Miłość trwa

Bet,
Jezeli jedna osoba mi mowi, ze jestem w paski, to sie sie pukam w czolo, jezeli druga sie usmiecham, jezeli trzecia , to sie zastanawiam, ale jezeli wszyscy naokolo, to raczej bacznie sie przegladam w lustrze.................. .
Opinia o Twoim "dobrym,pogubionym mezu" powstala li tylko i wylcznie na podstawie Twoich postow - nikt tu sobie nie wymyslil pobicia, dosypywania Ci prochow,zadania aborcji, zostawiania syna w lesie i jego czulej opieki nad dziecmi. Nikt nie wkladal mu w usta wymyslnych obelg i wyzwisk pod Twoim adresem. Wachlarz wyjatkowej urody chamstwa i manipulacji jaki zaprezentowal nie da sie tlumaczyc uzaleznieniem, ale jak chcesz to sobie tlumacz.

Co do naszej dzikiej zajadlosci wzgledem kochanek - poczytaj co sama pisalas o "swojej kici" - nie prezentowalas tutaj krainy lagodnosci i serdecznego zrozumienia - wrecz Ci pisalysmy - zostaw ja i jej relacje z Twoim mezem, w czym innym problem.
Po wielokroc dawalas do zrozumienia o jej winie, ze nie odpuszcza, przytaczalas slowa swojego pogubionego misia - jaka wariatka,jaka patologia, jak podrapala biedaka,jak go nagabuje......

Oczywiscie pchanie do alimentow jest bardzo zlym pomyslem - po co miec jasnosc w kwestiach finansowych - lepiej walczyc o kazda tygodniowke setkami sms-ow, krzykiem, czasami sie dowiedziec jaka chciwa baba sie jest (to slowa Twojego meza). Przeciez lepiej wyjeczec pojscie do sklepu z tatusiem po kupno nowych butow niz samej decydowa co i kiedy nabyc, odebrac zakupy, ktore laskawca zostawi..........
No, ale lepiej tak, niz te owe mityczne 5 zeta - co prawda mit powielokroc obalany , ale niech bedzie.
W koncu kasa to podstawa szczescia dzieci.

Bet - napisz jasno i wprost - Chce byc z moim czulym mezem za wszelka cene, bede walczyc o niego do krwi ostatniej i obojetenie jakim kosztem. A jak mi sie nie uda z nim byc - to chce miec przynajmniej wglad w jego zycie..............
Sprawa jasna.
I po co nam tu urzadzac spektakl niezrozumianej, pchanej w objecia nedzy,matki dzieciat czworga.

Ja wypowiadam się tu pierwszy raz , ale wątek czytam od samego początku
i stwierdzam że bet nie chce waszych - naszych rad i pomocy , ona tego od was nie oczekuje i nie po to tu jest
jeżeli chcecie jej pomóc to napiszcie
że mąż bet zbłądził, ze się pogubił
ale wróci
i będzie dobrze
że tak naprawdę kocha tylko ją
problem w tym że jeszcze o tym nie wie
ale zrozumie swój błąd
i będzie błagał jeszcze o wybaczenie
a bet
musi czekać cierpliwie
robi to przecież dla rodziny - dla dzieci
COŚ W TYM STYLU
Nie rozumiecie o co w tym chodzi ?
Ona potrzebuje wsparcia w tym co robi , pocieszenia i potwierdzenia że robi dobrze
a nie krytyki i otwierania oczu na problem
Piszę to , bo wątek robi się nieprzyjemny , a tego przecież nie chcemy

Wspierać nie oznacza narzucać swojego zdania , bo to co nam wydaje się słuszne wcale nie musi być dobre dla kogoś innego
wspierasz kogoś w tym czego on chce
bo widzisz w przeciwnym razie to trąci troszkę pouczaniem - może mądrzeniem się
OCZYWIŚCIE SĄ FAKTY Z KTÓRYMI SIĘ NIE DA DYSKUTOWAĆ
TAKIMI JAK PRZEMOC , PONIZANIE
ale jedno jest pewne
bet kocha swojego męża bez względu na to jakim jest człowiekiem
i ona nie potrzebuje uświadamiania że to zły człowiek - bo to oczywiste - i ona może nawet o tym wie
ale czy to spowoduje że przestanie go kochać - może kiedyś
a może nigdy
taka jest miłość , taka może być miłość
która w niektórych przypadkach przechodzi w chorobę
samo życie

a co dały te 40 stron które już są ?

To po co?
Pamiętniki skrobać można w domu w zeszycie albo założyć blog.
Na forum opisując swoją historię automatycznie poddajesz ją ocenie forumowiczów, tak to w końcu działa przecież.

Może gdybyś nie wydawała na spódniczkę 1500 zł, na fryzjera 800 zł, na suknie balowe po 2500 zł,na buty po 2000 zł  to dzieci pojechały by na wakacje. Który facet zniesie takie zachowanie?

Daj, daj i daj, a ona nie płaci rachunków, za szkołę dzieci  tylko w butikach się pociesza.

Przecież to mąż ma na wszystko dawać a ty tylko masz leżeć w szpilkach za 2 koła i pachnieć, nieprawdaż? Ciocia obiad ugotuje i poda, mąż zakupy z makro przywiezie, o kasę go pociśniesz, mama podrzuci parę stówek, skrobniesz z nudy smutna historie na forum, siostra podtrzyma na duchu, może jakiś wypadzik do galerii na zakupy po południu dla podreperowania nastroju? Bo przecież boli cię ciało bo on mizia właśnie niunię...

O swoich szaleństwach zakupowych tu nie piszesz, tu grasz skrzywdzoną porzuconą a w rozmowach telefonicznych chwalisz się w której galerii handlowej ile zostawiłaś kasy.

Oddaj mu wszystkie dzieci i płać takie alimenty na dzieci jakie on ci płaci. Będziesz ty miała święty spokój a on będzie zalewał cię telefonami o kasę :-)

W ostatnich postach pokazałaś swoje prawdziwe oblicze.
I jeszcze jedno:
jeżeli oddasz mu dwoje dzieci on będzie zwolniony z płacenia tobie jakichkolwiek pieniędzy, również z łożenia na pozostałych dwoje dzieci, zwolniony z płacenia rachunków w miejscu gdzie mieszkasz, raty kredytów również na połowę. Nie będzie kasy na tipsy, szmatki, które tak kochasz. Ja tu już nie piszę o sytuacji emocjonalnej dzieci ale finansowo stracisz jeżeli oddasz mu dwoje dzieci. Po prostu. On nie da ci nic bo będzie miał na utrzymaniu 2 dzieci a ty masz firmę to utrzymuj kolejną dwójkę dzieci. Czyż nie tak będzie...

Twoja matka miała rację, powinna zabrać wam dzieci i sądownie uzyskać opiekę nad nimi. Powinna byc bardziej stanowcza, ona jest na miejscu u i widzi, ze dzieje im sie krzywda.

Nie chciałam tu wchodzić przez 6 miesięcy, założyłam się sama z sobą, że nie zmienisz swojej sytuacji na lepsze, nie zmienisz się,
wygrałam zakład sama ze sobą bo  okazałaś się jeszcze gorszą cyniczną manipulantką.
Tu skrzywdzona, w realu tylko jak najwięcej kasy i nie na dzieci ale na swoje fatałaszki.

Na miejscu twojego męża sama złożyłabym o rozwód i ustalenie alimentów, może to by cię otrzeźwiło.

Czytając ostatnie 3 strony zemdliło mnie. Po prostu.

Czasem trzeba kogoś pogrzebać za żywca, tak tu w przypadku autorki wątku.

Miłego dnia Miriamm.

Jak zalosnie to wszystko teraz wyglada.

Co trzeba miec w glowie, zeby dziecku szkoly nie oplacic, wiedzac o styuacji przez wiele miesiecy.
Latwiej zwalic wine na druga osobe, niz wymagac od siebie.
Te tlumaczenia ze to maz powinien wniesc oplaty, zal, zal, zal...
Tylko dzieci szkoda...

a ja bym chciała podziękować tutaj wszystkim piszącym.

Dzięki Wam dziewczyny dowiedziałam się o problemie współuzależnienia. Co okazało się w moim przypadku także rzeczywistością. Wcześniej tego problemu nie dostrzegałam. Rozpoczęłam ostatnio terapię.

Jeszcze raz dziękuję.

majusia,

Headstrong pewnie sie sama odezwie w tej sprawie, nie bede sie wypowiadac za nia, ale to jest manipulacja pisac co innego na forum, na ktorym aktywna jest rowniez Headstrong,  i opowiadac co innego przez telefon, liczac na to, ze sprawa sie nie wyda.
Jesli te rozmowy nie byly prowadzone "w tajemnicy" - jakkolwiek smiesznie to brzmi - headstrong ma prawo sie nimi dzielic.
Widze, ze Bet nawet gdy jej nie ma na forum, wzbudza emocje i po prostu nas dzieli na obozy. Co to jest? Moze ktos podpowie?

Headstrong już kiedyś w tym wątku wspominała, że ma kontakt prywatny z bet. Nie podawała żadnych namiarów na nią, niczego, co mogłoby umożliwić identyfikację bet i nie pamiętam, żeby wtedy ktoś miał coś przeciwko temu.

Podanie informacji o zakupach rzędu kilku tysięcy złotych za jednym zamachem w świetle dyskusji o niemożności wystąpienia o alimenty i stosowaniu argumentu ŻYCIE ZA 5 (SŁOWNIE: PIĘĆ) ZŁOTYCH DZIENNIE jest jak najbardziej na miejscu, ponieważ rzuca istotne światło na całą wałkowaną tu sprawę.

I to nie jest wywlekanie niczego - biorąc pod uwagę sposób, w jaki bet kierowała dyskusją, manipulowała czytelniczkami i bardzo specyficznie dawkowała informacje plus kreowała się na ofiarę.

Miriamm, ale jakie to ma znaczenie? Ja ten wątek czytałam od początku i już jakiś czas temu zaczęłam uważać, że jest on sporą manipulacją. Dla mnie nie ma znaczenia, co teraz bet napisze - ja już przestałam w to wszystko wierzyć. Bet od dawna idealnie gra na naszyh (Waszych) emocjach i zmienia punkt widzenia jak chorągiewka na wietrze, zaleznie od nastroju swojego i panującego na forum.

Mnie do odezwania się popchnęła opowieść o dzieciaku wędrującym ze skręconą nogą za furą pana i władcy, który uważał to za doskonały dowcip.

Ja myślę, ze headstrog dobrze zrobiła, pisząc o tych faktach, których nie znałyśmy!
W końcu cała historia Bet była opowiedziana tylko z jednej strony.
Bet pisała to co było dla niej wygodne. o tych innych rzeczach przemilczała!

Ja dostaje o wiele skromniejsze alimenty na córkę. Dla mnie jej potrzeby zawsze będa dla mnie priorytetem.
Nie wyobrażam sobie trwonić kasę przy nieopłaconych rachunkach, czy braku podstawowych rzeczy dla młodej...
To mi sie w głowie po prostu nie mieści...

Witaj Nikandra

jak zwykle celnie, nic dodać, nic ująć

Dawno tu nie zaglądałam. Mam mieszane uczucia. Każdy może napisać co chce. Tak trochę podeptać, obrobić.
Ale mniejsza o to. Nie czytałam wszystkich postów. Nie chcę się niepotrzebnie denerwować.
Łatwo ludziom ufam, potrafię się zwierzyć. Traktowałam Twardogłową jak koleżankę. Taką może nawet bliższą. Sama jest po przejściach. Zaufałam. Nie ujawniam pewnych rzeczy, które mi mówiła. Jest mi trochę przykro. No nic, dziękuję za pomoc. I przepraszam, ale podejmuję własne decyzje. Mogą się one komuś podobać lub nie, ale są moje.
Właściwie to nie przepraszam. Każdy może popełniać błędy. Jestem tylko człowiekiem. Popełniam błędy, bywam słaba, załamuję się, nie daję rady. Próbuję się podnieść. Nie na wszystko mam wpływ, ale próbuje się odnaleźć.
Może liczy się tylko kasa, a może nie. Mam na utrzymaniu dzieci, stąpam po ziemi. "Kasa" ułatwia życie. Nie jest wszystkim, ale aktualnie mnie do życia jest potrzebna. Za nią kupuję jedzenie, ubrania, zeszyty, książki. Nie widzę powodu, dla którego moim dzieciom miałoby się gorzej żyć. Powodu dla którego miałabym rezygnować ze spódniczki dla siebie.
Ja też jestem człowiekiem, a nie istotą mającą się poświęcać dla dzieci. Nie przesadzajmy.
Zresztą nie muszę się tłumaczyć. Nie uważam, żebym robiła coś złego. Jest jakiś zdrowy egoizm i ja się go uczę.
Wpadłam chyba trochę w depresję. Nie jest tragicznie, ale nie jest dobrze. Stan przewlekły...
Maluchy chore. W międzyczasie mała była trochę w szpitalu. Zrobili jej badania. Jest źle, ale nie pogorszyło się od 2011. Mam trochę nadziei, że jakoś to będzie. Dla mnie to wielki sukces, radość. Bałam się, że będzie gorzej.  Wyszło też parę faktów. To mnie podłamało. Nie lubię być słaba. Przyznać się przed sobą - nie daję rady. A trochę tak jest. W dodatku nie mogę za bardzo tego pokazać, bo zostanę zjedzona.
Wierzę, że dam radę. Tak to jest... Kiedy człowiek ma ze sobą problem inni jeszcze się odwracają. Często traci pracę, przyjaciół.
Po prostu robi głupoty, miota się. Kłóci, zachowuje często tak, że potem mu wstyd. A na koniec ludzie kiwają głowami, nic dziwnego że ją zostawił.
Jak często tak jest. To niesprawiedliwe. Oprawca chodzi sobie z podniesioną. Słabszy pożarty.
Moja rada. Ratować się wszelkimi sposobami. Ratować po cichu. Zawsze znajdzie się ktoś kto osłabionego zadepcze.

Odzyskałam w pewien sposób niezależność, która sprawia mi ogromną radość. Odzyskuję siebie.  Finansowo nie jestem niezależna, ale wreszcie decyduję o sobie. Tamtej Bet z małżeństwa już nie ma. Tamtego już nie ma. Był moment, że być może bym do tego wróciła. Ale teraz już nie. 
Jeśli chodzi o tą całą kasę, to jest ok. Zawsze mogłoby być lepiej, ale nie narzekam. Wiadomo potrzeby są duże.
Jeździmy po sobie z mężem trochę. Jak jestem wpieprzona to zdarza się, że to pokazuję.
Odpoczęłam trochę z dzieciakami w Chorwacji. Było cudnie. Największą frajdę sprawiała mi podróż, radość małej i kąpiel w morzu. No i to , że osiągnęłam to czego chciałam.
Mam dalsze plany. Próbuję się cieszyć tym co jest. Dostrzegam jakieś pozytywy.
Mąż wie, zero kontaktu z nią i terapia . Pyta się mnie zdziwiony jaka...?
Jestem otwarta na to co będzie. Nie umiem jednak nadal dostrzec nic pozytywnego w tym, że dzieci wychowują się bez ojca. No, ale może czas pokaże. Kity dalej są. Smutne, jest to, że nawet chciałabym w nie wierzyć, ale już nie mam złudzeń. Te rozczarowania najgorzej na mnie wpływają. 
Coś się skończyło. Chyba we mnie. Jest czasem jakaś gorycz. Szkoda mi miłości. Tak zwyczajnie. Szkoda, że nie wyszło.
Mąż pytał się mnie ostatnio, co mi nie pasowało. Czemu nie było mi dobrze. Co w ogóle mi się w nim podobało.
Sam przyznał, że się zmienił jak urodził się syn. Chciał zmienić też mnie.
A ja zakochałam się w "wariacie", który był w stanie przejechać za mną 2 tysiące kilometrów. Podobał mi się luzak, zakochany wariat. Dawał mi rozrywkę. A ja nie nadaję się zbytnio na kobietę domową. Dobrze czuję się z dziećmi, ale potrzebuję własnego życia. Przestrzeni!!! Często nie przejmuję się drobiazgami. Nie musi być wszystko perfect. Wiem, że są cięższe okresy. Z pewnych rzeczy dzieci wyrastają.

Dawno nie zaglądałam.
Żyję, dzieci rosną. Mały jest cudowny. Najstarszy już pełnoletni. Fajny chłopak. Dużo sobie pomagamy. Wspieramy się. On mnie mobilizuje, jak jego. Ale też jestem jego mamą. Troszczę się i wymagam.
Średni..., oj ... Chyba się stara nie być takim jak ojciec. Martwię się o niego. Ma trudny charakter. Ale nawet się stara. Ma fajny kontakt z najmłodszym. Razem kopią piłkę, oglądają czasem mecze. Mały bardzo go lubi. Córeczka znowu z najstarszym. Zgrywa jej bajki, gry. Dużo ją uczy. Widać, że się bardzo lubią.
Mnie jest nawet w pewien sposób dobrze. Mam miłość dzieci. Kocham i czuję się kochana.
Mało czasu. Wieczorem padam ze zmęczenia. Zasypiam chyba w pół sekundy.
Rano czasem się wybudzę. Przychodzą jakieś myśli, czasem pojawia się na moment lęk. Ale bardzo rzadko. Staram się nad nim zapanować. Mam swoje plany. Praca jest dla mnie bardzo w tej chwili ważna. Nauka i zajęcia dzieci. Dbanie o swoje drobne przyjemności. Zacznę angielski i chcę chodzić na taniec.
Jestem już umówiona.
Wakacje miałam bardzo udane.
Z finansami...
Nie jest dobrze, ale też nie tragicznie.
To znaczy mąż kasy nie ma. Konto zablokowane już od ponad miesiąca przez US. Chciał żebym zgodziła się na kredyt na pokrycie długów. Tylko "jeden podpis". Nie. Jak w to wchodził o podpis i zgodę mnie nie prosił.
Pieniądze bierze od ojca na bieżąco za prace w realizacji. I dobrze. Niech sobie chodzi i prosi tatuśka o każdy grosz.
Razem z kasą skończyła się podobno kicia.
Tak twierdzi jego ojciec i on.
Szkoda tylko, że się z tym spóźnił.

Były obelgi. Takie słowa, aby mnie jak najbardziej zabolały. Pomylił się. Pomogły mi. Pomyślałam, "facet , ale ty masz klasę...".
Jestem stanowcza. On się wciąż tłumaczy.
Mówię, nie chcę wiedzieć co robisz. Już to słyszałam. Nie chcę.
Bywają rozmowy. Podobno chodzi do psychologa.
" Ze mną jest coś nie tak. Nie nadaję się do związków'-  chyba ma rację.
Powiedziałam, mu że mnie nie szanował. Sam się zmienił i próbował zmienić mnie.
Parę spraw wyjaśnionych.
Chciałby cofnąć czas o te 3 lata. Bardzo.
Wierzę mu, ale jest za późno.
Już się nie da. Nie umiem napisać, że go nie kocham, ale nie chcę z nim być.
Nie weszłabym już do tego co było. Wróciłabym do tego co było w momencie ślubu.
To co było potem było nie tak.
Jak to jest. Urodziłam czwórkę dzieci komuś kto nie powiedział mi nawet jakiego jest wyznania. To jaka była moja rola w tym małżeństwie - marginalna.
Na razie się nie rozwodzę. Nie jestem gotowa. Głównie finansowo. Nie jest też rozwód dla mnie priorytetem. Aczkolwiek raczej jest nieunikniony.
Szkoda. Nie chciałam, żeby tak się stało. Ale nie mogę być żoną kogoś kto jak żonę mnie nie traktuje.
Nauczył mnie bycia dla niego niemiłą. Mówię to wprost. A nie leży to w mojej naturze.

Chodzę na terapię dla współuzależnionych. Bardzo lubię te spotkania.
Czemu byłam taka ślepa?!

Mąż jest chory, ale też jest chamem. Nie szanował innych. Teraz nie szanuje siebie.
Powiedział, że od kilku miesięcy się zabija. Chyba coś bierze. Pytał jak my sobie damy radę.
Powiedziałam, że tak chyba byłoby dla mnie lepiej. I w ogóle to jak się tak martwi to niech się porządnie ubezpieczy, a nie bajeruje. No i dla mnie to jak samobójstwo. Takie na raty. Dostajemy życie, nie po to aby sobie świadomie szkodzić.
Przyznał, że bierze jakieś środki pobudzające, żeby pracować. Kiedyś syn dzwonił w weekend w południe. Mamrotał, nie było kontaktu.
Żali się płacze. Jak mu źle, że jest dziadem. Czuję się jak szmata, itp....
Nie miał dla mnie litości.
Nie jestem w stanie mu pomóc. Czasem opowiem coś o dzieciach.
Na urodziny córeczki nie przyjechał. Synowi na 18 urodziny życzeń nie złożył.
Mnie nie jest przykro. Mała nawet nie czekała. Jego w jej życiu nie ma.
Smutne...
Okres tęsknoty mamy chyba za sobą. Mały nie wie co to ojciec.
Pracuje piętro niżej i się nie widują.
Mówię mu czasem wprost co myślę i czuję. Niezbyt często. Kiedy mam ochotę.
To nie jest człowiek dla mnie dobry. Miłości nie widzę.
Tłumaczy, że on wierzył w to, że to się jakoś poukłada. Przecież mówił, że kocha a z nią wyjeżdżał do hoteli. Nie myślał jak to będzie.
Trudno. Skąd bierze się taka beztroska u facetów.
Mnie się podobał taki lekkoduch. W takim się zakochałam. Byłam odpowiedzialna, podejmowałam decyzje.
Niepotrzebnie chciał rządzić.

Mam grupę wsparcia... Dzięki.
Z góry zaznaczam, że raczej nie będę się stosować do wskazówek i na ocenę jestem wyczulona.
Moje życie. Ja i moi bliscy ponosimy konsekwencje. Do decyzji trzeba dojrzeć i żyć w zgodzie ze sobą. Poglądy są moje. Nie każdy musi się z nimi zgadzać. A nawet nikt nie musi się zgadzać. Nie każdemu muszę się podobać i nie każdy musi mnie lubić.
Chce się czuć dobrze sama ze sobą.
Myślałam, że już nigdy nie będę szczęśliwa.
Nie napiszę, że jestem. Ale bywam.
Nie ma co się nad sobą użalać.
Zarezerwowałam sobie wyjazd na moje ukochane narty z dziećmi.
Cieszę się. Mam koleżanki, kochane dzieci. Jestem chyba zdrowa. Co mnie ogranicza...
Mąż pieniądze zostawia. Za mało, ale przeżyję. Raz lepiej, raz gorzej.
3 tygodnie nad morzem, 5 w górach - zawsze z dziećmi.
Chciałabym pojechać kiedyś gdzieś sama. Odetchnąć. Pobyć sama ze sobą.
Chwile na rolkach mnie ratują. Potrzebuję ich więcej.

Godzę się z tym, że będę już sama. Chciałabym mieć jeszcze kiedyś w życiu seks z kimś kto by mnie kręcił...:)
Nie brakuje mi mężczyzny w domu.
Ale martwię się o stronę finansową. Jak sobie poradzę. Buduję wszystko od nowa.

Bet,

jestes juz inna kobieta. Powodzenia.

Zmiany osłuchowe u dzieci - antybiotyk. Mam nadzieję, że noc będzie spokojna.
To co chciałam częściowo wywalczyłam.
Już mi lepiej. Muszę jak najszybciej położyć maluchy i też kłaść się spać. Średni syn też chory.
Zauważyłam, że wycisk fizyczny ( np rolki) ostatnio nie najlepiej na mnie wpływa. Potrzebuję wyciszenia.
Za tydzień na terapii będziemy uczyć się technik relaksacji ( terapeutka zaproponowała po mojej wypowiedzi).
Bardzo wszystkim się przejmuję. Jestem zestresowana. Powinnam gdzieś wyskoczyć sama.
Od lat nie byłam sama. Nawet na weekend. Nie wiem nawet czy umiałabym bez dzieci wypocząć.
Coraz częściej myślę o jakimś samotnym weekendzie. Bez laptopa, telefonu.

Realizuję swoje plany powolutku. Ale nie wiem, czy nie mam ich za dużo...
A potem nieprzespana noc i jestem jak upiór. Ale już wieczór...
41 lat i małe dzieci...
Jutro przychodzi Pani posprzątać - będzie czysto przez 15 minut:)

Do napisania skłonił mnie wątek dotyczący zerwania z powodu religii (Gonzo).
Bardzo prawdopodobne, że mój mąż jest ŚJ.
Jednakże jego wyznanie jest przede mną ukrywane.
Była wielka romantyczna miłość. Było również zerwanie.
Potem ponowny kontakt, bo to silniejsze.
Oj, mogłabym pisać i pisać.
Piękna miłość.
Ale małżeństwo trudne.
Jeśli się tego nie przeżyje samemu, chyba niełatwo zrozumieć.
Jesteś obca, on też zostaje w pewien sposób wykluczony.
Jego siostry nie były na naszym ślubie. Rodzina zamknęła przed nami drzwi.

Mogą mieć nadzieję, że się do nich przekonasz i przejdziesz na ich wyznanie.
To nie jest łatwe życie.
Co z dziećmi?
Czy chcesz żeby były SJ?

Jedynie budowanie przyszłości we dwoje.
I ostrożność. Pętla zacieśnia się powoli.
Bardzo ważna jest Twoja niezależność, żebyś w każdej chwili mogła odejść.

Mnie się nie udało. Było ciężko, a teraz obawiam się o swoje życie.
To są działania w białych rękawiczkach. I bardzo dbają o wizerunek na zewnątrz. Zakłamanie, manipulacja.

Bądź ostrożna.
Lubię pewne osoby z jego rodziny. Być może miałam po prostu pecha.

Jednak to może być dla Ciebie niebezpieczne.
Uważaj proszę.

Te wszystkie święta, kpiny, drwiny, fochy, specyficzne traktowanie kobiety, religia w szkole dzieci wykluczona, przeciąganie na swoje wyznanie dzieci, poniżanie żony, jej rodziny ( jest spoza), niemożliwy kompromis w sprawach chrzcin.
Trudne życie. Bardzo trudne.
Płacę wysoką cenę za miłość.

Lajla, chyba nie jesteś w temacie...

Tak Lajla,

transfuzje jak wiadomo robi sie na kazdym rogu wiec jest to znak rozpoznawczy dla kazdego :-)

Nie sypiam dobrze. Budzę się w nocy z lękiem.
Nie spałam chyba od 1 w nocy do 4 nad ranem.
Maluchy się odkrywają, jest chłodno, potem się kręcą.
Ale dzisiaj obudziłam się zadowolona do rzeczywistości i ucieszyłam, że to co mi się śniło nie dzieje się naprawdę.
Widziałam mojego kochanego maluszka jak wpada pod samochód. Trzymałam go potem takiego nie ruszającego się i stygnącego na rękach.
To jest rozpacz.
Chyba nie trudno sobie wyobrazić jaka jestem szczęśliwa, że ta roześmiana buzia nadal jest pełna życia.
Wesolutki jak zwykle wszedł na ulicę, samochód nie wyhamował...

Był taki czas w ciąży, kiedy bardzo się bałam, że się nie urodzi, albo będzie chory.
W końcu przeżycia były nieprzyjemne, rozleciał mi się świat, poturbowana przez męża, chora córeczka, ja koło 40...
Pragnęłam zdrowego dziecka. Dokonałam wyboru, zdrowe dziecko zamiast małżeństwa, miłości męża.
Być może nie był to wybór konieczny, ale po prostu tak poczułam.

Dzieci, tan mój maluszek -  to jest prawdziwe szczęście.
Za mało dostrzegam pięknych stron życia.
Zbytnio koncentruję na stracie.
Mimo tego co mnie i męża różniło, naszych wad był mi bardzo bliski. Nie było dla mnie różnicy ja-on.
Uczę się tego.
Popełniłam pewnie wiele błędów. Żałuję, chciałam dobrze. Nie udało mi się stworzyć udanego małżeństwa.
Mąż raz mnie obraża, wyśmiewa, a innym razem mówi, że żałuje, że było mu ze mną dobrze, że nie rozumie dlaczego tak się stało.
 
Od mamy słyszę: " po rozwodzie nie utrzymasz dzieci, trafią do domu dziecka."

To mi nie pomaga. W każdej chwili mogę dostać pozew o rozwód.

Wczoraj 3 godziny konwersacji z angielskiego. Staram się mieć co tydzień. Sprawiają mi przyjemność.

Piszę i patrzę na tego mojego najmłodszego synusia. Jest kochany. Pluszak. Bawi się, sprząta zabawki.
Chyba go zaraz "zjem":)
Może jestem z tych co "kochają za bardzo" ... no i bardzo dobrze.

Bet przejrzę Twój wątek ale potrzebuję czasu, to długa historia... przejrzę te wpisy i przebędę tą drogę aż do teraz potem może coś napiszę:)

Bet
Ja nie oceniam,

Nie pisałam w twoim wątku,

Sugerujesz rozwiązania Miriam  a sama tkwisz...

Znam Cię na codzień,  tyle, ty mnie często też widzisz.

Tyle.

Bet , śledzę twoje wpisy długo czasem coś napisałam ale muszę powiedzieć, że teraz są one takie spokojne.Podziwiam Cię za mądrośc życiową.Zdaję sobie sprawę ile Cie kosztuje to codziennej pracy,wyrzeczeń.Straciłaś bardzo dużo , ale zyskałaś spokój oraz odzyskalaś samą siebie.Twoje dzieci paradoksalnie odzyskakały stabilizacje uczuciową, są spokojniejsze bo wiedza, ze na ojca nie maja co liczyć ale mają wspaniała MAMĘ. I to jest dla nich najważniejsze, nie kolejne super ciuchy.Przeżyłam podobne życie i po rozwodzie ,pomimo że spłacam exa długi i będe to robić zawsze , to wiem że żyję, bo żyję własnym życiem.Powodzenia.

Elu sledze Twoja historie od samego poczatku. I na prawde z calego serca zawsze bylam z Toba zrbys wybrala to co jest dla Ciebie najlepsze. Chciaz sama mam niezaciekawie, malo powiedziane. To jakos zawsze Twoje posty podnodily mnie na duchu.
Pozdrawiam serdecznie

Dawno nie pisałam w swoim wątku.
Zbieram się na wakacje. Dom w rozsyce ( pranie, parsowanie, zakupy, pakowanie), dzieci po chorobie i właściwie jeszcze chore. Za oknem leje, więc się nie spieszę.
Życie się toczy... A ja jakbym odliczała każdy przeżyty dzień. Jurto dzieci będą o 1 dzień starsze.
Czy ja mam tak zyć przez kolejne 15 , 18 lat?
Mama mówi mi: nie zaprzątaj sobie głowy przyszłoscią, tym co będzie, zostaw to w rękach Boga..
W sumie trochę podzielam jej zdanie. Tylko bez skrajności.
To już 3 lata. Przywykłam. Czy nie boli? Pamiętam tamten ból, jest lepiej. Ale to chyba już na zawsze pozostanie. Nie potrafię zapomnieć o prawie 20 latach, o dzieciach, które mamy. Nie umiem przejść nad tym do porządku dziennego. Żyć trzeba, ale czuję się zawiedziona, rozczarowana. Czuję do męża żal. Nie chodzi tylko o zdardę. Zdrada to jakiś ułamek. 
Staram się łapać radość. Sprawiać sobie i dzieciom przyjemności. Takie drobiazgi... Mimo wszytsko to gdzieś jest. Ta rana jest, daje o sobie znać.
Przechodzi się nad tym wszytskim do porządku dziennego. Układa sobie życie. Nic się nie stało. Tak bywa. Nie ja pierwsza, nie ja ostatnia. Trudno. Nie potrafię!!!
Nie umiem tak żyć!!! Nie jest ok!!!
Ktoś pisał w innym wątku o pderżnięciu gardła miłości. Facet kończy internetowy romans. A ja mam poderżnięte gardło, moje dzieci mają poderżnięte gardła. Każde po kolei. I jeśli ktoś uważa, że to ich nie dotyczy jest w błędzie. Niestey dotyczy. Może bardziej nawet niż mnie.
Zastanawiam się co jest dla mnie dobre? Jak mam żyć?  Jaka droga jest dla mnie właściwa. Czy ta na której jestem. Czy to jest dla mnie właściwe miejsce?
Od 3 lat żyję rozwodem, którego nie ma. Owszem, teść siedzi na papierach. Ma już nawet plan co do widzeń męża z dziećmi ( max po 2 na raz). Pozostaje tylko kwestia nakłonienia którejś ze stron na ten krok. Krąży jak sęp.
Wiecie tak bardzo chciałabym się z mężem dogadać. Rozstać spokojnie. Uważam, że zasługuję na to. Kochałam go bardzo. Myślę, że dałam mu dużo szczęścia. Mnie on również. Nie wyszło nam, ale było mi dane przeżyć romantyczne uczucie. Rana zawsze będzie, bardzo chciałabym mu jednak wybaczyć. W jakiś sposób zawsze chyba będę go kochać. To tak nie działa, że nagle jest koniec. Nie jest to też takie uczucie, chcę z tobą być. Nie da się. Nie jest to możliwe. 
Po prostu wiem, że dla nas nie ma już raczej przyszłości razem. Nie da się cofnąć czasu, zdarzeń.
Wiem, że sama muszę sobie poradzić z żalem, z poderżniętym gardłem miłości. Jak to zrobić? Jak mam dalej żyć? Jakie dyzycje są dla mnie właściwe? Ile jeszcze czekać aż życie samo rozwiąże pewne sprawy? Starczy mi wiary, siły?
A może to nie jest dla mnie właściwe?
I tak lata lecą, a ja nie wiem... Nie wiem... Nie wiem...
Żyję tym co tu i teraz. Moje plany ograniczają się do bliskiej przyszłości. Dotyczą spraw bieżących, pracy, edukacji dzieci, sportu itp. Jeśli chodzi o życie osobiste nie mam żadnych planów.
Jakbym straciła płeć.

Dlaczego odmawiasz sobie prawa bycia kobietą?

Monia nie odmawiam sobie prawa bycia kobietą. Chyba dla własnego dobra, aby nie cierpieć mój umysł uruchomił mechanizm obronny. Jestem sama. Potrzebowałam czasu dla siebie i dla dzieci. Czasu na pozbieranie się. Zaakceptowanie tego co się stało, odnalezienie się w tym wszystkim. 
Mam wiele. Wiem, że radzę sobie w miarę dobrze. Przede wszystkim uregulowałam jakoś sprawy finansowe z mężem. Jest tego mniej niż kiedy żyliśmy razem. Wolność ma swoją cenę. Zarzucam mu wprost, że muszę od niego wyciągać pieniądze na dzieci.
Czego mi brakuje... miłości. Dzieci przestają wystarczać. Jasne, że nie mam czasu. Ale będę go mieć może za 15 lat.
Spędziłam z dziećmi super chwile. Byłam czasem wyczerpana. Mały ma prawie 3 latka. Zaczynam myśleć o sobie. 
Seksualność, kobiecość odrzuciłam - mam nadzieję, że czasowo. Aby się nie męczyć.
Oczywiście dbam o siebie. Lubię chodzić w mini, butach na wysokim obcasie. Nie o to chodzi.
Z chłopakami to ja się spotykałam 24, 25 lat temu. Właściwie jedynym był mąż. Jak ja mam się otworzyć na nowe, jak przełamać?
Czy to w ogóle możliwe, jak to zrobić? Jeszcze ta niepewność czy to nie grzech:)? Wiem, że to dla kogoś może być śmieszne. Też kiedyś nie miałam takich dylematów. Ale teraz mam.
Męża może jakoś kocham. Zawsze gdzieś tam podświadomie będę chyba chciała dla niego dobrze. Patrzę na niego pobłażliwie. Jednak już nie jak na mężczyznę.

Jest możliwe bet!
Kochać kogoś to żaden grzech..tak myślę.
Bóg chyba nie jest tak małostkowy.

ale bet czy ty zamknęłaś rozdział z mężem?
bo to chyba jest ta blokada u ciebie...

Bet, dokładnie to opisałaś, mamy podobnie, lećz po tylu latach i z takim uczuciem trudno zapomnieć i zmienić bez zastanowienia.

Ja ten etap mam już niby za sobą, ale kiedy zaczynam myśleć o tym co było i miało być robi mi się smutno. Nie potrafię przejść obok bez emocjii. Nie chcę wracać do przeszłości, do tego co było bo przecież moja decyzja nie stała się w jednej chwili. Cały proces nawarstwiał się etapami, aż zobojętniałam na życie. Obudziła mnie z tego snu córka kiedy całą sobą zaczęła się buntować.

Szkoda tyko, że również przeciw mnie.
Chciałabym aby miała przy sobie silną psychicznie mamę a ja często oczyszczam sie wylewając morze łez.
Pisz bet, lubię Cię czytać jesteś taka wojowwnicza

dziewczyny, no nie macie lekko