Zakochałem się w koleżance z pracy:(

Ja38 - romantyczny kochanek rodem z XIX wieku. Nie porzuci rodziny, nie zdradzi, nikt go nie rozumie, zostaje wyklęty. Będzie cierpiał w samotności i pielęgnował marzenia o idealnym życiu. No Adam Mickiewicz po prostu!!!
Szkoda tylko, że życie to nie poezja...i to jest dramat!

Wydaje mi się, Stokrotka84, że się pomyliłaś z oceną. Każdy rozsądny wie, że jak pójdzie do kochanki i staną się małżeństwem, to za parę lat będą w podobnej sytuacji jak jest teraz.

Sytuację można inaczej postrzegać chyba tylko w takim przypadku, gdy małżeńśtwo pada i niezależnie czy jest kochanka czy jej nie ma małżeństwo w końcu by się calkiem ropadło.

Nie chce mi się tłumaczyć, więc pozwól, że zacytuję kogo innego:

Po pierwsze i najważniejsze musimy sobie zdać sprawę z jednej BARDZO ważnej rzeczy. Każda kobieta się nam przeje. Każdy facet się znudzi. Nie wierzycie???

Oderwijcie się na chwile od kompa (czy smartfona lub tabletu), popatrzcie na waszą lepszą polówkę... tak, tak, ciągle ta sama od 10 lat... maskara... ale co było dekadę temu? Niekończące się rozmowy o wszystkim i niczym? Seks od rana do wieczora? Śmiech z byle czego i dobry humor na sam widok jej/jego sylwetki? Nie przypomina wam to czegoś? Dokładnie tak widzicie swoją katulaną kochankę/a.. Jeżeli zmienicie żonę/męża to za 7 lat znów będziecie ją zdradzać (nuda Was dopadnie ponownie). Wszelkie myśli rozwódcze wybijcie sobie z głowy. Tylko kłopot sprowadzicie na Wasze rodziny... Jak masz zdradzać miej jaja (w kobiecej wersji nie wiem co) i trzymaj to dla siebie. Nie obciążaj swoimi wymysłami jednak bądź co bądź kobiety/mężczyzny który z Tobą wytrzymuje już długi czas.

hm -- jaki to blog? Podasz mi adres?

Kurcze nie mam linka, muszę sobie przypomnieć jak to było i podrzucę, ok?

Sam22 - niestety nie zrozumiałeś mnie. Obserwuje od dawna ten wątek i dla mnie jest to sytuacja tak kuriozalna, że mogę ją przyrównać jedynie do literatury romantycznej, której zresztą nie uważam za najlepszy poradnik do życia w małżeństwie (stąd mój wpis - trochę pół żartem pół serio).
Sama jestem mężatką od dwóch lat (w związku od 8) i potrafię odróżnić romantyzm od życia. Ja38 wyraźnie tego nie potrafi, dlatego jego tłumaczenia brzmią śmiesznie i naiwnie. Powinien napisać romans, a nie jęczeć jak mu źle na forum.
Wtedy pewnie znalazłby więcej zrozumienia.

Kontynuując rozproszone myśli: uważam, że to co przeżywa ja38 to żadne zakochanie, tylko silne zauroczenie. A z tym - jak z każdą natrętną emocją - można sobie poradzić. Tylko trzeba chęci, a ja38 nawet nie ma dobrej woli, żeby je z siebie wykrzesać.

Moja terapeutka powtarza mi, że fantazjowanie o związkach z innymi osobami nie jest złe, bo nie jesteśmy w stanie przejść przez życie całkowicie zobojętniali na wdzięki i walory innych ludzi. To naturalne  i zdrowe pod warunkiem, że nie będziemy do tych fantazji podchodzić zbyt poważnie. Kiedy jest inaczej - dzieje się dramat!

Romantyczne uniesienia dobrze wyglądają jedynie w kinie i literaturze. Prawdziwe życie daje nam do przejścia o wiele trudniejszą drogę. Życzę autorowi, żeby kiedyś zrozumiał tą prostą (i zarazem skomplikowaną) prawdę. Amen.

Do zdrady nie jest potrzebna nadarzająca sie okazja. Okazję zawsze można znaleźć i jakże łatwo usprawiedliwić się okazją.
Zdrada to wybór. Są ludzie, którzy nie mają kręgosłupa moralnego i zdrada dla nich jest jedynie rozrywką, urozmaiceniem. TAk, zdecydowanie jest to oznaka słabości, ale nie braku więzi z partnerem. Zdarza się, że przyszły Pan Młody zdradza przyszłą małżonkę w wieczór kawalerski. On jeszcze nie zdążył znudzić się żoną, jeszcze nie odczuł braku więzi .... zdecydowanie taki partner zdradzać będzie swoją żonę i staż czy jakość tego związku nie będą miały znaczenia.

Moim zdaniem End_aluzja  nie wybaczyła sobie. Kiedyś jednak to nastąpi. O czym piszę wiedzą, które nie umiały pogodzić się ze zdradą. Ja też należę do takich kobiet. Sześć lat a może i więcej potrzebowałam na wybaczenie sobie. Kolejną zdradę wybaczać już nie musiałam. Rozstałam się z nim ....właściwie to bukiet kwiatów przesłać powinnam jego kochance ze słowami, dziękuję. 

Każdy ma swoje tempo wychodzenia z dołka i na każdego coś innego działa. Jedni muszą trawić i to całymi miesiącami problem,  innym  w ogóle nie zajmuje to czasu. Od czego to zależy ? może od wrażliwości.

Rozumiem Cię Malwina doskonale. Ja także chciałabym aby zdradzający mieli świadomość jak zdradami, kłamstwami kaleczą partnerów. 
Też jestem za zwykłą uczciwością. Nie musi małżeństwo trwać wieki. Nie dobrze ci w nim, odejdź ! Można rozstać się tak aby jak najmniej bolało. Są pary, które po rozwodzie otrzymują ze sobą normalne/poprawne stosunki. Po za tym nam, tym zdradzanym nie dano wyboru.Postawiono nas przed faktem dokonanym. Odarto nas z honoru, godności, zaszufladkowano do tych, z którymi liczyć się nie trzeba a więc zlekceważono. Kazano nam żyć w kłamstwie. Ta świadomość bardzo boli.

" zawsze wychodziłąm z założenia.. nie robie komuś tego czego sama nie chcialbym aby mi zrobiono.. proste..." niestety nie każdy potrafi wczuć się w emocje innego człowieka. Są też ludzie, którzy zwyczajnie nie odczuwają żadnych emocji, nie są więc zdolni do ich odbierania, odczuwania. Nie mają też sumienia.....

Wiesz zeby cos zrozumiec trzeba sie czasami poparzyc. Bo jak bylismy dziecmi to rodzice tez mowili: Nie wsadzaj reki w ogien bo parzy. Jedni wierzyli inni musieli sami sprawdzic

Nie czekałam na czarodzieja, wróżkę, uzdrawiacza. Byłam na dnie. Byłam na dnie rozpaczy. Nie chciało mi się żyć. Byłam odratowana a żyć nie chciałam. Kolejna próba ? Nie, nie mogłam. Zdawałam sobie sprawę, że już raz ZAWIODŁAM swoje dzieci. Nie mogłam im tego zrobić a żyć nie miałam sily, chęci. Mój problem był ogromny - ja potrzebowałam zrozumienia co się stało w moim związku, życiu, głowie,  że nie chciałam dalej żyć i nie mogłam za żadną cenę wykrzesać choć iskierki chęci z siebie na dalszy dzień bycia. Nie ukrywałam, że jestem po próbie samobójczej i nie ukrywałam, że żyć mi się nie chce. Nie ukrywałam, że mam dzieci i to dla nich jestem potrzebna. Nie ukrywałam, że chcę odnaleźć w sobie chęć do życia dla samej siebie. Owzsem trafiłam do psycholog, dobrej psycholog. Niestety ze względu na finanse musiałam zrezygnować i to już po drugiej wizycie ze spotkań z nią. Państwowo próbowałam w dwóch miejscach, trzech bo trzecim miejscem była poradnia przy kościele. MAsakra.

Wiem, że bywają dobrzy, państwowo pracujący terapeuci. Wiem to z postów ludzi z tego forum. Dużo osób chwali sobie takie spotkania.

Mnie pomogło to Forum. To historie innych osób mi pomogły. To słowa mądrych ludzi pozwoliły mi wiele zrozumieć Nie będę wymieniać komu jestem wdzięczna ale powiem, że lista jest długa. Nisko im się kłaniam i dziękuję, że mogłam je spotkać.

Winny zdrady zawsze jest zdradzający, ale nie bez znaczenia są również okoliczności, które doprowadziły do zdrady, dlatego, że zdrada  nigdy(!), podkreślam - NIGDY!- nie jest początkiem kryzysu w związku, zdrada zawsze jest jego zwieńczeniem, efektem końcowym, sygnałem, że w związku źle się działo, i że jedno z partnerów, lub oboje, objawy te zlekceważyli. A za kryzys w związku, nigdy nie odpowiada jedna strona, lecz zawsze dwie... A puentą tej dyskusji niech będą słowa Lwa Starowicza: ''Gdyby małżonkowie nie zapominali o tym, że niezależnie od wieku i stażu małżeńskiego kobieta oczekuje adoracji, a mężczyzna uznania, podziwu i czułości, to wielu kryzysów można by uniknąć.'' Amen. 

Wiem, to, aż biło z Twoich postach, dlatego napisałam, że ja zdradę Twojego męża postrzegam zupełnie inaczej, niż zdradę pozostałych panów opisywanych tutaj na tym forum. Twój mąż nie zdradził i nie odszedł  z wyrachowania, dla podbudowania własnego ''ego'', dla satysfakcji seksualnej. Zdradził i odszedł, bo się zakochał i to zakochanie stało się jego głównym przekleństwem. Spadło na niego to uczucie jak grom z jasnego nieba. Nie chciał go, nie było mu ono na rękę, nie prosił się o nie, lecz z nim walczył, a kiedy zrozumiał, że przegrał - odszedł. Cierpiałaś Ty, cierpiał on, konsekwencje tej zdrady poniosłaś Ty, poniósł on (wspominałaś, że leczy się do dziś). Dla mnie Twój mąż nie jest wyrachowanym dupkiem, lecz ofiarą własnych emocji, własnych uczuć. I nie ukrywam, że kiedy czytałam Twoje posty, nie tylko Ciebie było mi szkoda, ale Twego męża również, bo widać było, że facet ewidentnie cierpi, że chciałby się uwolnić od tego co sprawia mu ból, a zwyczajnie nie potrafi...
Zresztą historia Twojego męża jest specyficzna i zupełnie inna od pozostałych zdradzających mężów, dlatego co jakiś czas pojawia się post, kolejnej użytkowniczki forum, która pisze ''czytałam Twoje posty na bieżąco''.

To nie był akt odwagi, to był akt rozpaczy... Taki swoisty krzyk rozpaczy - ''Monika pomóż mi, nie radzę sobie'' i  poczucie winy...
Uwierz mi, że poczucie winy dla kogoś, kto ma resztki sumienia jest dużym cierpieniem.

Monika on chyba faktycznie zrobił wszystko, aby ratować Wasze małżeństwo. Nie odszedł od razu, walczył z tym uczuciem przez cały rok, odszedł kiedy zrozumiał, że przegrał....

''Nieraz'' nie jest równoznaczne z ''zawsze''. Gdyby tak było, to dziewczyny tu piszące nie pisałyby ''korzystam z pomocy psychoterapeuty'', ''mój psychoterapeuta'', itd...

Dla Ciebie te tłumaczenia brzmią śmiesznie, zapytaj więc Moniki czy Jej również było do śmiechu gdy słuchała podobnych tłumaczeń, albo poczytaj Jej posty, bo ja nie widzę w tym nic śmiesznego, wręcz przeciwnie - widzę ogromną tragedię dwojga dorosłych ludzi i dzieci...

Malwina69, krytykować można za konkretne działania, konkretnie podjęte kroki. To co obecnie dzieje się z ja38 ma wymiar duchowy i generalnie jest poza jego wpływem. Uczucia, to jedyna jedyna ''rzecz'' na którą nie mamy wpływu, wpływ mamy tylko na to, co z tym uczuciem zrobimy. Jeśli ja38 zdradzi/odejdzie od żony, będziemy Go krytykować, bo faktycznie będzie za co....

W kwestii rutyny powiem tylko tyle, że jest ona niczym innym jak brakiem dbałości o partnera/o związek, spadkiem zainteresowania związkiem. Nie jest jakąś fanaberią, lecz pewnym zaniedbaniem związku. Związu, który można porównać do rośliny. Podlewając ją raz w miesiącu utrzymamy ją przy życiu, ale będzie to dla niej wegetacja. Jeśli trafi na lepszego ogrodnika, który będzie dbał o nią systematycznie rozkwitnie w jego dłoni niczym najpiękniejszy kwiat. Możemy też, sami dbać o nią należycie, podlewając ją systematycznie, dopieszczając, wtedy rozkwitnie w naszych dłoniach i dzięki temu będziemy mieli okazję cieszyć się jej pięknem...

Bo Ty zwyczajnie szukałes poklasku i zrozumienia..a my Ci go nie dałyśmy... ale jesteś przewidywalny..:D

ok... postaram się bez złośliwości. Możesz sobie z tym poradzic dla dobra własnie twojego małżeństwa.. ale w szczególności mam na mysli Twoją żone bo głównie z jej osobą utożsamiłam to co sama przezyłam ( sorry ale mam prawo). Naprawde wiele z nas tutaj ( takie forum) opisało swój ból.. dobitnie i mocno... czytales napewno ale  wysmiales to praktycznie. Miej jaja, uruchom wyobraźnie i podejmij decyzje. Nie narażaj swojej żony skoro masz z nią udany związek na COŚ takiego.. to tylko moja rada.. bez złośliwości.....i nie ma na mysli oznajmienie jej o kolezance bo wtedy juz nic nie bedzie takie samo.. Daj sobie spokój z koleżanką.. to jest wykonalne wbrew temu co pisza niektórzy... Zatrzymaj sie bo gwarantuje Ci,ze mimo iz deklarujesz rozsądek prędzej czy później pójdziesz dalej... oby nie...........

malwina ja też staram się bez złośliwości ale ty naprawdę chyba nie czytałaś wszystkiego co napisałem albo naprawdę nic nie kumasz z tego....
Właśnie od samego początku walczę z tym uczuciem, nigdy nie napisałem że chce tego uczucia i wolę to od swego związku, niestety nie jest to takie łatwe, na razie nauczyłem się z tym żyć nie krzywdząc nikogo, i oby wszyscy którzy pisali iż jest to chwilowe zauroczenie mieli racje!!!
Współczuję ci tego co przeżyłaś, nawet nie próbuje cię zrozumieć, i na pewno nie chce tego zafundować żonie bo chyba bardziej bolało by mnie niż ją:(
Gdybym chciał czego kol wiek więcej z koleżanką to już dawno bym to zrobił bo okazji było kilka.

zdrada według mnie nie zawsze jest zwieńczeniem kłopotów, ale najczęściej.

Te słowa które napisałaś, gdyby ludzie je rozumieli.
ja mam taka nierozumną istotę w domu.
on sobie, ja sobie i kocha, mówi kocham., a ja widzę coś zupełnie przeciwnego.
I na seks nie ma ochoty , ja chcę pomóc, a jego guzik ocbchodzi, nigdy nie zastanowaił się co ja czuję, nigdy nie dopuścił moich uczuć, nie pozwolił mi ich czuć w swoim uznaniu. Ja czuję co czuję, On twierdzi, że zdziwiam. I pewne jest, że ja w takim stanie rzeczy trwać nie mogę. I jeśli go nie interesuję zajmę się swoimi sprawami, tylko wtedy On nie będzie miał prawa mi już nic powiedzieć.
I ja rozumiem rutyna, monotonia, pryzyzwyczajenie. I co z tego, że ja wiem, że trzeba dbać każdego dnia jeśli tamten ktoś ma mnie gdzieś. Największym problemem jest to, że nie widzi problemu i nie chce rozmawiać, bo uważa, że to pierdoły. Powie jestem jaki jestem i się nie zmienię i zamyka się na mnie. Nie obchodze go ja.
Wszędzie można przeczytać, że rozmowa to podstawa. Ale jak rozmawiac z kimś z kim zwyczajnie nie da się rozmawiać?

czasem choćbyś na rzęsach stawał i starał się to i tak nic nie pomoże niestety. Jakim prawem śmiesz twierdzić, żę to czyjaś wina. Jakim?

Był post, wyszedł pościk

Hm nie zrozumials mnie
Jeszcze raz przeczytaj co napisalas " ja mam taka nierozumną istotę w domu. on sobie, ja sobie  I pewne jest, że ja w takim stanie rzeczy trwać nie mogę. I jeśli go nie interesuję zajmę się swoimi sprawami. Nie obchodze go ja"
Prosze zajmij sie swoimi sprawami a nie probuj zmienic karalucha w motylka  Nie uda sie

Hm sorry, ze znowu ale popatrz co piszesz! Kobieto to Ty potrzebujesz pomocy. On Twojej pomocy nie chce. Jemu jest dobrze tak jak jest.
Jezeli nie da sie z nim rozmawiac to sie nie rozmawia.

Mnie zastanawia to, czy można się zakochać kochając żonę jednocześnie. Nie sądzę. Myślę, że po kilku latach związku i znudzeniu swoją kobietą, problemami, ucieczką jest właśnie owe zakochanie. To tak łatwo powiedzieć - mam żonę, ale jestem zakochany w innej, to takie fajne usprawiedliwienie.
Czy po roku znajomości z żoną zakochują się w innej, nie sądzę to musi być rzadkość, po kilku latach widać inaczej. Zastanawiam się jak można kochać 2 osoby na raz - w tym układzie kocha się tylko siebie samego...reszta karmiona jest złudzeniami. Miłość ma w sobie egoizm, miłość chce kogoś na własność... Gdyby mi żona powiedziała, że kocha mnie ale zakochała w innym - uznałbym za bzdurę, że mnie kocha, to niemożliwe, bo jakże, bo ja nie wystarczam, bo za mała ta miłość moja? W takim momencie można czuć tylko upokorzenie i wielki, wielki smutek rozpadającego się świata. Mówiąc o tym, że kocha się kogoś innego jednocześnie człowiek dopuszcza się zdrady psychicznej, bo czymże jest leżenie w łóżku obok swojej kobiety i myślenie o innej?
I chyba najlepiej odejść od tej niekochanej już żony, męża, zacząć na nowo niż łapać 2 sroki za ogon, a gdy się wyda sprawić ból i zostawić za sobą cierpienie. Zresztą jest pewna prawda - gdy kogoś kochasz nie pozwolisz, by ta osoba cierpiała, a ból zostawisz dla siebie.

Blisko , kierunek pokrewny...

No zofia282  tobie to się nie dziwie bo jesteś już wypalona emocjonalnie przez twoje niepowodzenia miłosne i nie potrafisz już kochać, przytakując...
Można kochać, ale nie zamierzam tego wam w jaki kolwiek sposób udowadniać, zresztą do nie dawna uwarzałem podobnie.

Miriam obiektywnie ocenia to co pisze i w zasadzie to trfiła w dyche, wcześniej już pisałem że w sumie to chciałem wyrzucić to z siebie, nie oczekiwałem rad a zwłaszcza takich jakie tu czytałem, pełne jadu i odbiegające od tematu, dopowiedziane i wyssane z palca.
Bo niby komu miałem to powiedzieć??  znajomym??  rozniosło by się szybciej niż wiatr, żonie??  wolne żarty.....
i wiecie co wystarczyło odrobine zrozumienia ze strony Miriam i odrazu lepiej się na duszy zrobiło, przynajmniej ona w niewielkim stopniu to rozumie.
A wam wam reszcie to należy współczuć, wiele życia jeszcze przed wami a wy uczucia na jeden tor skierowane ze stacją nienawiści i żalu.

Przepraszam, że się wtrącę, ale jak to nie sztuką jest odejść, jak jest szansa na odbudowę? Zdrada sprawia, że możemy doszczętnie stracić zaufanie do drugiej osoby i nie mieć ochoty na kontynuowanie związku, po prostu. I mamy do tego pełne prawo, nasz wybór. Możemy też budować coś na nowo mimo zdrady z tym samym partnerem. Nie podoba mi się takie wartościowanie.
Chyba, że chodzi Ci Miriam o sam wkład w odbudowę związku, to pewnie, że jest to sztuką, bo łatwe nie jest na pewno...

Ja myślę, że w tej sytuacji to żadna miłość do koleżanki z pracy, ale zauroczenie. Muśnięcie dłoni, przypadkowe spojrzenie, ot ktoś Cię zafascynował. Dobrze, że nie poddajesz się temu. Warto zmienić pracę, gdy to bardzo doskwiera i jest możliwość, a jak nie, to kontakty ograniczyć naprawdę do służbowych, a nie przychodzić, tak jak pisałeś pod byle pretekstem, po prostu postarać się skupić na pracy no i naprawianiu relacji z żoną, bo pewnie jest co. No bo sam widzisz, że jeśli tego nie zrobisz, to będzie miało to samo negatywne konsekwencje, historii na ten temat jest tysiące.

Tak, właśnie ten wkład w odbudowę związku miałam na uwadze...

Moje niepowodzenia miłosne ? A cóż o nich wiesz ? Nie pisałam na forum ani o miłosnych powodzeniach ani o ich niepowodzeniach
Przytakiwanie nie ma nic wspólnego z kochaniem. Świadczy to jedynie, że zgadzam się z tą wypowiedzią i myślę jak jej autor i o niczym więcej to nie świadczy .
CZy jestem wypalona emocjonalnie ? Dziękować Bogu nie. DZiękować Bogu jest we mnie miejsce na emocje ( i to różne). Rozumiem je , czuję, nazywam. Rozumiem i znam uczucie miłości. Kochałam różnych chłopaków, potem przez długie lata męża. Kochałam mimo, że nie był fer. W dodatku wyrozumiała byłam i wybaczałam mu różne podłości. Czy winna byłam ? owszem Kochałam za bardzo i wybaczałam  przez dłuuuugie lata wszystko. Pomyliłam też tolerancję z głupotą
Kocham mamę, siostrę, dzieci, pieska pudelka. Kocham przyjaciółki, koleżanki, znajomych. Mam też mnóstwo miłości do zmarłych. Miłości i pamięci. Mam i ich w sercu. Odwiedzam groby regularnie i to nie tylko w dniu 1 listopada. Kocham dobre kino, przyrodę, żarty, podróże i jeszcze wiele innych rzeczy.

Ja także Cię rozumiem. Jesteś młodym mężczyzną, żonatym i dzieciatym młodym mężczyzną, zakochanym w innej kobiecie oooo sorki w dwóch kobietach. Wiem, że masz problem...nie byłoby Cię na tym Forum, gdybyś problemu nie miał. Ale mnie się wydaje, ze szukasz dla siebie usprawiedliwienia i to do dalszych posunięć. Wiem, teraz powiesz, nie!, dalej to nie pójdzie. Pójdzie, bo nie masz nastu lat, jesteś dorosłym facetem. SAm mówiłeś, że o niej marzysz. Marzenia dorosłego mężczyzny sprowadzają się do spraw łóżkowych, to chyba normalne. Jesteś dorosłym mężczyzną i dziwne byłoby gdybyś nie marzył o przespaniu się z kobietą, o której marzysz.

Nie chodzi o żal i nienawiść. Tu nie chodzi o nas. Tu chodzi o Ciebie. TY jesteś świetnym materiałem do zadania bólu niewinnej kobiecie. Ja nie biłam swojego męża, nie ubliżałam mu, nie zaniedbywałam. Nie byłam zaborcza, nie ograniczałam go. Miał ciepły dom i kochającą i wierną żonę. Nie był szczęśliwy? Nie musiał. Był szczęśliwy, tylko z okazji korzystał albo okazji poszukiwał? Jakie to ma znaczenie skoro to mnie nie było z jego zdradami i kłamstwami dobrze. Powinien być szczery. Prawda należała mi się. Dlaczego nie był szczery!? Byłam gotowa na szczere rozmowy, na zrozumienie jego problemu, powiedzenie swoich racji. Nie dał mi szansy. Potem już tylko zaprzeczał, wmawiał mi omamy, zwidy, przesłyszenia, przewidzenia. Zaprzeczał do bólu, ale mojego bólu. CZy wiesz, że można uwierzyć, że to co widzimy nie wygląda tak jak wygląda ? CZy wiesz, że kobiety (myślę , że mężczyźni również, chociaż mówi się, kobieca intuicja) czują zdrady emocjonalne i tylko emocjonalne. Kiedy nasz małżonek wróci do domu z tak zwanego "bzykanka", nie mamy szans tego wyczuć. Zdjął gdzieś tam spodnie, założył - brak śladów. Kiedy wraca ze spotkania z kochaną kobietą, jest milczący, lekko podirytowany, staje się nieobecny, obcy. Nie ma szans, żeby intuicja nam nie krzyczała, "coś się złego dzieje". Wtedy szukamy tego "coś". Wpatrujemy się w gesty, miny. Wsłuchujemy w ton, słowa. Coraz więcej drobnych zmian w zachowaniu, słowach nas niepokoi. Sięgamy po telefon. Szukamy sms-ów lub tylko ich rejestracji. Przyglądamy się zarejestrowanym połączeniom. Sprawdzamy komputer. Sprawdzamy prawdomówność , wynajmujemy detektywów i nie ma siły, żeby facet nie zaliczył wpadki. I nie ma znaczenia czy z tą, w której zakochał się, poszedł do łóżka. Zdrada fizyczna jest w tym układzie najmniej ważna. Najbardziej boli świadomość zakochania się w innej. Boli świadomość namiętnie szeptanych słów, muskania dłoni, uścisków, gorących spojrzeń. Ty pierwszy krok masz już za sobą. Następnym krokiem będzie dostrzeganie wad żony. Ona je ma, tak jak każdy. Tylko Ty wcześniej ich nie widziałeś a raczej nie przeszkadzały Ci w niej różne cechy, które zaczną Cię za chwilę drażnić, zrażać. Krok następny, to pójście do łóżka z kochanką i potwierdzenie jej wyjątkowości i w tym względzie. W domu sytuacja staje się napięta, nerwowa i będzie coraz gorsza. Kochanka miła, uśmiechnięta, szczęśliwa, a żona jak zwykle niezadowolona, upierdliwa. Tak to się dzieje czy chcesz tego czy nie.
O swojej żonie po czasie będziesz myślał - zgorzkniała. I będziesz miał rację. Będzie to zazdrosna do bólu i zgorzkniała kobieta. Zostawisz ją oszukaną, zdradzoną, zbolałą...jak ona będzie się czuć wiedzą tylko te, które to przeżyły i tylko te.

Jeszcze masz szansę oszczędzić i sobie i jej tego schematu i uczuć. Jesteś wrażliwym mężczyzną. Gdybyś nim nie był, już pewnie przespał byś się z koleżanką i to nie jeden raz. I nie miałbyś dylematów. Dzieliłbyś swój czas między pracę, kochankę i żonę.  Ty jesteś wrażliwy a tacy odchodzą do kochanek.

Nie kochasz tej kobiety, jesteś nią tylko zauroczony. Masz jednak ogrooomne szanse zakochać się w niej.
Oczywiście, że nie dasz rady o niej w tej chwili ( pod wpływem zauroczenia ) zapomnieć, ale jeśli chcesz to uciąć, podejdź do niej i stanowczym tonem powiedz, jestem żonaty i kocham żonę, więc nie kokietuj mnie, bo na romans ze mną nie masz szans. Stuprocentowa recepta, stuprocentowe lekarstwo. Zauroczenie minie szybciej niż Ci się wydaje. Chemia wyparuje najpierw z niej a potem z ciebie
Możesz to zrobić dla Swojej żony????? dla siebie ? Oczywiście takie posuniecie  ma sens w przypadku kiedy będziesz pewien swoich gorących uczuć do żony ( a moje zdanie na ten temat już znasz)

A tu wyłapałam kilka znaczących słów, z Twojego pierwszego postu :

ostatnie słowo jest bardzo wymowne...do niedawna. DO niedawna sobie radziliśmy z rutyną =  OD niedawna przestaliśmy sobie radzić. Od niedawna poczułeś  też coś do koleżanki, która pracuje w firmie od niedawna. 

z podkreśleniem słowa,  poniosło nas, niby nic. Nie wmówisz mi, że słowo "poniosło" ma znaczyć muśnięcie dłonią

"mam po dniu" dotyczy też czasu spędzanego w domu. Tak wierzę Ci, że w domu też o niej myślisz, a Ty uwierz mnie, że Twoja żona już zauważa zmianę w Twoim zachowaniu lub za chwilę zauważać będzie.

to znaczy, że się pomyliłeś. Okazało się, że to co do żony czułeś nie było miłością.
To są Twoje słowa, nie moje.

Opisać się nie da "zachłyśnięcia " się kimś. Może to być zauroczenie, może to być miłość

.... "niestety"....obrączka to nie pas cnoty. Mężatki też zdradzają, mężatki także rozwodzą się ...nie wiedziałeś o tym ?

już ją krzywdzisz. Tym omdlewaniem, muskaniem dłoni, spojrzeniami, ciągłym szukaniem kontaktu, wzdychaniem do niej i myśleniem o niej.To jest właśnie emocjonalna zdrada. Znasz inną definicję to napisz, bo według mnie to jest ZDRADA i to najgorsza, bo zajmuje twój umysł. Myślisz, marzysz. Jeśli to nie jest zdrada to co to jest Twoim zdaniem ?

Kochasz żonę i cierpisz ? i jesteś rozdarty ? Powinieneś dokończyć to zdanie. Nie musisz tego robić  na forum. Napisz na kartce, tak dla siebie. I napisz co się stanie jak nie wytrzymasz. I przypomnę Ci Twoje słowa, "czegoś takiego nigdy nie czułem" i wypowiedziałeś je odnośnie uczuć nie do żony a do koleżanki.

To sa Twoje słowa i zawarta w nich prawda. Zapewne koleżanką jesteś zauroczony, ale jestem pewna, że żony już nie kochasz. I nie ważne czy przez rutynę, która wkradała się do małżeństwa, czy uczucia do koleżanki. Być może żony nigdy nie kochałeś lub zwyczajnie uczucie się wypaliło. Nie jesteś szczery sam ze sobą. Wiem, taka szczerość jest najtrudniejsza, to sztuka przyznać się do oszukiwania siebie.
Jestem na forum od roku. Nic nie wnosiły w moje przemyślenia posty, w których głaskano mnie po głowie. Te, w których "obrywałam" powodowały przemyślenia, wnioski i przyznawanie się do skrzętnie ukrywanej prawdy.

Masz dziecko. Dobrze byłoby aby miało ono szczęśliwą mamę i szczęśliwego tatę, i nie znaczy to wcale was razem. Możecie być szczęśliwi samotni lub w innych związkach. Możecie też być nieszczęśliwym małżeństwem i dawać dziecku kiepskie wzorce.

Może  nie lęk przed samotnością, nie do końca to, ale ślepota moja i ucieczka przed mężem na pewno.
Tak.

Oj drogie Panie, wy jeszcze tego trolla karmicie? Nie szkoda wam czasu i energi oraz nerwow na rozmowe ze sciana? Olac goscia i niech sobie sam radzi z tym sercem w rozterce.

Popieram Mussukę! Niech sobie wzdycha dalej.

Miriam no to znasz nas ludzi na wylot można powiedzieć:)

Hmm. Ostrożnie z ocena znastwa ludzkich zachowań. Żadne studia. Żadna edukacja nie daje odpowiedzi ani wiedzy uniwersalnych. Socjologia to nauka badawcza. Nauka oparta o dobry warsztat i obserwacje analizy eksperymenty badanie więzi społecznych.
Więc Socjologia zachowań ludzkich to nauka która bada powiązania więzi sieci miedzy jednostkami i grupami w skali mikro mezo i makro.

Nie sadze zeby Miriam albo ktokolwiek znam nas ludzi na wylot. Tym barsziej ze Socjologia tego typu analizuje interakcje miedzy ludźmi. Wpływ jednego bodźce na inne. Akcje i reakcje.

I zgadzam sie z mussuka co do miłości płatonicznej. Boga mozna kochać płatonicznie. Ale i to nie. Bo jednakże w każdej religii zapewniamy sobie rytuały które "fizycznie" zbliżają nas do Boga. Musimy czuc go "ciałem".

A mussuka i masz racje. Ja tez uznałam wczoraj ze ten post do ja38 był ostatni.

Nie, nie znam - my sami siebie nie znamy do końca...

Ten, kto przeżywana miłosne uniesienia w sferze duchowej, a nie cielesnej...
Według psychologów definicja miłości platonicznej brzmi następująco:
''Jest to miłość duchowa, zadowalająca się rozmyślaniem, podziwianiem i marzeniami o wielkich uczuciach. Brak w niej elementu pożądania, zaborczości i potrzeby posiadania partnera jako towarzysza życia na co dzień. We współczesnym świecie pojęcia tego używa się w stosunku do osoby, którą darzy się uczuciem, ale z którą się nie jest i nie będzie, z racji tego, że nasza sympatia ma już partnera lub istnieją inne przeszkody, takie jak zbyt duża różnica wieku czy status społeczny. Miłość platoniczna jest typowym zjawiskiem wśród nastolatków, którzy kochają się w aktorach i muzykach. Zdarza się również, że odczuwana jest w starszym wieku.''

Gdyby Twój chłop zabujał się we mnie platonicznie i na koniec, nieplatonicznie chciałby mnie przelecieć, to zwyczajnie dostałby ode mnie w pysk, za co, albo by mnie znienawidził, albo by mi ''wybaczył'' i nadal pozostałabym w sferze jego marzeń...;)

Skąd taka pewność..? Znasz każdą jego myśl...?
Tego akurat wiedzieć nie możesz, bo jeśli nawet coś jest na rzeczy, to on Ci nigdy o tym nie powie...;)