14 lat bezsensu.

Szczerze ?? zniżaj się , bo jak nie pokażesz światu jaki był on zdepcze Ciebie....kiedys też byłam pokorna i taktowna, zeby nie tykać g... bo śmierdzi, dziś życie nauczyło mnie kopać mocniej niż kopano mnie .

Rozwód jest już pewny ale dziś upuszczę sobie krwi i zobaczę jak będzie skamlał.

Tego w kobietach nie lubię. Jak jest takim draniem to niech idzie w PiS... du. Dlaczego jednak jesteście takie mściwe i w niej posuwacie się do wszystkiego? Nie mam o Tobie lepszego zdania niż o Twoim mężu. Jesteście warci siebie. Nie ma co.

Trudno ani mnie to ziębi ani grzeje. Wam facetom zależy tylko na polubownym załatwieniu sprawy oby jak najmniej wyszło poza mur własnego piekiełka. My musimy, zaznaczam "musimy" dawać drugą szansę a potem trzecią i tak bez końca. Wy nie potrzebujecie rozmów o tym co się między nami psuje tylko uciekacie do innej kobiety. Dlatego mam dość milczenia do tej pory wszyscy uważali go za świetnego faceta ale to już niedługo.

Nie bardzo rozumie Ojcapiotra...monika nie pisala o mszczeniu tylko o powiedzeniu swiatu prawdy.
Dosc ma ukrywania i zamiatania pod dywan i slusznie.
Oczywiscie jesli chce miec z innymi dobre uklady to powinna powiedziec wszystko, inaczej mezulek sie przed nimi wyplacze i nagada na monike i to ona bedzie ta zla.

Wierzę, że Ci się uda trzymam mocno, mocno kciuki, ja na razie muszę skończyć z fikcją i pomału odbiję się od dna. Odejdę zacznę żyć na nowo. Nie myślę o zdradzie bo to mnie nie kręci. Chcę go poturbować tak aby się mocno potłukł.

Monia w pełni rozumiem Twoje bojowe nastawienie. Po 23 latach związku mam taki sam bilans jak Ty.
Miesiąc temu miarka się przebrała, wpadłam w szał, zrobiłam mu awanturę, szarpiąc go przy okazji. W odpowiedzi dostałam po gębie i zostałam wywalona z domu. Mogłam zadzwonić na policję. Miałby pozamiatane. Byłam wtedy bardzo zdesperowana, jednak ze względu na  syna nie zrobiłam tego.
Do domu wróciłam na drugi dzień, mieszkam se tu nadal, załatwiam formalności rozwodowe i obmyślam plan zemsty. Bo kara go nie minie na pewno Ale wszystko na spokojnie... pomału...
Więc ochłoń kochana, bo jak ktoś powiedział "zemsta lepiej smakuje na zimno".
Buziaki ;*
A tak przy okazji, może forumowe koleżanki mają jakieś ciekawe pomysły na zemstę ?
Chociaż wydaje mi się, że najlepszą zemstą będzie jak od niego odejdę. Drugiej takiej fajnej nie znajdzie

Może nie rozumiecie mnie a może źle się wyraziłem. Każdego powinna spotkać kara za zło ale nie widzę przyszłości w ciągłym mszczeniu się. Chodziło mi o to by zacząć sobie na nowo układać życie a nie szukać nowych sposobów ukarania byłego. Dotyczy to oczywiście obu płci, żeby nie było, że trzymam stronę facetów. Co osiągnie Monika9 rozpowiadając wszystkim jakiego ma męża. Prędzej ona straci znajomych niż on bo to właśnie ona wyjdzie na pieniaczkę. Wiem to bo sam to przechodziłem. To moja była żona starała się wszystkim opowiedzieć jakim jestem draniem (mozno koloryzując). Dziwne ale 99% wspólnych znajomych ma kontakty ze mną (z nami) a nie z nią. Chciałbym po prostu by Monika9 nie musiała żałować nie tylko tych 14 lat ale też innych rzeczy. A tak przy okazji to nie wierzę, że w ciągu tych lat nie było miłych chwil, które można powspominać.

Nie martw się o autorkę.
Myślę, że sobie poradzi.

Skoro autorce potrzebne jest "ogłoszenie" wszem i wobec o podłości jej męża to niech mówi.
Skoro czuła się upodlona i okłamywana przez tyle lat to ma prawo w końcu przestać udawać.

Każdy jest inny, każdy może działać inaczej w danej sytuacji. I każdy ma wybór.
Monika podjęła taki. Wie co dla niej jest najlepsze. Zna swojego męża.

Strach się bać MOnika Może jakiś kozik do baranów ? Jako facet, któremu mściwość jest obca: zrób swoje. Warto dla siebie i otoczenia, żeby go poznało. Tylko błagam. Nie przekrocz pewnej granicy, po której sama pokosztujesz tego bagienka. Nie warto.

Moje przemyslane zapatrywanie sie w tym temacie to nalezy odejsc z godnoscia z podniesionym czolem pozostawiajac po sobie wizerunek czlowieka z ambicjami ktory zawsze zachowywal sie z klasa,odgrywanie sie jest slaboscia,znizaniem sie do poziomu kretacza,lepiej ta energie przeznaczyc na wlasne cele.Ja tak sie zachowalem po 6 latach i czuje sie z tym wyjatkowo bardzo dobrze,nie mam sobie nic do zarzucenia a tzw 'druga strone' ktora zawiodla jestem w stanie w kazdej chwili 'wypunktowac' z kretesem do zera.14 lat to bardzo sporo wyrwanego zycia z zyciorysu,zdarza sie niestety,nalezy umiec sie z tym jakos pogodzic,jest to trudne ale mozliwe.

Dziękuję wszystkim tym którzy mnie wspierają. Dziękuję również za słowa krytyki. Mimo wszystko uwierzyłam, że warto walczyc o siebie samą.
Przeszliśmy z męzem bardzo wiele. Były chwile lepsze i gorsze tak jak powiedział ojciecpiotr. On jednak nie miał prawa tak mnie traktować. Nie miał prawa wykańczać mnie z premedytacją przez tyle lat. Wierzyłam bo kochałam, kocham również nasze dzieci i za każdym razem myślałam, że gorzej już być nie może. Ot naiwność głupiej blondynki. Czekam aż wróci z pracy i dziś mu dam popalić. Nie nie bójcie się dzieci nie ma w domu.

Moniko, zanim cokolwiek zaczniesz, pozbieraj wszystko co masz na niego. Dosłownie wszystko. Przyda się przy rozwodzie.

No i jak tam Moniko ? Walka trwa ?
Niech trwa, ja położyłam uszy po sobie, a miałam tak samo i żałuje, ze świat się nie dowiedział jakim łotrem był mąż

tak jest, bardzo dobrze! wiele kobiet tkwi w takich bezsensownych związkach i czeka, że moze zestarzeje sie, dojrzeje, zobaczy że robi zle. Taki facet NIGDY sie nie zmienia! zawsze zostanie kobieciarzem i zawsze bedzie sie rozglądał za coraz to młodszymi dupeczkami, wiec skończ to i nie łudź sie broń Boże że źle robisz. Jestem z Tobą

Niestety jestem jedną z tych które tak czekały i wybaczały. To bez sensu. Ja decyzję podjęłam, odchodzę, ale czuję strach przed przyszłością. Muszę wyjechać do innego kraju (i to w tajemnicy, bo chociaż mu nie zależy już na mnie to jest podłym gadem i może zgłosić uprowadzenie dziecka, a dobrowolnie nigdy się nie zgodzi). Boję się, cholernie się boję.
Podam wam przykład traktowania mnie z wczoraj. Otóż miałam wczoraj urodziny, dzieci kupiły piękny bukiet, składały mi życzenia (poryczałam się jak bóbr) i wszedł on.Popatrzył .... i zapytał "O której obiad?' i wyszedł. Potem pojechałam do szpitala, do mamy( dzisiaj ma operację) wracam i co widzę? Władca zaprosił kolegę i swoich rodziców i balanga na całego, bo....kolega ma urodziny. Siedziałam w pokoju sama z piwem w ręku i obiecałam sobie,że za rok będzie inaczej. Dzisiaj rano powiedziałam, że jest mi przykro a on na to że jestem pop.....na. Popłakałam się   to niby ma być  małżeństwo? Dodam, że jest od pól roku w fazie ostrego picia i nie ma możliwości rozmowy z nim, bo reaguje tak jak pisałam, wyzwiskami, popychaniem itp.
Muszę nadal z nim mieszkać, bo wszystkie dokumenty dotyczące wyjazdu przychodzą na ten adres i gdyby tak dostały się w jego ręce...
Musiałam to z siebie wyrzucić, uff ... trochę mi lżej, ale jest mi bardzo smutno.

Mam chyba taki sam charakter jak autorka. Jak coś się robi trzeba się liczyć z konsekwencjami, o jego opinie nie ma co dbać, sam ją zszargał. Na żadne obietnice nawet nie licz. W kontekście zdrady ważne dla takiej osoby jest też przystań do której można wrócić i to mu trzeba skasować. Ciekawe czy te osoby które wyrażają się o mściwości, powiedzeniu prawdy, jak zwał tak zwał, sami w życiu doświadczyli czegoś takiego, okrutnego.

Mama teraz Twoja na pewno będzie potrzebowała opieki, nie istnieje możliwośc moze przeprowadzenia się do niej na ten okres? A próbowałaś rozmawiać z jego rodzicami, moze z tym który jest bardziej zdyscyplinowany? Albo zgłoś sprawę do dzielnicowego, a całą reszte załatwią już instytucje.

Trzymaj się ciepło i się nie daj, jak wchodzi pijany dzwoń na policje od ręki, nawet z ukrycia, a potem fakt dokonany.

Obiektywna, dziękuje za życzenia i słowa które są dla mnie ogromnym wsparciem. Mam szansę na legalny pobyt w USA, tam mam rodzinę, która wie o sytuacji i jest gotowa mi pomóc. Będzie mi trudno, ale tak żyć dłużej się nie da. Jestem osobą po studiach, mam pracę którą uwielbiam i (tak mi się wydaje) opinię fajnej babki, ale tan jaskiniowiec zrujnował moje poczucie własnej godności  i wartości. Niewiele osób wie o moim położeniu, a te które wiedzą radzą mi zakończyć tę farsę czytaj: małżeństwo.
Dodam,że muszę wyjść z jedną walizką w ręku, zostawiając piękny dom, cudowny ogród, który był moim hobby, zwierzęta....wszystko.  Boli, że to my musimy uciekać, a kat, oprawca zostaje sobie i będzie wiódł wygodne życie w domu, który był często dla niego tylko hotelem.
Niestety dom formalnie należy do jego rodziców, a nakłady które poczyniłam są stracone (a uzbierało się tego przez 17 lat). Byłam już u prawnika, który marnie widzi moje szanse na odzyskanie pieniędzy, które włożyłam w ten dom. Przede wszystkim to oznaczałoby walkę w sądzie, ale jak tu walczyć ,gdy nie będzie mnie w kraju.
Może ktoś z was ma podobne doświadczenia ze sprawami majątkowymi?

Iiiii.... jak Ty Bea do Stanów lecisz, to spoooko !! Na pewno dasz se radę, zwłaszcza że masz tam rodzinę. A tego buraka olej sikiem skośnym, z całym jego dobytkiem
Mam ten sam żal w sobie co Ty i wkurza mnie, że po tylu latach zdrad i kłamstw - to JA muszę się wyprowadzić i tak samo jak Ty będę tęsknić za swoim ogrodem, który własnymi rękami założyłam, będę tęsknić za domem który również własnoręcznie odremontowałam, wymalowałam i wytapetowałam, będę tęsknić za swoim ukochanym samochodem, który jest moją miłością i jak pomyślę, że jakaś zdzira będzie nim jeździć, to aż mną trzepie ! Szkoda, że tak musi być ale z drugiej strony wolę żyć w przyczepie campingowej ale być szczęśliwą i cieszyć się każdym dniem. O !
A wracając do domu... nie popuszczę. Wiadomo kasy mi przecież za remont nie wypłaci. Więc przed wyprowadzką przemaluję caluśki dom na fioletowo/różowo/bordowo - tak jak było zanim żeśmy się wprowadzili do niego pół roku temu. Niech mu inna teraz remontuje.

Bo ważne, żeby w tych wszystkich problemach pomiędzy łzami znaleźć jeszcze miejsce na uśmiech. Inaczej zwariujemy, dając satysfakcje ćwokom, że nas zdołowali bardziej niż chcieli

Ehhh, kiedy ja to uwielbiam Mnie dać pędzel i jestem w swoim żywiole. Ale z tymi serduszkami i napisami - zajefajny pomysł I Bóg mi świadkiem tak zrobię. Zamaluję ściany w jakieś mazie i serduszka a między tym wszystkim się podpiszę "ja tu byłam" Stary jak to zobaczy, to chyba mu resztka włosów z głowy wypadnie hje hje hje

Nie macie pojęcia jak miło mi to czytać. Aż się wzruszyłam
Jeszcze 2 tygodnie temu byłam totalnie załamana, nie wychodziłam z łóżka, leżałam i beczałam jak koza.
Teraz odzyskałam swoje poczucie humoru chociaż wiem, że to nie koniec problemów. Bardzo mi pomogło TO forum. Nieraz się ubrechtam, czytając niektóre wątki, przestaję myśleć o swoich problemach.
Życzę wszystkim kobitkom takiego właśnie podejścia do sprawy. Pamiętajcie - jesteśmy od tych baranów silniejsze !
Nie dajmy się złamać :*