Samobójstwo wyjście, ucieczka, czy przyznanie sie do porażki??

tylko że ja mam już dość ich problemów,jakis czas był spokój teraz zaczęło się na nowo
jak kogoś skłonić do terapii kto z oddziału psychiatrycznego,po nie udanej próbie samobójczej wypisuje się ze szpitala na własne żądanie?
taki ktos raczej pomocy nie chce,ale styrać psychikę innym to mu sie udaje

Jaki jest cel naszej wedrówki? Czy zastwnawialiscie się kiedyś nad tym? Celem naszej wędrówki jest śmierć, to nieunikniony przedmiot naszego darzenia. Śmierć nas przeraza próbujemy jej uniknąć. Lekarstwem ludzi jest nie myślenie o niej , jest to glupotą, jakaż tępota może nas tak zaslepić.
Idą krecą się drepcą , tańczą o śmierci ani słychu  ,wszystko bardzo pięknie, ale jak przyjdzie do nich , do ich zon , dzieci ,przyjaciół zaskakując ich z Nienacka chyłkiem , cóż za cierpienia , krzyki , co za szaleństwo, jakie rozpacze! Trzeba myśleć o śmierci zawczasu , ta bowiem zwierzeca beztrosa zbyt drogo sprzedaje nam swój towar. Gdyby to był nieprzyjaciel , którego da się uniknąć nie broniłabym się uciekać do tarczy tchórzostwa, ale skoro to nie jest możliwe nauczmy się stawiać jej mężnie czoło i walczyć przeciw niej. Aby zaś na początek odjąć jej największą przewagę nad nami, obierzmy drogę zgoła przeciwną owej pospolitej: odejmijmy śmierci dziwność , obcyjmy z nią, przywyknijmy do niej, traktujmy jak jako towarzyszkę. Nie wiadomo gdzie smierć na nas czeka: oczekujmy jej wszędzie. Rozmyślanie o śmierci jest rozmyślaniem o wolności : kto się nauczył umierać oduczył się służyć. Nie ma nic złego w życiu dla tego kto dobrze pojął, iż utrata życia nie jest  złem: umieć umrzeć wyzwala nas z wszelkiej niewoli i przymusu. Kto by nauczył ludzi umierać nauczyłby ich żyć. Samobójstwo nie jest egoizmem jest wolnością.

''Życie jest piękne gdy żyć się umie i jedno serce drugie rozumie''

Hmm czy jest egoizm? Wg mnie...
Zalezy czy ktos probuje sie zabic z blachego powodu czy jest to spowodowane powaznymi problemami ,z ktorymi ktos Po dluzszej walce , nie potrafi sobie dac rady.
Oczywiście ,ze nie jest to rozwiazaniem problemow i bede od tego odwodzic kazdego,kto bije sie z takimi myslami wlasnie dlatego ,ze sama chcialam targnac sie na swoje zycie i choc potrafie to zrozumiec z jednej strony ale z drugiej wiem ze mozna dac rade.

Wg mnie samobójstwo nie jest egoizmem tylko dowodem bezgranicznego cierpienia i bezradności. Egoizmem jest "samobójstwo" w rozumieniu chęci zwrócenia na siebie uwagi, próby zamanifestowana czegoś. Człowiek który naprawdę chce się zabić w mojej opinii cierpi już tak bezgranicznie że jego cierpienie przesłania mu jakąkolwiek nadzieję, jest w takiej rozpaczy jakiej nawet nie chcę sobie wyobrażać. To da mnie akt rozpaczy, ale też jeden z najgorszych ciosów jakie można zadać bliskim.

ja myśle ze jest sens jezeli nie mamy wyjcia to prowadzi do tego pozdrawiam

Wydaje mi sie za jak czlowiek stoi pod sciana i nie widzi zadnego wyjscia z sytuacji, i jest bardzo zmeczony i nie ma zadnej szansy na odpoczynek mysli o samobojstwie jak o uldze od wszystkiego. O tym, ze nareszcie nie bedzie sie bal, meczyl, ze skonczy sie beznadzieja, choc bez widokow na przyszlosc :-(. Wtedy ciezko zalowac tych, co zostaja. Tym bardziej, ze czesto sie wtedy mysli, ze oni tez odetchna z ulga jak nas juz nie bedzie.
Mysli sie tylko o tym, zeby meki sie juz skonczyly. Choc nie wiadomo, co bedzie potem...prawdopodobnie juz nic.

witajcie kochani samotni.nieszczesliwi.nie poddawajcie sie,mysle ze samobojstwo jest ucieczka przed zyciem .przed problemami ,strachem przed tym co bedzie,a z drugiej strony uwolnieniem od tego co bylo.Tez mam mysli samobojcze ,kilka dni temu napisalam listy pozegnalne do rodzicow i brata.Ciezko jest pisac takie listy ,piszac je plakalam.chcialam w nich napisac dlaczego myslalam o samobojstwie,prosilam rodzicow by sie nie wynili.jakbym go popelnila .Dalam sobie troche czasu zanim to zrobie ,musze wybrac metode myslalam ze tabletki nasenne wezme mieszkam sama to pewnie by mi sie udalo..ja bym miala zycie z glowy ale co bedzie z moimi rodzicami.jak oni to przezyja.mama leczy sie na serce,miala zawal i udar ,jak moge im cos takiego zrobic.Boje sie ze by tego nie przezyli,wspieraja mnie i pomagaja mi .to dla mnie wiele znaczy tylko ja stracilam chec do zycia,3 miesiace temu odszedl ode mnie partner .kolejny .kochalam go bardzo,chcialam miec z nim rodzine i byc mama dla jego corki,poznalam ja nawet ,pokochalam ,choc bylam z nim krotko 2miesiace.kiedy zerwal ciezko mi bylo,tesknilam za nim i za nia ,plakalam,prosilam by wrocil bo mi na nich zalezy,ale nie wrocil.stracilam ich i nie potrafilam sie z tym pogodzic .cierpialam.wszyscy mowili znalaz go krotko a tak rozpaczasz .ale ja bylam zakochana.do tego doszlo berobocie dlugi czas pracy nie moge znalezc a ostatnio dowiedzialam sie ze mam nadczynnosc tarczycy to juz bylo za duzo dla mnie ,a teraz doszly klotnie z bratem i chcialam popelnic samobojstwo ale jeszcze sie waham z powodu rodzicow,kochani pomyslcie o rodzinie ktora zostaje z bolem i pytaniami dlaczego.nie bojcie sie szukac pomocy na forum ,u rodziny,czy psychologa .nie poddawajmy sie wierzmy ze nasze zycie sie odmieni ,i bedziemy szczesliwi.ja daje sobie czas bede walczyc choc druga strona mowi mi by popelnic samobojstwo.ale bede walczyc dla siebie i moich rodzicow.wam tez to polecam nie jestescie sami.

Niedawno byłam na pogrzebie kolezanki z pracy 32l.która pod wpływem kłotni z meżem i alkoholu rzuciła się z 9 pietra,osierocila 2 dzieci5 i 9 l.Co to była za rozpacz rodziców!!! dzieci!A mąz nie przejął się specjalnie i ponoć ktoś go widział już oficjalnie z kochanką..warto było? Zycie jest tylko jedno i Bóg jak zamyka drzwi otwiera okno..ale to nadziei..ja też wiele przeszłam..i rozstań i zdrad,ale zawsze kochałam życie..bo niesie tyle niespodzianek.To od naszego nastawienia dużo zależy czy dostaniemy więcej miłych niespodzianek..choć ja wolę spodzianki,czy też rozczarowań.Ja czasem mówię ,jak Skarlet z przeminęło z wiatrem..pomyślę o tym jutro i przeczytam fajną wciągajacą książke,pójdę na ostry spacernp.z kijkami..pozachwycam się przyrodą,a i pomodle i..depresja jak ręką odjął.Ludzie nie myślcie o samobójstwach,żyjcie ..bo sami jesteście aktorami w waszym teatrze i lepiej aby to była komedia a nie tragedia!!!Pozdrawiam cieplutko i słonecznie!

nie zaapelujesz do ludzi stojacych na krawędzi.To nic nie da.Jeżeli znasz taką osobę i chcesz pomóc to dosłownie wez ją za rękę i zaprowadz do psychiatry lub psychologa.Nie nadużywaj słów tylko bądz.
Dla mnie samobójstwo to nicosc,pustka,to życie w pułapce.Kiedy jest presja i oczywistośc stwierdzenia,że TY ZAWSZE SOBIE PORADZISZ.
Dla kogos innego mysli takie mogą oznaczać co innego(może jakąś konkretną sprawę)Jak byśmy nie próbowali zdefiniować to jest niemożność udzwignięcia tego co nas spotkało.Daleka jestem od jakichkolwiek innych ocen samobójstwa jak stwierdzenie że to życie stało się ponad psychiczne i fizyczne możliwości.

Już kilkadziesiąt razy w życiu myślałem by popełnić samobójstwo choć przyznam szczerze że realne zagrożenie było tylko kilka razy w tym jedno kiedy miałem już pętle na szyi. Opisze wam tutaj jedną z tych prób.
Na początek kilka słów o mnie. Na depresje leczę się z przerwami od 10 lat. Cierpię na fobie społeczną, mam napady lęku, duszności, arytmie, wiecznie drżące ręce, zawroty głowy itd... czyli wszystkie te straszne objawy o których można przeczytać na różnych portalach. Na leczenie reagowałem zazwyczaj dobrze, zwłaszcza na początku. Bywały takie momenty w życiu kiedy to mogłem i umiałem się z niego cieszyć. Z biegiem lat jest jednak coraz gorzej, kolejne leki mimo że coraz to nowsze nie działają już tak dobrze. Obecnie od jakiś dwóch tygodni znowu przyjmuje SNRI i organizm reaguje standardowo- raz jest lepiej, raz tragicznie.

I teraz jeden z przykładów kiedy chciałem się zabić.
Było to jakieś dwa lata temu. Miałem nawrót choroby i lekarz przepisał mi antydepresanty. W początkowej fazie leczenia bardzo często występują zmiany nastroju. Nie mówię tutaj o gorszych dniach jakie maja chyba wszyscy ludzie na ziemi, mam na myśli o dniach dobrych przeplatanych panicznym strachem, obojętnością, znudzeniem i niewyobrażalna wręcz beznadziejnością. To jest taka pustka nie do opisania. Nie mam po prostu słów którymi mógłbym to określić. To jest takie uczucie jakbyś był sam na obcej planecie. Kompletne osamotnienie i brak zrozumienia. Najgorsza jest ta bezradność, człowiek sobie uświadamia że tak już będzie do końca życia, że przed tymi uczuciami nie jest w stanie uciec. Wiele osób mówi że samobójca ucieka przed problemem, ja nie mogłem tego problemu nawet nazwać... bo co mam powiedzieć osobie która pyta "jaki masz problem?" mam powiedzieć że świat i życie jest nim? jak da się to rozwiązać? Targany takimi myślami postanowiłem się powiesić.
Decyzje podjąłem coś około 22. Nastawiłem budzik na 7 rano i połknąłem tabletkę nasenną od psychiatry żeby przespać noc. Kiedy się kładłem czułem niesamowitą ulgę. Nie brałem prysznica, nie myłem zębów i nie przejmowałem się tym bo wiedziałem że takie błahostki są już nie ważne. Wielka ulga i spokój, delektowałem się tym dopóki tabletki nie zaczęły działać.
Wstałem kilka minut przed siódmą zanim zadzwonił budzik. Zrobiłem sobie moja ulubiona kawę i zasiadłem do komputera. Zleciłem przelewy z mojego konta na konto rodziców, mała kwota jeszcze z czasów kiedy jeździłem do pracy za granicą, nie chciałem zostawiać to bankowi. Potem znalazłem w sieci filmik-instrukcje jak wiązać sznur wisielca. Dopiłem kawę i zacząłem się ubierać. Na stole zostawiłem zapasowy kluczyk od auta plus wszystkie pieniądze jakie miałem w domu. Wziąłem kartkę i długopis i wyszedłem.
Nadal czułem pustkę w sobie. Pocieszałem się tym że zostawię trochę pieniędzy. Samochód (mój kochany klamot) zapisany był na siostrę więc oficjalnie nie miałem nic. Auto stało przed blokiem. Akumulator już dawno prosił się o wymianę więc żeby zaoszczędzić trochę prądu nie włączyłem świateł i radia. Odpaliłem i podjechałem pod garaż oddalony o kilkaset metrów. W garażu znalazłem kabel, gruby ale w miarę elastyczny-uznałem że się nada. Zawiązałem wisielczy supeł po czym sprawdziłem na szyi czy działa. Wszytko było ok więc zabrałem go do auta. Potem poszedłem do sklepu i kupiłem ćwiartkę cytrynówki-dla kurażu. Miałem zamiar ją wypić kiedy będę na miejscu. Byłem gotowy. Wsiadłem do auta i odjechałem.
Miejsce które wybrałem było oddalone od mojego mieszkania o 50 km. Jechałem taki kawał drogi po to by najlepiej jak tylko to możliwe w tej sytuacji ochronić moją najbliższą rodzinę przed tym widokiem i zamieszaniem. Nie chciałem się wieszać w domu bo to by tylko dodało więcej emocji. Można sobie wyobrazić komentarze sąsiadów czy znajomych kiedy wynosiliby moje ciało. Dramat dla mojej rodziny pożywką dla regionalnych gazet plus do tego ocena społeczeństwa. Pamiętam kiedy powiesiła się moja babcia, cała miejscowość aż huczała od plotek które przechodząc z ust do ust przekształcały się w prawdziwy horror. Nie mogłem wtedy uwierzyć jakie ludzie potrafią historie zmyślać. Właśnie przez takie historie padłem ofiarą społecznego wykluczenia, taki ostracyzm pod szyldem miejscowych legend autorstwa głupich ludzi. Miałem nadzieje że im dalej od domu tym lepiej dla moich rodziców i rodzeństwa.
No więc tym miejscem był niewielki lasek rzadko odwiedzany przez ludzi. Żeby do niego trafić musiałem zjechać z głównej drogi i przez jakieś 500 metrów jechać drogą polną. Drzewo które w mojej ocenie idealnie się nadawało odnalazłem wzrokiem błyskawicznie. Stało zaraz przy wjeździe do lasku. Zatrzymałem się obok niego w odległości kilku metrów.
Czułem paniczny lęk jednak wiedziałem że muszę to zrobić, że nie ma innego wyjścia. Ciągłe nawroty i pobyty w szpitalach pomagały tylko na chwilę, nie widziałem sensu żeby to wszytko dalej ciągnąć. Byłem tym zmęczony. Prawdziwa gonitwa myśli, widziałem przed oczami moja rodzinę w smutku co dołowało mnie jeszcze bardziej. Miałem nadzieje że nie będą się pytać "dlaczego" tylko po prostu zrozumieją i zaakceptują.
Wyjąłem kartkę i długopis by coś naskrobać. Miałem tyle do powiedzenia, mnóstwo myśli do przekazania... Napisałem tylko:zwłoki spalić
Trzymając w reku cytrynówkę postanowiłem że włączę radio. Pomyślałem że posłucham ostatniej piosenki i idę. I tutaj właśnie jest ten moment w którym kompletnie się rozkleiłem... Moje radio zawsze ustawione było na eska rock, jednak tym razem po włączeniu wskoczyło na chillizet i w głośnikach usłyszałem piosenkę polskiej grupy Tilt, akurat leciał refren a brzmiał on tak:
Jeszcze będzie przepięknie, jeszcze będzie normalnie...
Jeszcze będzie przepięknie, jeszcze będzie normalnie...
Beczałem 15 minut po czym odpaliłem samochód i pojechałem do domu.

Po co to piszę? Żeby pokazać ludziom jak niewiele brakuje to tragedii i jak niewiele potrzeba żeby człowieka uratować. Nie pytajcie dlaczego to zrobił, zabiła go choroba, zabił go impuls. Wybaczcie i żyjcie dalej i nie poddawajcie się bo tak jak w tej piosence "Jeszcze będzie przepięknie, jeszcze będzie normalnie..."

jesli nikt o mnie nie mysli, nie widzi ze mam jakis problem to co to jest?

dopiero po fakcie smia twierdzic ze samobojstwo jest egoizmem?
a gdzie oni byli wczesniej, - zajeci soba byli - (wulgaryzm) egoisci

Dla mnie samobójca to egoista ( wielokrotnie myślałem o samobójstwie i też miałem pętle na szyi) który myśli tylko o sobie.
Dla niego/niej nie liczy się partner/ka, dzieci, rodzina. On tylko myśli o sobie. On chce uciec od problemów.
No cóż, życie to niejebajka tylko jebitwa.
W życiu mamy wiele problemów, kłopotów które wydają się nam nie do ogarniecia.
Wtedy najlepiej podwinąć ogon pod siebie i odejść dla dobra najbliższych.
Zadam głośne pytanie, być może okrutne,
Czy ta dziewczyna która wyskoczyła z IX piętra, matka dwojga dzieci 5 i 9  lat kochała je, że zostawiła  pod opieką ojca łajdaka?
Nie wyobrażam sobie popełnić samobójstwo i nie widzieć dorastających dzieci, które do końca życia potrzebują rady rodziców i ich wsparcia etc.
Wiem, że czasem problemy nas przerastają i nie widzimy szansy na wyjście z tej trudnej sytuacji.
Ale samobójstwo to według mnie ucieczka od od odpowiedzialności za bliskich. To jest metoda strusia.
Nie ma sytuacji bez wyjścia i zawsze jest jakieś rozwiązanie.
Samobójca będzie zawsze tchórzem, który nie potrafi stawić czoła problemom.
Wiem to bo dużo o tym myślałem.
Czy zostawienie męża/żony i dzieci z problemami to jest powód do samobójstwa?
NIE!!!!!
To jest powód do szukania innego rozwiązania, razem z rodziną, najbliższymi.

a czy inni sa pepkiem swiata ze mam myslec o nich?

moje zycie i niech nikt mi nie mowi jak mam zyc, bo to jest moje zycie i jesli mi sie nie podoba to je moge sobie skonczyc kiedy bede chcial,
i tak nie mam nikogo to nikt za mna plakal nie bedzie a nawet jesli ktos by plakal to mogl o tym wczesniej pomyslec, skoro nie czuje tego, ze komus na mnie zalezy to znaczy ze nikomu na mnie nie zalezy,

i nikt nie powiedzial, ze zycie bedzie ladne i piekne a droga uslana platkami roz

Cashu sorrki, nie wiedziałem o tym.
Fakt wypisywałeś się tutaj już dawno, więc może mój post okazać się śmieszny i nie na miejscu.
Ale wielki szacun dla Ciebie za całokształt o którym wiem.

Ja uważam, że samobójstwo jest aktem desperacji. Osoba decydująca się na ten krok nie widzi rozwiązania problemów, jej bliscy nie potrafią jej pomóc lub nie zauważyli, że coś jest nie tak. To dość trudny temat, bo nie wiem co tak naprawdę mogło spowodować, że ktoś postanowił odebrać sobie życie. Najgorsze jest to, że rodzina nawet taka, która super się wspiera, może nie zauważyć oznak chęci zabicia się przez jednego członka rodziny. Wtedy pojawiają się ogromne wyrzuty sumienia, choć samobójstwo bliskiej osoby nie musi być sprowokowane przez kogoś. Nie oceniam samobójców, bo nie znam przyczyn ich czynu, mogę tylko przypuszczać, ale to i tak nie upoważnia mnie do oceniania.

Przyznanie się do porażki

Osobiście uważam, że samobójstwo nie rozwiązuje problemów. Z siebie przerzuca się problemy na ewentualnych bliskich. Życie jest zbyt krótkie by je sobie skracać i to jeszcze w taki sposób. Staram się nie oceniać ludzi, którzy się tego dopuścili mimo to myślę, że to żadne wyjście i jestem temu przeciwna.

Witajcie kilka miesiecy temu bylam tu na forum i zastanawialam sie nad popelnieniem samobojstwa juz bylo blisko ale znalazlam w sobie sily by sie nie poddawac ,bylo mi ciezko wpadlam w depresje ,jednoczesnie leczylam sie na nadczynnosc tarczycy ,kiedy zachorowalam nie potrafilam sie pogodzic z tym ze jestem chora i nie moge oddac po smierci organow i szpiku.Przed choroba nosilam w portfelu zgode przez wiele lat i chcialam sie zapisac do banku szpiku ,niestety nie zdazylam.teraz juz nie moge.Zaluje ze tak wiele rzeczy nie zdazylam zrobic ,myslalam ze na wszystko mam czas mylilam sie bo w zyciu nigdy nie wiadomo co nas czeka.Walcze o siebie mowiac sobie dopoki walczysz jestes zwyciezca ,kiedy zauwazylam ze sobie ze soba nie radze ,mam mysli samobojcze ,zmiane nastroju powiedzialam o tym mojej pani endokrynolog ,ktora zapisala mi lek na depresje ,ktory bralam 3miesiace .Pomogl mi i kochani nie wstydzcie sie poszukac pomocy u lekarza jak macie depresje czy mysli samobojcze ,bo warto poszukac pomocy i walczyc o siebie .Zycie jest bardzo krotkie i kruche ,czasem okrutne i nie wszystko jest tak bysmy chcieli i dopada nas cierpienie i bol .ale to jest elementem zycia.i trzeba wierzyc ze bedzie dobrze ,tez tak sobie mowie.Prosze nie poddawajcie sie .