska, a ma to zerowy wplyw na to ile szacunku dostajemy od innych. Zadna babka nie musi miec 1.80 cm wzrostu by byc traktowana powaznie. Masz kompleksy, ktore w sposob irracjonalny przenosisz na innych ludzi.

Nie wiem, czy Tobie ktokolwiek jest w stanie pomoc, ale gdyby jakis terapeuta odniosl sukces przekonujac Cie, ze wiekszosc Twoich przekonan na swoj temat (tych takze dotyczacych wzrostu) to wierutne bzdury, to byloby to prawdziwe zwyciestwo psychologii nad patologia. Oczywiscie mozesz mi powiedziec, ze to Ty masz racje, a te "wierutne bzdury" to prawdy w kamieniu wykute, ale zwroc uwage, ze praktycznie 95% ludzi, ktorzy odpowiadaja na Twoje posty, ma podobna opinie jak ja. Jedna osoba?- trafilo sie; prawie wszyscy?- chyba nie.

Jest jedynie rozczarowana, ponieważ sądizła że będzie lepszym specjalistą...A Ty tak wszystko wiesz z wyprzedzeniem?

No, ale co po tym masz? Nie jestes w stanie sie sama utrzymac....

Jakoś Twój żal jej nie pomaga, a wręcz szkodzi.

Czy zauważyłaś że Twoje słowa daly jej jakąkolwiek pomoc? Ale szczerze....

Też się wtrącę. Ja Brzydulle bardzo dobrze rozumiem. Z tą medycyną to mnie się wydaje, jak tak ją czytam, że Brzydulla wcale nie ma antypatii do zawodu, który wybrała. Boli ją, że musi pracować poniżej swoich kompetencji tylko dlatego, że ma problemy z komunikacją międzyludzką. Tylko tyle i aż tyle.
Nie dziwię się Brzydulli, że nie chce chodzić do psychologów. Ja też chodziłam i żaden psycholog nie potraktował mojego przypadku poważnie. Dokładnie jak u Miss też psycholożki-terapeutki nie potrafiły zrozumieć jak można bać się telefon odebrać. Po latach trafiłam na psychiatrę. Niestety na początku dał złą diagnozę, bo kierował się opinią psycholożki, a ja zwyczajnie prawie nic nie mówiłam. Pewnego dnia zdenerwował się na mnie i mi dosadnie powiedział: ty się chcesz leczyć czy nie? wyszłam wtedy z gabinetu wściekła, że nikt mnie nie rozumie, że nie potrafię wyjaśnić lekarzowi co mi jest, że leki mi nie pomagają, a ja jak zaczynam mówić to się cała trzęsłam jak galareta i zaczynałam płakać. Wyobraźcie sobie jak można komuś coś wytłumaczyć jak się płacze i trzęsie. siedząc w autobusie zaczęłam już inaczej myśleć. zrozumiałam że miał rację. bo ja miesiąc się leczyłam potem dwa miesiące przerwy potem znowu z miesiąc leczenia kilka miesięcy przerwy itd. W końcu pojechałam do niego znowu i pomyślałam: mam to w nosie, że płaczę i się trzęsę i że on to widzi. wyjaśniłam mu co się dzieje nie tak i dostałam dobre leki. Z nazwy pamiętam tylko jedne Zoloft, ale to były drugie. brałam przez pół roku i chodziłam na terapię DDA, która nie ma może nic wspólnego z fobią społeczną, ale mi pozwoliła się otworzyć, rozmawiać, bo wiadomo na takiej terapii nikt cię nie skrytykuje. Trwało to pół roku. Potem zaczęłam wyjeżdżać za granicę i przestałam się leczyć lekami, ale pracowałam nad sobą. po latach mogę powiedzieć, że dużo osiągnęłam ale niestety jeszcze pracy nad wyjściem całkowicie z fobii, dużo przede mną.
Do psychologów mam uraz ponieważ niestety stawiały mi złe diagnozy. Psychologowie z którymi miałam do czynienia również nie przykładały wagi do tego z czego się wzięły moje zaburzenia. Dla mnie jednak uświadomienie sobie źródła było wielkim przełomem. One mi wmawiały, że mam taką osobowość, ale ja wiedziałam że tak nie jest. Ja się taka nie urodziłam, ale taką się stałam z pewnych przyczyn.
Mówi się że żeby drugiego człowieka zrozumieć trzeba być w jego skórze. Nie zawsze tak jest, ale z fobią społeczną niestety tak. Co mnie najbardziej bolało to nie to że byłam niezrozumiana, ale to, że każdy uważał, że wymyślam, że to siedzi w mojej głowie, że wystarczy się przemóc i takie tam bla bla bla. Człowiekowi na wózku nikt nie powie: wstań i idź a jak nie chcesz wstać to znaczy, że ci się nie chce. Człowiekowi z fobią społeczną mówią: wyjdź do ludzi, rozmawiaj. A jak tego nie robisz to znaczy że nie chcesz. 
Może nieskładnie to napisałam, ale to, że napisałam to też dla mnie sukces. Parę lat temu nie napisałabym nawet jednego słowa na żadnym forum chociaż bardzo chciałam, ale lęk był silniejszy. Teraz też się bardzo nie udzielam i najczęściej napiszę jeden post gdzieś i potem nie ciągnę dyskusji, ale małymi krokami może i na tym forum (jedyne gdzie piszę) zacznę być bardziej (rozmowniejsza)
Pozdrawiam was wszystkie

Taka jesteś mądra to polećtego dobrego,a nie tylko szkolisz nas i szkolisz, co nam nic nie daje, nie pomaga, a wręcz Twoje "nauki" pogarszają nasze samopoczucie.

Jak powtarzam, chyba setny raz, sukces jest zalezny zarowno od terapeuty, jak i od nastawienia. Nawet najlepszy psycholog nie pomoze kiedy osoba, ktora do niego chodzi uparcie tkwi w swoich przekonaniach, albo chodzi do niego by sobie godzinke odbebnic. Cudow nie ma. Trzeba chciec poprawy i zmian, zeby jakakolwiek terapia pomogla.

A czego Ty chcesz od terapeuty? Cudu? Nie rozsmieszaj mnie. Terapia dziala tylko wtedy kiedy jest wklad ze strony pacjenta, a nie ze pani/ pan terapeuta rozdzka zamacha i bedzie cacy. To jak miec pretensje do lekarza, ze Ci sie cukrzyca nie poprawia, bo insuliny nie bierzesz, albo fizjo przekreslic, bo nie chce Ci sie cwiczen w domu robic.

Troche realizmu.

Terapia z zalozenia jest polaczonym wysilkiem. Jezeli zmienianie czyjegos sposobu myslenia mogloby byc dokonywane przez inna osobe niz Ty sama, za machnieciem reka, to terapia by nie trwala miesiacami i latami, a byla sprawa pol godziny w gabinecie. Niestety, sama musisz sie chciec zmienic, zeby jakikolwiek postep osiagnac. Terapeuta nie jest od czarodziejskich sztuczek, ale od pomocy by wglebic sie we wlasna psychike i stawic czola problemom.

O ile wiem terapeute mozna miec za darmo w ramach opieki zdrowotnej. Poza tym my tu o Brzydulli gadamy, ktora mieszka w UK i ma dostep do bardzo rozleglej pomocy terapeutycznej, za friko.

Wiesz, jest amerykanskie powiedzenie: "Sa albo rezultaty albo wymowki."

Miss, jak Ci terapeutka nie pasowala, to trza bylo ja zmienic, a nie chodzic na "pogaduszki", ktore jak opisywalas nic nie przynosily, zamiast siedziec na przeciw niej, klamac co do swoich odczuc i traktowac to jako towarzyska wizyte.

Kobito, nie mieszkasz w Pipidowce Podlasnej, gdzie trudno o specjaliste, ale w duzym miescie. Nie wciskaj mi, ze nie moglas znalezc innego terapeuty.

A mnie przekreca jak czytam takie wiecznie narzekajace osoby jak Ty. Takie wiecznie jeczace, co nic nie chca ze soba zrobic, bo im fajnie zwalac wszystkie ich niepowodzenia na innych.

Wiadomo, latwiej biadolic niz sie za siebie wziac.

Adler, mamy najwyraźniej inne osobowości i nigdy nie zgodzimy i nie dogadamy, więc nie warto już polemizować na tenże temat terapii, ponieważ żadna żadnej nie przekona.

Szpileczka, fajna babka jesteś, szacun for you.

Tak pomogliście Brzydulli, że w ogóle nie chce już pisać....Zajefajna pomoc...Gratuluje rezultatu...

A ja mam kliniczną awersję do Twojej bufonowatej i wszechwiednej gadatliwości i braku taktu...

Ale między innymi Ty doprowadizłaś dziewczynę do zniechęcenia się na piusania na tym forum, włascviwie zaszczułaś, to nie jest pomoc, to przemoc.

Nie będę na ciebie marnować czasu i energii, szkoda słów...

Adler Twoje gadanie i wpieranie terapii przez tyle czasu NIKOMU nie pomogło.Zachowujesz się jak przemądrzałą cioteczka dobra rada, która wpędzi każdego W KOMPLEKSY I POCZUCIE BEZNADZIEI.Każdy jest inny i Twoje sposoby wyjścia z depresji nie w każdym przypadku się sprawdzają.Jak dla mnie popisujesz się i czerpiesz ogromną radochę z tego, że możesz komuś nakazywać i kogoś pogłębic.Chyba nie zdajesz sobie sprawy jak ranisz Brzydullę, jak z premedytacją wytykasz jej błędy i robisz z niej nikogo.Opanuj się i proszę daruj sobie radzenie, BO ABSOLUTNIE SIĘ DO TEGO NIE NADAJESZ.NIE MASZ ZA GROSZ EMPATII, WRAŻLIWOŚCI I DELIKATNOŚCI.

Gadaj sobie, gadaj...widac tak już musisz

Nie najlepsza to zmieszanie go z g....

Ale piszesz do mnie czy Adler?

hej Asiu