Mam męża - mimo to jestem samotna

Witam serdecznie po długiej przerwie.Nie mogłam uporać sie zproblemami,odebrano mi rencine,juz nie chodzi o kase ale fakt 15lat uznawali mnie za chora nagle cudowne uzdrowienie.Juz od czerwca ,,walcze,,z zus-em,22.08.mam dostać orzeczenie?
Roxana piszesz ,że jestes samotna wsród ludzi,jesdynie psiaczki koja Twoja samotnosc i smutek jak i wspomnienia z dziecinstwa.Bardzo podobnie przezyłam swoje zycie a i tak nic sie nie zmienił.Tez moja sunia 14latka jest moim jedynym szczerym przyjacielem-wszystkim...Przeżyłam jakos to życie,ale juz chwilami wysiadam'',nie mam checi walczyc,zbiegać o wszystko jestem juz totalnie zmeczona.Wiesz nawet pisac niemam sił,jestem wypalona,znerwicowana wlasciwie mam doła.Przetrwam to jakoś bpo sama jestem w domu i mam swiety spokój od marudzenia męża.Jedynie mama zadręcza mnie telefonami.Jest w podeszłym wieku,ale werwy ma więcej niz nastolatka,a potrafi zamęczyc gdaniem.Czemu tak sie to zycie uklada,jak pod górke to z kazdej strony.Moja przjaciółka tez chwilowo''zapomniała o mnie i niemam z kim porozmawiac tak od serca.Od 2 tygodni właściwie nie rozmawiam z nikim,zmuszam sie do jakiejkolwiek rozmowy,cos mnie przyblokowało.Pozdrawiam cieplutko.Razem damy radę. 

jet sobotnie popołudnie... zdąrzyłam wrócic z przejażdżki z dziewczynami, a męża nie ma i nie bylło cały dzień... był na górze... teraz jak wróciłam do domu toczuć zapach jego perfum.... wyszedł.... nie wiem gdzie, nie wiem z kim... niby zajęłam sobie dzień i dziewczynkom, ale boli mnie że on nie spędził z nami tak pieknego, słonecznego dnia.....
mam dzieci a mimo to czuje sie samotna znów bez niego...  docszłam na terpi do tego że kocham nie męża jakiego mam, tylko kocham wyobrażenie o nim, kocham to, jakim chcialabym go mieć, a nie takiego jakiegomam...
i teraz musze sie głębok zastanowic ;czy chce tak zyć, czy tego potrzebuję, bo mój mąz wcale nie chce sie zmieniać... chce robic to ,co robi bo mu to pasuje... pic też będzie bo lubi....
a ja nie chcę odejśc z tego domu bo to jest mój dom... tu jest moje mieszkanie...
cięzko mi , musiałam sie wygadać.... ale jak widzę innych jak sobie chodza przytuleni, jak sie szanują, to czuje zazdrość, bo ja tez tak bym chciała..........................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................

Rozumiem Waszą samotność w związku dziewczyny, ja mam męża a nigdy się z nim nie kochałam, stanowimy tzw.białe małżeństwo, jedna wielka lipa i nikt nie ma odwagi tego uciąć, bo przecież wiara, bo się kochamy itd....Samotna jestem od zawsze, znam dobrze ucisk w "dołku" a marzenia o wielkiej miłości i dziecku w przyszłości włożyłam między bajki, mnie to szczęście nie jest dane i będzie tylko ból do samego końca....

Karolina_Tralina- też jestem ciekawa dlaczego nigdy się nie kochałaś z mężem , przecież to wasze małżeństwo jest nie ważne bo nie zostało skonsumowane, a może twój mąż jest gejem? Nie rozumiem!  Jak można kochać kogoś a nie współżyć z nim ? Możesz nas  jakoś  oświecić ?

Co do naszych mężów anniko80 to myślę ,że my już ich nie zmienimy , musimy dawać sobie same radę . Powiedz mi tylko dlaczego twój mąż wychodzi gdzieś bez ciebie uperfumowany?
I masz rację co do miłości , chcemy kochać swoich mężów  przez wyobrażanie sobie jakimi by mogli być , a tak naprawdę to łączy nas z nimi tylko przywiązanie i dzieci. Ja już postanowiłam nie liczyć na męża , sama znów będę sobie radzić . Czasem mój mąż jak nie chce z nim spać to mnie straszy że pójdzie na dziewczynki , a ja mu na to że jak tylko ma ochotę to niech sobie idzie byle dbał o swoje dzieci , ja i tak się nie liczę . On już zapomniał ,że jestem atrakcyjną kobietą , że ja też mogę sobie poszukać bratniej duszy w innym facecie , ale ciągle czekam na powrót jego rozumu . Wybieram się ze znajomymi na dyskotekę , oczywiście namawiam go żeby pojechał z nami ,ale on nie chce , mówi żebym sama pojechała . Pojadę jak tylko znajomi mnie zabiorą chociaż wiem ,że później będzie mi to wypominał przez rok. Ale cóż , on robi co chce , to ja też chociaż sobie potańczę , pośmieje się , bo w moim domu uśmiech to unikat.

Do tego to ja mu je kupuję... a ta ostatnia pieknie pachnie!!!!
on ogólnie lubi pachniec bo wie, że ja bardzo lubie go własnie takiego -pachnącego... i perfumuje sie tymi ode mnie , choć ma takie które sam sobie kupuje to jednak wybiera ode mnie...
a gdzie idzie?? przeważnie na cpn na piwo... mieszkamy na wsi... tu nie gdzie pójśc... czasem pojedzie do miasta ale to przeważnie jak ma zawieśc gdzieś ziemniaki do sklepu....
czasem , ale to naprawde sporadycznie pjedzie gdzieś z kolegami na keba czy pizzę... od kąd wróciłam nie był nigdzie poza naszą wioseczka... tu ma najbliżej by sie napić, pograc na maszynie...

od niedzieli spi w salonie na kanapie... choc zarzekał sie, że tam nie pójdzie... nie rozmawiamy... ale też nie słysze obelg, wyzwisk, mam spokój, tylko juz zaczyna mi brakowac jego w łóżeczku... ale nie chce sie poddawać...
wiem, że on czeka aż ja  do niego podejde , albo w nocy wskocze do niego pod kołderke - zawsze tak robiłam ... teraz nie chce tego spiepszyc... może to da mu do myslenia, że mnie jednak przeszkadza to co on robi...
tydz. temu powiedział, że zmieniłam sie od kąd zaczęłam cos w komputerze mieszac i czytać, że pomieszałao mi sie przez to w głowie...
nie wierzy i nie chce w to wierzyc, że on postepuje niedobrze wobec mnie i dzieci, a ja mam tego juz dosyc...

po tyg. milczenia zaczynam przyglądac się swoim problemom i słabym stronom... chciałbym , by i on przyglądna sie sobie przez okres milczenia... ni chcę mu w tym przeszkadzać... zawsze to robiłam, tym razem chę wytrzymac do momentu kiedy to on powie DOSYĆ
a wtedy to ja juz będe wiedziała co mu powiedzieć...

jestem samotna - mimo że mam męża... wieczory spędzam z dziecmi... posiedze z Wami na forum... przed snem czytam różne poradniki juz po któryś raz z kolei... a mąz jest gdzies obok i tak samo jak ja nie chce zrobic pierwszego kroku... z tą różnica że ja nie zrobiłam nic złego...
a on pije, ubliża i jeszcze zwala cała winę za to na mnie...
dobrze że wiem ,że co WCALE nie jest moja wina...

Ja napisał/a:

Karolina_Tralina napisał/a:

Rozumiem Waszą samotność w związku dziewczyny, ja mam męża a nigdy się z nim nie kochałam, stanowimy tzw.białe małżeństwo, jedna wielka lipa i nikt nie ma odwagi tego uciąć, bo przecież wiara, bo się kochamy itd....Samotna jestem od zawsze, znam dobrze ucisk w "dołku" a marzenia o wielkiej miłości i dziecku w przyszłości włożyłam między bajki, mnie to szczęście nie jest dane i będzie tylko ból do samego końca....

chyba nie jest tak do końca jak piszesz tutaj.w innym poscie wyznałaś że to ty nie chcesz zbliżenia z mężem iże masz kogoś innego uwielbia Cię ale posiada rodzinę idwoje dzieci.

Też o tym przeczytałam...
ale znam osobe, która będąc w związku z mężczyzną kilka lat tez nie współżyła z nim mimo, że próbowali wiele razy... też odczówała ból a co za tym idzie strach... kochali sie bardzo, zaręczyli sie ale do niczego nie doszło... ani do slubu , ani do zbliżenia...
ta osoba poznała kogos innego, zakochałi sie w sobie... dziś są małżeństwem, a za kilka miesięcy przyjdzie na świat maluszek na którego czekali dosyc długo....

mysle, że jest to jakas blokada, strach... może Karolina-Tralina nie jest az tak bardzo związana emocjonalnie ze swim mężem...
mimo,że go kocha nie może lub nie potrafi otworzyć sie przed nim... a tu najważnieja=sza sprawą jest komunikacja między nimi i całkowite zaufanie... a tego chyba u nich brakuje...
natomiast z mężczyzna z którym sie obecnie spotyka może rozmawiac o wszystkim . nie ma przed nim zachamowań... on przed nia też... on ma pewnie jakies zawirowania w swoim małżeństwie i Krolinie opowiada o tym , a on przy tym mówi duzo o sobie... tylko co będzie jakon jednak ocknie sie i zobaczy że jednak to żone kocha i zieci...
Karolino-Tralino, mysle, że powinnas porozmawiać z mężem o tym i zacząć sie zajmowac się swoim małżeństwem... może jakas wizyta u seksuologa wam by pomogła... jeżeli tylko Ci na tym zalezy to próbuj, bo nie sztuka wpiepszyc sie w cos co będzie może odbijac sie na całym twoim zyciu... ten człowiek ma dzieci, pomysl o tym... chyba że on jest po rozwodzie... to zmienia juz sytuację.
uuuuf ale sie rozpisałam...

I tak trzymaj , nie rób pierwszego kroku , źle go nauczyłaś , więc on myśli że ma rację . On chyba naprawdę nie wie co to szacunek , chyba sam siebie tylko szanuje . Powiedz mu że szacunek oznacza dbałość o żonę w takim samym stopniu jak o siebie samego . Co do tego ,że pije i wyzywa  to powiem ci ,że ja nie potrafiłam bym uprawiać sexu z takim jegomościem , ohyda , obrzydzenie a po sexsie wstręt do samej siebie , dlatego mój mąż często nie dostaje tego co by chciał.

Mój mąż tez nie ma kiedy chce... chodzi o to jak chleje to nawet niech nie patrzy w moją strone...
pisałam o tym juz ,że od kąd wróciłam do niego seks stał sie czyms miłym i fajnym... wczesniej tak nie było... robiłam to dla swietwego spouju... wtedy naprawde siebie chyba nie szanowałam .... bardziej dbałam o jego przyjemnośc niż swoją... może nawet o swoja wogóle... teraz było inaczej... było???? bo znów sie popiepszyło!!!!!!!!!!!!!! patrząc na to z perspektywy czasu dochodze do wnoisku ,że było to tylko zmylenie mnie że niby będzie lepiej... a jak juz zobaczył, że ja jestem za nim (jak zawsze zreszta było) zaczą odgrywać swoją role jak dawniej... ja jednak to juz nie ta sama annika... o nie... znam swoja wartośc i wiem że jestem warta szacunku jak każdy człowiek ... a jego niepowodzenia zyciowe to nie moja wina... ja w tym udziału nie miałam i nie mam...
powiem tak ; lubie z nim sie kochac jak jest trzeźwy, jest moim mężem(takim a nie innym, ale mężem) potrzebuje tego i nie mam zamiaru ani ochoty szukac gdzieś przygód bo to mi nie jest potrzebne!!!!!!!!!!!!!!!!! mam jego, więc jak będe miec ochote na seks to zrobie to z nim .... oczywiście nie wtedy kiedy jest pod wpływem alkoholu... wiem jak go podejśc by czerpać z tego przyjemność.... teraz to ja gram w tym pierwsze skrzypce....

jeżeli chodzi o szacunek.... człowiek który pije, wyzywa nie ma do niogo szacunku a przede wszystkim do siebie... to prawda tez,że jak sama sobie nie dasz szacunku to nikt Cie nie będzie szanował...
mysle że gdybym siebie nie szanowała to nikt by mnie nie szanował!!!
a prawda jest taka,że mój mąz jedynie nie umie tego okazać... wielu ludzi których znam szanuje mnie i to co robie i czego nie robie...
nie umiem tego tak do końca wytłumaczyć...
tak jak o tym teraz mysle i pisze to faktycznie mój mąz nie umie mnie szanować,ale wyniósł to z domu... nie szanuje nikogo, nawet matki która życie by za niego oddała... tez jej ubliża, choć mówi że nie pozwoli nigdy jej skrzywdzić... jego tata tez nie nauczył jego szacunku ani do matki a tym bardziej do samego siebie!!!!!!!!!!!!!!!!!!

może jest jakis dobry przepis na to by mąz szanował swoją żonę.... bo ja juz wypalam sie jak czytam takie rzeczy.... szanuję siebie!!! czy to znaczy,że nie mogę w nocy przytulic sie do męża???  czy to znaczy że nie mam prawa do kontaktów seksualnych z mężczyzną, z mężem , bo inny nie wchodzi w gre...
jestem kobieta i potrzebuje jak każda z nas czułości, bliskości...

Roxana wiem że nie masz na to ochoty po całym takim posranym dniu... tez tak miałam ...ale cos sie zmieniło... kiedys nie potrzebowałam tego tygodniami, teraz tydź. to dla mnie za długo...
pokazał że umie być kochanym facete-pisalam o tym.... jednak znów cos sie popiepszyło... znów alkohol gra u niego pierwsze skrzypce!!!!
dobra dziewczyny, zaczynam sie rozklejać... cos we mnie pęka...
szlak mnie trafia że mój mąz to taki dupek.......

dziekuje Ja .... to troszeczke czasu Ci to zajęło....
widzisz a ja wolalabym by ta Twoja złota rybka zamieniła mojego męża w dobrego, normalnego i zdowego  mężczyznę....
widzisz ???? ja go kocham i myslę że jeszcze znajde te złotą rybkę... a może Tobie sie uda!!!!
dzieki za słowa otuchy........ dobrze jest miec kogos po sojej stronie mimo,że ma sie odmienne zdanie.... ale ciężko jest na to tak popatrzec , gdy sie tego nie przezywa...
pozdrawiam

annika80- wiesz kochana masz rację , my kochamy swoich mężów , nawet ich złe nawyki . Twój mąż pije i wyzywa , a mój nie pije i nie pali , więc jak wytłumaczyć to ,że często zachowuje się jak idiota ? Jedynym wytłumaczeniem to to ,że mają paskudne charaktery .  Nie potępiam cię za to że chcesz się tulić do męża i kochać się z nim , bardzo dobrze że masz na to ochotę , bo ja owej nie mam , robię co muszę , no czasem mam tam jakieś małe potrzeby , ale jestem tak zablokowana ,że nie potrafię się wyluzować , a co dopiero jak sobie przypomnę jaki był dla mnie wredny .
Teraz jest dla mnie dobry i uczynny , a dlatego że zaczęłam być kobietą ,już nie wyręczam go w pracach w domu . To ja byłam matką i ojcem dla swoich dzieci a teraz ustępuję mu pola, czasem się jeszcze ociąga ,ale widzę ,że zaczyna mu to sprawiać przyjemność jak czuje się panem w domu a nie gościem . Mam tylko jeden problem teraz , on nie chce nigdzie z domu wychodzić lub wyjeżdżać np. w  weekendy , więc , jadę sama a on zostaje z dziećmi . Oczywiście ma później zawsze  jakieś ale , ale wie że to jest jego wybór . Tak ,że powolutku naprawiam swojego męża .

ooooooooooooo Roxana
widze że wziełas sprawy w swoje ręce... super... mam nadzieje że w końcu sie Wam uda i seksik ,,w końcu'' sprawi Tobie przyjemność...
JA z mężem nie spię od 2 tyg... a od 3 nie współżyjemy... jakos wytzrymałam... ale pije co dzień.... a nachlany jest 3 razy w tyg . albo i wiecej.... dobrze że śpi w drugim pokoju to przynajmiej soie wysypiam... ale widze że jest mu juz nie ponosie, bo nie ide po niego-jak kiedyś, nie odzywam sie do niego, a jego juz trafia i ostatnio wyładował na mnie całą tgo swoją złość... jako dobry człowik ma kiedy chce i jak chce-teraz posci, no i ja też... ale juz nie ciągnie mnie do tego, tak jak ciebie, jak napatrze sie natę jego zapitą gębę to mam dosyć... biore książeczke i sobie czytam...
podoba mi sie jeszcze u Ciebie to że zostawiasz dzieci z nim i sobie gdzieś jedziesz... ja przeważnie biore je ze soba.... jakos nie mam sumienia zostawic ich z nim... boje się że sie napije, a one sie go boją.... zreszta one nawet by z nim nie zostały... mimo że to ja jestem ty surowszym rodzicem w kwestii wychowania, to jednak dziewczynki są za mna bardzo...

Każda z nas ma tutaj swoje problemy ale moja sytuacja jes bez wyjścia.Odejśc od meża-tragedia,to oznaczałoby zerwanie kontaktów z całą rodziną,nie zniosłabym tego że wykręciłam im taki numer.Jestem osobą strasznie wrażliwą,każde złe słowo rani mnie do żywego,ja daję się ranić ale innym tego nie zrobię...Być z faceem żonaym?Nie.Nawet gdyby był rozwód nie zniosłabym na swoich barkach tego ciężaru psychicznego, że komuś rozwaliłamrodzinę. Pozostaje dać sobie w łeb bo w przeznaczenie ja już nie wierzę...

witajcie!!!!
Juz dwa tyg. śpie sama... dopada mnie juz wszystko pomału... tęsknię...
ale uczę sie życ przy nim-ale obok... zajmuje sie soba i dziewczynkami... fakt , brakuje mi w tym wszystkim wlasnie jego... brakuje mi czułosci, dobrego słowa ... wiem że od niego tego - póki co nie dostane- jest zaparty a ja jeszcze bardziej...
Dziewczyny, obęłam taką taktyke, będe żyć obok niego, będe sie uśmiechać, bo jak większości z nas trudno mi odejśc,(( w sumie to dlaczego mam to zrobic przecież to nasze mieszkanie...))... będę dbać o dzieci, dom o siebie... przyjdzie taki dzień, zaswieci dla mnie słoneczko i dla Was też... jeszcze powiemy sobie,że przezyłysmy trudne chwile a teraz jest wspaniale..

rozmawiałam wczoraj z moja terapeutką... mówi,że zdrady rodzą sie w głowie... to brak szacunku, miłosci, czułości rodzi w nas potrzebę bycia kochaną, podziwiana... mimo, że tego nie chcemy często o tym marzym,y by spotkac takiego faceta, który spełnił by nasze oczekiwania choć w małym stopniu.... często sie zdarzają wtedy romanse...
kiedy mąz zacznie widzieć swoje złe zachowanie zaczyna sie zmieniać, jest czesto za późno.... kobieta ma dosyc... facet zostaje sam...

nie wiem co czeka mnie, ciebie, czy ciebie... ale nie powiem że nie myslałam o tym... i to mnie jakos trzyma...że prędzej czy później będzie mi dobrze w tym życiu...
Najbardziej bym chciała mojego męża, by był taki o jakim marzę... jeżeli on nie będzie chciał sie zmienic w czasie, jaki jest dla niego przeznaczony (a nie wiem czy sa to dni, miesiące czy lata) mysle, że zjawi sie ktos kto zadba o mnie i dzieci tak jak tego potrzebuję...
Jednak najbardziej pragne, by właśnie ta osoba, był mój mąż !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

to straszne, To Ty tak cierpisz przez męża...Chyba nie jest Ciebie wart.

Wiem ,że będzie ciężko... ale jak widzisz to co pisze wyżej jakos dodaje mi sił... jeszcze przyjdzie taki dzień,że będę szczęśliwa z mężem lub bez niego...
dobrze że chodzę na terapie bo pewnie by, juz oszalala..............
a ja tez chcialabym go spakować, ale gdzie pójdzie , na górę do mamy... a może to dobry pomysł   kto wie?? kto wie?!

Tamarko moja kochana az usmiecham sie od ucha do ucha z radosci że tu jesteś!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Trzeba nauczyc sie zyc tak by było nam dobrze,nawet przy takim człowieku, oczywście jeżeli nie chcemy od niego odejść...
mnie sie to juz udało, prawie, bo jedyny problem to taki że on sie mnie czepia jak pił(od tyg. walczy z tym nałogiem)
mówiłam do niego chcesz pij mnie to ju wali-tylko mnie nie zaczepiaj, pozwól życ spokojnie , samotnie bez ciebie ale spkonie ...
duzo mogłabym tu pisac ale nie będe sie powtarzac.. tamarko buziaki dla ciebie
super że znalazłaś chwileczkę !!!!!!!!!!

Witaj Martiko 40 na pewno na tym forum nie będziesz sama jest Nas wiele z podobnymi problemami .
W wasze małżeństwo jak lis zakradła się nuda ,musisz je koniecznie "rozruszać ".Kiedy byłam w podobnym stanie jak Ty bez nadzieji na lepsze jutro pomogła mi Nola ,podsunęła pomysł .Ja zaczęłam od wycieczek poznawczych naszą okolicę .I o dziwo zaczął zauważać Moją osobę a to już sukces bo dzieci potrafią wciągnąć w rozmowę i powiedzieć" szkoda że Cię tam nie było obiecaj że następnym razem pojedziesz z nami"Tak że trzymaj się ciepło Głowa do góry i działaj bo szkoda waszego małżeństwa,naprawdę .
-------------------------------------
Tamara

tak wlasnie zaczynałam... dzisiaj juz nie płacze w poduszkę... jest mi przykro, ale jestem juz na tyle silna, by walczyc o swoje... nie powiem ,że mi sie to udaje zawsze, robie to co uważam za słuszne, choc jak każdy popełniam błędy...
ale na nich sie własnie uczę...

annika...moje współaczucia...mimo tego że nie zdradzona zajrzyj do nas http://www.netkobiety.pl/viewtopic.php?id=7083&p=44

trzymaj sie kobito

Staraj się nie mieć  cichych dni bo one do niczego nie prowadzą -a im dłużej trwają to nasila się frustracja Ja bym postawę Twojego męża skwitowała tak: Jeśli posądza cię że nic nie robisz i wsajesz o 11 to szuka zaczepki po to tylko aby mieć powód by się napić ,albo z Tobą dojść do ładu bo to co teraz robisz to w/g niego jest nie poważne no i co TY jako kobieta od niego chcesz ...przecież on pracuje i utrzymuje rodzinę więc nie będzie cały czas trzymał Cię za rączkę i patrzył w oczy .To ze prowadzasz mała o 7 to przecież tyle to możesz chyba zrobić w końcu jesteś matką .On ma swoje prawa i nie zmienisz go na siłę ale podstępem .On wychowywał się bardzo długo w takiej rodzinie i myśli że to standard .

Dlatego nie załamuj się tylko wymyśl jakiś plan co by tu zrobić by on się nie zorientował że go podpuszczasz a efekt był odwrotny .Może zacznij pomagać mu w pracy jego pracy i powiedz że Ty sie wszystkiego nauczysz ale on ma nie pić .,
Klecę bez sensu nie umiem Ci dokładnie wytłumaczyć na czym to polega bo nie znam waszych zwyczajów ,ale moja teściowa jak chce by jej mąż zrobił to co ona chce to umie go tak podejść że on to robi .

To samo stosuję u siebie jak chcę by mój małżonek kupił kiełbasę to pisze mu karteczkę "kochanie kup kilo żywieckiej "całuje Pa bedę czekać .i wkładam do portfela by widział .I to działa .On myśli że mnie złamał ale wcale tak nie jest.
Niech sobie myśli co chce ale ja i tak wiem swoje .

Trzymam kciuki naprawdę trzymaj się Tamara

annika80- strasznie mi przykro , że mąż daje ci tak popalić , co za debil ! Ja myślę , że on cie straszy , bo nie biegasz koło niego tak jak wcześniej . Trzymaj sie mocno i nie daj się mu poniżać , on pewno czeka , żebyś zaczeła błagac , żeby został .Sam siebie nie ceni więc czeka na gest z twojej strony , żebyś go doceniła poniżając się .

Anniko oni myslą troszkę innymi kategoriami
Wysłałam Ci E-mail

Nie wiem czy zrozumie to trudny orzech do zgryzienia..
Wczoraj sie wyprowadził ok 22... był podpity... sprawdzał mnie w komputerze....
był zły... troszeczkę z nim rozmawiałam... mówiłam co sie dzieje i jak ja to widzę... wkurzył sie w pewnym momencie , u brał sie wziął swoją spakowaną torbę i pojechał...
jego mama odchodziła od zmysłów, płakała... a ja chyba jak ten zimny drań nie przejmowalam sie za bardzo... dzwoniłam do niego ale nie odbierał... napisalam smsa... nic żadnej reakcji... zrobiłam to bo może on na to czekal... ale nie, chcial pokazać, że nie i koniec... mama obdzwoniła pół rodziny by go przekonali by wrócił... na policje chciala dzwonić... dzisiaj rano tez napisałam ... milczał i milczy dalej...
ale zdążył wrócić... pojechał na pole, sieje... nie odzywałam sie do niego... on do mnie też... nawet komputer rozłączył z sieci bym nie siedziała przed nim...

co w tym wszystkim mnie wyprowadziło z równowagi to to, że ok 1 w nocy jak teciowa siedziała na telefonie i obdzwaniała rodzinę , po tych wyczrpujących rozmowach powiedziała że on nie wróci dopóki ja sie ztąd nie wyprowadzę... teściowa powiedziała że może powinnam pojechać na tydz. dwa do mamy z dziećmi...
wkurzyłam się... powiedziałam, że nigdzie nie pojade to jest mój dom a przedewszystkim moich dzieci!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
jak może tak mówić... to że on ma problem i chce rządzic to nie znaczy że będzie tak do końca zycia... a ja nie pozwole by moje dzieci znów przezywały traumę rozstania, zwłaszacza starsza córcia...
a jak ja sie stąd wyprowadzę to będzie to tylko i wyłącznie moja decyzja... nikt mnie do tego nie zmusi... powiedziałam tez zę jak mi nie będą dawać poieniędzy na dzieci, to pójdę do opieki, i tam mi od ręki dadzą pieniądze...
on jest kryminalista i za to co robi powinien siedziec w więzianiu... i jeszcze jedno , jak tak dalej pójdzie to ogranicze mu prawa rodzicielskie bo jest nieodpowiedzialny i jest alkoholikiem który nawet dzieci sie czepia... więc niech nie podskakuje bo ja mam na wszystko dowody... m.in. nagrania jak wyzywa nie patrząc na dzieci, jakimi słowami operuje wtedy i do mnie i do nich...

troche sie nakreciłam , ale czuję że swoim postepowaniem coś wskuram ... a to co oni mówią to troche mnie dołuje... gdyby nie ich ,,niemądra'' pomoc może juz byłby w trakcie leczenia

teraz jestem samotna bo mąż ma mnie gdzieś i reszta jest przeciw mnie... dobrze że mam terapeutkę , ona rzyma mnie przy nadzieji i mnie wspiera w tym co robie...

WYJDĘ Z TEGO ZWYCIĘSKO!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! JESTEM TEGO PEWNA!!!!
jAK BY SIE TO NIE SKOŃCZYŁO JA WYGRAM SIEBIE!!!!!!!!!!! WYGRAM SWOJE ŻYCIE

przyjechałam z terapii.. nie najlepiej sie czuję... jedyne co to że się wygadałam aż za bardzo...nie wiem co będize dalej... chce trwac przy swoim... i będę trwac... alenie ukrywamże słowa teściowej zbiły mnie z nóg i własnie to mnie najbardziej podłamuje... rzuila mi ak wielką kłodę pod nogi że trudno mi ją przeskoczyc... jedno jest pewne, nie opuszczę domu, chyba że cała rodzina na mnie napadnie i nie wytrzymam tego psychicznie...

od wtorku mój mąz jest trzeźwy... i jest zupełnie inny niż wczesniej...
duzo czasu spędzamy razem... od wtorku ,,nie jestem samotna''...
bardzo mi sie to podoba
ale mam obawy ?????!!!!!!!!
dziekuję jemu za kazdy dzień... on tez jest usmiechniety, radosny...
mówi, że sam siebie nie poznaje...
Codziennie prosze Boga i Św. Józefa by mi pomógł... I chyba to własnie ta wiara w ich pomoc nam pomaga
a był moment, że juz nie wierzyłam w nic tylko w to co mam... samotnośc...
długa droga przed nami...
nie wiem co będzie jutro... mysle że tak jak dzisiaj ....

annika80- życzę ci jak najlepiej , oby twój mąż  był teraz taki zawsze !

dziekuje moje kochane
wiecie dzisiaj mój mąż poszedł ze mną na terapie... ja zaczęłam że od tygodnia jest trzeźwy, jestwspaniały, pomaga mi w domu przy obiedzie, w sprzataniu, spedzmy razem czas dlatego że jest trzeźwy.... a mąż ,na to że ,,pierd.... głupoty, to tak jakbym pił wczesniej codziennie, nie moge cie słuchac...'' terapeutka powiedziała,że ,,przecież pana zona tak pieknie mówi o panu, same dobre rzeczy,że jest teraz szczęsliwa a pan sie denerwuje, nie rozumiem o co panu chodzi....  jak nie chce z nami siedziec to nie musi, nikt go na siłe nie trzyma...'' posiedział jeszcze min i wyszedł... zatkało mnie, ale zostałm do końca terapii...
on wcale nie czuje potrzeby chodzenia na terapię, zachował się nie ładnie... i nie było powodu by na mnie sie zezłoscił...poprostu nie chcialtam byc!!!!!!
jak wróciłam do domu on juz był, przyjechal ze znajomym.. normalnie z nim zaczęłam rozmawiać... nie chce chodzic jego sprawa... to jego decyzja...
mysle, że to nie zepsuje naszych relacji... ja nic złego nie powiedziałm i nie zrobiłam... może on juz czuje głód alkoholowy , nie wiem...
ale kto wie, wszystko jest mozliwe, ja jestem czujna i przygotowana...

wiesz nie jestesmy same ,jako pojedyńczy przypadek... jest nas bardzo wiele... wiem ,że aby związek zaczął inaczej funkcjonować, to trzeba zacząć zmianę samej sibie... mimo,że uważamy, że nie jesteśmy powodem problemów małżeńskich to jednak wiele zależy on nas... od naszego samopoczucia.od miny jaka nosimy przez cały dzień... jak facet zobaczy naszą skawaszona minę to nic mu sie nie chce.. wiem to. bo przerabiałam to kilka miesiećy temu... moje zadanie było takie ,bym usmiechała się kiedy mąż jest w domu... pomagało, mąż też czściej sie śmiał...ale to było czasem na siłę i nerwy nie raz mi pusciły...
wiem dzisiaj jedno, musze opracowac taki plan działania,który poskutkuje na nasze relacje.. nie powiem że nic nie wskórałam,że nic nie ruszyło... jest inaczej niz 4 miesiące temu... ale to wymagało wiele pracy z mojej strony, cierpliwości, a nawet łez...
przez lata to ja zabiegalam o męża... dzisiaj to on zabiega o mnie... częściej i więcej... znam swoja wartośc, choć trudno podjąc mi jakieś radykalne decyzje , chociażby o odejściu... jeżeli żywi sie uczucia do drugiegi człowieka, do męża to trudno dla mnie podjąć tak radykalna decyzje... i wiem że odejście to ostatecznośc.... jeżeli kobieta tego chce to może walczyc o rodzinę, jeżelima wsparcie i siłę...

co do mojego męża.. moje przypuszczenia okazały sie prawdziwe... wczoraj sie napił, nie wytrzymał... była u nas moja siostra z mężem a on mimo wszystko po poł. uciekł na cpn by sie napić...
nie byłam zaskoczona ale wkurzona... wrócił po 22.00  zapytal czy może ze mna spać... oczywiście sie nie zgodziłam... on dobrze wie że jak woli chlać to mnie nie będzie obok niego... wybrał to co wolał... to jego decyzja...
moja czujność nie została uspiona....
a po terapii normalnie z nim rozmawiałam... powiedziałam że to twój wybór i juz... myslał że będe wściekła ,że wyprowadziło mnie to z równowagi... dobrze że mam terapeutkę...

Punkt Interwencji Kryzysowej dla Ofiar Przemocy i Rodzin z Problemem Alkoholowym...(nazwa miasta w którym mieszkasz lub najbliższe)
tu dostaniesz pomoc terapeutyczna, prawniczą, psychologiczna, i wsparcie bezpłatnie

Również przy każdej gminie jest taki punkt gdzie znajdyje sie GMINNA KOMISJA ROZWIĄZYWANIA PROBLEMÓW ALKOHOLOWYCH... może strasznie to brzmi, ale oni wiedza gdzie znajduja sie poradnie dla takich osob jak my....

Wydaje mi sie że nie możesz tego znależć i nie wiesz gdzie szukać bo nie masz jeszcze odwagi by tam pójść... wiem ile trzeba siły by zrobic ten pierwszy krok... albo jeszcze nie cierpisz az tak bardzo że zostawiasz to tak, mysląc że cos sie zmieni..ja dzisiaj wiem że chyba bym predzej oszalala niz cokolwiek sie by zmieniło...
najwazniejsz, że zmieniłam sie ja i moje nastawinie i podejście do zycia i tego dramatu...
dzisiaj ja wychodze z tego zwyciesko DLA SIEBIE I DZIECI a mój mąz ledwo stoi na nogach... juz nie wie co robic bym była taka jak kiedyś...
dlatego caly czas wraca do punktu wyjscia... spada na dno z każda wypita butelką...

Może sprubój jakoś w delikatny sposób dac mu do zrozumienia jak się czujesz czego ci brakuje. Chociaż tak z mojego punktu widzenia to raczej nic nie da. Wiem bo miałam ojca alkoholika i do niego tez nic nie docierała dopiero jak się zaczął leczyc to wszystko wróciło do normy

od kilku dni pije.... nie jestem zaskoczona... tydzień temu było wspaniale, cudownie, bylismy dla siebie... nie wytrzymał próby czasu... jest nedziela,obiad juz prawie gotowy ....a on gdzies znikną... siedzę z młodszą córeczką...ja tu próbuję sie troszecze wygadać a ona rysuje obok mnie... na głowie ma dwa cieniutkie warkoczyki... dobrze, że mam ją i jej siostrzyczke... dobrze ,że one maja mnie!!!!!!!
pyta czy sie z nia pobawie... oczywiście... dlatego zmykam , może potem tu zaglądnę...

Moja droga napiszę to co ja uważam i sądzę o tym co napisałaś. Nie chcę w żaden sposób Cię buntować ponieważ to jest TWOJE ŻYCIE i tylko Twoje i nikt inny oprócz Ciebie nie będzie ponosił konsekwencji Twoich decyzji. Moim zdaniem Twój mąż nie docenia Ciebie a wydaję mi się że jesteś dobrą żoną i matką.Bardzo Ci współczuję bo widzę że go  kochasz a on całkowicie odsunął się od Ciebie.A do tego ten alkohol...Sama jestem dzieckiem alkoholika i bardzo dużo przeszłam i powiem Ci że mam żal o to że moja mama wcześniej nie odeszła od mojego ojca. Pomimo tego że mała Agatka kochała swojego tatę.Uważam że powinnaś się wziąć w garść i zacząć panować nad swoim życiem. Pamiętaj o dzieciach bo one są jak młode roślinki których wzrost i rozwój jest zależny od gleby (poczucie bezpieczeństwa),światła (miłości) i atmosfery w jakiej żyją.Pozdrawiam i trzymam kciuki!