Lekarz stwierdza upośledzony płód lub wadę co robicie?

I co z tego?

A Ty przestań obrażać wszystkich wokoło. Bo to robi się nudne.

A no dużo, bo o ile mogę zrozumieć że raz się zdarzyło o tyle kilku, kilkunastu skrobanek nie można nazwać przypadkiem czy koniecznością i trzeba się bardzo starać żeby taki wynik osiągnąć, czyli wykazać się mega głupotą i nie stosowaniem antykoncepcji i traktowaniem skrobanki jako taką metodę. Raz ok, stało się, jest powód nie będę tego oceniać, ale jeżeli ktoś skrobie się razy naście to wybacz, ale dla mnie to jest osoba nienormalna.

I co innego wczesny etap ciąży, podziały komórkowe, a co innego kiedy ten "zlepek komórek" ma bijące serce... ja nie mogłam, myślałam o tym bo wiedziałam że ciąża może mnie nawet zabić, ale jak zobaczyłam bijące serce to nie było już mowy o żadnej aborcji i nawet jak roniłam nie pozwoliłam mojemu dziecku wpaść do kibla jak jakiś śmieć. Ty możesz? Ok Twoja sprawa, ale ja również mam prawo do swojej opinii i swoich odczuć, nie wieszam psów na kobietach które raz się wyskrobały bo coś poważnego nimi kierowało, ale na takich co się skrobią razy ileś, to wybacz, dla mnie to wariatki.

I tu masz rację, tylko że badania są zawodne i były przypadki (nie wiem jaki to odsetek) że dziecko w tym np ja miało być chore, a rodziło się zdrowe, więc jest ryzyko że usuwa się zdrową ciążę.

Dalej są różne rodzaje chorób i niepełnosprawności jest różnica między warzywem, a dzieckiem z zespołem Downa które może normalnie funkcjonować, czytałam nawet o dziewczynie która właśnie kończy zupełnie normalne studia. Myślę że należy rozróżnić te dwie różne rzeczy, czyli na prawdę ciężkie choroby związane z ogromnym bólem i cierpieniem, a choroby będące przesłanką do usunięcia ciąży, ale nie skreślające człowieka z normalnego życia, czyli np ludzi z zespołem Downa, ludzi karłowatych, czy bez niektórych kończyn, uważam że oni powinni żyć, poznałam życiu wspaniałych ludzi, bez rąk, upośledzonych, ale cieszących się życiem i względnie samodzielnych, choroba chorobie nie równa.

I druga sprwa dopracowanie badań do takiego stopnia by nie było ryzyka usunięcia zdrowej ciąży.

No właśnie.

Tak samo jak ja ostatnio miałam poważne wątpliwości co do fundacji akogo, dla tych co nie wiedzą o co chodzi, jest to fundacja opiekująca się ludźmi w śpiączce, dążąca do ich wybudzenia, następnie obejmująca terapię, tylko że wielu nie obudzi się wcale, ci co się obudzą są jak warzywa, prawdopodobnie nawet do końca nie wiedzą co się z nimi dzieje. Nie chciałabym tak żyć.

MagdaK25 - jak każdy zwolennik aborcji wykazujesz się jedną ciekawą rzeczą. Nie potrafisz swojej propozycji dla człowieka od którego jesteś znacznie silniejsza odnieść do swojej własnej osoby.

Nataluszek za dwa tygodnie jadę z takimi dzieciakami w góry (tak wyglądają moje urlopy) - przyłączysz się?

Ja na przykład uważam, że istniejące prawo powinno się zmodyfikować, choćby na etapie proceduralnym. Obowiązkowo 2 tygodnie czasu do zastanowienia się i konsultacja z psychiatrą, ewentualnie psychologiem oraz lekarzem medycyny paliatywnej i osobami zajmującymi się pracą z dziećmi niepełnosprawnymi.

Abizer wiesz mi się wydaje, że taką granica jest letalność wady, tzn. dziecko po urodzeniu, bez podjęcia uporczywej terapii, umiera w ciągu max 2 - 3 dni. Ale też chcę bardzo wyraźnie zaznaczyć, że dlatego, że taka informacja jest dla rodziców tak dużym szokiem i są często tak emocjonalnie porozbijani, że uznaję to po prostu za działanie anormalnej sytuacji motywacyjnej i z tego względu powinna być ustawowo uchylona odpowiedzialność karna. To po prostu wynika z pewnej filozofii prawa karnego wymagającej możliwości przypisana winy, a powiedzmy sytuacja anormalna sytuacja motywacyjna, nawet jeżeli nie wyklucza przypisania winy to zdaje się ja łagodzić w stopniu znacznym.

Tylko, że to dotyczy oceny prawnej, a nie etyczno - moralnej. Jakbym praktykował, pewnie bym starał się kobiecie przedstawić alternatywę i niech wybiera. Tylko widzisz zakaz aborcji to jedno - inna sprawa do jasnej cholery czy my musimy wydawać na premie panienek w NFZ?? - przecież tyle kasy się marnuje, którą można przeznaczyć choćby na pomoc kobietom z niepełnosprawym dzieckiem: zasiłek pielęgnacyjny  150 zł!!!!!!!!!!!!!

Świadczenie pielęgnacyjne (to jak członek rodziny rezygnuje z pracy w celu opieki nad osobą niepełnosprawną) - nie wiem teraz z 600 złotych i jeszcze części zabrali. Dobrze, że Trybunał przywrócił tym osobom prawo do zasiłku i w uzasadnieniu zwrócił uwagę na to, że osoby te wykonują ciężką i odpowiedzialna pracę. To może zamiast utrzymywać panienki w NFZ dalibyśmy tym ludziom przynajmniej 1/2 etatu w ich własnym domu. Przecież oni wyręczają służbę zdrowia.

Inna sprawa, że skrobanka powinna być wówczas dopuszczalna pod kilkoma warunkami:

- potwierdzenie wady przez co najmniej innego lekarza,

- rodzice rozmawiają z psychiatra i psychologiem celem ustalenia czy są poczytalni w momencie wyrażenia zgody

myślę, że to minimum, a z drugim warunkiem byłoby bardzo ciężko.

Małpa69 ale wiesz dziś leżą a medycyna się rozwija, również dzięki tym dzieciom. Chrześcijanie powiadają, że każde cierpienie ma sens. Na metafizyce aż tak się nie znam. Ale wiem, że jakby dokonywano eutanazji na dzieciach z polio sporo by z nich nie żyło a my nie potrafilibyśmy sobie z tą chorobą do dziś dnia radzić.

Motorem rozwoju medycyny jest właśnie to.

Ale bezsensem będzie jak cierpienie tych dzieci zamiast ratować życie będzie usprawiedliwiało dalsze zabijanie.No chyba, że ktoś ma perspektywę tu i teraz.

Ponieważ jesteś facetem, to jeśli pozwolisz dam Ci małą radę. Wrażenia zostaw kobietom, a sam skup się na logicznym rozbiorze i analizie tekstu. Wskazałem drogiej koleżance, że jej opinia jakoby fakt posiadania macicy uprawnia ją do decydowania o jej losie jest z gruntu fałszywy. Z tego prostego powodu, że np. usunięcie zdrowej macicy jest formą samookaleczenia i ubezpłodnienia. Każdy lekarz, który by wyciął macicę kobiecie, bo jest jej, a ona jej nie potrzebuje dostałby nieźle po tyłku. Możesz spróbować tego samego ze swoją ręką na przykład. Idź na chirurgię i poproś o odcięcie zbędnej Ci kończyny. Obyś tylko w trybie ekspresowym dostał skierowanie na badania stanu Twojego umysłu.
Ty zaś wyciągasz banalny przypadek wskazania medycznego do usunięcia chorego narządu. Rozumiesz różnicę między tymi przypadkami i co ma wolna wola do tego?

Z jednej strony się zgadzam z drugiej strony ludzkim jest zastanawiać się nad cierpieniem dzieci i tym czy zasadne jest by tak cierpiały. Twoje słowa przywiodły mi na myśl drugą wojnę światową, bez której nie było by wielu leków i wiedzy medycznej, każdy kij ma dwa końce.

Tak szczerze?
Nie rozumiem ludzi, którzy podejmują decyzję za innych. Każda sytuacja jest inna, inne problemy, możliwości. Ale dla niektórych odpowiedź jest prosta: " JA UWAŻAM, ŻE POWINNAŚ URODZIĆ, WIĘC MUSISZ URODZIĆ ".
I tak naprawdę, gdyby stanęła przed wami kobieta w ciąży z problemami - tutaj dopiszcie sobie cokolwiek - i poprosiła was o rade i pomoc, to podjęlibyście odpowiedzialności za nią i dziecko? Jak byście jej pomogli? Dobrym słowem? Doradzilibyscie, zeby urodziła, bo wy macie takie przekonania?

PS. Znam kobiety, które usunęły dziecko, ale nie znam, ani nawet nigdy nie słyszałam o takiej, które robiłyby to nieustannie, jako metoda antykoncepcji.

Ręce mi opadły. Widziałam rodziców takiej chorej nastolatki - "warzywa". To jest taki koszmar.
I nie Adam, ona nie wyzdrowieje. Nie wymienią jej komórek mózgowych.
A jeśli nawet - za powiedzmy 20 lat - udałoby się przywrócić ją do sprawności intelektualnej, to jak sobie wyobrażasz jej życie w społeczeństwie? Kto nauczyłby ją pisać, czytać, załatwiać się w toalecie?
Takie życie, to dopiero koszmar.
Ale Bóg powiedział, że cierpienie ma sens, więc tak musi być.
A usunięcie płodu w początkowej fazie, to morderstwo, bo już ma duszę( co to jest ta dusza?)

Płód według Ciebie to dziecko? Serio? Z medycznego punktu widzenia? Lekarzem nie jesteś na pewno.

I parotygodniowy płód jest dla Ciebie tym samym, co dorosły człowiek? Gdzie chodziłeś do szkoły?

Odpowiadając na Twoje pytanie: Moi rodzice dawno temu podjęli decyzję, a i tak czasami chciałabym się wcale nie urodzić.
A jestem przecież zdrowa, silna, w pełni władz umysłowych.
Wiem, że nie chciałabym żyć przykuta do łóżka nie mogąc się samodzielnie nawet podrapać. Nawet nie potrafię wyobrazić sobie takiego życia.
Za kogo Ty się masz, że czujesz się lepszy, że wolno Ci podejmować decyzje za mnie, albo moich rodziców?
A takie argumenty są tak poniżej pasa i bezsensowne, że trudno się do nich nawet odnieść.

Czytając posty Adama w wielu innych wątkach stwierdzam, iż wydaje mu się, że ma monopol na prawdę.
Niech sobie tak myśli, mnie to nie przeszkadza.

Na jakie pytanie nie odpowiedziałam?
Sama też parę pytań zadałam.
Dyskusja z Tobą nie ma sensu. Nie widzisz argumentów innych. Jest jak granie w szachy z ptakiem.

Nie rozumiem tylko, kto ci dał prawo do decydowania za innych.

A według Ciebie 3 dniowe niemowlę jest tym samym co 80 letni starzec?

Dociera do Ciebie, że decyzja Twoich rodziców umożliwia Ci teraz wolny wybór w kwestii żyć albo nie żyć? Dlaczego chcesz decydować za nienarodzone dziecko czy ma żyć dalej czy już ma się zwijać z tego świata?

To że Ty sobie czegoś nie wyobrażasz ma świadczyć o stanie psychicznym i emocjonalnym osób chorych i upośledzonych?

Panie Adamie ja jestem za wyborem i gdybym to ja miała być usunięta to bym się zgodziła owszem, gdyby to miało nastąpić oczywiście w czasie ciąży, jeśli taki byłby wybór mojej mamy to jak najbardziej, ona jest mądrzejsza ode mnie i wie na co ją w życiu stać, na co nie, ufam jej, gdyby miano mnie jej zabrać po urodzeniu bo nie potrafiłaby mnie wychować, wolałabym by mnie usunęła, (znałam dzieci z domów dziecka i wcale nie chodziły szczęśliwe i jakoś nie zostały zaadoptowane i nikt przez całą młodość jednak nie dał im tej miłości) gdybym miała być chora i nawet raz na jakis czas jeździć na jakieś operacje i kilka tygodni potem leżeć w bólach w szpitalach, też bym wolała się nie urodzić, pewnie nawet bym się jej wtedy zapytała, czemu wiedząc jak będzie nie zrobiła tego. Swoje w życiu wycierpiałam, z różnych powodów, byłam też po operacji przez kilka dni w takim stanie że pielęgniarka przychodziła mnie myć, nie mogłam wstać, ludzie różnie do tego podchodzą, ja wiem, że dla mnie to było najbardziej poniżające zdarzenie w moim życiu- nie być w stanie się ruszyć i fakt że ktoś cokolwiek musiał koło mnie robić, odruchowo, taśmowo, moze gdyby to wyglądało inaczej, może miałabym inne podejście, jednak mam doświadczenia takie jakie mam, odczucia też i swoje przemyślenia, gdyby tak miało wyglądać moje życie to wolałabym się nie urodzić, bo to dla mnie było piekło i ciągnęło się w nieskończoność, a było to raptem kilka dni! Nie wytrzymałabym tak całego życia, zwariowałabym i żaden psychiatra już by mi nie pomógł. Zresztą gdyby mnie usunęła to przecież nie byłabym tego świadoma, bo by mnie nie było, nie mogłabym więc też mieć pretensji, bo bym nie istniała. Po prostu nie uważam za zasadne usilne, sztuczne podtrzymywanie życia, tylko dla samego życia, żeby było, to dla mnie bardzo egoistyczne podejście.

Widzisz Adam, na słowo nie uwierzą, pokazałbyś indeks- to by było że "sfałszowany". Przyprowadziłbyś profesora - to by było, że się nie zna. Te panie tutaj i tak wiedzą najlepiej; Człowiek jest od wtedy, od kiedy im się podoba.
Zwykła ignorancja, ale cóż poradzić.

Zarodek człowieka, to jeszcze nie człowiek.
Aborcji można dokonać tylko do 18 tygodnia ciąży( mogę się mylić, ale jakoś tak).
To, że jeden pan profesor, czy może nawet kilku uważa, że człowiek zaczyna z się w momencie poczęcia, to już inna sprawa. Moim zdaniem, to przekonania osobiste.
Też mogę podać wiele nazwisk lekarzy, profesorów, którzy uważają, że człowiek rozpoczyna życie w momencie narodzin.

Zarodek nie ma jeszcze główki, mózgu, osobowości.

Dokładnie tak

Zależy od kraju. W większości europejskich można dłużej niż do 18 tygodnia. Są miejsca gdzie jest zakazana, ale to raczej poza Europą.

Moim też Tak jak ze Smoleńskiem. Najpierw się ustala tezę, a później dopisuje wygodne argumenty.

Zależy od tygodnia. Były przypadki, że dziecko rodziło się podczas aborcji. Niektóre kraje pozwalają albo pozwalały na późną aborcję.

Moje zdanie dotyczyło profesorów. Niektórym się wydaje, że skoro mają tytuł naukowy to znaczy, że wszystko co wychodzi z ich ust jest prawdą objawioną, a to ludzie tacy sami jak my. Mają swoje przekonania i wartości + większą wiedzę w pewnej dziedzinie. Chciałem ich odczarować

Jeśli chodzi o mnie to na 100% usunęłabym ciążę. Trzeba być okrutnym człowiekiem, bez krzty empatii żeby skazywać dziecko na cierpienie.

Aha, bo żyjąc pewnie nie będzie czuło bólu, a przyjście na świat to pewnie sama rozkosz dla dziecka...

Nikt z nas nie uniknie cierpienia, możemy urodzić się zdrowi, a potem ciężko chorować, nie wielu jest ludzi którym udaje się tego nie doświadczyć. I bardzo trudną kwestią jest ocenić kiedy powinniśmy ingerować (niezależnie czy chodzi o aborcję, czy o eutanazji). Cierpienie jest wpisane w nasze życie i nie unikniemy go zupełnie, ale jak mówiłam wcześniej są dzieci tak potwornie chore i cierpiące że dla nich lepiej byłoby się nie urodzić, bo przechodzenie kilki czy kilkunastu operacji w ciągu roku, innych bolesnych zabiegów, niemożność zrobienia niemalże niczego to nie jest życie, to cierpienie. Tak samo uważam że ludziom nieuleczalnie i ciężko chorym którzy nie mają już nic ponad cierpienie, można pomóc, sama widziałam kogoś bardzo mi bliskiego w takim stanie i jedyne o co prosiłam to żeby już odeszła.

Medycyna się rozwija, to dobrze, ale rodzi to też wiele trudnych pytań, bo co z tego że możemy utrzymać przy życiu dziecko z poważnymi niedorozwojami organów, skoro ono cierpi, zupełnie niepotrzebnie bo jest w takim stanie że radości i w życiu nie zazna. Co innego chory którego czasem coś boli co innego taki którego nigdy nie przestaje i nie ma w jego życiu niczego co sprawiałoby że ten ktoś chce żyć.

Właśnie.

Ale rozpatrywanie tego też jest rzeczą ciężką i ja osobiście czuje się za malutka by to zdefiniować, niektórych rzeczy też nie przewidzimy póki dziecko nie przyjdzie na świat. Są ludzie kalecy, zdeformowani którzy odnajdują w sobie ogromną siłę, osiągnęli w życiu więcej ode mnie, a są i tacy dla których takie życie to katorga, każdy jest inny, inaczej reaguje na chorobę.

Sama nie wiem jakbym postąpiła, można gdybać, ale to tylko gdybanie. Jeśli chodziło by o mnie to podjęłabym taką samą decyzję jak wcześniej, ale jeśli problem leżał by w dziecku nie wiem. To bardzo trudne i myślę że nie ma jednoznacznej odpowiedzi jak postąpić.

Ależ proszę przykład z życia. Gdybyś wiedziała, że dziecko które urodzisz zdrowe za dwadzieścia parę lat dostanie raka i umrze w cierpieniach, to czy to jest już powód do jego aborcji? Na szczęście tego się nie wie ale los potrafi okrutnie zakpić z niektórych ludzi. Najpierw zabijali nienarodzone, bo wadliwe, a jak już doczekali się pięknego, zdrowego to ono np. umierało parę lat później na jedną z tych wielu banalnych chorób jakie czyhają na ludzi albo rozjechał je pijak za kółkiem... Znam takich co mówili, że to los zakpił ale i takich co mówili, że to sprawiedliwa kara aczkolwiek mnie taki pogląd nie pasuje, bo co to kolejne dziecko winne...

.
Jesteś pewna, że ta osoba też tego sobie życzyła? Ja widziałem osobę, która odchodziła w długich i wielkich cierpieniach i do końca mówiła, że nie chce umierać. Nawet jeśliby nie umarła byłaby ciężko okaleczona do końca życia, a jednak nie chciała umierać ale brać życie takim jakim jest.

Cynicznahipo osobiście uważam, że czasem nie zadajesz trafnych pytań i twoje wypowiedzi są trudne, tak jak powiedziała Vian w dyskusji o gwałcie, czasem twoja postawa przypomina mi ?chwyt poniżej pasa?.
Nie pytaj mnie o dzieci, bo nie wiesz, o co pytasz i nie zakładaj, że ktoś mógłby chcieć mieć dziecko upośledzone, ani że aborcja zapobiegała niesprawności.
Wasze niektóre suche pyskówki, pytania i wypowiedzi takie jak Lilly25, która o empatii chyba nie wiele wie nie są na miejscu, albo świadczące o waszej nie wiedzy, chyba, że chcecie się w podstawówkę bawić, przeczytajcie to co powiedziała dorota.f ?Tego nikt nie wie, dopóki nie stanie przed takim problemem i nie będzie się musiał z nim zmierzyć.?, albo ostatnią wypowiedź Snake.

Kobieto, ale po co te zaczepki? Pytam Cię o dzieci, bo mówisz, że jesteś przeciwko m.in. in vitro. A gdybyś nie mogła zajść w ciążę i in vitro byłoby Twoją ostatnią nadzieją, też byś była przeciwko?
No właśnie... ''tego nikt nie wie, dopóki nie stanie przed takim wyborem''.

Więc może nie mądraluj, tylko stosuj się do swoich własnych słów.

Temat wątku to mniej więcej ''czy usuniesz upośledzony płód?''. Tak albo nie, plus podsumowanie dlaczego. PROSTE. A wywody co niektórych uważam dopiero za 'chwyt poniżej pasa'.

Czyli lepiej jak zwierzęta, podążać za przywódcą stada. Nie myśleć za specjalnie, nie zastanawiać się. Nie dopasowywać decyzji do indywidualnej sytuacji?

Aby strach nie był determinującą siłą, wystarczy przemyśleć decyzję, skonsultować z bliskimi, lekarzami.
To nie jest decyzja, którą powinno się podjąć w pięć minut...

Wiesz ludzie i tak tą decyzje podejmują, nie w Polsce to gdzie indziej

Nakaz? Myślę że do nakazu nie dojdzie i pozostanie jedynie możliwość, oby.

Pięknie się łatkę przylepia, co? Ktoś kto decyduje się na aborcję nie jest Twoim zdaniem normalnym człowiekiem?
Ty możesz uważać jego zachowanie za nienormalne, ale nazywanie kogoś nienormalnym to zwykłe wrzucanie "łatki".
Sobie zostawiasz prawo do decyzji, do posiadania własnego zdania.
Jak ktoś ma inne zdanie i inne decyzje jest w stanie podjąć, to od razu wrzucany jest do wora z hasłem "nienormalny człowiek".

Do Cynicznahipo ?Więc może nie mądraluj,? powiedz sobie na dobranoc, nie wiesz co mówisz, życzę abyś nigdy nie musiała w praktyce doświadczyć pewnych spraw.
Do Marioosha ?Uważam, że każdy powinien sam w swoim sumieniu podjąć decyzję. Ja, Ty czy urzędnicy nie mamy prawa decydować za kobietę, i jej partnera, czy ma urodzić.? a mówiąc o wszystkich, którzy mają prawo zapomniałeś o dziecku/ płodzie/zygocie/zarodku/ teoretycznej możliwości?
Do Snake ?chcesz - pozwól żyć, chcesz - zabij. Ja nie wierzę, że normalnemu człowiekowi taki dylemat i decyzja może nie zryć psychiki? ? też tak myślę.