Mąż zauroczył się w koleżance z pracy

Na moje oko to trwa jakiś niecały miesiąc...No i ona wyraźnie mu powiedziała, że nie ma na co u niej liczyć.

E tam zauroczył....
Nie nie układało się a on fantazjami odpłynął w siną dal, w ramiona koleżanki...To taka klasyczna sytuacja, kiedy człowiek chce uciec od przykrych uczuć.
Twojemu mężowi zamarzyło się pobzykać z koleżanką, no ale został odrzucony, no to mu teraz przykro. Nawet jeśli to była tylko fantazja.Po kilku tygodniach mu przejdzie. Zauroczenie nie trwa długo. Ja bym Ci radziła żebyś się zastanowiła, co sprawiło, iż wasz związek osiadł na mieliźnie, co sprawiło, iż twój mąż się mentalnie ewakuował ...
Pogadajcie szczerze, niech on Ci powie co by chciał między wami zmienić , czego mu brakuje, a czego Tobie. Bo gdyby między wami było fajnie, to tej sytuacji by nie było. Jeśli chcecie być razem to coś trzeba zmienić, bo dawna formuła szwankuje.
Ja osobiście nie wierzę w coś takiego jak miłość(z wyjątkiem tej, rodzica do dziecka), ale uważam, że związek kobiety i mężczyzny opiera się po prostu na wspólnej decyzji o byciu razem i byciu dla siebie. A to, że twój mąż twierdzi, że nie wie czy Cię kocha, ale jesteś dla niego najważniejsza, świadczy, że chodzi mu o to, że nie jest w Tobie zakochany, co jeśli jesteście razem więcej nież 3-4 lata , jest raczej naturalne.

Ja też uważam, ze każdy przechodzi przez chwile słabości, ale najważniejsze jest jak się w tym odnajduje. Nie jesteśmy istotami idealnymi, niestety. Czasami przejdzie nam myśl, może z innym byłoby lepiej, ale najważniejsze jest to jak sobie z tym radzimy. Dobrze, ze mąż był z Tobą szczery, źle, że tak łatwo dał się omotać. Najważniejsze to postaw na siebie, powiedz że znasz swoją wartość i to jest jedna rzecz pewna dla Ciebie. On też musi się określić z emocjami, ale to już jego robota. Przykro mi że tak wyszło, ale taki są uroki naszego życia.

mila_była
sama nie wiem co napisać.

Ile macie lat, jak długo jesteście małżeństwem, macie dzieci?

Może wpsólna terapia małżeńska?

miła_była
to jesteście jeszcze bardzo młodzi. Pytanie jest czy taka sytuacja się nie powtórzy, a jeśli się powtórzy to czy jeśli kolejna koleżanka rozłoży nogi (a gwarantuje Ci, że to nieliczne odrzucają zaloty) to czy nie odejdzie? A co będzie jak będą dzieci, dramat. Myślę, ze nie ma co na razie tragizować, ale trzymać rękę na pulsie i obserwować. Zastanów się co spowodowało że to się zadziało, czy coś się wypaliło, czy po prostu to niedojrzały facet. Jeśli to ostatnie, to uciekaj.

Może warto na wspólną terapię jednak?

Wszyscy sobie bagatelizują niby zwykłe zauroczenie, że to minie, ze nie ma się czym przejmować.
Ale różnie to bywa. On widuje sie z tą kobietą codziennie, bo razem pracują. Nie ma szans zapomnieć, chyba że pracę zmieni.
Mój mąż tak sie zauroczył koleżanką z pracy, że rozwalił nasze małżeństwo. Dziś jesteśmy po rozwodzie, a mężuś mieszka z nową, wielką miłością, która kiedyś była też tylko zauroczeniem.
Także sytuacje są bardzo różne niestety.

Wyluzuj????????
Żarty jakieś. Niech mu jeszcze klaszcze i dopinguje w tym zauroczeniu.

Niech sam sobie radzi ze swoimi uczuciami, a Ona ma być DOBRĄ żoną?
Co za brednie!

Niech gotuje, sprząta, sypia z panem mężem, nadskakuje mu, umila czas w tym jego uczuciowym galimatiasie.
No bo w końcu normalne jest aby pół roku po ślubie jedno z małżonków wpadało w zachwyt nad koleżanką, kolegą.
A w tym wypadku pani żona jeszcze ma czelność być rozżalona, a co gorsza musi jeszcze chuchać i wspierać mężusia?

Tylko co może być za rok, dwa etc?
Skoro książę tak szybko zmienił obiekt westchnień...

Owszem, dałabym czas na ustabilizowanie się, jednak moje zaufanie spadłoby.
I w życiu nie byłabym DOBRĄ żoną.

KOmedia...

Matko, masz nadzieję że zostanie z Tobą dlatego że ona go nie chce? Marsz do psychologa...!

Tak, niech sobie sama radzi z trudnościami. Mąż nie wie co czuje, a ona niech czeka aż się dowie. Nie, jak się ma problemy o takiej skali warto iść do psychologa.

Miejmy nadzieję,że koleżanka Twojego męża  jest szczera. I ma zasady. Połowa sukcesu.. na pewno nie ma sensu głaskać mężusia po główce ale walczyć też nie. Tu na tym forum możesz poczytać dokładnie takie jak Twój wątki.. z finałem... raz lepszym raz gorszym. Trzymam kciuki.. zapraszam na wątek Kobiety na zakręcie.. w naszej społeczności.

od 6 lat sa razem- to już można się DOTRZEĆ. Zresztą sam fakt docierania się to raczej w kwestiach domowo poglądowych, a nie w wątpliwościach odnośnie uczuć.

Jeśli autorka sobie z sytuacją nie radzi, warto isć do psychologa. Jeśli nie czuje takiej potrzeby, to nie ma o czym mówić.

chodzi struty - najwyraźniej nie poradził sobie jeszcze z problemem zauroczenia. Przykre to.
Tylko go po główce nie głaskaj, bądź dobra ale stanowcza, pokaż mu że znasz swoją wartość.
Nie biegaj za nim,
Daj mu do zrozumienia że go kochasz - ale na siłę go zatrzymywać nie będziesz.
Musi sobie z tym problemem sam poradzić.

mila_byla a to żałowanie małżeństwa z tobą nie są czasami konsekwencją owego zauroczenia? Być może było silniejsze niż ci się wydawało? Wiesz to takie myślenie: szkoda, że kupiłem czekoladę w tym sklepie, bo ta w sklepie po drugiej stronie jest smaczniejsza.
A może wizyta u psychologa was obojga by pomogła?

Mila_byla - masz trudną sytuację, w której trudno prorokować, co się stanie....

Jak dla mnie Twój mąż najwyraźniej dopiero teraz zaczyna nabierać odwagi do kierowania swoim życiem. Może dojrzewa dopiero jako dorosły człowiek. Wasze małżeństwo mogło być takim symbolicznym momentem, kiedy poczuł, że zaczyna się jego "dorosłe" życie. Może brzmi to śmiesznie w odniesieniu do osoby 27 lat (dobrze pamiętam?), ale niestety dorosłości, a raczej dojrzałości nie mierzy się ilością lat bo to stan umysłu i ducha.

Ja sugeruję rozważyć następujące podejście, ale niestety bez gwarancji sukcesu...

Więc...Jesteście młodzi,nie macie dzieci, czyli nie musicie brać odpowiedzialności za jednostki trzecie. To dobra sytuacja, bo macie czas i możliwość postarania się o siebie. I ten czas sobie dajcie. Trudno jest żyć w takiej sytuacji normalnie pod jednym dachem, ale jeśli Ci na nim zależy, to spróbuj. Spróbuj zająć się w tym czasie sobą, spróbuj nie myśleć o przyszłości a bardziej koncentrować się na codzienności, swojej i wspólnej. Zrób rzeczy, których do tej pory nie robiłaś dla siebie. Dbaj o siebie, o waszą codzienność, ale bez popadania w służalczość - uczucia nie kupisz byciem doskonałą Panią domu. Spróbuj cieszyć się życiem, które masz. Wydaje mi się, że im mniej nacisków z Twojej strony i kłótni tym lepiej, natomiast nie chodzi też o to, żeby pozwolić mu na wszystko - w końcu sama też jesteś osobą godną szacunku i masz prawo mieć oczekiwania, żeby traktowano Cię tak, jak na to zasługujesz. I nie daj sobie wmówić, że coś jest Twoją winą, albo coś tylko i wyłącznie przez Ciebie. Związek to są dwie osoby, każda z nich ma wady i zalety i bardzo często zachowanie jednej osoby warunkuje zachowanie drugiej.

Natomiast smutna prawda jest taka, że Ty możesz stanąć na rzęsach i na uszach jednocześnie, ale waszego związku nie uratujesz, jeśli on nie będzie chciał tego samego. Możecie spróbować pomóc sobie sami, tzn.  świadomie porobić sobie małe przyjemności, powrócić do fajnych chwil czy miejsc z przeszłości - wszelkie triki pt. jak utrzymać związek. Jeśli to nic nie przyniesie, to uważam, że kilka wspólnych spotkań u terapeuty też może pomóc, bo osoby z zewnątrz czasem widzą więcej i prowokują do innego spojrzenia na świat. Ważne jest aby znaleźć dobrego doradcę, który będzie chciał Wam obydwojgu pomóc, więc albo z polecenia albo przynajmniej poszukaj w internecie.

Natomiast jeszcze raz: on też musi chcieć. Jeśli jemu nie będzie zależało na naprawianiu czegokolwiek, to nawet Twoje najlepsze chęci zostaną zinterpretowane jako nacisk i tym bardziej będą wywoływać opór. I co więcej - im dłużej taki opór z jego strony będzie się przeciągał, tym jednak bardziej zbliżać się będziecie ku rozstaniu.

Celowo nie podaję żadnych przedziałów czasowych, ile warto czekać albo kiedy odpuścić, bo to trochę zależy od Ciebie i od niego. Podobno średnio pół roku trwa rozstrzygnięcie, czy związek się utrzyma, czy nie od wystąpienia kryzysu. Ale czasem już po miesiącu czy dwóch jedna strona mówi, że nie chce tak żyć i dla swojego dobra decyduje się na rozstanie.

I scenariusze są dwa: albo przejdzie, co ma do przejścia wewnątrz i zrozumie, dlaczego się pobraliście i jaką wartością dla siebie jesteście, albo dojdzie do wniosku że tak naprawdę to w życiu szuka czegoś innego. Wiadomo, że Ty wolałabyś to pierwsze, ale niestety - Twój mąż jest odrębną jednostką i masz ograniczoną możliwość wpływu na niego. Naprawdę trudno jest ocenić, czy macie szansę. Ale uważam, że skoro Tobie zależy, to warto próbować. Ale nie za wszelką cenę. Życie jest za krótkie na to, żeby być czyjąś "wycieraczką".

Opowiem Ci swoją historię .

U mnie było podobnie - było jeszcze małe 5 miesięczne dziecko, to była koleżanka z pracy panna i podobno dziewica!
On o wszystkim mi mówił byłam słuchaczką jaka ona jest jak wygląda, jakie ma problemy, gdzie mieszka, potrafił mi mówić jak do niej chodził - zaznaczał , że to tylko koleżanka.
Ciepiałam wtedy katusze , ile łez wylałam ale zagryzłam zęby i przeczekałam - myślałam pzejdzie.
Trwało to ok roku, po 6 miesiącach nie wytrzymałam - ciągle mnie okłamywał.
Mówiąc, że jedzie do kolegi podrzuciłam mu dyktafon - pojechał do niej, czułe słowka, pocałunki.
Potem go śledziłam jak mówił, że jedzie na ćwiczenia jechał do niej.

Szczere rozmowy nic nie zmieniły on wszystkiemu zaprzeczał.
Ze wzgldu na dziecko i siebie po roku wniosłam o rozwód bez orzekania o winie.
On nadal jest z tą panią co twierdziła wtedy, że jej nie ma.
tyle, że robi mi z życie piekła od momentu jak poznałam kogoś nowego.

Tak jak ktoś tu napisał - chcieć muszą dwie strony, bo jak jedna nie jest pewna i ciągle pozostawia cię w niepewności to ja uważam, że trzeba dac sobie jakiś czas i wtedy odpowiedzieć czy dalej to ciągnąć.

My byliśmy nawet na sesji dla małżeństw jednej potem on nie chciał chodzić a dla mnie bez sensu było ciągnąć go na siłe.

Powodzenia!

Zmień podejście o 180 stopni. Powiedz facetowi, że jak nie jest pewny swoich uczuć do Ciebie to niech wulgaryzm. Teraz jesteś na jego łasce lub niełasce a koleś fruwa w obłokach i rozdaje karty. Ty biedna czekasz na jakiś pozytywny sygnał, znak, gest... a tu dupa, u frajera coraz więcej wątpliwości. Jedyne wyjście wyrwać zdradzacza z objęć zdrady to terapia szokowa - musisz mu uświadomić, że on swoim niezdecydowaniem może Ciebie stracić.
W tej chwili to on rozdaje karty, odwróć to bo się wykończysz, a jego stracisz.

Nie masz lekko, troche bym się podłamała gdyby mój mąz mi powiedział, ze załuje slubu ze mna, nie jest pewny uczuc...
no i znowu przyklad, ze facet niby nie wie na czym stoi, co u niego w duszy gra ale seks ma ochote uprawiac, co z kolei nie jest zadnym gwarantem milosci do partnerki..i nie ma sie co ludzic bo masa przypadkow jest taka, ze facet sypia i z zona i z kochanką, w niczym mu to nie przeszkadza..
Nie chce Cie zniechecac, zycze Ci aby sie wszystko pukladalo ale widac na kilometr, ze Twoj męzowaty sie pogubil

Mam taką nadzieję!:)

Może i tak, ale skoro przez 5,5 roku związku nie zdarzyła mu się taka sytuacja ani razu, to może faktycznie pogubił się teraz i jak sobie wszystko poukłada, to będzie już normalnie...O ile dojdzie do takiego wniosku...
Wiem, że stwierdzicie, że jestem zbytnią optymistką, która naoglądała się za dużo romansideł, ale może będę miała na tyle szczęścia, że właśnie tak będzie Cały czas w to wierzę, bo gdyby nie to, to już bym chyba siedziała dawno na kozetce u psychologa, albo gorzej...

Czyli w Twoim mniemaniu mam rzucić wszystko bez walki i być jeszcze bardziej nieszczęśliwa, tylko dlatego, że kiedyś w przyszłości może mi wyciąć taki sam numer? Jeśli nie spróbuję, to nigdy się tego nie dowiem. A jeśli dziś zrezygnuję bez walki, to za jakiś czas mogę stwierdzić, że jednak zrobiłam źle i być może wtedy już nie będzie odwrotu i będę tak samo nieszczęśliwa, albo nawet gorzej. Jestem taką osobą, która jeśli nie spróbuje i się nie sparzy to się nie przekona

Może to wygląda jakbym nie miała do siebie szacunku, ale ja tak wcale nie uważam. Każdemu należy się druga szansa i jeśli on jej nie doceni wtedy będę mogła powiedzieć, że zrobiłam źle nie odchodząc teraz. Jednak mimo wszystko chcę spróbować..

Hmm...również sama zadaję sobie to pytanie dość często... Chyba tak... Pomimo faktu, że moje zaufanie zostało mocno nadszarpnięte, to w pewnym sensie, jest mi w tym związku lepiej niż przed tym wszystkim. Mówię tak z uwagi na to, iż mnie też otworzyły się oczy na masę rzeczy, które robiłam źle. Za dużo żądałam, w zamian dając znacznie mniej (a mnie wydawało się inaczej)... Często też górę brały nerwy, z czym teraz usilnie walczę.
Nie chcę, aby brzmiało to tak jakbym brała na siebie winę za to wszystko, bo tak nie jest, ale uznaję to, że bez winy też nie byłam. Z biegiem lat przestałam być osobą, którą on poznał i pokochał, a stałam się taką której nic nie pasuje i ciągle na wszystko narzeka.

Mąż nie tak dawno zapytał mnie czy jest mi teraz dobrze, a ja mu powiedziałam, że tak. Bo faktycznie tak jest. Staram się naprawić swoje błędy i zmienić siebie. A poza tym co się wydarzyło nasze życie też nie różni się bardzo od tego co było kiedyś.
Na razie będziemy starali się  utrzymywać ten stan i żyć w miarę normalnie, a czas pokaże czy podołamy czy nie

Nie, nie biorę winy na siebie. Napisałam to przecież. Po prostu dostrzegam również swoje niedoskonałości, które mogły mieć znaczący wpływ na cała sytuację. A stałam się taka chyba dlatego, że nikt zawczasu nie dał mi porządnie po głowie, tylko widząc, że po każdej kłótni i tego typu sytuacji wszystko wraca do normy, robiłam tak dalej. Aż w końcu miarka się przebrała... A wynika to z charakteru nerwusa i ekstrawertyka, no i może trochę z bycia jedynaczką, która zawsze chce postawić na swoim...

I właśnie to robię Z jakim skutkiem to się okaże...
A co do tego flirtu, to ja bym tego aż tak nie nazwała, bo tak na prawdę polegało to na tym, że on nakładł sobie do głowy coś w stosunku do tej dziewczyny. Bo mu się z nią fajnie gadało, słuchali podobnej muzyki itp. Tak na prawdę prawie jej nie znał. A ona nie była nim i nie jest w ogóle zainteresowana. On jest dla niej tylko kolegą, który ma żonę i jest to dla niej nie do pomyślenia żeby pakować się w coś takiego.
Ot, mój mąż coś sobie uroił, a że nie zabił tych myśli wystarczająco wcześnie to wyszło jak jest...

Stokrotko, Mila_byla wie, że jest źle, ale bardzo dobrze, według mnie podchodzi do tej sytuacji. Cała ta historia jest szansą, żeby przedefiniować pewne aspekty ich związku. Bardzo dobrze, że Mila_byla zdała sobie sprawę również ze swoich błędów, która stara się naprawić. Cała ta sytuacja jest wynikiem kryzysu w związku, jak to często bywa gdy ktoś niechcący się zauracza. Tak naprawdę takie zauroczenia są pewnego rodzaju ucieczką, przed niefajną atmosferą w związku. A relację budują dwie osoby, więc jak coś nie gra, to obie strony mają w tym udział.  Mąż mila_byla się do koleżanki emocjonalnie przykleił, bo mógł mieć z nią normalną konwersację z kobietą, która go słuchała, bez wydawania poleceń.
W ogóle mi się wydaje, że on jest mocno zdominowany w tym małżeństwie,ale jeśli oboje mają wolę, żeby coś próbować zmieniać to jest szansa, iż będzie jeszcze dobrze. Warto się postarać i myśleć pozytywnie.

Tak ku przestrodze. Znalazłam sms w komórce męża od koleżanki z pracy: Ja też żałuję, że nie ma Cię przy mnie. Kocham Cię. Świat legł w gruzach. Zarzekał się, przysięgał, że to nic nie znaczy. Wyprowadziłam się ale potem zaczęłam walczyć. Wszystko wzięłam na siebie. Widocznie byłam złą żoną skoro musiał szukać szczęścia gdzie indziej, a to znowu, że to ona mu się narzuca a on jest tylko miły. Rozum odjęty całkowicie. W końcu zadzwonił i powiedział wróć. Zdeterminowana jak to się zmienię, jakie szczęście, że dał mi drugą szansę. On cały czas wycofany. Widzę, że się męczy. Chcę odejść, mówi proszę zostań, łzy w oczach spróbujmy jeszcze, daj mi trochę czasu. Jednocześnie jego teksty do mnie: wiesz, chciałbym być na miejscu jej męża, ona jest taka elegancka nie to co Ty, gdybym miał wybrać teraz wybrałbym ją, jesteś za chuda, ona ma idealną figurę, buzię też ma ładniejszą. Ból ogromny, płacz a właściwie ryk ale nie mogę odejść bo mąż w tym czasie non stop mówi mi, że chce umrzeć więc go pilnuję. Przychodzą walentynki, ponieważ nic nie proponuje stwierdzam, że nie będę zmuszać go do swojego towarzystwa i jadę do rodziców, jeśli będzie chciał zadzwoni, przyjedzie. Cisza. Następnego dnia wracam do domu. Znów sprawdzam jego telefon. Ona zapisana pod innym imieniem, połączenie z 14 lutego. Nie wytrzymuję, piszę do niej. Oddzwania i co słyszę...zadzwonił po mnie bo ona mu kazała a nie tak jak mi mówił że zrozumiał, że kocha, wbrew temu co twierdził cały czas mieli kontakt. Odeszłam. Po tygodniu sms, jak to mógł ułożyć sobie życie z kimś innym, ale ja potrafię wszystko tylko niszczyć, jestem jego wrogiem a jeśli kiedykolwiek coś sobie zrobi to będzie moja wina. Stwierdził ostatnio, że żałuje że wtedy wróciłam. Stwierdzam, że facet, któremu zależy i który kocha walczy i sam zabiega.

dobrze że zaczynasz pracować nad sobą- wielki plus dla ciebie -  jak chcesz coś w życiu zmienić to warto zacząć od siebie.
Ale.... coś musi być nie tak w waszym związku że twój mąż jest taki kochliwy w stosunku do innej. Nie jest to twoją winą.

Ale ogólnie jak jest między wami? Odświeżyliście emocjonalnie wasz związek?
Za bardzo koncentrujesz się na niej, na nim i na sobie samej, a za mało na tym co jest między wami. Spędzacie interesująco razem czas? Rozmawiacie dużo i szczerze? Macie udane życie seksualne?

Wyszłaś za męża w zeszłym roku z tego co pamiętam, więc on jest zdecydowanie tym samym człowiekiem, tylko być może ci spadły klapki z oczu...

Na wszystko potrzeba czasu, na ,,odkochanie sie" tez ale wydaje mi sie, ze masz prawo wymagać czy tez poprosic by mąz nie kontaktowal sie z obiektem swoich mam nadzieje juz minionych westchnien.Ja bym to postawia jako warunek wspolnego budowania na nowo relacji....Jak mąz w ogole tlumaczy te kontakty? moim zdaniem w ten sposob bedziesz sie ciagle glowic  a Twoja rana bedzie sie w nieskonczonosc goic.Sprila sie nakreca-Ty sie boisz,on sie ukrywa.Cos tu jest nie tak.Mimo wszystko zycze aby sie wszystko pukladalo,dobrze, ze pracujesz nad sobą, mąz tez powinien.Powodzenia

Moim zdaniem facet zadurzył się, a potem fakt, ze ona go nie chciała, spotęgował to zadurzenie. wiesz, "ona mnie odtrąca to ja będę takie maczo i ją zdobędę, chociażby w myślach".
Mąż wyidealizował sobie tę koleżankę i dlatego, nagle Ty na zasadzie przeciwieństw stałaś się zła i niedobra.

Co do seksu, to pewnie normalne i dobrze, ze Wam się układa, chociaż ja miałabym obawy, ze on w ten sposób chce naprawiać związek. "No przecież jest wszystko ok, co marudzisz, podobasz mi się, przecież uprawiamy seks." Tak czy siak, trzymaj rękę na pulsie i uważaj, żeby nie zajść w ciążę.

Daje mi to chyba tylko to, że zgadzając się na to, on nie będzie szukał z nią innego kontaktu twarzą w twarz (oczywiście poza pracą). On mi ciągle powtarza, że nie mam powodów do zazdrości, bo przecież zawsze jestem przy tych spotkaniach, a on innych nie aranżuje. Z dwojga złego wolałam wybrać taka opcję... No i ja tez lubię jako koleżankę.

To nie jest tak, że zostało to przez niego ustalone. Ja tez się na to zgodziłam, poniekąd także i dla własnej wygody i odrobiny spokoju w kwestii ich spotkań.