Ratowanie związku????

Gosiek piszesz "Ja walczyłam, ale dopiero niedawno zobaczyłam że moją taktyką jeszcze bardziej go oddalałam od siebie" możesz napisać co źle robiłaś?

eeee tam ;p chodzą bo nie potrafią dojść do takich wniosków co my tutaj i nie mają czasu na przemyślenia i idą na łatwiznę do psychiatry ;p

No to fajnego masz "przyjaciela" ! Gratuluję!
Wiedział doskonale co się w Waszym małżeństwie działo(był bardzo blisko) i wykorzystał to perfekcyjnie.
Uwiódł Ci żonę.
Na bank to nie tylko zakochanie ale również zdrada fizyczna. Możesz tego być pewien na 100%
Żaden facet nie odpuści takiej okazji!
Wykorzystał to, przy zgodzie Twojej ślubnej, że pracujesz na nocne zmiany i ich nie zaskoczysz.
Idealny układ!

Jeżeli chcesz ratować małżeństwo, przeczytaj uważnie punkt po punkcie i zastosuj się do tego:
1. Nie śledź, nie przekonuj, nie proś i nie błagaj.
2. Nie dzwoń często.
3. Nie podkreślaj pozytywnych elementów małżeństwa.
4. Nie narzucaj się ze swoją obecnością w domu.
5. Nie prowokuj rozmów o przyszłości.
6. Nie proś o pomoc członków rodziny.
7. Nie proś o wsparcie duchowe.
8. Nie kupuj prezentów.
9. Nie planuj wspólnych spotkań.
10. Nie szpieguj żony. To cię zniszczy. Jeżeli chcesz to zrobić dla spokoju umysłu, wynajmij profesjonalistę.
11. Nie mów ?Kocham Cię?.
12. Zachowuj się tak, jakby w twoim życiu wszystko było w porządku.
13. Bądź wesoły, silny, otwarty i atrakcyjny.
14. Nie siedź i nie czekaj na żonę ? bądź aktywny, rób coś, idź do kościoła, wyjdź z przyjaciółmi, itp.
15. Będąc w domu z żoną (jeżeli to ty zazwyczaj rozpoczynasz rozmowę) postaraj się mówić jak najmniej.
16. Jeżeli zawsze pytasz, co robiła w ciągu dnia twoja żona, PRZESTAŃ PYTAĆ.
17. Musisz sprawić, że twój partner zauważy w tobie zmianę i zda sobie sprawę, że jesteś gotowy żyć dalej, z nim lub bez niego.
18. Nie bądź opryskliwy czy oziębły ? po prostu zachowuj dystans i obserwuj, czy twój partner zauważy i, co ważniejsze, zda sobie sprawę, co traci.
19. Bez względu na to jak się DZIŚ czujesz, pokazuj żonie jedynie zadowolenie i szczęście. Niech widzi osobę, z którą chciałby być.
20. Unikaj wszelkich pytań dotyczących małżeństwa do chwili, gdy żona zechce o tym rozmawiać (co może potrwać jakiś czas).
21. Nigdy nie trać kontroli nad sobą.
22. Nie okazuj zbytniego entuzjazmu.
23. Nie rozmawiaj o uczuciach (to tylko wzmacnia te uczucia).
24. Bądź cierpliwy.
25. Słuchaj tego, co naprawdę mówi do ciebie żona.
26. Naucz się wycofać w chwili, kiedy chcesz zacząć mówić.
27. Dbaj o siebie (ćwicz, śpij, śmiej się i skoncentruj się na pozostałych elementach swojego życia).
28. Bądź silny i pewny siebie; naucz się mówić cicho i spokojnie.
29. Pamiętaj, że jeżeli zdołasz się zmienić to twoje wszystkie KONSEKWENTNE działania będą mówiły więcej, niż jakiekolwiek słowa.
30. Nie pokazuj rozpaczy i zagubienia nawet w sytuacji, gdy cierpisz najbardziej i jesteś zagubiony.
31. Rozmawiając z żoną, nie koncentruj się na sobie.
32. Nie wierz w nic, co słyszysz i w mniej niż 50% tego, co widzisz. żona będzie wszystko negowała, ponieważ jest zraniona i przestraszona.
33. Nie poddawaj się bez względu na to, jak jest ciężko i jak źle się czujesz.
34. Nie schodź z raz obranej drogi.

To znalazł kolega Bags z innego tematu na tym forum,
Tłumaczenie z angielskiego, opinia psychologa zajmującego się kryzysami małżeńskimi. tzw metoda 180 stopni.

To są kroki dla każdej pary, tylko zastanów się czy chcesz ratować coś, co twoja małżonka zniszczyła.
Czy będziesz w stanie wytrzymać psychicznie fakt, że oni razem spali w Twoim domu i to robili w waszym łóżku.

Ja zdrady nie wybaczam, moja żona się o tym przekonała na własnej skórze. A kochałem ją bardzo mocno. I obecnie jestem szczęśliwym człowiekiem, bo spotkałem na swojej drodze kogoś, kto potrafi odwzajemnić moje uczucie

Jesteś młodym człowiekiem, nie oglądaj się na nią. Patrz na siebie. Ty w tym momencie jesteś najważniejszą osobą.
Nie okazuj jej uczuć, skup się tylko na sobie.
Zdejmij obrączkę i walnij papierami rozwodowymi z orzeczeniem o jej winie, tylko wcześniej zbierz dowody(kamerki w domu, dyktafon najlepiej niech to niech załatwi prywatny detektyw).

A przyjaciel jest dalej twoim przyjacielem i dalej przesiaduje w Twoim domu?

Za osiem miesięcy mam ślub. Od miesiąca w związku mamy kryzys, od niedzieli się nie odzywamy. Zawsze ja pierwsze wyciągałam rękę ale tym razem dla sprawdzenia czekam aż On zrobi to sam.
Niestety dzisiaj odkryłam że zaczął pisać ze swoją "koleżanką" przez którą rok temu się rozstaliśmy. Obiecał mi że zerwał z nią kontakt i nigdy więcej się z nią nie skontaktuje a tutaj okazało się że On pierwszy do niej napisał. Cała się gotuję, nie wiem co mam zrobić jak wróci z pracy. Nie chcę kolejnej awantury w której wyjdę na furiatkę, chcę mu powiedzieć prosto i dosadnie co o tym myślę... ale sama nie wiem co. Rzucić w niego pierścionkiem, kazać się wyprowadzić??? Co byście zrobili i jakich słów użyli... Mnie się chce tylko płakać z bezradności.
Jak się zachować i zastosować metodę 180 stopni?

Nie oglądałam tego filmu jeszcze, ale dziś na pewno obejrzę.
Co do kryzysu i ratowania związku...a co jeśli druga osoba nie chce się starać, nie chce ratować związku, bo nie widzi kryzysu?Kiedy uważa, że nie ma problemu i jest wszystko ok?Źle znosi rozmowy na ten temat, bo twierdzi, że wymyślam? Co wtedy robić, czy starać się, rozmawiać mimo niechęci do tego partnera czy odpuścić i pozostawić sprawę losowi? A może zastosować metodę wcześniej opisaną 180 stopni? Chyba za dużo pytań... ale tak bardzo boję się, że mój związek się za chwilę rozpadnie

Szanowna koleżanko...
Mam do Ciebie prośbę... uzasadnij swoje przypuszczenia/poglądy, że te przytoczone powyżej porady są Twoim jakże obiektywnym zdaniem niedobre?
Bo przez to, co piszesz o swoim kryzysie w związku - ów kryzys pozwolił Wam spojrzeć z boku na Wasz związkowy problem, że za ten kryzys nikt z Was nie jest winny ale inny.
Tą prostą regułę, że "ktoś nie jest winny tylko inny" wyjaśnia proste stwierdzenie, że każdy związek dwojga ludzi to partnerstwo, czyli równe prawa, jeden drugiemu jest partnerem, wsparciem i pomocą. Chodzi o odrobinę wyrozumiałości, a nie dyktowanie komuś co i jak ma mówić, jak się zachować, ubierać, wyglądać, co robić w każdej chwili, a czego nie.
Piękno w tym, aby pozwolić drugiemu człowiekowi w związku być sobą, realizować się i rozwijać swoje dobre strony, dostrzegać w ukochanej osobie jej ogromny ukryty potencjał i to, co w tej osobie kochamy najbardziej.
Bo co by nie mówić i jak tego nie interpretować, to - tak jak sama mówisz - w momencie, w którym jedna z osób się wycofuje to wygląda to na brak zainteresowania i na brak chęci do ratowania związku, czy też małżeństwa...

A zastanowiłaś się nad takim aspektem kryzysu w związkach: co powoduje takie a nie inne podejście partnera do "ratowania" związku, że się - jednak - wycofuje? Czy nie jest to aby podyktowane chęcią dominacji w związku czyli stawianiem chorych "zasad" partnerowi zwanych potocznie - a'la politycznie - dyktaturą?
Bo czymże ona jest jak nie przeciwnością w/w przeze mnie stwierdzenia a prowadzącą do jednego, bardzo skutecznego inaczej rozwiązania problemu, tudzież kryzysu w związkach - do miłosnej dyktatury, która to miłość nie jest w pełni dojrzała... a już na pewno nie jest tą prawdziwą miłością, którą darzyć się powinno ukochaną osobę, to skrzywiona "miłość", ale we własnym kierunku.

Nie oszukujmy się - partnera w związku kochamy za to kim jest i co sobą, swoją osobą, postawą prezentuje a nie za to jaki ma być. Niestety bardzo duży odsetek ludzi - partnerów w związku - nie potrafi tego zrozumieć i przejść z tym do porządku dziennego. To, że Wam się udało... gratulacje... ale jak mawiają - licho nie śpi.

Też zadaję sobie to pytanie a przecież dobrze znam odpowiedź.