Zakochałem się w koleżance z pracy:(

Nie można, bo wtedy oddajemy kontrolę nad sobą emocjom, pożądaniu, chemii. Nie jesteśmy panami własnego życia, nie panujemy nad nim rozumowo, tylko oddajemy się chemii stworzonej przez mózg we władanie.
Uczucia nie dopadają niespodziewanie, nie jesteśmy zwierzętami, nie hołdujemy popędom. Mamy rozum, czym się od zwierząt zresztą różnimy. Rozum, a więc i przewidywalność własnych decyzji, umiejętność przewidzenia konsekwencji swoich zachowań, umiejętność panowania nad sobą. Uczucia nie biorą się z powietrza, to my je tworzymy, jesteśmy za nie odpowiedzialni i co więcej, potrafimy nad nimi panować.
Czyli brak emocji, burzy hormonów w życiu to wegetacja? Dla mnie takie podejście to brak zdolności do refleksji nad życiem.
Moja droga, otóż pozwól, że cię uświadomię. Sensem życia nie są motylki w brzuchu, gorączka namiętności ani nic z tych rzeczy. Brak tegoż nie sprawi, że twoje życie będzie jak przysłowiowy papier toaletowy. Sens jest zupełnie gdzieś indziej, jest w tobie. Sens to rozwój, to dojrzewanie, a nie rozmienianie się na dobre, tonąc wręcz w emocjach.

emilio to co piszesz brzmi rozsadnie ale nie ma pokrycia w zyciu... tak mozna napisac złą nieprawdopodobną psychologicznie powiesc, a w zyciu jest inacze...ja pisalam o milosci nawet takiej bardziej romantycznej, co tez jest utopią, tak naprawde wazny jest seks bo tylko tak moze przetrwac gatunek... caly nasz rozsadek i pojemnosc umyslu sa tak skrojone ze owszem owszem budza respekt ale uwierz na pewno nie zaburzą ciaglosci reprodukcji, inaczej ewolucyjnie nie mialo by sensu utrzymywanie takiego tworu jak mozg.... wszystko jest zdeterminowane... a pruderia i tzw zasady to tylko zaslonki modulujace pociag,

nie mam ochoty się do tego odnieść
po proostu tą sekretną miłość obierz z romantyzmu z kanału zone romantica... i zobacz co ci zostanie..

To nie upór, to rozsądek i znajomość życia. Nie sadzę, by oboje nie chcieliby skonsumować .....a Ty sądzisz, że latami całymi w oczy będą sobie patrzeć i ślinić się  :D

Zapewne każdy inaczej ją odczuwa i inną poda definicję. Warto też zapytać czym jest zauroczenie......ono zawsze wygląda tak samo . Kradzione spojrzenia, przypadkowy dotyk no i oczywiście same zalety widzimy. Piękna, mądra, pracowita  - no cudo bez wad. I zaczyna się porównywanie. Żona przeciętniaczka, wiecznie zmęczona (praniem i prasowaniem jego koszul i gaci, gotowaniem dla niego, zmywaniem po nim) z ciągłymi pretensjami (bo nagle i pretensji się doszukuje), a tamta IDEAŁ, kobitka BEZ WAD ! CUDO chodzące !

Mówisz i masz :D Jeatem litościwa i powiem Ci, że można zakochać się w kimś innym, będąc mężem lub żoną. Trzeba najpierw spełnić jeden warunek - stać się egoistycznym narcyzem. Kiedy już nim jesteśmy to dotychczasowy udany związek nas nudzi a wręcz przysparza o mdłości. Tak to właśnie ten czas, by olać żonę i dzieci, i zająć się tą naj naj naj, tą z naszych snów i marzeń.

Za nim jednak się zadeklarował to najpierw się zauroczył a potem zakochał biorąc odpowiedzialność za drugą osobę a z czasem za rodzące się dzieci.
O tragicznych wyborach napiszę następnym razem :p

Zakochać się na złość ? ha ha ha , specjalnie ? ha ha ha A słyszałeś o zakochaniu się planowanym ?

Byłam zakochana....
.... i mnie śmieszą tego typu porady. Ja bym raczej poradziła powiedzenie tej, w której stronę achy i ochy są skierowane, żeby dała sobie spokój z uwodzeniem, bo jestem po uszy zakochany w żonie a na bzykanie innych nie mam ochoty. Recepta skuteczna :P

Zdrada. Pewna zacna osoba napisała na tym Forum, że kiedyś za ZDRADĘ ojczyzny była kulka w łeb.
Zdrada to też oszustwo. Szanujesz oszustów ?

Wprasowano nam do mózgów pewne schematy i wartości. Czy wiesz, że nie wszystkim ? CZy wiesz, że istnieją ludzie, którym nic nie da się wprasować, bo ich mózgi mają defekt ? Czy wiesz, że są oni drapieżcami wśród ludzi ? I zapewniam Cię, że nie chciałbyś spotkać ich na swojej drodze.

Szanuję czyjąś miłość nawet do świni czy szczura :)

Widzę, że potrzebujesz do życia nie partnera a adrenaliny. Jestem tolerancyjna, uszanuję to :)

Receptę na uleczenie podałam 2 posty wyżej.

Ale może być też inne wyjście z sytuacji.
Rozwiedź się z tą nudną i "starą" żoną i zawalcz o nowa wybrankę - przecież taka cudowna , idealna , akurat nada się na nową żonę, którą już kochać będziesz po wieki. Obarcz ją dziećmi i obowiązkami domowymi. Czar pryśnie ? Nie szkodzi, na widoku pojawi się zapewne nowy ideał. A jeśli nie, to i "stara" żona zacznie być na nowo pociągająca. Przecież i ją kiedyś kochałeś. Znowu przypomną Ci się motylki, które to na jej samo wspomnienie podbrzusze łaskotały. Myślisz, że będziesz miał u niej jeszcze szansę ??? 
Jeśli "stara"żona Cię nie zechce, kandydatka na kolejną nie reflektuje, to Ty się chłopie w tym małżeństwie zmarnujesz i na śmierć zanudzisz

Szkoda mi Twojej żony. Ty masz zajętą głowę myślami o innej a Twoja żona myśli co może w sobie zmienić byś czuł się przy niej szczęśliwy. Smutne to......

Tak, nie mylić miłości z zauroczeniem.

Tak.... To nie głupiE. Jeśli statystyki podają ze zdradza 75% facetów w stałych związkach i 50% kobiet. To statystycznie znacznie mniej związków sie rozpada niż było zdradzanych. Kilkaset tysięcy egzemplarzy sprzedam na pniu!! Szukajcie wydawcy moi drodzy. Oddam 10% zysków ze sprzedaży....

Jedyne co ta zona powinna w sobie zmienic..to meza. Bo z reguly jakos tak sie dzieje, ze te niedbajace o zwiazek i zaniedbane ogolnie malzonki, z chwila odciecia sie od dupka szumnie okreslanego mianem "slubnego" rozkwitaja, nabieraja kolorow, pewnosci siebie, seksapilu. Wiec kto tu tak naprawde kogo doluje panie Ja38? Moze to Twoja wina, ze zaczales zonie flakiem zwisac i ma gdzies zadowalanie Ciebie . I moze dopierojak ja od siebie uwolnisz to z kokona szarej nudnej zony wyleci piekny barwny motyl, ktory ogrzeje sie w ramionach prawdziwego mezczyzny?

Nudno Ci i emocji w zwiazku zabraklo? To k..wa do Afganistanu pojedz, a nie za dupami oczyma wodzisz. Rzygac sie chce czytajac o takich dupkach, sama spotkalam niejednego takiego na swej sciezce zawodowej i wiecie co - wczesniej lubilam ich jako kolegow ale w chwili ujawnienia sie kazdego z nich z ich "planami", przeobrazali sie w moich oczach w obrzydliwe karaluchy. Obys i Ty tak skonczyl w oczach tej kolezanki.

a Ty Monia jestes slicznym i zywym chodzacym dowodem na to, ze kobieta minus poteflon rowna sie seks bomba, cud miod kochanka, babka na 1000% obrotach i iron lady w jednym.

a po co JA? Przeciez Tobie ma juz kto mowic. I oby zona autora watku tez jak najszybciej swojego nadbagazu sie pozbyla to i ona dowie sie jaka jest cudowna.
Popaprancy jedni, sam pewnie lysiejacy, wasaty, brodaty, z brzuchem jak sumo i fiutkiem wielkosci korniszona zalegajacy na sofie z pilotem i czekajacy na full service a wymagania wobec partnerek jak kwa Kaligula pieprzony. Jedna mu juz za malo, orgie by sobie chetnie zafundowal.

Czy zdradzający żałują ?
Wielu zapewne tak.

Ja również byłam zdradzana. Pierwszy jego poważny romans miał miejsce kilkanaście lat temu. Odszedł. Wrócił następnego dnia.
Tłumaczył, że było to fatalne zauroczenie. 
Sześć lat pogodzić się nie mogłam z emocjami. Duma mnie rozpierała, że wygrałam z młodszą rywalką a jednocześnie nienawidziłam siebie za trwanie przy nim. Kochałam i nienawidziłam. On pewnie po krótkim czasie o niej zapomniał. Ja nie. Każdego dnia myślałam o niej. Każdego dnia moja wyobraźnia przedstawiała mi różne projekcje ich zauroczenia. Słyszałam ich czułe słówka, widziałam spojrzenia. Przerobiłam wiele scenariuszy ich romansu. Byłam obolała z zazdrości. Z czasem zapominałam. Nigdy już bezgranicznie nie uwierzyłam. Od czasu do czasu przeglądałam telefon.

Od wiosny 07 roku mąż stał się baardzo wymagający. Nie spełniałam jego oczekiwań (kulinarnych, porządkowych). Ciągłe uwagi, mina skwaszona, ale był i czuły jak dawniej - tym usypiał moją czujność. Starałam się uszczęśliwić go. Więcej i więcej czasu poświęcałam rodzinie i domowi, gubiąc po drodze siebie.  Pod koniec 07 roku znalazłam miłosnego sms-a w jego telefonie, kierowanego do KOLEŻANKI Z PRACY.  Żarty, tak oboje mówili. Ona dodała, że zainteresowana nim nie jest.
Kłamali, wiedziałam, że romans kwitnie. Chciałam odejść. Zatrzymywał. Kocham Cię i dzieciaki, rodzina jest dla mnie bardzo ważna - mówił. Walczyłam o związek, o jego miłość kolejne trzy lata. Mimo, że wszystko mówiło, iż wiać z tego związku powinnam, walczyłam. Przyszedł moment kiedy zmęczyłam się miłością, walką, zazdrością. Zmęczyłam się  też sama sobą....
Udowodniłam mu kłamstwo i mimo, iż obolała byłam cała,  to znalazłam siły, by wyrzucić go z domu i życia.
Kochanka była już wolna z separacją na papierze i w realu, ale jeszcze cztery miesiące zabiegał o nią zanim wspólnie zamieszkali. CZar prysł po 2 miesiącach wspólnego mieszkania.
Chciał wrócić. Cytował "miałeś chamie złoty róg", w cuglach chciał wracać, bo ona nie taka jak sobie to wyobrażał (a pracowali razem wiele lat). Mówił inna kultura, wszystko inne. Głośno mu współczułam a w myślach krzyczałam,  i dobrze Ci tak, właśnie na to zasłużyłeś. Jego własnymi słowami zachwalałam kochankę. Mówiłam młoda, ładna, pracowita, mądra i trzymaj się jej, bo co zrobisz jak ona nie będzie Cię chciała. Mówiłam, inni zazdroszczą ci tego ideału, więc korzystaj póki Cię chce.
Ja, ja go już nie chciałam, a to, że on rozczarował się, nie interesowało mnie.
Dzisiaj jestem szczęśliwą rozwódką a co on zrobi ze swoim rozczarowaniem i życiem nie interesuje mnie.
Cierpi mieszkając z nią i jej bliźniakami ? Zapewne tak. Mówił, że nie kocha jej, że jest nieszczęśliwy. Chyba cierpi.
Być może poszukuje już nowego ideału.

Mój były mąż dokonał wyboru a że ten okazał się tragiczny, to już nie mój problem

Moniu tez cierpiałaś przez dupka, zafascynowanego inną. Dupka/egoistę.
Kochałaś go.
Jeśli i Twój dupek egoista, rozczaruje się "lalunią" a raczej odróżni miłość od zauroczenia i będzie chciał wrócić, to przyjmiesz dupka ?

Zosiu szczerze?

Nie ma takiej opcji!
I to nie dlatego, że pojawił się ktoś...
Ja po prostu kochałam innego faceta.... ten którym sie teraz stał, nie jest mi potrzebny....zbyt dużo się wydarzyło...
Wystarczy że przypomnę sobie scenkę jak odchodził....to upokorzenie, ten ból....

Zapytaj po prostu!!!

Nie żartuję!
Mówienie kocham to jedno a okazywanie sobie tej miłości to już zupełnie inna bajka.

Skoro żona nie panuje nad sobą, to znaczy że jest jakas przyczyna....
Poza tym..
Mów o swoich uczuciach...nigdy nie mów, bo Ty jestes taka czy inna....
Bardziej dotra słowa typu, jest mi przykro, gdy.....czuje sie źle bo.....

I jeśli krzywdzimy to znaczy, że nie kochamy..

musze wtracic swoje trzy grosze...
tak. To tak dziala. Zeby moc w swoich wlasnych oczach POZOSTAC czlowiekiem, nie musiec sie soba brzydzic, degradujemy tego drugiego...tak to dziala

Faszysci tez tak robili. Wmowili sobie , ze Zydzi to PODludzie. Wtedy " mozna " ich krzywdzic...
niegodni.

Uczę swoje dzieci, że z każdej sytuacji jest wyjście.....
Możesz żyć z podobającą się żoną, z umierającą w Tobie miłością, pretensjami, żalami i w między czasie uwodzić te "wypoczęte" i miłe.
Możesz też próbować zawalczyć, by było jak kiedyś. Do tego potrzeba jednak chęci i pracy obojga. To droga trudniejsza, ale jeśli w niej jak i tobie, nie wypaliło się do cna uczucie, to zakończona sukcesem.

Bądź uczciwy i powiedz żonie, jak widzisz wasze małżeństwo, jak w nim się czujesz. Zawalczcie o siebie.

Może zamiast siedzieć do wieczora w pracy, wróć wcześniej i daj jej wolne od obowiązków domowych Zamiast pytać jakie spodenki dziecku założyć, podejmij samodzielną decyzję, podejmuj ich więcej.
Namów ją na wizytę u kosmetyczki, zmianę fryzury. Daj jej szansę odnaleźć jej w sobie znowu pożądaną kobietę.
Wyręcz ją w wielu obowiązkach domowych. Niech i ona poczuje się DAMĄ a nie sprzątaczką, praczką, gotowaczką i nianią na dokładkę. Wiem, łatwiej w spokoju posiedzieć w pracy, pubie a w domu tylko pilotem zarządzać. Czy wiesz jak mało atrakcyjne czują się żony zepchnięte do roli usługiwaczki. Ok. one też nie są najszczęśliwsze, ale one mają poczucie obowiązku wobec was mężów i dzieci. One też myślą (błędnie niestety), że jak obiadek na stole a na karku mężowskim uprasowana koszula to jest to, czego wy mężowie od żon oprócz seksu oczekujecie. A może warto zastanowić się jakie ona ma oczekiwania.....
Naprawianie relacji w związku nie polega na milczeniu i ocenianiu w ciszy. Nic samo się nie odbuduje.

A jak już jesteśmy tak szczerzy wobec siebie, to napisz nam (szczerze) kiedy ostatnio myłeś okna, prasowałeś albo obiadek przez ciebie ugotowany pod nos jej przyniosłeś.....czekam na Twoją odpowiedź z utęsknieniem

Myślisz, że krzywdzisz tylko żonę albo ona tylko ciebie. Sami siebie też krzywdzicie. Może Twoja żona gdzieś na tym forum jest i wyrzuca z siebie brak zainteresowania męża, natłok obowiązków związanych z rodziną, domem i pisze, że nie jest szczęśliwa.....kocha ale jest nieszczęśliwa i czuje się przez męża zaniedbana, jest samotna, zgorzkniała.

Wydawca jest???:)))

Si
Endi your right

a czas dla siebie masz? na swoje wlasne hobby? bo to ze ona zrzedzi albo jest wulgarna to jeden problem ale drugi moze tkwic w Twoim braku czasu dla siebie i wypaleniu sie organizmu - stad reagujesz na kazda jej uwage, zamiast czasem machnac na to reka i mruknac pod nosem: jasne generale, masz racje jak zwykle.

Przeczytałam i serdecznie współczuję!

O matko kochana! Pytać o pozwolenie? Ewentualnie można zapytać czy nie ma szanowny partner też jakiś planów!

A WŁAŚCICIELA watku nie widać
Czyzby sie wystraszył?
A może w samotności liże rany zadane przez forumowiczki?
A może zabrakło argumentów?
A może szukał wsparcia a znalazł same wiecie co?
Ja jednak jestem ciekawa, co u niego słychać.

Mnie tez ciekawość ogarnia zwłaszcza, że ten sam egzemplarz mam w domu. Umierał z miłości do koleżanki z pracy, a mi wciskał ,ze to przecież bez znaczenia. Bo ty byłaś taka i taka słyszałam, grubą kreską kazał odkreślić i życ dalej. Ha ha ha.....
Więc czekam co ja38 napisze, bo może ja mojego M tak do końca nie rozumiem i ktoś inny mi bardziej naświetli problem.

Monia ale tak naprawdę to nasi panowie zrzucili odpowiedzialnosc na nas. Mój bo to ja byłam winna ( chociaz wcale sie nie czuję) ty, bo powiedział Ci o wszystkimi jeszcze szukał wsparcia i pomocy.
Obydwoje to tchórze i tyle.

Święte słowa!!

Ha! Ha! No widzisz... zaatakowałaś mnie, a ja nie mam ochoty na toczenie z Tobą bitwy. Nie mam "żandej eks". Po drugie czasy się zmieniły i żona nie musi codziennie robić obiadu, bo tam gdzie chodzimy są równie dobre. "reklamuje" -- nadużycie, bo tak się składa, że nie muszę szukać nikogo . Okna żona myje sama jak chce, a jak nie chce to ktoś inny myje. Zatem kłaniam się szanownej Pani Zofii nisko i życzę szczęścia.

PS. gdyby to była rozmowa, to bym Cię zignorował po prostu

Na pewno rozumiesz dlaczego tak napisałem Zofii. Nie zignoruję Cię, bo nie sięgasz dna (nawet jak piszesz, że ją swędziało i jego swędziało).

Nie dda. To jest zazdrość plus od paru lat pozwala sobie na bycie kochającą, ale czasami niemiłą żoną.

Nie ma nadmiernej kontroli. Moja żona nie stawia poprzeczek, które chciałbym/muszę przeskoczyć, nigdy nawet się tak nie czułem. Jeśli chodzi o decyzje to wolę zapytać czy dziecku ubrać czerwone spodnie czy zielone, bo jak ubiorę czerwone to okaże się, że miały być zielone. Z drugiej strony jak jestem sam z dziećmi, to ubieram czerwone i jest dobrze. Jak zacznę myć naczynia to okaże się, że lepiej abym z dziećmi lekcje odrabiał, a jak odrabiam lekcje, to potem okazuje się że naczynia nie pomyte. I nie chcę siedzieć przed TV, pomyję naczynia, nawet to lubię (w końcu ktoś musi umyć naczynia, bo same się nie myją), ale jak żona jest w domu, to pytam czy umyć naczynia. Czasami gdy mi się chce, to rozmawiam z żoną na takie tematy i finał jest taki jak powinien być -- nie ma żadnych wniosków. Sama widzisz, że ten akapit jest jałowy jak chlera. Jak zacząłem tutaj pisać to nie chodziło mi o takie bzdury. To są proste rzeczy... ktoś coś chce, ktoś czegoś nie chce, ktoś robi tak, a inna osoba siak.

Jeśli w trakcie normalnej miłej atmosfery wpada taki wulgarny strzał jak napisałem wyżej, niemiłe słowa, słowa, których ja bym do osoby, którą kocham nie wypowiedział, to jest to destrukcyjne. O zazdrości są inne wątki -- "czy pytacie partnera o zgodę", albo "jak przestać układać w głowie puzzle".

Jak nie zdradzę, to nic nie stracimy. Ja będę miał czystą kartę, żona jak zwykle popełniła błędy przez emocje i w każdej chwili możemy zacząć od nowa z tą samą miłością.

Nie jesteśmy jak stare małżeństwo, co tyłkiem do siebie się odwracają w kuchni, co nie patrzą sobie w oczy. Normalnie godzina za godziną, dzień za dniem, rok za rokiem jest tak jak dawniej, "Cześć kochanie", buzi buzi, bez fałszu i sztuczności. Czasem tylko coś wybuchnie i trzeba sprzątnąć kupę.

Wiecie Sam i Endi
takie wulgarne słowo pada u mnie
wecie dlaczego?
Bo ja nie jestem brana pod uwagę
moje zdanie, moje uczucie się nie liczy
obojętność i ignoracja wzmaga wku...e
Wtedy bywa, że lecą różne słowa.
To frustracja.
Mówię o sobie.
Obojętność kiedy pytam, staram się rozmawiać denerwuje mnie
Nie ma nic gorszego niż obojętność, niż brak uczuć.
Lepiej już czuć choć nienawiść.

To występuje w momentach krytycznych
Dla mnie szacunke jest ważny, ale j go chyba nie mam
Partner mnie nie szanuje
Maż mnie nie sanował.

Zofio - ja Ci tez kiedys zarzucilam zgorzknialosc. I niestety podtrzymuje swoje zdanie. Masz jeszcze baaaardzo dluga droge rekonwalenscencji przed soba.
To byl off-topic ale nie lubie walki plci bez podstaw ku takiej walce.

Ja mogę sobie mówić wszystko, ON i tak wie lepiej, wie swoje. Nie słyszy. Ignoruje moje uczcucia i daje do zrozumienia, że wie lepiej co ja mam czuć. No i jak ja się czuję to źle się czuję jak się czuję. Na szczescie to nie mąż.

Mussuka -- nie ma zapędów dyktatorskich; ona jest osobą, która kieruje się emocjami; ona czuje dyskomfort, mówi o tym; wszyscy powiedzą "Brawo! Trzeba rozmawiać."; a ja na to "Nie! Trzeba było milczeć."; tak rodzą się niedogodności małżeństwa

hm... -- Ja mogę sobie mówić wszystko, ON i tak wie lepiej, wie swoje -- no nic tutaj nie jestem w stanie powiedzieć; są tacy ludzie, co wiedzą lepiej i narzucają to innym, nie szanują innych; z kolei jak ktoś szanuje innych i czasem odpuszcza, to okazuje się, że robi źle zamiast walczyć; brak szacunku niekoniecznie objawia się przekleństwami -- brak szacunku to czynienie drugiemu co Tobie niemiłe;

Trudno w życiu jest odróżnić sytuację, kiedy lepiej się odsunąć (ucieczka), od sytuacji kiedy trzeba walczyć. Tak narzekam na żonę, pokazuję tylko jej złe strony, ale są też dobre strony. Dobrych tutaj nie opisuję. Wiecie... szanowne koleżanki z netu...? Aaaa... no pewno że wiecie.

Wydaje mi się, że kluczem jest poszanowanie wolności dugiego człowieka. W małżeństwach ludzie mają komfort zniewalania drugiej osoby -- ta osoba złożyła przysięgę, "jest moja", nie może odejść, więc "mogę stawiać wymagania", "już mi nie wystarczy bycie razem jak za czasów -- teraz musimy być razem lepiej, tak jak ja chcę".

Nie tak On nie ma szacunku, a mnie to denerwuje i rzucę...