Dlaczego warto się zakochać?

Zaczynając od początku cieszę się że na forum pojawiają się takie tematy. Osobiście uświadamiają mi o wiele więcej i zmuszają do refleksji.

1. Inne relacje takie jak przyjaźń mogą zastąpić miłość? Niekoniecznie. I nie mówmy tu o seksie że to jest ta różnica. Różnica to to że przyjaciel
porozmawia, pomoże, będzie, ale zapełni pustkę ? Prędzej czy później opuści pokój, zakończy rozmowę telefoniczną, odejdzie to swojego życia i swoich obowiązków. A mówiąc o miłości mamy na myśli łączenie się i wspieranie. Przyjaźń to wspieranie. Miłość to wspieranie + ...
i tu możemy sami uzupełnić.

2.To że jest się samemu nie jest równoznaczne z tym że się "egzystuje". człowiek żyjący samotnie też ma uczucia i też z nich korzysta.
To że nie dzieli się i nie przelewa ich na drugą osobę nie czyni z niego jak to ktoś określił 'cyborga'.

3.Nie zgodzę się również z tym że do cierpienia nie można się przyzwyczaić.

4. Na to czy się zakochamy czy też nie mamy wpływ. Nie trzeba uciekać , wystarczy się nie angażować.

W drodze wieczornych przemyśliwań postanowiłem popełnić ten pozbawiony optymizmu post.
Zaczne od stwierdzenia, że jeżeli ktoś nie potrafi się zakochiwać to może mieć jakieś dysfunkcje. Nie potrafić a niechcieć to też dwie różne rzeczy. Zakochiwanie i miłość można sprowadzić do prostego procesu przedłużania gatunku, to dlatego trwa zwykle kilka lat (tyle ile trzeba na odchowanie potomstwa) i później uczucia te powinny wygasać. Tyle że jesteśmy ludźmi i myślimy abstrakcyjnie, więc i miłość rozpatrywana jest w kategoriach nie tyle biologicznych (naukowych) co kategoriach nam ludziom bliższych- emocjonalnych. Dochodzi do paradoksów, że miłość utożsamiana jest z bogami itp. ale to swoją drogą. Zdradzanie też leży w ludzkiej naturze, to spontaniczna i mimowolna chęć rozprzestrzeniania swoich genów. Tyle że znowu bycie człowiekiem cywilizowanym do czegoś zobowiązuje, czyli do nie wyłamywania się z ram które powszechnie uważane są za stosowne-czytaj monogamia. To jednak tylko reguła, często też reguły swoją drogą a prawdziwe samce nie zważający na to zapylają na lewo i prawo, jak każde samce alfa czy to człowiek czy wilk, jeleń. Relacja jest obustronna, bo sami tego nie robią. Kobiety rozumieją, że z alfą dziecko trzeba zrobić, a z samcem który w świecie zwierząt nie jest dopuszczany do kopulacji z innymi samicami, w świecie ludzi to dziecko odchować. Taki prosty mechanizm wspólny wielu gatunkom zwierząt na Ziemi.

Kiedyś zastanawiałem się dlaczego prowadzący moje zajęcia z fizjologii człowieka doktor jest starym kawalerem. Pewnie gdybym wiedział tyle co on o tym, jak powstaje miłość w mózgu i co jest tego przyczyną również zastanawiałbym się, czy wspólne wszystkim zwierzętom rozprzestrzenianie genów jest dla każdego człowieka niezbędne i czy nie przeżyć życia spełniając jedynie swoje pasje i zainteresowania. Z drugiej strony swojej natury człowiek nie oszuka. Ten doktor był starym piernikiem, na dobrą sprawę zajęcia które prowadził również przez jego kształtowaną przez samotność osobowość nie były przyjemne.

Na pewno miłość daje zdrowie psychiczne i sprawia, że funkcjonujemy lepiej. Jednostki żyjące przez całe życie samotnie tzw. single żyją zwykle krócej i łatwiej zapadają na choroby psychiczne, od depresji zaczynając.

A kobiety? Dlaczego kobiety kochają? Prawda jest taka że kobiety kochają mężczyzn za coś. Zwykle dlatego, że: bo jest taki dobry, bo jest przystojny, bo jest zaradny lub bo ma dużo pieniędzy i będzie mi z nim dobrze itp. Nawet te, które kochają mężczyznę który wydaje się największym draniem i pozbawionym pozytywnych cech i nie potrafią powiedzieć dlaczego darzą go uczuciem tak naprawdę również kochają za coś co nie przychodzi im nawet do głowy, czego nie potrafią zdefiniować.

Zakochanie jak wszyscy wiemy to tylko krótki okres bezkrytycznego zauroczenia, potem przychodzi tzw. miłość, czyli kochanie za coś. Nie ma miłości jako takiej bez celu, miłość wynika z czyichś cech, które uczucie utrzymują przez ileś tam lat. Trochę to brutalne ale chyba nie ma co idealizować miłości. Ludzie, zwierzęta, wiele organizmów na Ziemi potrafi okazywać to uczucie i wcale nie jesteśmy wyjątkowi. Dlatego też miłości nie ma co idealizować. Uczucie z jednej strony bardzo przyjemne, z drugiej w swojej celowości zwyczajne i racjonalne.

Napisałeś też, że kobieta niewiele może dać facetowi, bo np nie umie majsterkować itp. To też uogólnienia, bo wiele kobiet potrafi jak najbardziej to robić, wiele kobiet jest coraz bardziej samowystarczalnych i bez problemu zrobią coś same w domu, co kiedyś potrafili tylko faceci. A mimo tego chcą kochać i być kochane. Dlatego, nawet jeżeli kobieta nie potrafi pomóc facetowi w majsterkowaniu, to i tak ma jemu wiele do zaoferowania. Znam wielu facetów, którzy pragną miłości, wsparcia i wątpię w to, aby kłamali w tej kwestii. I także chcą wygadać się czasem i poznać opinię swojej kobiety. Mój facet czasem pyta mnie o zdanie, zwierza się i nie widze w tym nic dziwnego. Tak samo lubi dzielić się ze mną swoimi sukcesami itp, lubi wsparcie takie naprawdę, np ostatnio byłam z nim jak zdawał na prawo jazdy. I ja nie widzę w tym nic złego. Ja myślę, że takie wsparcie to dużo. Taka świadomość, że obok jest osoba, która jest lojalna, osoba, dla której jesteś bardzo ważny itp.

Matt87 napisał/a:

CapitanWaffles, myśle że wytłumaczyć to można nadal..chemią Ktoś może nam się nie spodobać wizualnie, ale pod względem zapachu będzie pociągający i to spowoduje, że będzie dla nas atrakcyjny z punktu widzenia kandydata na partnera. Przy bliższym poznaniu może też posiadać cechy dla nas atrakcyjne, które okażą się ważniejsze i silniejsze niż sam wygląd, którym kierujemy się przy wyborze partnera na samym początku. Innego wytłumaczenia nie widzę.

Z zapachem zgodzić się niestety nie mogę. Istnieją tony badań próbujących zbadać działanie tak zwanych feromonów. Z tego co mi wiadomo, jest tylko jeden efekt potwierdzony rzetelnymi badaniami. A mianowicie kobiece feromony oddziałują na inne kobiety Te feromony są odpowiedzialne za synchronizację owulacji Dlatego też twierdzenie że feromony w przypadku ludzi oddziałują na potencjalnego partnera seksualnego jest jedyne poparte tym co wiemy na temat świata zwierząt... a to że sami jesteśmy zwierzętami, staramy się w podobny sposób tłumaczyć i nas. Ale bezpośrednie badania nie wykazały tego. Więc np. perfumy z feromonami to jest pic na wodę.

A co do cech, to istnieją pewne faworyzowane cechy wspólne u wszystkich kobiet... np. dojrzałość, odpowiedzialność, praktyczność etc. Są oczywiście cechy wybrane dla indywidualnych jednostek... np. poczucie humoru, dominacja... jedna woli tak a druga tak. Niemnie jednak mimo często braku zarówno pierwszych jak i drugich cech, kobieta potrafi się zakochać w takim facecie (np. stereotypowe dranie). Albo pewne osoby się podobają zanim zdążymy je tak na prawdę poznać (pół żartem, pół serio posłużę się tutaj przykładem Johniego Deppa )

Będąc z drugą osobą trzeba się liczyć z jej zdaniem. I to jest tak jak w demokracji... nie wszystkie strony mają rację... ale bez zgody obu stron nic zrobić nie można... nie mówiąc już o obustronnej satysfakcji. I co dalej? Mamy związane ręce, kiedy jest coś co np. chcemy osiągnąć, ale nie jest to po myśli drugiej osoby... i kiszka.

Często porażki w związku to nie są jakieś pikuśne rzeczy (subiektywnie oczywiście)... dla wielu ludzi to jest porażka życiowa... wręcz uważają że przegrali swoje życie. Np. jeżeli jakaś osoba jest z kimś 4 lata... po czym związek się tragicznie rozpada... licząc czas jaki minie zanim osoba się ogarnie to strzelam że to zajmie z jakieś 2 lata (a czasem i jeszcze dłużej). Czyli mamy 4 lata ograniczonego pola manewru (no bo przecież będąc w związku nie działamy na własną rękę) i 2 lata wycięte z życia których już nie odzyskamy.

Kiedy ludzie najbardziej nie są sobą, okłamują siebie i innych, przechodzą jakieś dziwne transformacje, podejmują głupie decyzje a i czasem odbierają sobie życie (2/3 mężczyzn popełniających samobójstwo robią to z miłości, nieszczęśliwiej  albo whatever)... oczywiście w stanie zakochania.

I jak tak się zastanawiam to mam wrażenie że miłość to jest jedno wielkie niewolnictwo, uzależnienie, i istnieje tylko dla samego istnienia.

Koliber napisał/a:

Ja oddzielam miłość od związku, miłość jest niezależna, raczej nie wiemy kiedy ona się narodzi...
a żeby stworzyć związek potrzeba zaangażowania, chęci...

Tak... tylko kto chciałby być w związku bez miłości?

Koliber napisał/a:

Zazwyczaj kiedy jest miłość i związek jest fajny i się rozpadnie to ludzie odczuwają to jako porażkę...to akurat dla mnie nie jest dziwne

Tak... tylko po co w takim razie wchodzić w związki skoro ostatecznie to tak bardzo boli, plus ma się tyle strat