Lekarz stwierdza upośledzony płód lub wadę co robicie?

Nigdy=aborcja
Nigdy=urodzenie

Nie wiadomo na co się nastawiłaś

Kasia2305, szukasz przykładów? Są bardzo interesujące:

Giannie Jessen - przeżyła aborcję z użyciem roztworu soli,

http://www.youtube.com/watch?v=NpOFcqrqBa0

http://www.youtube.com/watch?v=bPlrQndy4T0&feature=related

Nick Vujicic - urodził się bez rąk i nóg, jeździ po całym świecie i głosi radość życia

http://www.youtube.com/watch?v=bPlrQndy4T0&feature=related

Przeważnie i tak umieramy wcześniej od naszych dzieci. Odwrotna sytuacja jest tragiczną rzadkością.

teraz nie będąc w ciąży,powiem ze usunęłabym,
ale kobieta będąca w ciąży myśli inaczej, więc nie wiem jakie byłoby moje nastawienie  i co bym zrobiła

Lena 812 i Sierpniowa, Wasze wpisy poruszają bardzo ważne aspekty tego problemu.

Tak, nie można o tym decydować hipotetycznie. Decyzja zawsze dotyczy konkretnej sytuacji. Niestety, pewności pewnie nigdy nie będzie większej niż na poziomie 50 % prawdopodobieństwa. Lekarze podglądają życie prenatalne, ale to podglądanie ciągle jest wysnuwaniem wniosku z fragmentarycznych przesłanek.

Tolkabezlolka, słowo kontrowersja jest chyba najbardziej pasującym. Zwłaszcza w przypadku ciąży bliźniaczej, bo - o ile mi wiadomo - nie można poddać aborcji połowy takiej ciąży. Nigdy też nie będzie pewności, że po aborcji macica będzie w takim stanie, by można myśleć o kolejnej ciąży.

Dodam, że brzuch jest Kobiety, to jednak, co w tym brzuchu jest, nosi znamiona spółki z dwoma równymi wkładami własnymi (używam słowa "spółka" jako bliskoznacznego do "spółkowania").

Nawet nie wiem, czy warto o takich problemach myśleć, bo takie myśli zawsze mają wpływ na emocje, a emocje mają wpływ na życie i nie są obojętne wobec tego, co nas w życiu spotyka.

Osobiście, w takich tematach zawieszam wszelkie sądy wartościujące i nie rozstrzygam problemu teoretycznie. W praktyce nigdy nie sądzę cudzych decyzji, z szacunku dla dramatu. To dla mnie jedynie możliwe racjonalne podejście.

Nawet jak bym chciala to Nie potrafila bym dokonac aborcji. Urodzila bym i kochala ponad wszystko.

szczerze? nie mam pojecia co bym zrobila... nie chce robic z siebie hipokrytki, bo tak naprawde nigdy nie bylam w ciazy i nie wiem jak to jest, co sie czuje. poprostu nie wiem...

No właśnie.

A do tego kwestia, jak kobieta by się czuła w takiej sytuacji, bo teoretyzować jest łatwo.
Aktualnie jestem w ciąży i nie wyobrażam sobie postawienia mnie samej przed takim wyborem.
Na pewno byłaby to dla mnie ogromna tragedia.

Ja nigdy nie byłam w ciąży, nie wiem więc jak to jest... co kobieta czuje i tak dalej... Jednak wydaje mi się, ze gdybym stanęła przed wyborem usunięcia ciąży, a skazania dziecko na liczne cierpienia z powodu choroby, to chyba bym wybrała aborcję. Podkreślę jeszcze raz, że tak mi się wydaje...bo pewności nie ma nigdy... Jednak muszę przyznać, że w mojej obecnej sytuacji finansowej, nie było by mnie stać na lekarzy, jeżdżenie na rehabilitacje, drogie leki... cierpiałabym razem z dzieckiem...
Tak mi przychodzi do głowy, czy to nie byłby egoizm z mojej strony...? Urodzić dziecko, dlatego że już bym je zdążyła pokochać (przez te 9 miesięcy)...że pragnęłabym jego ... a je skazywać na chorobę i kto wie jakie dalsze życie...

Wchodzicie na cholernie kruchy lód... mogę wiedzieć, skąd macie przekonanie, że TAKA roślinka cierpi?
Niedawno na TV4 oglądałam film "Jak motyl"
"23-letni Przemek od urodzenia jest bezwładny, nie może też mówić. Przez lekarzy i opiekunów uważany jest za ciężko upośledzonego umysłowo, niezdolnego do odczuwania i myślenia. Odrzucony, nie ma kontaktu z otaczającym go światem. Nikt nie chce wierzyć, że jego mózg pracuje normalnie. Gdy próbował się buntować przeciw takiemu losowi, uznano, że ma atak padaczki. Podawano mu wtedy leki na uspokojenie. Gdy starał się zwrócić na siebie uwagę, zagryzając wargi do krwi, usunięto mu dwa przednie zęby.

Pewnego dnia jedna z opiekunek zauważyła, że chłopiec reaguje na jej głos i że chce jej coś powiedzieć. Przemek szybko nauczył się posługiwać językiem Blissa złożonym z symboli. Dziś ma kontakt ze światem. Należy do drużyny harcerskiej. Jego wiersz ?Miłość? był publikowany w prasie; zdobywał nagrody na przeglądach twórczości..."

Nie wiem nie znam sie. Mam nadzieje ze nie bede musiala kiedys podejmowac takiej decyzji.nie mniej jednak wiem ze lepsza byla by aborcja,tylko nie wiem czy bym psyhicznie dala rade.

Takie decyzje są zawsze ciężkie do podjęcia, tutaj któraś  dziewczyna podała same pomyłki lekarzy, gdzie dzieci miały być upośledzone a urodziły się zdrowe, tak teoretyzowac i wymyślać można w nieskończonośc. A prawda jest taka , że rodząc dziecko z poważną wada genetyczna okazujemy się egoistami, a dlatego że zycie samo w sobie nawet dla pełnosprawnego czlowieka nie jest łatwe, widzialam matkę która poswięciła się na wychowanie córki a dużym zanikiem mózgu, wiadomo ze musi być przy córce 24 godz na dobę, a więc nie pracuje, nie zarabia, mąż nawiał przy pierwszej okazji bo byl zbyt wrażliwy na takie życie a zasilki na takie dziecko roślinki są żenująco małe, ani to na leczenie, ani na zycie, córka żyla przeszlo czterdzieści lat a były to lata straszne dla nich obu. W tv widzialam rodzinę z trzema synami z chorobą genetyczną, zanik mięśni , gdzie rodzice na plecach targali ich za każdym razem do łazienki, ubikacji, trzeba kazdego umyć, zmienić pampersy, zabezpieczyc przeciwodleżynowo, a rodzice swoje lata już mają, kręgosłupy wykończone i nie dają już rady. W naszym Kraju trzeba rodzic duzo dzieci, tylko jak juz się urodzą to jakoś dziwnie nikogo z polityków nie obchodzą. Dziewczyny, te które pisza że nigdy nie usunęłyby takiej ciąży a wolałyby się łudzic ze to pomyłka lekarzy to radzę żeby przejechały się do hospicjum, albo do domu dla przewlekle chorych, to dopiero byście wiedziały co o tym myleć. Jesteście młode, całe życie przed Wami ale nie daj Boże niech się trafi dziecko z poważnym upośledzeniem to naprawdę musiałybyście zastanowić się powaznie czy urodzic bo takie dziecko w obecnych czasach życ może nawet i 60 lat a kto nim będzie się całe jego zycie zajmował? czy starczy Wam sił i pieniędzy, o pieniądzach wolicie nie myślec bo to tak nieelegancko, ale życie wymaga kasy a w takim przypadku - bardzo dużej. Nie możecie myśleć że rodzina pomoże, mąż się zajmie bo mężowie jakoś tak mają że jak problem, to daja nogę. Pozdrawiam.

Anhedonia, nie wkładaj mi w usta nie moich słów...bardzo Cie proszę...
Ja pisze o swoich przemyśleniach, a Ty tu o "eutanazji niewygodnych" i likwidowaniu dzieci z zespołem Downa".
Co do tego niemowy z rękami w gipsie, to on ten gips ma z jakiejś przyczyny, być może po zdjęciu znów będzie mógł własnoręcznie pisać. Dziecko które ani nie mówi, ani się samodzielnie nie porusza, nie jest osoba potrafiącą żyć sama bez innych... Do jej rehabilitacji potrzebni są specjaliści... a przede wszystkim pieniądze (tak to dopiero niewygodne i niestosowne słowo...pieniądze). Wszyscy tak krzyczą, że zakładać rodziny, rodzic dzieci...co by nie było, to życie najważniejsze. A co robi nasz rząd, żeby to życie ratować i pomagać w utrzymaniu go na godnym poziomie? Mój brat ma czwórkę dzieci i żadna pomoc mu się nie należy, bo parę złotych przewyższa "granicę" aby dostać rodzinne. Pracuje dorywczo, teraz ma niby umowę, ale coś znów przebąkują o zwolnieniach, bo pracy nie ma. Bratowa niedawno straciła prace, bo firma ogłosiła upadłość. I kto im pomoże? Dzięki Bogu mają zdrowe dzieci...ale inni nie mają już takiego szczęścia...i co wtedy?

Nie wymagam i nie smiałabym wymagac żadnej  taryfy ulgowej za własne decyzje ,stąd ta moja bezwzgledność w tym temacie

Jadviniu, to wspaniale że jest tyle przypadków, że diagnozy lekarzy się nie sprawdzają, a dzieci rodzą się zdrowe i szczęśliwie żyją i dorastają. Twoja mama była bardzo odważna i mądrą kobietą, decydując się zaufać swojemu instynktowi.
Ja nie jestem jakąś szczególną zwolenniczka aborcji...ale tez nie uważam że należy kobiety z powodu "niezdecydowania" jakoś szykanować. Nie każda jest gotowa podjąć ryzyko urodzenia niepełnosprawnego (mówię tu o szczególnie poważnych przypadkach) dziecka, boi się o jego dalsze życie, o to czy ona podoła obowiązkom, czy będzie ją na to stać aby zapienić mu godne życie, czy udźwignie ciężar jego choroby...

Nie usunęłabym, ale i nie wychowywałabym dziecka- rośliny. Sorry, ale nie stać mnie na takie poświęcenie

rozumiem ze oddala bys dziecko

A kto ci "wkłada" w usta jakiekolwiek słowa?
Ty piszesz o przemyśleniach ja o FAKTACH... I zadaję pytania... a, że fakty są nie śliczne, niewygodne?
najlepszy dowód - wpis jadvinii...

Moje przemyślenia są takie - NIE ŚMIAŁABYM decydować o niczyimś życiu - nie w obawie o jego "przyszłe pretensje" o których pisałaś a z obawy SAMEGO faktu odebrania życia komuś takiemu jak jadvinia...
Dla jasności:
1. skoro mowa o etyce, bo tak rozumiem tę dyskusję - to może "popłynęłam" bo powtarzam ją akurat na studiach
2. nie teoretyzuję - pracuję w Ośrodku dla niepełnosprawnych od 6 lat i nie mogłabym spojrzeć dziś żadnemu z nich w oczy, gdybym swoje opinie opierała na argumentach tu przytaczanych przez adwersarzy...
3. nie odmawiam nikomu prawa do aborcji - TEŻ bym nie śmiała (film "23 tygodnie" (a może "tydzień"(?) mnie od tego powstrzymuje)
Współczuję każdej kobiecie, która zmuszona jest taką decyzję podjąć. Będą w ostatniej ciąży w wieku 36 lat nie zgodziłam się na badania prenatalnych. Z perspektywy czasu cieszę się ...

Bo jest zmuszona jakąkolwieik decyzje podjąć ,no musi cos postanowic czy urodzic dziecko i sie nim zajmowac,ile sił fizycznych i psychicznych jej starczy,takze finansow,czy tez urodzic i oddac gdzies,aby kto inny sie nim zajmowal, czy tez usunąc
Do jakegos wyboru z tych trzech tzreba sie zmusic,i dla niektorych jest to baaardzo trudny wybor, dla mnie by w tej sytuacji nie był, lecz dla wielu kobiet  strasznie
Teraz medycyna  w tym ginekologia poszla  o wieellee wilee kroków do przodu, i jest to nieporównywalne jak to bylo 30 lat temu, a jak teraz.
Wszelkie technologiczne sprzety nieprawidlowosci plodu,i jakiegos uposledzenia,niedowladu  wykazują juz od pierwszych miesiecy ciązy.Postep kolosalny jest,i pewnosc chorego dziecka jest o wiele bardziej  sprawdzona niemal 100% niz kilkadziesiąt lat temu

Klaudyna...to wszystko co piszesz to prawda...większość przepisów ustalają ludzie, którzy nigdy nie mieli do czynienia ze sprawą którą one dotyczą.
Mnie wkurza trochę jeszcze jedno, że Ty Anhedonio, zamiast przedyskutować cały temat "wszerz i wzdłuż"... bo taki chyba jest cel tego wątku)jak i każdego innego na forum dyskusyjnym), czepiasz się słówek... Ja od początku pisałam "moim zdaniem", "myślę, że", "przyszło mi do głowy", "może"... a Ty tylko "grzmisz"... Byłaś kiedyś w podobnej sytuacji? Czy opierasz się jedynie na swoich doświadczeniach związanych ze studiami i pracą("płynąć")?

A ja pytam... dlaczego ktoś z obcych ludzi, ustalających prawo w naszym kraju, ma decydować o tym czy "moje" dziecko ma całe życie leżeć w łóżku obłożnie chore, nie mając kontaktu ze światem, cierpiąc z powodu odleżyn, a na dodatek...nawet będąc w pełni świadome na umyśle i mając kontakt z tymże światem... nie może zdecydować (będąc pełnoletnie, a nawet będąc już dorosłym człowiekiem po 40stce...60tce) o swoim życiu, o tym czy nadal chce żyć jak dotąd i "pisać wiersze posługując się językiem Blissa", nawet wtedy gdy jest samo pewne w 100%, że cierpi...bardzo cierpi i tego już znieść nie może...? Kto ma prawo o tym decydować...? Kto zajmie się tymi wszystkimi dziećmi jeśli rodzice stracą siły lub zdrowie... co z kobietami, które w chwili ogłoszenia diagnozy lekarza zostają same, opuszczone przez męża, partnera...co z kobietami chorymi...? Zastanówmy się nad wszystkimi sytuacjami, zamiast z góry osądzać i prawić morały...moralność moralnością...a życie jest życiem...

Od razu dodam, żeby zaraz ktoś mi nie zarzucił, że popieram i jestem stanowczą zwolenniczka aborcji i eutanazji... że NIE WIEM CO BYM ZROBIŁA w takiej sytuacji...

Poki moge...dopisze jeszcze jedno. Anhedonia...ja szanuje i Ciebie i Twoje posty na forum. Ale tutaj...na prawde za bardzo "poplynelas"... az mnie to zabolalo...

Właśnie ten rzeczony "postęp" sprawia, że kiedyś po zajściu w ciążę nie trzeba było podejmować żadnych dodatkowych decyzji, a teraz jest ich aż TRZY.

Można za to wybrać, że nie jest się postępowym i wtedy nie trzeba się już zmuszać do wyborów. Nie wszystkie Kobiety są postępowo ciekawe, jak rozwija się płód, nie wszystkie robią badania i zażywają tony leków, przez co wpływają na rozwój płodu, nie wszystkie stosują hormonalne środki antykoncepcyjne, nie wszystkie palą papierosy, piją alkohol, stosują antybiotyki i jedzą fast foody i zmodyfikowaną genetycznie żywność.

To są wybory, które pozwalają nam unikać przymusu w dokonywaniu innych wyborów.

Niewolnik zawsze coś musi, człowiek wolny tylko może.

Nie wiem czemu uważasz, że nie dyskutuję o problemie - to Ty robisz wycieczki osobiste do mnie, nie ja do Ciebie. NIC nie wiesz o moich DOŚWIADCZENIACH i niech tak zostanie - bo to nie wątek o mnie (taki argument jest poniżej pasa). Piszę o FAKTACH powtarzam. Bo TO już się onegdaj zdarzało... Bieda (Po I wojnie światowej i kryzys lat 20-tych) powodowała chęć ograniczenia wydatków socjalnych, za tym szły zakusy do likwidowania tych co te wydatki generują, a potem znaleźli się tacy co przekuli teorię w PRAKTYKĘ. To HISTORIA a nie moje wymysły. Na tym opieram swe argumenty a nie na prywatnych, siłą rzeczy być może omylnych, bądź nieobiektywnych sądach. Mówiłam, że ta dyskusja wkracza na kruchy lód!
Zacietrzewione - zupełnie niepotrzebnie - zagalopowujecie się i Wy... suponując, że twórcy prawa to same stare do tego bezdzietne dziadki. W sejmie zasiadają różni ludzie, w różnym wieku, różnych kolejach losu i dzietności (w tym co najmniej 2 niepełnosprawnych - 1 bankowo na wózku), mogą mieć różne opcje i zapatrywania polityczne, ale to MY ich wybieramy. Oni tworzą prawo... Chcąc go zmienić, zamiast się pienić warto coś robić w tym kierunku.
A co MOIM zdaniem jest "winne" obecnym problemom etycznym? Rozluźnienie obyczajów i upadek wartości ( i nie o katolickie tu chodzi). Może Cię zdziwię ale jestem za eutanazję. Ale to już inny problem etyczny...
TAK Klaudyna - dokładnie TO miałam na myśli Ponieważ nie ma możliwości cofnięcia czasu na coś zdecydować się trzeba, gdy JUŻ się jest w ciąży i stoi przed takim dylematem - NIC nie zrobienie też jest DECYZJĄ.

Nie przepraszaj Margolinko, dobrze myślisz  - przecież na tym polega dyskusja, aby przedstawić argumenty "obu stron medalu"... inaczej nie byłaby to dyskusja.
Nie proś tylko o: "nie podpierajmy sie w dyskusjach jedynie moralnoscia i ogolnopojetymi "powinnosciami". Zastanowmy sie nad wieloma sytuacjami, jakie mogo zaistniec, zanim napiszemy, "ze tak i tak byc powinno, a jak jest inaczej ...to wina zlych niemoralnych i pozbawionych uczuc i rozumu ludzi".
NIE zmienię swego zdania ani dla Ciebie, mimo sympatii, ani innych, bo nie zostałam przekonana siłą argumentów . Uważam, że ZŁO (i nieciekawa droga rozwoju, jaką idzie współczesna cywilizacja) TO jest WINA ludzi.
Bo jak nie ludzi to czyja?
Bywają sytuacje, że nie ma dobrego wyjścia - jest tylko złe i gorsze. Wciąż jestem zdania, że SZANSĘ na życie należy dać. Bo do jest decyzja ostateczna i nie można jej cofnąć.
Nie podpieram się moralnością a etyką. Mało mam okazji by o współczesnych problemach etyki z kimś porozmawiać (na imprezki taka tematyka się nie nadaje), więc wdzięczna jestem, że Ty podjęłaś ten trud. Nawet nie wiesz nad jak wieloma sytuacjami się zastanawiam, siłą rzeczy, patrząc na to, na co patrzę codziennie.

Często bywa, że dziecko uznane w łonie matki za chore rodzi się zdrowe. Wydaje mi się, że każdy powinien podjąć decyzję według własnego sumienia.
Sama mam teraz mnóstwo obaw i jeszcze 7 miesięcy do rozwiązania. Badań  prenatalnych zdecydowałam się nie robić. Cokolwiek będzie czy się stanie, przyjmę to.
A w sytuacji gdybym wiedziała, że jest chore? To niczego nie zmienia w moim przypadku.

Usunelabym. Trudno.

Gdybym dzisiaj była w ciąży i okazałoby się, że moje dziecko ma wadę genetyczną lub chorobę, która nie dość, że oznaczałaby dla niego cierpienie, to mi i mojej rodzinie bezwarunkowe poświęcenie, na pewno bym usunęła.
Mam pod opieką chorą babcię zależną od nas całkowicie. Wiem, ile to generuje ludzkich sił, nerwów, zmartwień.
Poza tym do trzeciego miesiąca nie można mówić o płodzie, tylko zarodku.

Nie uważam aborcji za coś kategorycznie złego.
Przy czym nie usunęłabym dziecka, które miałoby się urodzić z zespołem Downa, myślę o wadach, które uniemożliwiałyby dziecku funkcjonowanie jako indywidualnej jednostki, która decyduje sama o sobie lub chorobach o których wiadomo, że wyleczyć się nie da i dziecko po kilku latach cierpień zmarłoby.

Wiadomo, że dla jednego od początku to już człowiek, a nie dzielące się komórki zygoty.
Ok.10 tygodnia zarodek przestaje nim być...
Chyba nie o tym mowa?
Usunęłabym ciążę, gdybym miała pewność, że dziecko urodzi się śmiertelnie chore lub upośledzone w stopniu znacznym.

Witam was dziewczyny, myślałam że ktoraś z Was pokrzyczy na mnie a tutaj spokój i milutko. Pociągnę temat dalej, uważam że nie robienie badań prenatalnych to chowanie głowy w piasek. Marika, miałaś szczęście że dziecko od początku mialaś możliwośc leczyc i usprawniać, gratuluję Wam.
Kamienna twarz, ja bym zrobiła badania prenatalne a Ty zrobisz jak zechcesz, jeśli lekarz nie widzi wskazań do takich badań to ok, tylko się cieszyć, ale jesli proponowałby Ci takie badania z rożnych względów, to ja na Twoim miejscu bym się jeszcze zastanowiła. Teraz żyjesz tu i teraz, zycie serwuje nam różne niespodzianki, żadna z nas nie przewiduje kataklizmów małzeńskich czy rodzinnych w naszym życiu , a jednak one się zdarzają. Bedąc w ciąży, wszystkiego się nie przewidzi ale dobrze jest nieraz myślą wybiec naprzód. Wczoraj w "Ekspresie Reporterów" pokazywali rodzinę 2 dzieci a jedno chore na "bąblowca", ciałko malutkiej jest stale w ranach i zawsze powstaja nowe, jest to choroba genetyczna, rodzice dziewczynki sprzedali wszystko co mieli , z dwójką dzieci mieszkają w wynajętej klitce bo musieli sprzedac swój dom, samochód, biżuterię i nie mają juz niczego do sprzedania a ojciec nie ma pracy, na leczenie małej wydają 6.000 zł. Zadlużeni i rozpaczający , na szczescie drugie dziecko zdrowe, ale to chore przechodzi katusze bólu, co dzień jest walka rodziców o to aby jej nie bolało i nie da się tego uniknąć , więc zycie tego dziecka to jeden bol i cierpienie. A rodzice dawno już stoją pod murem bezsilnosci i rozpaczy, potężnie zadlużeni, chyba rok temu też ich widzialam w reportazu, a więc nic im się nie poprawiło przez ten rok , tylko wzrosła ich bezsiła i rozpacz, więc te co są przeciwko aborcji uszkodzonego płodu maja szansę pomóc , bo wystarczy wysłać SMS - a za 1 zł. Chociaż tyle, a dla tych ludzi, aż tyle.

...a kim my jesteśmy,że możemy decydować komu odebrać życie?Każde życie ma sens!

Tu nie chodzi tylko o dziecko, tylko całą rodzinę- męża, swoje inne dzieci, często też dziadków. Przecież te osoby też należą do wspólnoty zwanej rodziną.
Chore nieuleczalnie dziecko nie jest samo w cierpieniu, inni też na tym cierpią.

Jaga Baba, w zupełności z Tobą się zgadzam, to ruina rodziny pod każdym względem, a dziecko cierpi i jego jakość zycia jest straszliwa. Ostatnio jakiś mądry polityk powoływał się na to że dzieci te nie moga decydowac czy się urodzić czy nie, więc nie mamy prawa decydowac za płód, hi, hi tyle tylko że nie jest to smieszne. Przeżylam już różne czasy i rożne bzdurne decyzje i uważam że to tylko rodzice maja prawo decydowac o urodzeniu dziecka uposledzonego ale powinni sobie zdawac sprawę z tego że ich dziecko będzie rosnąć, dorastac ale nigdy nie będzie mogło decydowac o sobie, rodzice powołali go na świat i rodzice muszą zrobic wszystko aby dziecka jakość życia była przynajmniej znośna. Dziewczynki, odpowiedzialność za zycie drugiego człowieka to straszne brzemię, stad tak ciężka to decyzja, ale bardzo się cieszę że podjęłyście ten temat, bo jest to temat bardzo ważny, niejedna z przyszłych matek może się wiecej zastanowi co ma do zaoferowania swojemu ewentualnie upośledzonemu dziecku na najbliższe 60 lat jego życia, to dziecko przecież rośnie, dojrzewa, fizycznie się rozwija a psychicznie na etapie agresywnej roślinki, nie myslcie sobie że Ci ludzie to bezwolne dzieci, bo komórki mózgowe tez dojrzewaja tylko nie te co powinny.