Zakochałem się w koleżance w pracy

Współczuje Ci ale takie rzeczy się niestety zdarzają.....,A czy on tez się w Tobie zakochała?i czy macie dzieci?wiem ze cos takiego potrafi człowieka zniszczyc psychicznie,ukrywanie,kłamstwa itd.krzywdzisz najblizsze ci osoby,czy jestes pewien ze Ta w której sie zakochałes jest warta tego bys mógł porzucic dla nie j wszystko?Z Twojego postu wynika ze chciałbys byc z Ta nowa  ale niechcesz zostawiac żony...,a czy doszło do czegos wiecej między wami?napisz jak sie układa w Twoim małzenstwie ,jak na to wszystko kolezanka z pracy patrzy,bedziemy mogły ci cos doradzic.Pozdrawiam Trzymaj się:)Póki co wstrzymaj emocje bo moze się okazac ze to tylko zauroczenie bo w małzenstwie nuda...

gaziu nie uważam aby miłość była zwierzęcym instynktem

Zapatrzony a coś między wami było, czy ty ją po prostu kochasz ??

Szkoda że zazwyczaj wszystkim tak się wydaje wtedy kiedy tego uczucia już nie ma i nie muszą się z nim mierzyć

Gazia , nie oceniaj każdej sytuacji poprzez własne doświadczenia. Czasami jest tak , ze uczucia się wypalają, że związek jest martwy, i nie satysfakcjonuje żadnej ze stron. Czasem lepiej się rozstać niż tkwić w związku z poczucia obowiązku. Skoro tak ci źle  z mężem...bo "skacz z kwiatka na kwiatek" to może czas pomyśleć o zmianie swego życia.

Dzięki za dobre i rozsądne słowa. Pewnie nie jest to zauroczenie, bo niejednokrotnie byłem w swoim życiu zauroczony, zwłaszcza że pracuję w większości w damskim towarzystwie i często panie mnie same kokietują. Jeśli już byłem zauroczony to zwykle adorowałem osobę ale na zasadzie sympatii. Jestem w związku małżeńskim ponad 20 lat. Nie mamy dzieci. Faktem jest, że w nasz związek już dawno wdarła się pustka emocjonalna. Nie adorujemy się tak jak to miało miejsce na początku związku. Żona stała się dla mnie oziębła i nie chodzi tu już nawet o pożycie seksualne, lecz o jakieś drobne gesty. Pewnie podświadomie szukałem miłości. Byłem wygłodniały takich prostych gestów jak przytulenie, dotkniecie. Zacząłem łapac się na tym, że jak z kimś rozmawiam to staram się go dotknąc, poklepac.
ONA pojawiła sie w moim życiu pół roku temu. Na początku myślałem, że jest to miłośc platoniczna. Na jej widok gęba mi się sama śmiała i nie potrafiłem nad tym zapanowac. Chciałem patrzec na nią i jej oczy mnie przyciągały jak żadne w moim 40- letnim życiu. Później zauważyłem, że każdego dnia budzę się rano aby biec do pracy i aby ją zobaczyc. Zacząłem bardziej dbac o siebie i wszyscy w pracy zauważyli że jestem wesoły , "cały w skowronkach". Bo tak mi w duszy grało. ONA uśmiechała się do mnie pieknie i miałem wrażenie że odwzajemnia moje głebokie spojrzenia. Wiedziałem że ma męża i dwoje małych dzieci. W końcu postanowiłem jej powiedziec o swoim uczuciu- i tu postąpiłem egoistycznie- nie wiem do dzisiaj na co liczyłem- litosc, odwzajemnienie? nie wiem. Przyjeła tą informację. Powiedziała iż domyślała się z mojego zachowania, że nie jest to tylko sympatia.
od tamtego czasu troche się zmieniło. Spotkaliśmy się dwukrotnie po za pracą. Między nami doszło do kilku pocałunków. Boże jak te pocałunki są boskie nie wiedziałem że tak smakowac moga usta. Zresztą ona również była zachwycona. Z natury jestem romantykiem i w związku z tym, chciałbym swoim uczuciem obdzielac ją cała. I nie myślę tu wcale o łóżku (chociaż o nim marzę) ale po prostu chciałbym z nią byc na codzien- móc z nią robic zakupy, sniadanie, sprzatac, czytac razem ksiązki itp. Wiem że jest to nierealne i że zawariowałem. Nie potrafię sobie z tym poradzic. Jak zabic  tą miłosc w sobie dla dobra głównie jej i jej rodziny.

To nie jest takie proste. Moja żona jest dla mnie przyjacielem i bardzo ja szanuję. I gdybym potrafił ( a nie potrafie dla tego piszę) na pewno nie ciagnąłbym tego dalej.

Gazia, bardzo Ciebie szanuję w dosłownym tego słowa znaczeniu. Szanować kogoś, to moim zdaniem, nie okłamywać go/ją, nie szukać wykrętów i tłumaczeń, nie zwalać ewentualnej winy na drugą osobę i pomimo tego, że mogę mieć inne zdanie ( w tej sprawie mam akurat dokładnie takie same jak Ty Gazia), nie atakuję jak ranne zwierzę.Gazia, mam wielki szacunek do tego. co piszesz!!!
Zapatrzony cytuję Cię: "Moja żona jest dla mnie przyjacielem i bardzo ja szanuję."
a wcześniej :
"Faktem jest, że w nasz związek już dawno wdarła się pustka emocjonalna. Nie adorujemy się tak jak to miało miejsce na początku związku. Żona stała się dla mnie oziębła i nie chodzi tu już nawet o pożycie seksualne, lecz o jakieś drobne gesty. Pewnie podświadomie szukałem miłości. Byłem wygłodniały takich prostych gestów jak przytulenie, dotkniecie."
Przyjaciel wart jest prawdy. Jeśli odczuwamy szacunek do drugiej osoby- mówimy PRAWDĘ. Oszukujemy romansujemy, zakochujemy się ...jak zwał tak zwał... nie wyjaśniając sytuacji w naszym związku z inną osobą wtedy, kiedy jesteśmy, Zapatrzony, NIEUCZCIWI- proste słowo, proste do bólu. Jesteś wypalony w swoim związku- nie pie*rz,że szanujesz żonę i niestety trwasz w związku, kolejne proste słowo-OSZUKUJESZ.
"Nie adorujemy się jak to miało miejsce na początku"- ty widzisz, co piszesz? A jak chciałbyś być adorowany????Bo Twoja nowa miłość też nie będzie Cię tak samo za chwilę adorowała, jak na początku. . A Twoja żona? Może pomijając "szacunek" który z twojej strony rozumiem jako " bo JESZCZE z nią jestem" jak Ty ją "adorujesz?, w bardzo specyficzny sposób Szukasz w boskich pocałunkach...z koleżanką w pracy. Bardzo mądre...
Gratuluję romantyku- romantyzmu- ja sama jestem romantyczką ale chyba inaczej rozumiemy słowa i uczucia,, które się z nimi wiążą.
P.S. jeszcze jeden Twój cytat :
"ale po prostu chciałbym z nią byc na codzien- móc z nią robic zakupy, sniadanie, sprzatac, czytac razem ksiązki itp"
to nie wymyślony i bajkowy,romantyzm, to przepiękny związek dwojga ludzi, którym nie przeszkadza to że nie "adorują się tak jak na początku" i nie OSZUKUJĄ wzajemnie.

Zapatrzony - najpierw krótkie podsumowanie twojego działania "glowa siwieje du..a szaleje" nic innego mi się nie nasuwa po przeczytaniu twoich mętnych tłumaczeń o rzekomej "miłości". Dla mnie to po prostu {podobnie jak stwierdziła niekochana72} kryzys męskości, próba zatrzymania uciekającej młodości. Po 20 latach małżeństwa ty stwierdzasz że jest pustka emocjonalna i jeszcze że żona jest oziębła!!!!!!!!! A może jak włożył byś choć deczko tego zaangażowania co w nową miłostkę w zainteresowanie żoną próbę ponownego zdobycia jej jako kobiety to zapełnił byś tą pustkę - ale po co się wysilać lepiej "wymienić ją na nowszy model" bo to łatwiejsze prawda i nie wymaga tykiego wysiłku. Wystarczy zrobić maślane oczka , wzdychać i mówić koleżance jak to ją kochasz a w przypadku żony to już nie działa tylko trzeba więcej starań i pomysłowości a ty wolisz iśc na łatwizne!!!!!!!
I jeszcze jedno gdybyś faktycznie kochał tą koleżankę to nigdy przenigdy {wiedząc że jest żoną i matką} nie zdradził byś się z tym uczuciem żeby jej nie mieszać w życiu i nie krzywdzić - ale z twojej strony to nie milośc tylko zwykłe , egoistyczne porządanie.
I o ile się nie opamiętasz to skończysz jako samotny , zgorzkniały facet który starość spędzi sam bo wątpię żeby ta koleżanka dla ciebie zostawiła męża i dzieci.

Mówisz, że w wasze małżeństwo wdarła sie rutyna.. a nie spróbowałeś tego zmienić? Zacząć adorować żonę, nie powiedziane, że między wami zacznie się układać od razu wspaniale, ale jeżeli ty się odsuwasz i ona też to jak ma być dobrze? Moze twoja żona nie jest taka romantyczka jak ty, dlatego kup jej kwiaty, zaproś na kolację jakiś wyjazd wspólny. Daj wam szansę. Bo z tą sympatią w pracy moze być różnie, możesz zostawić żonę pewny uczucia kobiety, ale ona potem ci powie "ale to był tylko romans, nie odejdę od męża" i co zrobisz? Zostaniesz jak wielu na lodzie, całkiem sam. Dlatego powinieneś najpierw zawalczyć o małżeństwo, jeżeli faktycznie okaże sie że trzyma was ze sobą już wyłącznie przyzwyczajenie i szacunek do siebie, to odejdźcie od siebie, ale nie rób żonie po 20 latach świństwa ze zdradą. Na tym forum jest mnóstwo opowieści właśnie takich kobiet, które nagle dowiedziały się, że ich maż zdradza je z koleżankami z pracy a one nie wiedzą co sie stało... Mąż lata cały szczęśliwy, miesiąc dwa trzy, a gdy kochanka zmienia zdania wracają z podkulonym ogonem do żony i błagają o wybaczenie. Część wyłącznie dlatego, zeby nie wyjść na głupka że zostali sami, ale część naprawdę przekonuje sie jaki skarb mieli w domu, że tamta po czasie stała się totalna zołzą, gdzieś zniknęła miła, gorąca kochanka a pojawiła się marudząca dałe dnie i cholernie zazdrosna pani.

Poczytaj inne tematy, może głowa trochę ci się ostudzi gdy zobaczysz jak bardzo możesz skrzywdzić żonę, która pewnie żyje w nieświadomości że ty na nowo masz motyle w brzuchu...

A tu mądrze napisałeś związek trzeba budować,a jak już zostaniesz sam/sama to poczekaj aż wybranek/wybranka też będzie sam/sama a nie łam 9-tego przykazania,a z tą pracą to następny dowód na poznanie kogoś bo tam najwięcej czasu się niestety spędza i co większości niszczy związki