Jak dlugo trwa bol po rozstaniu

Mi się wydaje że przede wszystkim to zależy od uczucia jakie ono było tak samo  osoba która jest "rzucona" bardziej cierpi od tej drugiej, tak mi się wydaje.

a mozesz napisac dlaczego sie rozstaliscie?co bylo powodem rozpadu malzenstwa?czyja wina? moze daloby sie to jeszcze naprawic?

Domyślam się, że to żona odeszła. W takim przypadku ból może trwać dosyć długo, tym bardziej, że macie dzieci i choćby z tego powodu musisz ją widywać.
Długość bólu po rozstaniu zależy pewnie też od tego w jakim tempie odbyło się rozstanie. Inaczej będzie jeśli związek gnił od dawna, a obydwie strony miały tego świadomość. Inaczej będzie wyglądać rozstanie kiedy jedna ze stron "znienacka" odchodzi. Dużo zależy też od tego czy często ją wspominasz, wymyślasz schematy spotkań itp. Wypadowych jest wiele. Najważniejsze żebyś to Ty sam określił czy chcesz o nią walczyć czy też odpuszczasz?

Powod rozstania? Zona mnie zdradzila.Ja walczylem o malzensto pol roku.Bardzo mnie to kosztowalo.Stracilem zdrowie,schudlem 20 kg,stracilem wiare,nadzieje,dume,godnosc,prace itd. Tutaj juz nie ma o co walczyc i juz sie z tym pogodzilem,Chodzi mi tylko o to dlaczego wciaz o Niej mysle dlaczego boli,dlaczego tesknie?Byl juz taki okres ze mi przeszlo ze juz bylo ok ale niestety znowu ten bol wrocil.Chcialbym wiedziec czy to normalne?

Gdy czytalem Twoja historie to tak jakbym opisywal swoja.Identyczne zachowanie zony identyczne slowa.

Rowniez zachowanie Twojego syna przypomina mi zachowania corek.
Starsza corka napisala wiersz o naszej rodzinie gdy go czytalem to mialem lzy w oczach.8 miesiecy temu wyprowadzilem sie od zony i pewnego razu gdy byly u mnie dzieci to mlodsza corka ma 4 lata wziela mnie za reke i powiedziala 'Tatusiu chodz do mamy tam jest twoj dom tam jest twoje lozko i ty spisz z mama' Po tych slowach bylem w szoku.Nawet teraz gdy dzieci sa u mnie to mlodsza corka pyta sie czesto dlaczego z nimi nie mieszkam itp.To cholernie boli bo dzieci beda placily za rozpad rodziny do konca zycia.

Oj boli. ja często muszę tłumaczyc synowi dlaczego mama nie jest z nami. On po swojemu próbuje to naprawiać. Na przykład jak mama dzwoni i kończy rozmowę mówiac "buziaczki" to on potem mowi że mama przesyła buziaczki też dla mnie. Wiem że to nie prawda bo czasem słyszę te rozmowy. Ale on chyba chce po swojemu zrobić mi przyjemność. Najgorzej jest gdy syn wraca od niej i opowiada jaki to mądry jest nowy facet żony itp itd. Potem za parę godzin zaczyna mówić że go nie lubi bo zabrał tatusiowi mamę.

Jak ktoś ma klapki na oczach jak koń to już nic nie poradzisz. Pytanie kiedy i czy wogóle sie obudzi. I co ty bedziesz myślał i zrobisz jak to nastąpi.

Ja też swoją kocham do tego stopnia że na przedwczorajszą rocznicę ślubu ( a papiery już w sądzie) wysłałem jej 80 róż. Napisałem że kocham pomimo to że wiem że ten fagas u niej już pomieszkuje pomimo że jeszcze nie zdążyła się rozwieść. Mam kupę dowodów od detektywa że puszczała mnie w trąbę. Jako matka też nie bardzo bo nawet nie wspomniala o zabraniu dziecka ze sobą (zabrała psa). Chyba kocham osobę ze wspomnień która kochała mnie. Kocham moje wyobrażenie o niej bo ta osoba która teraz bezwzględnie mnie rani nie wiem czy jest tego warta.

A moze to prawdziwa milosc

Człowiek jest jak pudełko czekoladek...
Albo kochasz jego opakowanie, albo czekoladki albo wszystko razem...
Miłość to takie nic, które jest wszystkim... powiedzenie biblijne oddaje głęboki jej sens.

P.S.
Od strony psychologii takie wyjście z "kryzysu" pt. miłość trwa... 2 lata.

dwa lata.to juz minalem polmetek:-)

No wlasnie milosc z mojej strony.Moze za bardzo kochalem i kocham.
Tak sie zastanawiam czy po takiej milosci mozna pokochac rowniez mocno druga osobe

Zagubiony pytasz się czy można, czy to jest do zrobienia a myślisz o wszystkim na "nie".
Jest takie nagranie na youtube z serii śmiesznych anegdot z ks. Pawlukiewiczem. On tam to w świetny sposób wyjaśnia, co prawda odnosząc się do Boga, ale że jednak jest... do zrobienia.
Tylko trzeba się dobrze zastanowić, czy nowy związek budujemy na piasku, czy na skale.

Przyjdzie taki moment, że ta wyidealizowana wizja Twojego eksa będzie wizją człowieka z epoki... średniowiecznych rycerzy w zardzewiałej zbroi, gdy murzyni już wyszli z lasu budować autostrady...

I kociokwiku z przerzutami... ja już mam na koncie praktycznie 4 miesiące.

Trudno jest zapomniec 10 lat malzenstwa.Sa dzieci i tym bardziej jest ciezko nie rozpamietywac.Przeciez dzieci sa owocem naszej milosci i jak nie myslec bedac z nimi,rozmawiajac itp.

Jak teraz spedzac swieta,urodziny,imprezy jakos na dzien dzisiejszy nie wyobrazam sobie tego

To tak jak z raną. Im wiecej rozpamietujesz i dłubiesz, zdrapujesz strupek tym dluzej sie goi, a na koniec w dodatku zostaje brzydka blizna.

Proponuje masc w postaci przyjaciol i łapania sie jakichkolwiek zajęc ktore odrywaja od myslenia o "ranie".

U mnie minely ponad 4 miesiace, z czego wpierw perspektywa tygodnia byla okresem nie do wytrzymania.Chodzilam w kolko po pokoju badz ryczalam wnieboglosy czym doprowadzalam rodzine do szalenstwa.  Dopiero od niedawna jakiegos olsnienia dostalam ( a moze byly zbyt mocno dal mi do zrozumienia jak bardzo ma mnie w "de") Ucze sie zyc na nowo a i tak nie wiem czy to wszystko znowu nie pierdyknie. Ale staram sie optymistycznie nastawiac, moze jednak sie uda "wyleczyc"do konca:)

Nie, nie mam dzieci, ani slubu nawet miedzy nami nie bylo, zreszta co tu gadac mi dopiero 21 lat styknie. Dlatego rozumiem swietnie ze twoj bol musi byc po stokroć wiekszy, wiec nawet nie porównuje. Chyba latwiej jest zapomniec jesli nie widzi sie tej osoby, nie ma sie z nia juz nic wspolnego. A co tu mowic gdy lacza wspolne sprawy, dzieci, lub jak mowisz sam fakt ze twoja zona jest chrzestną. Bardzo wspolczuje. Nie mniej jednak kazde rozstanie boli, i rozrywa na strzepy jesli czlowiek byl calym sobą zaangazowany a tak wlasnie bylo w moim przypadku. Mnie bolala dodatkowo jego obojetnosc po rozstaniu, falszywe obietnice ktore skladal a jeszcze bardziej moja naiwnosc bo we wszystko wierzylam. W to tak przeraklamowane "na zawsze z tobą". W dodatku musialam sie zmierzyc z samotnoscią, bo byly dni, ba tygodnie gdzie nie mialam zwyczajnie z kim spedzic czasu, zero znajomych na miejscu,  wiec gnilam w domu co tylko nasilalo moj parszywy stan. Dopiero od niedawna jako tako "żyję", w nieco szerszym znaczeniu niz oddycham, jem, spie. Czekalam na niego 4miesiace, walczylam w bardziej aktywny lub pasywny sposob, bo ja tez sporo bledow popelnilam, nie bylam w stanie sie od niego uwolnic i tak po prostu dac spokoj. Nakrecalam sie interesujac sie nim ciagle i analizując kazdy jego krok, we wszystkim doszukując sie nadzieji zamiast po prostu zaczac zyc i ruszyc przed siebie. Bylam slepa na upokorzenia jakie mi zgotowywal. Az w koncu coś pękło. Mam nadzieję ze kiedys uda mi sie z niego wyleczyc na dobre. Ja juz nawet wstręt dowspomnien mam gdy pomysle jakim czlowiekiem stal sie teraz ktoś kto byl mi niegdys tak bliski.

Kochany ja sie jeszcze nie rozstałam a już mnie to boli i nie wiem ile to potrwa bo jezeli sie naprawde mocno kocha to to tak szybko nie przechodzi .Ale głowa do góry nie jestes sam w tej sytuacji.Zobacz ile osób tu pisze z podobnymi problemami .Czas leczy rany, albo bys musial poznac kogos .

Ja uwazam ze czas nie leczy ran tylko przyzwyczaja do bolu.Co do poznania kogos innego to nie jestem jeszcze na to gotowy.Przeciez nie pokocham innej skoro kocham swoja zone.Najpierw musze sie odkochac a wtedy ten bol nie bedzie juz taki odczuwalny jak jest w tej chwili.Wydaje sie ze wraz z uplywem czasu powinno bolec mniej a niestety jest odwrotnie.