Ciezkie Rozstanie- jak zyc dalej?

Ja również jestem bardzo ciekawa Twojej historii ; )

Nie tęsknisz za nim tylko za tym kim dla Ciebie byl, tylko twoj umysl zwyczajnie nie potrafi pogodzic sie z tym ze rzeczywistosc jest inna niz wyobrazenia, ale to z czasem minie. I tak dobrze sie trzymasz. Z czasem bedzie lepiej, przestaniesz liczyc dni. tygodnie i miesiące. Napewno z czasem trafisz na kogos wartego uwagi, nawet sama nie zauwazysz kiedy  

Zycze udanego weekendu Rzadko sie odzywam ale czytam Was, czytam

Miałam dzis udany wieczór, zebralismy sie cala rodzina i gralismy w karty i bylo naprawde fajnie do teraz kiedy weszlam ga gg i widze ze jest dostepny co jest rzadkoscia bo sobie dopiero internet zalozyl ale oczywiscie sie nie odezwie bo po co .....  i znowu dół jak tak mozna ja nie jestem wogole w stanie tego pojac zawsze jak był na gadu jak mial okazje jak nie mial jeszcze neta to zawsze sie odsezwal a teraz... wszystko jest bez sensu nic nie zrobilam a oczywiscie ja jestem najbardziej pokrzywdzona.. jak tam ma wygladac zycie to ja podziekuje

Czarownica ja rowniez gratuluje opowiadaj co tam tez jestem ciekawa twojej historii

ja tez sie malo odzywam ale was czytam od czasu do czasu
u mnie w sumie nic ciekawego... znalalazlam wkoncu jakas prace i tak leci pomalu zycie ale nadal mysle o bylym
chociaz jak jestem w pracy to nie mam czasu na myslenie o nim ale potem czasami mi sie zdarzy zwlaszcza jak wracam z 2 zmiany to mi sie przypomina jak to nie raz wracalam poznym wieczorem od niego taka szczesliwaa a teraz coo..mimo ze to on wszystko zniszczyl to i tak mysle i tesknie za nim bardzo za tym co bylo miedzy nami i nie potrafie czasem zrozumiec co sie nagle stalo ze postanowil to wszystko skonczyc....
czasem sie zdarzy ze mam dobry humor i mysle ze powoli jakos  wszystko sie ulozy a czasem jak mnie cos nagle dopadnie to sie tak rozklejam ze szok..próbuje jakos ulozyc sobie zycie bez niego ale to takie trudne...w prawdzie pisze z jednym chlopakiem przez internet ktory jest z moich okoli, i probuje mnie podrywac ale mnie to jakos nie rusza.. kiedys w innej sytuacji moze i bym mogla z nim troche poflirtowac a teraz to mnie wogole nie interesuje.. w pracy tez poznalam jednego fajnego chlopaka z ktorym mi sie fajnie gada ale i tak ciagle mysle o bylym bo ostatnio ciagle mi sie cos przypomina a bylo juz lepiej i znowu czuje sie zagubiona w tym wszyskim.. 12 lutego minal rok tuz przed walentynkami jak go poznalam tzn jak zaczelismy pisac a w marcu mielibysmy rocznice odkad zostalismy para ale niestety to wszystko zepsul...im bardziej stram sie miec go daleko gdzies to nie jednak nie potrafie zapomniec.. nie raz prosilam Boga w myslach ze jezeli on mi jest przeznaczony to dal mi sile czekac ze moze kiedys  cos zrozumie i   ze chce wrocic a jesli nie jest mi przeznaczony to dal mi sile zeby o nim zapomniec i jak na zlosc nie mam sily czekac bo wiem ze to nie ma sensu ze pewnie i tak nigdy juz nie wroci i tez nie potrafie zapomniec chociaz chcialabym sobie ulozyc zycie bez niego to nie potrafie o nim zapomniec

Jak to - parafrazujac - KGB napisala w jednym z watkow

No i powtorze sie - tez z innego watku
Bezsilnosc, idealizacja, poczucie odrzucenia, przyjmowanie na siebie winy za rozpad zwiazku, "spitolenia" smile pewnch spraw jest dzialaniem toksycznym, destrukcyjnym. Byc moze - swiadomie lub tez nie w takich relacjach byliscie.
Tego na pierwszy rzut oka nie idzie wyczuc jak i sam partner nie ma tej pelnej swiadomosci, ze jest toksykiem lub ma takowe zapedy. To jest objaw, ktory chyba najlepiej pasuje pod pojecie efektu odstawienia jak to ma miejsce z alkoholem czy narkotykami.
Nie jestesmy jedynymi - bo tez to przerabialem, ktorzy to przechodza i tak sie czuja czy tez to odczuwaja.
Pozwole sobie tutaj przytoczyc bardzo konkretna i sensowna wypowiedz psychologa wlasnie o tej tematyce poczucia ostawienia "leku", zerwania z "nalogiem"

Odczucia zalamania, gorszej "jakosci" Naszej osobowosci, ktore sa oznaka stania na progu u drzwi zwanych depresja sa jej poczatkowym stadium. Z tym trzeba walczyc, by nie popasc w dlasze, negatywne w skutkach skrajnosci. Jak to mi ktos tu kiedys powiedzial "wyjdziesz z tego z twarza ale skopanym tylkiem"...
Zakasac rekawy, spiac posladki i do przodu vel utwor Dzemu o tym tytule.
A na deser Pawel Wojcik "niech sie toczy"...

Mi nie chodzilo o mylenie milosci z uzaleznieniem w zwiazku lecz o odczucia, ktore przechodzimy teraz.
Stan w jakim sie znajdujemy jest dziwny a proba jego nazwania po imieniu styka sie z mechanizmem wyparcia, ze to jednak nie to.
Dlaczego sie tak a nie inaczej czujesz? doszukujesz powodu, winy strony swojej czy partnera w tej sytuacji? A gdy ukazuje sie jakas wskazowka, wytyczna co do okreslenia obecnej sytuacji odrzucasz ta "teze", zaprzeczasz jej. Rozsypalo sie z niewiadomo czyjej winy a wytlumaczenie - jakie by nie bylo - tez nie daje rozwiazania... wiec cierpisz i szukasz dalej... pytanie czego szukasz?

Odpowiedzi sa dane, tylko trzeba odpoowiednio zredagowac pytanie i rozwiazanie kwestii przyjac jako w pewnym sensie pewnik. W przeciwnym wypadku "stojac w miejscu" staczasz sie w dol zamiast wyjsc na prosta. Idealnie juz nie bedzie, wiele pytan zostanie bez odpowiedzi... i nad terazniejszoscia trzeba sie "skupic".

Dokladnie tak jak piszesz, jestem "jeszcze" mezem i to partnerka zdecydowala wniesc pozew o rozwod po jej zdradzie. Cyrk na kolkach mam dalej podobnie jak historia w watku - co mnie po tych doswiadczeniach w ogole nie dziwi - a kontynuacja mojego watku jest w postach w watku Fluffiego "mam 36 lat i rozwod".
Jest to juz jej 3 podejscie do tematu pt "chce rozwodu" i cos mi sie widzi, ze sam bede muial tego dokonac.

Bardzo dobra postawa!

debby - twoje posty emanują wręcz jakąś desperacją ... śledzisz, szukasz odpowiedzi, drążysz temat....
Tylko pytanie .. po co pytasz i czego szukasz? Co ci to da?

On stał się twoją OBSESJĄ (w sumie przechodzilam chyba to samo).
Im szybciej sie oderwiesz tym lepiej dla ciebie. Powzięcie takiego postanowienia i zaprzestanie sprawdzania wymaga z początku dużego samozaparcia. Ale - da się. Za każdym razem kiedy pomyślisz o tym żeby przejrzeć jego profil czy cokolwiek - idź poćwicz, wyjdz na spacer - cokolwiek co odwróci twoją uwagę.

Z mojego punktu widzenia jestes w takim paskudnym stanie bo NIE CHCESZ z niego wyjść. Fakt czasem tak po prostu jest ze lubimy sie dolowac i zamartwiać, bo tak łatwiej. A posiedz tak chwile i zastanow sie czy ten "depresyjny" stan nie jest spowodowany ... przez samą siebie? Czasem czlowiek podołuje się chwile, usiądzie, pomyśli i czuje że przecież wcale nie musi tak się czuć. Ze traci czas. To od Ciebie zależy jak go spędzisz i ile z niego wyniesiesz.

Druga sprawa -  uzależnilaś się od niego. I nie mam tu juz nawet na myśli jego jako faceta, ale jako przyjaciela,zaufanej osoby, której zawsze mogłaś się wygadać. Był jakąś tam namiastką stabilizacji, bo chociaż nie byliscie parą, był zawsze gdzieś w poblizu. A teraz ... teraz masz jakis problem i nie masz się z kim nim podzielić, bo prawdopodobnie z nikim nie czujesz akurat tego typu więzi by się wyżalić.
Innymi slowy tak uzależniamy się czasem od kogoś że przestajemy umiec radzić sobie sami. Na to lekarstwa nie ma, pomoze jedynie czas, raz z jego upływem stopniowo staniesz na nogi. Musisz odzyskać SIEBIE. Zacznij myśleć o SOBIE i o tym co dla CIEBIE dobre.

Tak więc głowa do góry, jego strata. On do tej pory czuł że panuje nad sytuacją że i tak będziesz na każde jego zawołanie. Udowodnij mu a przede wszystkim SOBIE jak bardzo się myli

Dasz sobie radę tylko chcij sobie pomóc

Na razie minęło mało czasu, wszystko jest świeże. Ja po miesiącu byłam chodzącym wrakiem, a gwoździem do trumny były codzienne spotkania w szkole. Teraz kiedy minął rok i trzy miesiące jest dużo lepiej.

Wiedzialam ze pewnego dnia moja sila mnie opusci... Pękłam od jakiejs godziny nie moge przestac plakac , nie wiem co sie stalo po prostu za dligo bylam silna, za dlugo to wszystko znosilam.. nie mam juz sily byc silna.. nie wiem co teraz bedzie ze mna ... nie mam sily funkcjonowac:/

Jest ze mna coraz gorzej ledwo wstalam z lozka, caly czas placze , nie mam sily normalnie funkcjonowac.... coraz czesciej mysle o powrocie do domu bo nie chce tutaj sprawiac problemu moim stanem, wiem ze ja powinnam to zaakceptowac juz dawno ale wczoraj cos we mnie peklo jakby dopiero wczoraj dotarlo do mnie ze juz sie do mnie nie odezwie, ze te 3 lata nic dla niego nie znaczyly, a ja przeciez nie zrobilam nic zlego wiec nie rozumiem dlaczego zostalam potraktowana jak smiec podczas gdy ja tylko chcialam pomocy . Przeciez nie zrobilam mu nic co by usprawiedliwialo jego zachowanie.... nie wiem jak ja dalej dam sobie rade... nie mam pojecia, najgorsze jest to ze oprocz was tutaj nie mam nikogo kto moglby mi pomoc przez to przejsc, kto by mnie przytulil, i powiedzial ze wszystko bedzie dobrze a chyba teraz najbardziej tego potrzebuje..

Ja naprawe chcialabym przestac plakac, nie czuc tego bólu i byc obojetna ale nie umiem, nie potrafie życ bez niego://

Dziękuje ci doceniam nie wiem czy znasz moja historie jezeli nie poczytaj wczesniej bylam pod nikiem netkobitka23 teraz zmienilam nick moze wtedy jak poczytasz bardziej bedziesz potrafil zrozumiec a ze jestes jak mniemam facetem chcetnie poczytalabym tego co na temat mojej historii myslisz

Dziekuje ci napisalam juz wiadomosc czekam na odpowiedz

No wlasnie - na dzien dzisiejszy. Czyli sama masz nadzieje ze jednak ten letarg sie kiedys skonczy. Gwarantuje - skonczy na pewno. Minal juz ponad miesiac. Wiec minie i kolejny i sama nawet nie zorientujesz sie kiedy zobaczysz ze sie z niego wyleczyłaś. Oczywiscie potrzeba czasu na to by wszystko sobie poukladac w glowie i w uczuciach. Narazie nie wyibrazasz sobie zeby kogos pokochac - bo nadal masz w glowie jego. Ale przyjdzie moment a moze (facet ) w ktorym stwierdzisz ze jestes w stanie kogos innego obdarzyc uczuciem. Da sie. Wiele osob tak to przechodzi. Swiat im sie zawala, nie widza nic, zadnej przyszlosci ale to mija.

Tak jak napisalas - przyzwyczajasz sie do braku kontaktu. Z czasem odzwyczajasz sie zupelnie od niego i myslenia o nim. Zaczniesz miec swoje i TYLKO swoje sprawy w ktore on nie bedzie ani troche zaangazowany, przestanie ci sie wszystko z nim kojarzyc Glowa do gory

Trzymaj sie

A u mnie? Nie narzekam
Olałam troche studia wiec musze się mocno zmobilizowac zeby ich nie zaprzepaścić.
Wchodzę tutaj, czytam Was. U mnie raczej bez zmian, ale jesli wydarzy sie cokolwiek interesującego w moim zyciu na pewno napiszę

Debby...
Detoks Ci sie klania dziewczyno, detoks...
Twoja "separacja"  jest jak odwyk, a na odwyku brakuje Ci tego, co was uzależniło. Ponadto przez cały okres trwania związku Twoje życie było podporządkowane i zorganizowane wokół "szalejących" emocji Twojego partnera. Teraz "brakuje" Ci po prostu czynnika, który (paradoksalnie) nadawał Twojemu życiu kierunek. Teraz jest czas, żebyś rozpoczeła swoje życie na nowo...

Debby z czasem spojrzysz na to z innej strony - emocje opadna a ty potraktujesz to jako lekcje od zycia.
Zmiany zawsze bywają odbierane jako cos negatywnego, bo burzą jakis lad w zyciu. Ludzie skupiaja sie na tym ze cos sie konczy. Ale nie mozna zapominac ze zmiany to tez początek czegos nowego. Coś się konczy coś się zaczyna. Sama widzisz ze jednak masz pewne granice - nie dzwonisz, nie plaszczysz sie. Masz nad tym kontrolę - to bardzo dobrze. Minie jeszcze sporo czasu zanim staniesz na nogi ale poki co bardzo dobrze sobie radzisz. Slub - odpicuj sie na maxa i baw najlepiej jak tylko potrafisz Na slubie na pewno nie bedzie tylko twoj pseudo-ex,ale tez masa inncyh facetow ktorzy mam nadzieję odwrocą twoją uwage od niego Silna z Cb babka dasz sobie radę

Bags to co przytoczyles jest dosc hmmm... prawdziwe. Tylko nasuwa mi sie pytanie: gdzie lezy granica pomiedzy "kochac" a "kochac za bardzo"? Bo przeciez nie da sie zbudowac zwiazku na zasadzie "kocham ale nie bede sie angazowac za badzo bo to wszystko moze sie zawalic".

To jest prawdziwe i umiejetnosc zrozumienia tego "przed" lub "po" fakcie jest nielada sztuka. Ale madry zakochany polak po szkodzie
A odwolujac sie - bez urazy oczywiscie - do Twojego przypadku z eks, to bylas "kochajaca" go czy "kochajaca za bardzo"?
Nie da sie ukryc ze to drugie. Wiec tak sobie mysle, ze w mysl powiedzenia "dopoki nie pokochamy siebie, nie pokochamy innych" to wlasnie "kochac za bardzo" nalezy w zwiazku siebie i ten nadmiar przelewac do "kochania" okazywanego partnerowi.
Bo - paradoksalnie jak widac - to mozliwe, ze wlasnie robilismy na odwrot i cierpielismy powodu przelanego nadmiaru milosci, gdy ta czara "goryczy",ktorej ow On/Oa nie byl/a wart/a... sie przelala.

Nie uwierzycie co sie stalo wczoraj po 2 miesiecznym milczeniu z jego strony wczoraj sie spotkalismy!!! Koleżanka wymyslila wieczor w towarzystwie osob z bylej klasy do ktorej razem z nim uczeszczalismy, ucieszylam sie na ten pomysl bo dawno nie widzialam kolezanek z ktorymi mam do tej pory kontakt, zapowiedzialam jednak dziewczynom ze przyjde pod warunkiem ze nie bedzie jego, nie chcialam go widziec, ale niestety kolezanka dala mu juz znac ale mowila ze on pracuje i go nie bedzie. Wczoraj docieram na miejsce a kolezanka pokazuje mi smsa od niego ze jednak przyjedzie!! od razu zbieralam sie do wyjscia na autobus zeby wrocic do domu jednak kiedy sie o tym dowiedzialam nie mialam juz zadneg autobusu do domu wiec mialam spac u jedej z kolezanek. Myślalam ze umre modlilam sie w duchu zeby zmienil zdanie i nie przyszedł ale niestety zjawil sie i jka na zlosc usiadl na przeciwko mnie. Staralam sie zachowywac naturalnie i nie zwracac na niego uwagi poszlam po kolejne piwo. Udałoby mi sie tak przesiedziec udajac ze go nie ma gdyby sie do mnie nie odezwał!! Spytal jak prawko czy zdalam zachowywal sie jakby sie nic nie stalo!! Spojrzalam na niego spod byka i juz mialam na koncu jezyka jakas cieta riposte w stylu " jakbys sie odezwal to bys wiedzial" ale pomyslalam ze nie bede sie znizala do takiego poziomu i odpowiedzialam ale ton mojego głosu nie byl mily. Dziewczyny wiedzialy o co chodzi i dlaczego taka jestem w stosunku do niego i mowily ze bylo widac ze jestem zla. Kiedy sie rozchodzilismy ja jechalam z dziewczyami a on szedl w swoja strone nawet mu czesc nie odpowiedzialam. Kiedy wsiadlam do samochodu lzy same zaczely mi leciec zaczelam plakac w sumie sama nie wiem czemu, moze dlatego ze ja przez 2 miesiace ciagle o nim myslalam zadreczalam sie a on zachowywal sie jakbysmy byli zajebistymi kumplami wogole zadnego poczucia skruchy zadnego przepraszam nic. Ciesze sie ze dziewczyny nie zostawily mnie z nim sam na sam bo nie wiem co bym zrobila i jak sie zachowala. Nie musze mowic ze wszystko wrocilo wiem ze nie powinnam sie przejmowac ale nie moge przestac plakac. Oczywiscie nadal sie nie odzywa, szczerze mowiac mialam nadzieje ze to nasze spotkanie spowoduje ze on napisze albo cos ale sie mylilam. Nie wiem co mam robic://

wielu jest facetow, ktorzy nie licza sie z uczuciami innych.... ja tez strasznie cierpie, wlasciwie moje zycie to od tygodnia pieklo... ale wiem jedno, nie mozesz zmusic kogos, by cie kochal... smutne, ale im wczesniej to sobie uswiadomisz, tym lepiej....

Nie tak dawno było Boże Narodzenie a tu juz za 2 dni wielkanoc.. ale ten czas leci.. a co u mnie? Jest ok niedawno odebralam wyniki mojego egzaminu zawodowego i zdałam!! Nikt tak naprawe we mnie nie wierzył poza rodziną i najblizszymi przyjaciółmi wiec ciesze sie ze udowodnilam tym niedowiarkom ze potrafie:)) Teraz tylko znależć prace w wyuczonym zawodzie i wogole bedzie bajka. A o nim już nie mysle a przynajmniej sie staram teraz chce skupic sie na znalezieniu pracy i własnej samorealizacji na miłość przyjdzie czas później a jak nie to trudno:DD grut to poztytywne nastawienie:)

Witajcie ! weszlam sobie dzis na ten portal ,jestem tu nowa ....chcialabym tylko napisac ,ze jestem w zalobie .....po 5 latach odszedl ode mnie maz .Z dnia na dzien ....w ciagu 3 tyg rozwod ,ktory trwal tylko 4 min . Serce mi placze ....od rozwodu prawie nie odzwyam sie do niego...udaje silna ,ze dalam mu odejsc ....serce mi krwawi...w ciagu rozwodu -chwytalam sie wszystkiego ...nawet wizyta z nim u psychologa ...ale nic nie dalo .On poporstu sie zakochal zostawil mnie po 5 latach dla miesiacznej znajmosci ....Dalam mu odejsc innego wyjscia nie mialam ...Wiem ze czas leczy wszystko .....zeby minol ten czas ..... zle mi ,,,,wszystko mi go przypomina . Nadzieja umiera ostatnia ....

wspolczuje ci, rowniez jestem jak w zalobie, rowniez zgotowal mi pieklo za zycia...
ja probuje sie wyzbyc tej nadziei, bo z nia nie jestem w stanie funkcjonowac....
trzeba sily.... i czasu? nie mam pojecia

Nie mam siły.... tak mozna opisac mój dzisiejszy stan widzialam sie z nim w sobote ale nie mialam tego w planach zdarzenie losowe   
na ktore nie mialam wpływu. I co ... i w sumie nic przyjechalam do domu z uświadczeniem że jestem gruba, brzydka i do niczego a uswiadomil mi to on oczywiscie nie powiedzial tego wprost ale dal mi dobitnie do zrozumienia, mówiąc że jego była miała płaski brzuch a ja nie mam, że ona ma śliczne oczy a ja nie gdzie jeszcze 3 lata temu mu sie zajebiscie podobały, uświadczył mnie w tym że nie jestem nikim wartosciowym.. niby kiedys mu sie podobalam a teraz widac ze przez 3 lata można strasznie zbydnąć.. dziwne. Czuje się źle i teraz juz dobitnie sie to odzwierciedla na moim zdrowiu, nie jem bo mysle że jak nie będe jadła to schudne .. wiem głupie.. nie mam na nic siły, płacze non stop ogolnie totalna rozsypka.. uwierzylam w to ze jestem beznadziejna i nawet patrzac rano w lustro wybucham płaczem widzac swoje odbicie... brzydze się siebie i tego jak wyglądam, nie czuje się wcale jak kobieta tylko jak jej marna karykatura, czuje sie strasznie samotna i niekochana przez nikogo.. wiem ze ten wątek skłąda się z saych moich monologów bo od dawna nikt procz mnie sie tu nie udziela ale mialam potrzebę napisania i wyrzucenia z siebie cierpienia.. nie oczekuje odpowiedzi na moj post bo wiem jaka bedzie .. zakończyłam znajomość z nim ale strasznie tęsknie i czuje ze popadam w głęboką depresje...

Hej ziemniaczana miło cię znów przeczytac:))) nie sądzę by nie mógł się z tym pogodzić wrecz przeciwnie wydaje mi się że jest mu to na rękę,bo gdyby nie mógł się pogodzic to by sie nodzywał, ale przeciez to juz nie moja sprawa, nie odzywa się i w sumie sama nie wiem czy to dobrze czy źle. Staram się nie brac jego słów tak do siebie ale ciężko kiedy słyszysz od osoby która kochasz że jesteś brzydka , gruba i beznadziejna... chociaz co ja pisze wzięłam sobie to do siebie bo zaczełam się odchudzac a wrecz głodzić by nie przytyc.. wiem głupie. Dziękuje że mnie wspierasz dzięki temu forum poznałam wiele osób które mi pomogły i z ktorymi mam kontakt do dziś ( dearly i oczyszczony ***) i to jest budujace bardzo. Rzeczywiscie czas leci jeszcze niedawno czytalam twoje posty a tu taka odmiana:)) oby tak dalej:)

Fajnie że po tak dlugim nieodzywaniu się wreszcie to forum powoli ruszyło. Zachęcam resztę by podzieliła się tym co teraz u nich czy coś się zmieniło, czy znalazły/ znaleźli miłosć swojego zycia, byłoby fajnie znowu to forum trochę odświeżyć:))

Hej dziewczyny jestem tutaj nowa czytam to forum i widze ze wspieracie sie. Moje drogie kolezanki opowiem wam moja sytuacje. Mam meza i wszystko ok ale mieszkalismy przez1,5 roku z  moimi tesciami. Wtedy malzenstwo zaczelo sie sypac nie mialam wsparcia ze strony meza brakowalo mi go. Poznalam P. Byl dobry dla mnie rozmawialismy duzo pomogl mi wyjsc z nerwicy. Zaprzyjaznilismy sie a z czasem pokochalismy.  Duzo rozmawialismy i spedzalismy mnostwo czasu. P.zaczal miec problemy i bywal rozdrazniony co wszystko odbijalo sie na mnie. Klocilismy sie o to ze rzadko sie widujemy bo ja nie mam kasy na paliwo i glownie o to ze ja nie jestem codziennie. Rozstalismy sie ale on zaraz tego zalowal i pogodzilismy sie. Bylo wtedy lepiej tak jakbysmy zrozumieli jak wazni jestesmy dla siebie. Nie trwalo to dlugo kolejne awantury o to samo ze ja... a on od siebie nic. Nie wiedzialam jakie P.ma problemy... nic nie mowil nie chcial. I ta nasza milosc przeszla na poziom przyjazni oboje wiemy ze nie mozemy razem byc. W poniedzialek tydzien temu zrobil mi jazde ze nie przyjezdzam do niego a on mnie potrzebuje. A nic nie mowil tylko atakowal od razu. Poklocilismy sie i wylaczyl telefon. On zawsze tak robil a ja odchodzilam od zmyslow. Ostatnim razem tez. tak zrobil przynajmniej tak myslalam. Chcialam jechac w poniedzialek do niego ale nie mialabym jak wrocic a P. Nie ma gdzie mnie przenocowac... bylam wsciekla ze wylacza telefon znowu i gra na moich emocjach... cos mnie tkalo i pojechalam nastepnego dnia. I dowiedzialam sie ze go zamkneli w areszcie. Dowiedzialam sie tez ze oklamywal mnie caly czas. Mowil ze pracuje a nie pracowal. Mowil ze uregulowal warunki swojego warunkowego zawieszenia kary a nie zrobil tego dlatego teraz ten areszt. I jego zycie wyglada zupelnie inaczej niz w rzeczywistosci. On nie wie co to rodzina i dobro innego czlowieka milosc. Ja mu to dawalam swoim sercem. Poczucie ze zycie moze byc lepsze. Bylam w szoku i zla na poczatku ze klamal pomoglabym mu i nie doszlo by do tego aresztu. Pomimo wszystko postanowilam mu pomoc poszlam do aresztu nie wpuscili bo nie wpisal na liste. Za drugim razem to samo ja bardzo przezywam to bycie w areszcie a jak nie moge sie z nim zobaczyc to placze w nocy strasznie. Spotkalam sie z wychowawca i wiem ze on wie iz bylam w niedziele i mowil ze wpisze mnie na liste. Dostal ode mnie list gdzie napisalam ze bede przy nim ze mu pomoge i nie zostawie w takiej sytuacji. I nie wiem czy znowu probowac wejsc do niego a moze on nie chce abym przyszla przeciez ostatnio mial do mnie zal. I czemu mnie serce tak boli? Tesknie za nim bo naprawde duzo przeszlismy razem.. i to stworzylo piekna przyjazn. Nie wiem co mam robic jak zyc gdy go tak nagle nie ma. Pomoc mu czy nie... chcialabym sie spotkac ale nie wiem czy mam na tyle sily aby znowu wejsc do aresztu i wyjsc z niczym. ... pomozcie...

Debby1234 mój mąż uważa że za bardzo się przejmuje i angażuje w to. zapytał czy jestem pewna że P. mi pomógłby gdybym to ja była w takiej sytuacji? Szczerze zawachałam się... nie wiem. przetrwałam tydzień to i przetrwam kolejny. Wiesz P. nie ma nikogo oprócz mnie i 2 przyjaciół których też kręcił tylko że oni wiedzieli że taką ma przypadłość. a ja nie. Ja w tym wszystkim byłam szczera do bólu. wiesz pójde do aresztu chociaż pewnie mnie nie wpuszczą... chce mu pomóc zapytać co potrzebuje i jak mu jest wysłać paczkę zapytać gdzie bedzie odbywał karę wiem że powinnam zostawić go samemu sobie po tylu kłamstwach i bawienia się moimi emocjami ale nie moge. może mi go żal że ma takie życie na zewnątrz... jak dowiedziałam się całej prawdy do ręce mi opadły i tylko pytałam dlaczego mnie tak kłamał....

Debby do P. ide dopiero w niedziele i wtedy dowiem sie co on ma do powiedzenia o ile mnie wpuszcza. a mój mąż wie o P. i może troche jest zazdrosny ale mi ufa. moj mąz to naprawde dobry człowiek.

Jest źle.... wczoraj odbyłam z nim rozmowe na gadu do poznych godzin nocnych a wrecz porannych rzekłabym. Wszystko jest dla mnie jasne nie kocha mnie napisał mi to a wrecz obarcza wina mnie za to jaka bylam bo on probowal cos do mnie poczuc podobno ale ja swoimi scenami zazdrosci mu to uniemozliwilam to tak w wielkim skrocie. Niby wiedzialam o tym od samego poczatku ale potrzebowalam chyba potwierdzenia.. nie mam siły i psychicznie i fizycznie. teraz dopiero zacznie sie dla mnie najgorszy okres w zyciu.. okres bez niego..