Samobójstwo wyjście, ucieczka, czy przyznanie sie do porażki??

Śmierć nie ma sensu.
Życie ma sens- ważne żeby dożyć tej chwili kiedy to stwierdzisz.

Nie uważam samobójstwa za przejaw egoizmu. Egoizmem może być postawa innych ludzi z otoczenia, którzy zajęci sobą nie mają czasu na rozmowę i niejednokrotnie przyczyniają się do pogorszenia stanu psychicznego potencjalnego samobójcy. Kto jest większym egoistą? Ktoś, kto postanawia dać temu wszystkiemu spokój czy ktoś, kto nie jest w stanie drugiego wysłuchać? Czemu rzucamy w stronę samobójców oskarżenia, że nie myślą o innych, skoro ci ,,inni" ich odrzucają?
Nie oszukujmy się, łatwiej jest zajmować się swoim życiem niż cudzymi problemami i depresją. Kto dobrowolnie (nawet i kilka lat) chce słuchać o tym, że drugi człowiek nie ma już siły, brakuje mu chęci do życia i wiary w siebie? Lepiej jest wytłumaczyć sobie, że każdy ma jakieś problemy i ,,jakoś" sobie radzi i z góry założyć, że potencjalny samobójca też sobie ,,jakoś" poradzi.
Wbrew pozorom samobójstwo jest aktem odwagi. To podróż w jedną stronę, bez możliwości powrotu- na zawsze. Jak bardzo trzeba być bezsilnym, żeby chcieć pozbawić się życia i dobrowolnie wybrać śmierć? Jak bardzo być zrezygnowanym, by przestać wierzyć w to, że ktoś się zainteresuje naszymi problemami, że pomoże a my sami w jakiś sposób nauczymy się żyć na nowo?
Samobójstwo za każdym razem jest trudną i dramatyczną decyzją. W większości przypadków jest zaplanowane dużo wcześniej.
Nie powiedziałabym, że ostateczna rezygnacja z niego jest tchórzostwem. Coś do tego samobójstwa jednak popycha i nie znika tak o, w ciągu kilku chwil. Może w obliczu śmierci i straty wszystkiego, czym żyje człowiek zapala się jeszcze jakaś ostatnia iskierka nadziei?

Sawina, każdy ma lepsze i gorsze dni, zwłaszcza gdy jesteśmy młodzi to co jednego dnia jest tragedią - z perspektywy czasu śmieszy. Jesteśmy kowalami własnego życia - zacznij kolekcjonować te dobre dni i w złych chwilach nie bój się mówić jak Ci źle, rozmawiać o tym. Zamykanie się ze swoim problemem wcale go nie rozwiąże.
Śmierć to ostateczność- nie ma co się do niej spieszyć, ona przyjdzie tak czy inaczej.

...za dużo problemów zycia codziennego, wszechobecna obojetnosc ludzi, brak zrozumienia i wsparcia rodziny, znajomych (bo o przyjazni  nie wspomne, o nia dziś trudno), zmeczenie, ogolne rozczarowanie, depresja, brak motywacji , monotonia, lenistwo, brak ciekawosci zycia, swiata,- b. latwo wszystko zobaczyc w szarych kolorach...

Samobójstwo, moim zdaniem, to "krok" rozpaczy. Nie każdy potrafi rozwiązywać swoje problemy, zastanowić się nad nimi, walczyć o coś lepszego. Wszystko zależy od odporności psychicznej. Niestety wiele osób jako jedyne rozwiązanie "niepowodzeń" w swoim życiu, ucieczki od szarej  rzeczywistości uważa samobójstwo.
To tez może wiązać się z niskim poczuciem własnej wartości.
Zawsze gdzieś jest jakaś przyczyna bo taki krok, jakim jest odebranie sobie ŚWIADOMIE życia, wymaga niesamowitej odwagi.
Szkoda tylko, że brakuje jej do życia...

Osoby, którym po głowie "pełzają" myśli samobójcze powinny zgłosić się do psychologa, psychiatry bądź na jakąś terapię, gdzie ludzie, którzy mają odpowiednią wiedzę, "talent do ludzi", pomogą pokazać, że życie może kolorowe.
Do tego niestety potrzebne są chęci, trochę wiary, optymizmu.

Sawina, powinnaś zgłosić do ludzi, którzy pomogą przegonić te "czarne chmury myśli", ale nie dla Mamy tylko dla siebie.

Powodzenia zyczę:)

Nie, nie podjęłam terapii a szkoda. Pierwsza próbe miałam w wieku 13 lat. Wypiłam 30 ampułek tramalu i nie zastanawiałam sie nad konsekwencjami swojego czynu, tak jak słusznie zauważyliscie , liczyło sie tylko to ze ja cierpie i nie chce życ..... Zgroza mnie ogarnia gdyz żałuje że mnie wtedy odratowali . Nie uważam sie za osobe chorą psychicznie wręcz przeciwnie, mam bardzo odpowiedzialna prace jestem odpowiedzialna za setki tysięcy ludzi dziennie . Ale no właśnie nikt mnie nie rozumie nie wierzy ze sobie nie radze no jak to ty nie dajesz rady a kto da rade jak nie ty a ja mam dosc porostu dosc nie widze sensu zycia po co zeby wiecznie cierpiec byc upokarzana i tą najgorsza w tym jest problem nie wiem czy leki psychotropowe mi pomoga ale to ze o tym pisze swiadczy o tym jak bardzo potrzebuje pomocy wręcz krzycze o nia tylko nikt mnie nie słucha a dobija.......... Apropos tchórzostwa racja ze to nie dokońca tak jest że ztchórzyłam zawracając z torów miesiąc temu po prostu zatliła się we mnie nadzieja że może jednak zauważy mój krzyk o pomoc. Teraz to juz wiem ze jezeli sama sobie nie pomoge to nikt mi nie pomorze

Sawina, czy korzystasz obecnie z pomocy psychiatry lub psychologa? Osobiście doradzałabym Ci wizytę u psycha. Mnie w zasadzie moja psychiatryczka uratowała życie. Od sześciu lat jestem na antydepresantach i jakoś żyję, a miałam już opracowany plan samobójstwa doskonałego! Brałam pod uwagę wszystko, łącznie z ostatnim makijażem i manikirem, żeby synowie w kostnicy nie przeżyli szoku. Śmigaj więc do psychiatry, bo co prawda życie, to nie bajka, ale bywają jaśniejsze momenty.

sawina, nie jest tak że jesteś z tym sama. Pomów o tym z najbliższymi, z rodziną- jeśli potrzebujesz pisz na forum.. może najbliżsi nie wiedzą jak Ci pomóc i przez to takie słowa - chcą jednak dobrze, bardzo chcą żebyś żyła. Jesteś ich promykiem słońca. Jeśli nie chcesz żyć dla siebie - żyj dla nich.

Najważniejsze też - walcz o siebie, idź do psychologa. Nie myśl że sama dasz sobie radę - w tych czasach farmacja poszła bardzo naprzód. Na taką depresję nie ma lepszego wyjścia niż leki.

Dla mnie samobojstwo to nigdy nie byla ucieczka, czy tam akt desperacji. Samobojstwo to dla mnie wyjscie z sytuacji. Sytuacja w tym przypadku to moje zalosne zycie, ktoro coraz rzadziej daje mi radosc. Nie mam za soba zadnych prob, wydaje mi sie ze jeszcze nie czas. Ale kiedy o tym mysle, nie czuje jakiegos szalenczego smutku, czy rozpaczy. Po prostu na spokojnie rozwazam sobie swoje mozliwosci i wydaje mi sie, ze samobojstwo jest najlepszym co moge zrobic.

do tej pani która napisała, że samobójcy są słabi psychicznie itd. Otóż też należę do tych osób które chciały i były blisko tego żeby już na tym świecie nie być.. Nie jestem osoba chora psychicznie, życie mi dało w kość! Mam 26 lat, kochanego synka! Ale wcześniej zanim się ur z jego ojcien przechodziłam dosłowne piekło! PIEKŁO NA ZIEMI! Pił, co za tym idzie nie raz chodziłam z siniakami, złamaną ręką.. Potrafił mnie skopać jak psa nawet podczas ciąży.. Zawsze obiecał że sie zmieni.. 2razy chciał , ciężko mi do tej pory o tym mówić. Poprostu pozbyć sie mnie z tego świata, że tak to ujme. Raz pod koniec ciąży, raz jak mały już sie ur. Chciałam żeby mój syn miał rodzinę! Matkę i ojca! Znosiłam wszystko, mieszkająo u jego rodziców, jego matka mi tylko potrafiła powiedzieć że muszę to znieść. Nie miałam sił.. Wytrzymałam z nim 8lat! Miałam 15lat gdy zaczełam z nim chodzić. Później ciężko było mi sie od niego uwolnić. Wbił mi do głowy to że nikt nigdy by nie chciał być ze mną. Pranie mózgu można to tak nazwać. Miałam już tego dość. Załamywałam sie coraz bardziej. Chciałam sie zabić, właściwie pragnełam sie nie męczyć.   czułam sie jak totalne zero. Nawet teraz jak to pisze to łzy mi lecą, bo nie potrafię o tym rozmawiać. Skoczyłam ten toksyczny związek dopiero wtedy jak on mi uderzył małego, powodem było to że płakał. I czy takie życie nie jest w stanie popchnąć człowieka do takiego głupiego zakończenia życia?

Nie jest. Kiedys ktos puscil taka plote i teraz ludzie tak mysla, pytalam trzech roznych ksiezy i kazdy mowil, ze nie jest.

Jak ktoś chce się naprawdę zabić to się zabije. "Nieudane samobójstwo" jest wtedy, gdy chce się zwrócić na siebie uwagę.

nie wiem dlaczego powszechnie pierwszą reakcją na sygnał o myślach samobójczych jest zarzut egoizmu , a następna sugestia, masz dla kogo żyć.
Od roku biorę udział w terapii grupowej i nie udało mi sie przezwyciężyć oporu przed przyznaniem do narastającego braku chęci do życia, ale słucham tego co jest mówione w kwesto samobójstwa. Słucham  uważnie i trudno mi sie z tym zgodzić że mam się zmuszać codziennie do wstawania, walczyć z bezsilnością tylko po to żeby dorosłym dzieciom i przyjaciołom nie zaburzyć spokój życia. Sory ale to ja cierpię, nie daje sobie rady ze sobą,
Jeśli myśli o śmierci są egoistyczne to trudno nie będę sobie dokładać roztrząsając co poczują inni, ja wciąż bardziej boję się życia, niż śmierci, lękiem napawa mnie jedynie fakt ze umieranie może byc bolesne, przykre itp. i to jest element strachu który jeśli kiedyś przezwyciężę to wreszcie będę wolna.
i tylko czy to będzie tchórzostwo czy to będzie akt odwagi?

Mówi się, że najbardziej cierpią ci, którzy pozostają przy życiu, ci, którzy targnęli się na swoje życie z powodzeniem, oni po prostu zamykają drzwi za swoimi problemami i słabościami. Stąd egoizm, mimo wszystko - wybranie najłatwiejszego z rozwiązań. Tak, wiem, że brzmi to absurdalnie, ale jest to moim zdaniem najłatwiejsze z wyjść. Łyknąć garść tabletek, zasnąć, odpłynąć w niebyt i nie przejmować się niczym i nikim. Być może i odwagi trzeba żeby do takiej decyzji dojść, bo przecież droga bez powrotu, drugiego życia nie będzie. Nie mam za sobą prób samobójczych więc nie mam też pewności czy samobójca zdaje sobie do końca sprawę z nieodwracalności swoich działań, czy podjęcie próby odebrania sobie życia łączy jednak z możliwością odratowania go, czy gdzieś tam głęboko na dnie duszy nie kołacze się taka nadzieja?
Nie ma jednoznacznej odpowiedzi czy jest to tchórzostwo, czy akt odwagi, myślę, że jest to mieszanka uczuć i postaw, motywów i siły psychicznej potencjalnego samobójcy.

Ciekawa jestem, czy naprawdę uważasz, że żyjesz z łaski, ze względu na innych? Masz za sobą już jakąś nieudaną próbę samobójczą?

Masz chyba rację... po prostu nie ma się już siły i nie widzi się innego wyjścia.

Serio?... a nie tego że się nie uda i odratują? Przy moim szczęściu tego obawiam się najbardziej

Kiedy podejmie się już decyzję nie ma znaczenia czy jest to tchórzostwo czy odwaga. Osiąga się pewnego rodzaju spokój i pozostaje tylko kwestia zaplanowania i wybrania odpowiedniego momentu.

...Kiedy odejdę wszystko będzie takie samo,
Matki będą kochać, dzieci mówić mamo
Kiedy umrę wszystko będzie żyć
Ptaki będą śpiewać, nie zmieni się nic
Kiedy ja będę w niebie za grzechy pokutować
Ludzie będą szczęśliwi, będą lubić i kochać
Kiedy mnie już nie będzie, wszystko będzie grało
Las będzie szumiał, słońce światłem grzało
Kiedy będę w przestworzach, to wszystko zostanie
Tylko mnie już nie będzie, nic się wtedy nie stanie...

Nie mój... autora nie znam

Dzien dobry,

Dziekuje za taka ciekawa i madra wypowiedz jak Gothki :

Nie uważam samobójstwa za przejaw egoizmu. Egoizmem może być postawa innych ludzi z otoczenia, którzy zajęci sobą nie mają czasu na rozmowę i niejednokrotnie przyczyniają się do pogorszenia stanu psychicznego potencjalnego samobójcy. Kto jest większym egoistą? Ktoś, kto postanawia dać temu wszystkiemu spokój czy ktoś, kto nie jest w stanie drugiego wysłuchać? Czemu rzucamy w stronę samobójców oskarżenia, że nie myślą o innych, skoro ci ,,inni" ich odrzucają?
Nie oszukujmy się, łatwiej jest zajmować się swoim życiem niż cudzymi problemami i depresją. Kto dobrowolnie (nawet i kilka lat) chce słuchać o tym, że drugi człowiek nie ma już siły, brakuje mu chęci do życia i wiary w siebie? Lepiej jest wytłumaczyć sobie, że każdy ma jakieś problemy i ,,jakoś" sobie radzi i z góry założyć, że potencjalny samobójca też sobie ,,jakoś" poradzi.
Wbrew pozorom samobójstwo jest aktem odwagi. To podróż w jedną stronę, bez możliwości powrotu- na zawsze. Jak bardzo trzeba być bezsilnym, żeby chcieć pozbawić się życia i dobrowolnie wybrać śmierć? Jak bardzo być zrezygnowanym, by przestać wierzyć w to, że ktoś się zainteresuje naszymi problemami, że pomoże a my sami w jakiś sposób nauczymy się żyć na nowo?
Samobójstwo za każdym razem jest trudną i dramatyczną decyzją. W większości przypadków jest zaplanowane dużo wcześniej.
Nie powiedziałabym, że ostateczna rezygnacja z niego jest tchórzostwem. Coś do tego samobójstwa jednak popycha i nie znika tak o, w ciągu kilku chwil. Może w obliczu śmierci i straty wszystkiego, czym żyje człowiek zapala się jeszcze jakaś ostatnia iskierka nadziei?

Wlasciwie opisalas dokladnie to co odczuwam na ten temat.
Z powazaniem
Leszczynek

Mi sie wydaje, że jest to strach, który wynika z kompleksów

Witam po kolejnej długiej przerwie. Widzę że dyskusja na temat samobójstwa rozgorzała na dobre... No coż moi mili nie mam za dobrych wieści tydzień temu wyszłam ze szpitala.......poddałam sie..........chciałam sie zabic........... odratowali mnie w sumie szkoda no ale coż coaxil i tramal + alkohol mój facet wrócił za wcześnie co przypłaciłam poniżeniem i znieważeniem przez służbe zdrowia. Jestem na zakęcie i to poważnym mam zamiar zostawiac swojego jeszcze faceta mimo że kocham ale wiecie co żaden facet na świecie nie jest wart tego żeby sie zabic. Zrobiłam to po kolejnej karczennej awanturze i wiecie co psychiatra napisał "krótkotrwały przebyty stres sytuacyjny" no tak gdyby wiedział ze nie był on krótkotrwały tylko ciągły.... boje się ze jak to się wyda to strace prace no cóż wiedzą tylko najbliżsi. Jutro mam wizyte u psychiatry boję się musze zakończyc pewien etap zpakowac 2 lata życia i odejsc raczej nie mam innego wyjścia.........

dziękuje ci za wsparcie to naprawde dla mnie ważne no cóż kłótnie pewnie przez róznice wieku 30 lat w końcu,a kłócimy sie o pierdoły o jego paranoje chore paranoje, znęca sie nade mną psychicznie ale ręke też juz podniósł. Ile normalny człowiek w tym przypadku ja kobieta mogę słyszec że kłamie, nie kocham, zdradzam itp. jeszcze żeby była w tym chodź kszta prawdy to mogłabym zrozumiec ale to kłamstwo takie wmawianie mi żeby usprawiedliwic fakt że chce go zostawic.... po szpitalu przysięgał że się zmieni ale to był tylko impuls po tym jak zobaczył mnie na reanimacji podłaczoną do aparatury. NIc sie nie zmieniło spokoju było a ze 4 dni od wczoraj znowu to samo. Dzisiaj np kazał mi spie...... z jego domu i że jestem kobieta lekkich obyczajów ile ja jeszcze mam wytrzymac?? to mnie przerasta poprostu przerasta

Witam wszystkich,

...nie wiem co mam napisac, samobójstwo to jakieś wyjście, jakas pewnie i ucieczka, napewno przyznanie się do porażki. Myśle o tym już od dłuższego czasu, nie mam tyle odwagi i sił chyba. Wszystko co bym powiedziała to ludzie odbierają, że za bardzo przesadzam i narzekam. Pewnie tak jest skoro tak mówią, po za tym sama chyba dostrzegłam że tak jest. Najczęściej pisze do siebie takie głupoty:) Kocham świat, uwielbiam ludzi, ale tak strasznie się gubie. Miliony szczegółów mnie przygniatają, kiedyś miałam marzenia i jakieś cele, nagle nawet nie wiem kiedy i już ich nie ma. Życie jak na przymus. Jak sobie wyobrażam, codziennie jak umieram i jak widzę moją rodzinę, jeszcze bardziej się załamuję.. chyba nawet śmierć nic nie pomoże, i tak źle i tak nie dobrze. Jak z powrotem być tym samym człowiekiem, nie mam pojęcia. Może to kwestia czasu, może poprostu stanie się jakiś cud. Tak bardzo wierze w Boga, tak bardzo chce żeby mnie zabrał do siebie. Widze jak mi pomaga, jak czuwa nade mną. Chciałabym oddać swoje życie jakiemuś człowiekowi który naprawdę na nie zasługuje. Kim jestem, cieniem który się błąka. Pozdrawiam wszystkich zarówno tych którzy myślą że jestem wariatką jak i tych którzy być może myślą podobnie.

To afirmacje...ale wymierzone przeciwko sobie. Jak możesz kochać ludzi, świat, skoro nie kochasz siebie?
Czym się chcesz dzielić z innymi, skoro w środku odczuwasz taką pustkę. Z pustego i Salomon nie naleje.

Pisz lub wymawiaj taką afirmację, skierowaną do siebie (możesz patrzeć w lustro): JESTEM MĄDRĄ, PIĘKNĄ, GODNĄ zasobnego życia kobietą. KOCHAM SIEBIE. Musisz uwierzyć, że jest to prawda. Bo to jest prawda!

Z pewnością jesteś bardzo wartościowym człowiekiem, ale "coś" takiego wydarzyło się w Twoim życiu, że załamałaś się i życie straciło dla Ciebie sens. Pomyśl, że życie kołem się toczy, raz się jest na wozie, a raz pod wozem. Uwierz w siebie i w swoją rolę, jaką masz do spełnienia, tu na ziemi. W odpowiednim dla Ciebie czasie Bóg powoła Cię do siebie, tak jak każdego.

Ja uważam, że każdy ma swoją świeczkę życia, więc nie próbuj jej gasić gdy płonie.
Jeśli odczuwasz nad sobą opiekę Bożą, to nie występuj przeciwko niej i nie proś o to, co Ci nie jest na razie pisane.

Chciałabyś oddać komuś swoje organy...ja jestem akurat przeciwna temu, aby jakakolwiek część mojego ciała pozostawała tu na ziemi. Mam swoje racje, ale to nie temat na ten wątek.

Będę szczęśliwa, jeżeli chociaż w minimalnym stopniu skierowałam Twoje myśli na właściwe tory - na ŻYCIE.

Pozdrawiam Cię serdecznie. Śpij spokojnie...przytulam Cię wirtualnie.   

leszczynku dziękuję za uznanie
sawina jesteś taką młodą kobietą... Zasługujesz na szczęście i miłość a nie na obarczanie się za całe zło. Uwierz mi (a naprawdę wiem, co mówię...) kiedyś zaczerpniesz jeszcze tchu pełną piersią, upoisz się pięknem życia i będziesz cieszyć się, że Cię odratowano. Ty walczysz o siebie chociaż może sama nie zdajesz sobie z tego sprawy- a to daje nadzieję. Piszesz nam tu na bieżąco, opisujesz swoje uczucia. To dobrze, że nie rozbijają się one pozostawione same sobie w duszy, raniąc jeszcze bardziej.
W Twoim przypadku zaczęłabym od zebrania całych sił, jak tylko możesz i uwolnienia się od toksycznego partnera. Ty potrzebujesz wsparcia a nie kłótni i wyzwisk. Pozwól się kochać ale komuś, kto kochać Cię będzie potrafił...

Samobójstwo się nie opłaca -- jeśli ktoś chce zrobić samobójstwo to już chyba lepiej iść gdzieś kible szorować, bo wtedy zrobi coś dobrego dla innych ludzi. Można uciec przed samobójstwem w pracę dobroczynną, pozytywnie umotywowaną (tak myję kible, że aż lśnią i dzięki temu inni ludzie są szczęśliwi). Taka praca błyskawicznie doładowuje człowieka szczęściem, samobójstwo się oddala.

Może się wydawać, że samobójstwo rozwiązuje jakieś problemy, ale to nieprawda. Dusza wraca na ziemię, znowu wchodzi w ciało i znowu zaczynają się problemy. To jest kwestia wiary -- taka jest moja wiara. Co gorsze, jeśli ktoś swoim samobójstwem skrzywdził innych ludzi to ma dużo złej karmy do odpracowania, czyli jego przyszłe życie będzie trudne, być może nieszczęślwe.

Do newkobietka:   jeśli mąż bardzo Was kochał, ale zakochał się w innej kobiecie, jesli Ty i córka go kochałaś, to czasem wina za złamanie miłości (w tym przypadku twojej miłości do niego) mogła go popchnąć do samobójstwa

Jeżeli chodzi o samobójstwo, to na początku się przyznam, że sama kiedyś chciałam to zrobić ale nie zrobiłam, bo nie chciałam zostawić moich bliskich. Widzę, że niektórzy uważają samobójstwo za egoizm. Wg. mnie to jest strach przed dalszym życiem i chęć utraty bólu, który w nas drzemie i nie wiem czy można to nazwać egoizmem. Tak na prawdę podobno każdy czlowiek w głębi duszy jest egoistą, nie wiem jak to jest na prawdę ale podczas gdy chcemy popełnic samobójstwo, kierują nami emocje i wtedy nie ma czasu na myślenie o innych ludziach. Jak ktoś zrezygnuje i później pomyśli nad tym, to na pewno przyzna, że nie chciał nikogo zranić ( o ile ma dla kogo żyć ) . Więc samobójstwo, to owszem ucieczka przed problemami, słabość ale nie egoizm. Egoistą można być z natury, a nie wtedy kiedy kierują nami emocje. Przy emocjach nie ma czasu na myślenie o reszcie, wtedy tylko problem w nas siedzi, który my chcemy rozwiązać w ten np. sposób.
A czy to wyjście? Jak my tak nad tym pomyślimy, to zapewne większość powie, że to żadne wyjście. Ale czy ucieczka nie jest wyjściem? Bo samobójstwo to ucieczka, a ucieczka to wyjście. Ja uważam, że jest to wyjście ale niedopowiednie. Gdy jesteśmy wzburzeni i to jest ten moment kiedy mamy zamiar odejśc z tego świata, to w tym właśnie momencie uważamy, że jest to najlepsze wyjście. Natomiast jak opadną emocje, to uważamy, że się myliliśmy.
A co do tego czy jest to przyznanie się do porażki, to nie bardzo rozumiem. Jakiej porażki? Porażką może być nieudany występ na scenie, a nie śmierć bliskiej osoby, utarta czegoś cennego czy inny powód do myśli samobójczych. Więc moim zdaniem to nie jest żadne przyznanie się do porażki, ani egoizm. Krótko mówiąc jest to słabość i ucieczka, która wtedy wydaje nam się najlepszym i najłatwiejszym rozwiązaniem.

Witajcie, a ja uważam, że samobójstwo niekiedy jest jedynym wyjściem. Ja już mam tego całego życia dość. Nigdy mnie nie rozpieszczało tylko cały czas pod górkę. Jestem sama i nikomu na mnie nie zależy. Nawet nikt by nie zauważył gdyby mnie zabrakło. Coraz częściej myślę o tym radykalnym kroku....

do alfaalfa
ja jestem ofiara rodziny i znajomych ktorzy nigdy nie przejmuja sie tym co sie ze mna dzieje.
mam pelno mysli samobojczych. cielam sie a oni nawet nie zauwazyli ze cos ze mna nie tak.
wiec nie mow ze to nie jest wina rodziny , znajomych. oni tez sie do tego czasem przyczyniaja.
wiekszosci moich mysli jest wlasnie przez nich . nikt mnie nie rozumie . nie maja czasu nawet sluchac.
to boli pewnie nie weisz nawet jak dlatego tak piszesz.
powiem ci ze gdyby nie moj chlopak to by juz dawno mnie na tym swiecie nie bylo .
mimo ze nic nie wie ale zawsze jest przy mnie
wiec nie pisz tak jak nie wiesz

wiem co to jest utrata kogos bliskiego . 9 lat temu stracilam siostre umarla , rok temu moj kuzyn z ktorym zawsze o wszystkim moglam pogadac popelnil samobojstow wiec wiem co to strata . wiesz dlaczego nadal zyje ? tak jak mowisz dla mojego chlopaka i mojej bratanicy bo nie wyobrazam sobie widziec tego jak oni placza nad moim grobem . dlatego jeszcze zyje

przynajmiej nad twoim grobem by ktos plakal bo nad moim to by sie bawili ze juz wkoncu odeszla

ewelineczka zawsze jest wyjście
idź po poradę do Banku gdzie masz długi, prawnika czy arbitra, sprawdź czy nie byłaś zabezpieczona - zawsze jest wyjście

Sama dziś też jestem w rozsypce.. nie chce się żyć.
Nie poradzę Ci nic czego nie wiesz: nie warto wierzyć facetom. Jedyna osoba której warto wierzyć to sama ty. Nie daj się.

Jak ja czytam co niektorzy tutaj wypisują , to az mnie strzela. Samobojcy to zadni egoisci. To, ze ktos odbiera sobie zycie to chyba znak ,ze w jego zyciu nie było najlepie. Są przerozne efekty tego ubocza. Jestem po paru probach samobojczych. Los kara mnie tym, ze jeszcze moje serce bije. Dla osob ktore nie maja kolorowo ,gdzie ich zycie traci sens wraz z kazdym kolejnhm dniem...bycie wsrod osob zywych, tetniacych zyciem jest katorgą.  Gdy tylko widze osoby szczesliwe, kochajace sie w srodu cała sie palr. Kłuje mnie zazdrosc i jednoczesnie czuje obrzydzenie. Gardze tym fałszem. Mm dosyc ,ale ile mozna ? Ile jeszcze mamy wycierpiec aby zycie w koncu sie zlitowalo? Zyc w ciagłej depresji w ciagłym bolu to nie to czego chcielismy. Dlaczego inni wiodą szczesliwe zycie  a poostali boją sie dnia nastpnego? Dlaczego oni maja wszystkoa my nic? Dlaczego los tak nas karze ? Cholera ile mozna? Samobojca to zaden egoista. Egoistą jest ten, kto mimo ze ma wszystko  nie dostrzega tego i chce wiecej. Tyle ode mnie. Sorry za błedy jestem na tel.