boje ze strace przez swoja glupote...

Pytania "czemu ja" nie mają sensu i nie ma się co nimi zadręczać. Nic tym nie wskórasz.

Po prostu maksymalnie zapchaj sobie grafik, nie pozwól sobie na jakieś wolne chwile, bo chandra jak cie dopadnie, to już nie puści. A trzeba to jakoś przetrwać, aby ochłonąć. Zajmie to kilka miesięcy, ale dasz radę.

A co ja mam powiedzieć po 7 latach i oświadczynach, kiedy zachciało jej się ruchać z innymi i sabotowała nasz związek dotąd, dopóki nie powiedziałem "dość" ? Mało tego, tuż po naszym rozstaniu, kiedy mimo wszystko jeszcze się starałem odbudować związek (i ona wedle jej deklaracji również) to jednak poszła bzykać się z innym...bo przecież oficjalnie nie byliśmy razem.

Nie było i nie jest lekko. Są chwile, że po prostu czuję się samotny i opuszczony. Są chwilę kiedy się czuję oszukany i zdradzony. Są chwile, w których chciałbym ją kamieniem zatłuc za te stracone lata i za to wszystko co przeżywałem. Chciałbym ją na pal nabić, za jej podejście do mnie. Chciałbym kołem ją łamać za te wszystkie nieprawdziwe rzeczy jakie mi latami wmawiała, a przez które straciłem wiarę w siebie i radość z życia....

Ale to tylko chwile, które czasem się pojawiają, kiedy jakaś sytuacja/słowa/zdarzenie przywoła wspomnienia. Wybaczyłem, ale nie zapomniałem. Odzyskałem radość życia i wiarę w siebie. Cieszę się, że to wszystko jest już za mną.

I tobie to wszystko minie....

Witaj Kochana:*
   Przeczytałam cały Twój wątek i powiem Ci tak: według mnie przygniotłaś faceta do podłogi. Potrafię sobie wyobrazić jak się czuł przez ten cały czas Twój chłopak: wyjechaliście razem i jemu się wydawało, że RAZEM zapracujecie na swoje szczęście czyt. jak partnerzy. Tymczasem Ty całą odpowiedzialność, w tym także za siebie zrzuciłaś na niego. Jednocześnie ciągłe zapewnienia, że jest dla Ciebie wszystkim, wymuszanie na nim komplementów i pokazywanie swoich kompleksów, mogło u niego wyzwolić strach, że zamiast partnerstwa całe życie będzie się musiał Tobą opiekować, bo Ty sobie nigdy nie poradzisz bez niego. Podejrzewam, że wyjechał, bo się zwyczajnie dusił a nie był w stanie Ci tego powiedzieć twarzą w twarz... Po prostu przerosła go odpowiedzialność i zwyczajnie uciekł.
   Ciebie to trochę chyba wszystko przerosło, ale nie poddawaj się, staraj się iść do przodu, zmieniaj się, ucz się odpowiedzialności za własne życie, bo nie zawsze będzie przy Tobie ktoś, kto wyciągnie do Ciebie rękę. Kiedy zrozumiesz, że świetnie sobie radzisz sama, to większość kompleksów sama zniknie - zobaczysz
   A co do waszego rozstania, to poradzisz sobie bez chłopaka, jeśli taka jego wola. A jeśli masz nadzieję, że on Cię jeszcze kocha i dasz radę się zmienić dla Niego w partnerkę, to zawalcz o niego Z drugiej strony Ty sama jesteś pełnowartościowym człowiekiem i nie potrzebujesz drugiej osoby, aby mieć "cały swój świat".

No dobra, to czym dla Ciebie bylo wybaczenie? Ze jej nie zamordujesz jak zobaczysz?

Moze i moja wina w tym, ale i Jego tez. Wiem, ze zrobiłam bład z pracą, ale to nie koniec świata, i jezeli On poddal sie przy takim 'problemie' to moze lepiej sie stało ...
wyjechaliśmy odlozyc, ale roznie sie dzieje w zyciu, nie zawsze tak jakbyśmy chcieli, jak z gory zalozyliśmy.
Bylby inny problem, powazniejszy .. to co, zostawilby mnie 1go dnia chyba...
On tak wyniósl z domu, u Niego nie bylo milosci, nie okazywalo sie uczuc, byly kłotnie.. ciagle tylko pieniadze. Jesli On zrezygnowal z tego dla pieniedzy, to zycze mu zeby mial ich duzo, tylko ciekawe czy za jakis czas nie obudzi sie, ze jednak pieniadze to nie wszystko ...

powiedział mi kiedys, ze ja to bym mogla biede klepac, byleby razem, byleby byla milosc.
Troche ma w tym racji, bo co mi po pieniadzach , duzym domu, jak jest w Nim pusto...
Osoba ktora sie kocha powinna byc najwazniejsza, nie jakies pieniadze, bo one Nam szczescia nie dadza, moga zastapic, chwilowo, a i tak bedziemy czuc niedosyt...
moj tata bez pracy siedzial ponad miesiac, nie bylo nic, wiadomo byly nerwy, ale nigdy mama by mu nie powiedziala ze ma wracac do Polski takim tonem jak mi to zostalo powiedziane.
A On nigdy nie przyszedl, nie usiadl, nie porozmawial, siedzial cicho, milczal, a pozniej z pretensjami.

Wydaje mi sie tez, ze ktos 'maczal' w tym palce... nie wiem, mama, przyjaciel.
'Mam 28 lat, musze sie wziac za siebie ostro do pracy. Nikogo nie chce, skupie sie na pracy i silowni'
Jego wybór, jesli to uczyni Go szczesliwym

wiem jedno nawet gdyby tej sytuacji z praca by nie bylo ... znalazłby inny powod, inna rzecz.

teraz czas skupic sie na sobie, na swoich pasjach. Dosc zamartwiania sie o Niego, uwazac co sie mowi, kiedy.
Wiadomo, ból w srodku jest, bo kocham, i jest dla mnie najwazniejszy.. Nie myslalam nigdy, nie tak będzie, ale jak widac nie zawsze jest tak jakbysmy chcieli.

Chciałabym zeby przyszedl teraz do mnie i powiedzial, ze to wszystko nie prawda..

tzn wiesz, tak ostatecznie nie powiedzial 'to koniec' ale ja wiem, ze juz nie chce mnie. Spytal tylko czy bedziemy mieli kontakt jesli to koniec. . Ja wady widzialam juz dawno, czasem myslalam, zeby odejsc, bo zawsze chcialam, zeby moj chlopak sie chociaz troche staral, zeby zabieral gdzies,kwiatka dal, a nie kazdy caly wolny dzien siedzial i gral. Teraz wiem, ze pewnie juz wtedy myslal o nas, zastanawial sie i moze tak naprawde nie mial ochoty na moje towarzystwo ;/ tylko mam zal do niego, ze nie powiedzial nic jak jeszcze tu byl a dopiero jak wyjechal .. Brak odwagi.

wszystko moglobyc powodem.. Ale na tyle na ile go znam, nie chodzilo o nikogo innego.
Prace tam zalatwil mu przyjaciel, a mieszka w takich jakby parawanach, tzn miejsca sa wydzielone, tylko dla pracownikow. Nie chcial zebym tam z nim jechala, bo znow dopoki by sie cos znalazlo, bylabym na jego utrzymaniu.
Jak byl tutaj, te ostatnie dni przed wyjazdem, no nigdy bym nie przypuszczala , ze tak to sie potoczy wszystko..
Napisal mi, ze to moje podejscie do zycia, ze 'jakos bedzie' to nie jakos bedzie. Ale ja mam 22lata dopiero, co mam albo mialabym z tego zycia? Wkolko martwic sie o wszystko. Czy naprawde tylko pieniadze sie licza w zyciu? A gdzie czas na relax, zabawe, milosc? Czy jak sa problemy z kasa to milosci juz nie ma? Bo wychodzi na to, ze tak..
Jak wyjezdzal to czulam ze cos bedzie nie tak, po prostu czulam! Jeszcze mu mowilam, ze teraz to nie jest najlepszy czas na rozstanie..
Ale gdzies w srodku wiedzialam, ze mnie kocha..
Przed wyjazdem przytulal, mowil, ze kocha, ze nie zostawi, przez tel tak samo.. Ciekawe czy klamal. Bo nie wierze ze w pare dni mozna przestac kochac i nagle poczuc, ze to nie to..

Koteczkaaa mam dokladnie to samo co ty i nie potrafie sie od tego uwolnic...Ciagle cos sobie wkrecam, a do tego mam zerowe poczucie wlasnej wartosci i wystarczy ze on cos powie w żartach a mnie już to boli...Przez to ciagle sie klocimy i raz juz sie prawie rozstalismy bo on m.in nie mogl zniesc ze tak sie czepiam...
Ja zrobilam ten blad ze calkowicie sie od niego uzaleznilam i z dnia na dzien jest gorzej...bo nie potrafie sobie wyobrazić życia bez niego i dlatego jestem taka zaborcza....Kiedy go nie ma nic mi nie sprawia przyjemnosci, wariuje bez niego i wole nudzic sie z nim niz wyjsc gdzies z kolezankami...Wszyscy znajomi mnie zaczeli irytować a znim chcialabym spedzac 24 h na dobe...to meczy mnie i jego a ja w zaden sposob nie umiem sobie z tym poradzic

Hm, mój zwiazek przez jakis czas też praktycznie nie istnial ,oboje popelnilismy bardzo dużo błedow, duzo sie kłócilismy az w końcu on stwierdzil ze to nie ma sensu i calkowicie sie ode mnie odsunal...i pewnie gdyby to byl inny facet to przyjełabym to z godnoscią i uszanowala jego decyzje ale on byl( w sumie to nadal jeszcze jest) całym moim światem , dlatego postanowilam wziać swoj los w swoje ręce, schować dumę do kieszeni i zawalczyc o nasz zwiazek, porozmawiac z nim jeszcze raz i powiedziec mu wszystko co czuje i myśle...Na poczatku rozmowy nie bylo tak jakbym tego oczekiwala ale wystarczylo pare słow i on pękł i dowiedzialam sie ze odseparowal sie ode mnie bo stwierdzil ze nie zasluguje na mnie i powinnam byc z kims innym bo on tylko mnie krzywdzi,ze ten czas kiedy mnie przy nim nie bylo był najgorszym w jego zyciu i probowal powstrzymywac sie zeby do mnie nie przyjsc bo popłakał by sie w polowie drogi...
Postawilam wszystko na jedną karte i opłacalo sie..chociaz dzis tez nie jest kolorowo to wiem ze tylko przy nim moge byc szczesliwa i chce z nim dzielic te dobre jak i te złe chwile
"w życiu istnieja bowiem rzeczy o ktore należy walczyc do samego końca" i to wlasnie radzę Tobie-zawalcz:zadzwon, napisz, pojedź do niego...lepiej cos zrobic i żałowac niż zalowac ze się tego nie zrobilo.... ;-)

W sumie moglabym ci powiedziec tez ze jestes mloda, znajdziesz innego, zapomnisz i wszystko bedzie dobrze....ale obie doskonale wiemy ze jeszcze dlugo tak nie będzie więc do roboty !

Jesli czujesz ze to ten jedyny to sprobuj...
Chociaz w sumie chyba nie jestem najlepsza doradczynia bo wczoraj moj chlopak tez mnie zostawil

Daj mu trochę czasu - jak poczuje, że kocha nadal, że byłaś ta jedyną to wróci - sam.
Wiem co mówię, sama mam / miałam bardzo burzliwy związek. Walczyłam troche ze sobą, trochę z partnerem (nie zawsze jest tak, że oni tacy święci, a to my robimy z igły widły). Rozstanie też było - z zabraniem jego wszystkich rzeczy (mieszkaliśmy razem). WRÓCIŁ. Po 2 dniach, po części pewnie dlatego, że chciałam żeby wrócił, ale znając Jego charakter wiem, że nie zrobiłby niczego wbrew sobie (bardzo silna osobowość, dużo silniejszy charakter od mojego), więc chyba dotarło, że kocha i trzeba nad związkiem popracować wspólnie.
Z tą pracą to różnie bywa, nawet dzisiaj nie jest kolorowo, ale ja wyeliminowałam pewne swoje zachowania, które powodowały konflikty a które niczego nie wnosiły. Stałam się trochę bardziej wyrozumiała dla Niego jako dla osobnika płci męskiej. I jakoś jest lepiej, co raz lepiej, o niebo lepiej niż dwa miesiące temu, kiedy opisywalam tutaj swoją historię.

Daj Mu czas. Nie wierzę, że jeśli się kocha to po rozstaniu uczucie przemija jak za dotknięcie czarodziejskiej różdżki. Odezwij się może niezobowiązująco do Niego za jakis dłuższy czas, daj Jemu ochłonąć, przemyśleć, zastanowić się nad tym wszystkim. I nie rób akcji typu "oddam to co dostałam" - jeśli kocha, kochał, to bardzo Go tym ranisz a chyba nie o to Tobie chodzi.

Trzymam kciuki!

jeszcze okres mi sie spoznia..

Dalam sobie narazie spokoj i wczoraj napisal, pytal co u mnie, i ze mam nie martwic sie, bo on jest.
Odpisalam mu, ze ja tak nie chce, ze caly swiat mi sie zawalil i ze tak bardzo chcialabym teraz nie czuc nic. I ze 1y raz zaluje co czuje ...

Myslalam zeby napisac mu maila, napisac w nim co czuje i kim dla mnie byl przez ten czas, ale sama nie wiem. Pewnie to zły pomysł.

i znowu wszystko sie je*** , dlaczego ...

Ostatnio pisałam, że dałam mu szanse, bo chcial wrócic itd, no i nawet nie przeprosił, ale było normalnie przez kilka dni, poźniej ja 'prosilam' o telefon, to twierdził, ze znow to samo, ze marudze i czepiam sie.. na 2gi dzien napisalam mu smsa na dzien dobry.. napisal, dopiero pozniej.. ale nic konkretnego, zwykle puste dwa zdania, jak nie On, jakby do kolezanki pisal, i pozniej oczywiscie ze to moja wina bo on napisal normalnie i zle. Tak zle, bo to nie bylo normalnie i dobrze wie o tym.. tak jakby szukal pretekstu, zeby na mnie wine zwalic, ze to ja winna.. zamiast starac sie, bo dałam mu szanse to jeszcze probuje mnie zmieniac, twierdził, ze wymuszam na nim co ma mowic i jak zachowywac sie.. nie prawda, ja tylko chcialam, zeby traktowal mnie jak dziewczyne za ktora teskni a nie jak kolezanke ..

teraz nie odzywa sie, pisalam i nic ... nie bede sie juz wiecej prosic, juz nie mam sily walczyc o ten zwiazek. Mówił, ze kocha, ze nie chce beze mnie a teraz cisza? Skoro kocha powinien patrzec na to co ja teraz czuje, najpierw zostawił i wyjechał - teskniłam, wiedział jak, pozniej stwierdzil, ze chyba nie chce ze mna byc... ale jednak Go oswieciło, ze kocha mnie i teraz znowu cos? Na pewno nie w tym rzecz, ze ja marudze i czepiam sie, to nie powód do takiego zachowania..

bardzo sie zmienił, czuje, ze cos nie tak.. i nie wiem do konca czy On nie ma jakis problemów.. ale nie tego człowieka pokochałam..
tak mnie krzywdzi...

Hej koteczka milo ze napisalas ja Cie pamietam I bylam bardzo ciekawa jak Twoje losy sie potoczyly. W okresie rozstania zawsze jest zle jesli sie kochalo dana osobe. Cierpimy I wydaje nam sie ze nie damy rady jednak wszystko zaczyna się ukladac I o kazde doświadczenie robimy sie silniejsi wacnia nas to I zyjemy dlqa siebie nie dla innych. Ciesze sie bardzo ze cierpienie jest za Toba I jesteś szczesliwa. Milo czyta sie wątki w których ludzie stają na nogi I biora zycie w swoje rece. Mieszkasz nadal za granica czy wrocilas do Polski? Pozdrawiam:)

To widac jaki fajny chlopak ktory mowi ze sobie to wymyslilas.. a on nadal jest za granica? macie ogolnie kontakt czy raczej nie? Widzisz Koteczka bylas zalamana i wydawalo Ci sie ze zycie nie ma sensu, jednak stanelas na nogi i dalas rade. Spotykasz sie z kims czy narazie jestes sama? a on jak kiedys Ci pisal po Waszym rozstaniu ze zaluje decyzji to wrociliscie wtedy do siebie?

I widzisz kochana poradzilas sobie sama, bylas w rozsypce ale sie podnioslas. Masz racje kontakt nie musi byc codzienny. Najwazniejsze ze jestes szczesliwa