Miłość trwa

Napisałam może dość chaotycznie, wiele wydarzeń pominęlam.
Radzę sobie, wciąż jestem. Podobno świetnie wyglądam. Obmyślam plan dalszego działania.
Chce być niezależna finansowo, to puste miejsce po mężu zapełnić pracą, znajomymi, sprawiać sobie i dzieciom przyjemności. Być ojcem i matką dla dzieci - chociaż to niemożliwe.
Już widzę jak się zmieniłam. Wiele przeszłam...
Miałam wrażenie, żę w ciągu tych lat małżeństwa pracował abym straciła pewność siebie, abym była słaba.
Był o mnie zazdrosny.
Teraz czasem czuję się jak mała dziewczynka, ale czasem już w siebie wierzę.

I dobrze,że pominęłaś wiele rzeczy,bo pewnie "dolałabyś oliwy do ognia".....to co napisałaś wystarczy,żeby twojego męża nazwać zbiorem "jednoznacznych" określeń....tylko czy to coś zmieni?
Jesteś bardzo dzielną mamą,która na szczęście nie zagubiła siebie w tym całym bagnie jakie stworzył wam mąż? i ojciec?....
Ja też mam "pewien bagaż",który musiałam ciągnąć do pewnego momentu,ale go "rozpakowałam" i wiesz co?...też czuję się jak mała dziewczynka i dzięki temu wszystkiemu nabrałam sporo wiary w siebie i teraz już wiem...można być sobą i żyć,żyć.
Jesteś bardzo silną kobietą i na pewno tak wszystko dobrze zaplanujesz,że za parę lat będziesz musiała mocno wysilać umysł,żeby sobie coś z tego okresu przypomnieć. :)

Dziękuje, że do mnie piszecie.
Czuję się mimo wszystko, w tym wszystkim jakaś taka dzielna. Od dawna nie byłam z siebie taka dumna.
Ludzie wokół mówią mi, że radzę sobie na 5+.
Mam olbrzymie wsparcie w najstarszym synu, w bliskich. To cudowne jak widzi się jak bliscy Cię kochają i dodają otuchy.
Jestem zgrabna, płaski brzuszek po 4 ciążach, mam ładną buzię. Jeżdżę bardzo dobrze na nartach, śmigam na łyżwach ( kiedyś trochę trenowałam łyżwiarstwo figurowe), uwielbiam wycisk na rolkach, ładnie tanczę, znam bardzo dobrze angielski, nieco francuski, mam skończone studia, pomagałam mu w firmie i sporo dla niego zarabiałam, mam dzieci z których jestem dumna. Starsi chłopcy jeżdżą cudnie na nartach - startują w zawodach, grają w tenisa - młodszy trochę w turniejach, ma uzdolnienia plastyczne (po tatusiu)
Mnie męża w domu nie brakuje, właściwie jest może lepiej bez niego. Czujemy się swobodnie, dzieci siedzą przy mnie trochę jak kurczęta przy kwoce.
Brakuje mi miłości, przytulenia, bliskosci fizycznej - możeby wpadał na seks - oczywiście żąrtuję
Chciałabym dobrze zarabiać, nie dla samej chęci posiadania pieniędzy, tylko aby jemu i sobie pokazac, że ja też potrafię ( w tym jest ode mnie lepszy).
Boję się, zebym nie stała się zgorzkniała, złośliwa. Niestety czasem puszczą mi nerwy i taka dla niego jestem.
Muszę nad tym panować, ale jak sobie pomyśle że ja padam ze zmęczenia i niewyspania a on kocha się z tą dziewczyną i wygląda na takiego zadowolonego z siebie - to się wypalam, tak kurczę, mam w sobie złe emocje.
Chcę żyć dobrze, nie zgubić wartości ktorymi się kieruję. Dlatego też nie dopuszczam myśli, że mogłabym się kiedyś z kimś związać.
Czy dam radę żyć bez mężczyzny?

Nie musisz .. ktoś się znajdzie ... każdy potrzebuje bliskości ... znajdzie się przyjaciel ...

l_ukrecja dobrze prawi Stań przed lustrem, podnieś głowę do góry, zobacz jak dobrze wyglądasz i jakie masz wspaniałe dzieci.

no dzien juz minął ... tez potrzebuje odskoczni ... zmęczony psychicznie jestem ...

Dzięki za miłe słowa.
Niesamowite jest, że czasem nawet jak jest ciężko, to można się cieszyć na zmiany.
Mam nadzieję, że te zmiany spowodują, że będę kiedyś szcześliwsza, że popatrzę wstecz i pomyślę sobie - warto było to przeżyc, wylać morze łez, cierpieć...

Hej, Pe
Fakt, trochę się już tu znamy.
Jesteś super, chyba jak mało kto umiesz pocieszyć.
Ach, ta namiętna miłość... szkoda, że nie widzisz jak się teraz uśmiecham
Wariatki romantyczki, fajnie by było jeszcze coś takiego przeżyć.
Jakby mojemu mężusiowi nie odwaliło to tak pewnie więdłabym w małżeństwie.
Mam wrażenie, że było mi w nim coraz gorzej a jemu coraz lżej.
Teraz przynajmniej już nie ma powrotu do tego co było. Może być tylko albo lepiej albo gorzej.
Mimo wszystkich przeciwnosci ja wybieram to pierwsze!
Napisz jeszcze do mnie kiedyś dzielna mamusiu

Nie mogę dojść do siebie...
Spotkałam dzisiaj " Kicię " mojego mężą ( on do niej tak pisal)
Nigdy nie chciałam z nią rozmawiać. Syn rozpoznał Ją w centrum handlowym.
Ona też nas poznała. Nie wiem co mnie naszło, mąż załatwił jej pracę (hostessa stała przy Aucie i rozdawala ulotki)
Podeszłam do niej i powiedziałam " cześć, ty jesteś Kicia" Najpierw się wypierała, było strasznie, mnie trzęsły sie ręce, drgały usta. Zapytałam czy nie jest jej głupio zadawać się z facetem, który ma czwórkę dzieci, przecież ja tez kiedyś ojciec zostawił...
A ona: jaka czwórka co ty pleciesz M mówił, że macie 2. Wkręcasz mnie
Normalnie ona mi nie wierzyła.
Ja Jej, no co ty mam sobie dzieci wymyślac.
Chciała żebym Jej pokazała zdjecia. Była w szoku. Ukrył przed nia tego 13 latka i oczywiście najmłodszego.

Sory, ciężko siie pisze i nie wiadomo jak to wszystko opisać.
Słuchajcie ona była w szoku, jak jej powiedzialam co jej mówi jak chce sie "bzykac", jak Ją bajeruje itp.
Wiecie on Ją wsadził w moją rolę. Wszystko z najmniejszymi detalami tak jak ze mną. On Ją urabia tak jak urabiał mnie.
Ona juz na niego pracuje, nie wychodzi na imrezy, nie spotyka sie ze znajomymi.
Dwa razy już zdążyła być w ciąży i poronić. On strasznie chce mieć z nia dziecko...
Mówi jak kocha dzieci i takie tam bajery...
Oczywiście to Ona chciała z nim zerwać...
Facet boi się, żę ona może Go rzucić. Jak wpakuje Go w dziecko to nie bedzie miała co zrobić.
On Ją w sobie rozkochał tak jak mnie.
Chciała, żeby do męża zadzwonić bo wyładował sie Jej telefon. Zadzwonił syn.
Po ktorymś telefonie, puściła mi na głośnomówiący... mąż tłumaczył Jej że tak jakoś wyszło że nie mógłpowiedzieć Jej o tej pozostałej dwójce dzieci, że nie chce być ze mna, żę chce być z nią, a przyjechać tam nie chce bo nie chce mnie widzieć.
Dała mi swój numer telefonu.
Oczywiście mąż nagadał Jej że ja jestem wariatka.
Wtedy jak mnie pobił to że to ja na niego napadłam.
Wiecie co boję się przyszłośći, bo kochałam Go. Może gdzieś jeszcze w głebi do dzisiaj. Teraz widzę, że dobrze, że mam to za sobą.
Boję się trochę Jego zemsty. Ja mu się wyrwałam, to teraz wstawia Ja na moje miejsce.
Muszę dojść do Siebie.
Ile on chce mieć tych dzieciaków, kiedy Ja się z tego koszmaru obudzę?

Własnie mi mąż wyznał, że Ja kocha.
Właściwie to on się stara, po prostu Ją kocha, tak sobie mnie razem z "Kicią" mnie obrobili.
Tak, jestem teraz w okropnym stanie. On mnie tak rani, on chce mieć z nią dzieci, bo tak bardzo Ją kocha.
Kazałam mu zabrać reszte swoich rzeczy z mieszkania. Zrobi to później...

Eeee,  z tą miłością  jego do niej wcale nie byłabym taka pewna, nie mylmy oszołomienia, pożądania z miłością.

Mój mężulek też zostawił mnie i dziecko dla młodszej, twierdził że ją kocha, latał z jej zdjęciami po naszych znajomych, złożył pozew rozwodowy, do mnie mówił, że mnie nienawidzi, nie kocha, żałuje, że mnie poznał, wielokrotnie wyzywał, poniżał, chciał zamknąć w szpitalu psychiatrycznym, porzucił swoje dziecko, dziecku tamtej kupował drogie prezenty, polubił.
I CO?
Teraz ja jestem w pracy, on dzwonił dziś 3 razy kiedy wracam bo tęskni, codziennie widzę i słyszę  że mnie kocha, że jestem najwspanialsza. I tak już od roku.

Więc sama widzisz. On narazie nie myśli zwojami mózgowymi, za niego myśli dolna część ciała, te statystyczne 17 cm.

Wyluzuj, rób swoje, złóż pozew na alimenty na czwórkę dzieci,  a nie zaniżaj na kwocie, zobaczysz jak  ich miłość osłabnie, w tempie błyskawicznym.

Nie, oni raczej planuja wspólna przyszłość. On bardzo chce miec z nia dziecko.
Ja urodziłam, ona w tym czasie dwa razy poroniła. Może też tego dziecka chce.
Mąż jawi mi sie teraz jako okrutny człowiek.
Kiedy mnie mówił, że " mam coś z tym zrobić" - czyli z ciążą, z nią starał sie o dziecko, ktore straciła.
Więc gdybym mu uległa, sama żyłabym w przeświadczeniu że zabiłam własne dziecko a ona chodziłaby z brzuszkiem...
Te wszystkie jego przedstawienia, że z nią zerwał - to kłamstwa. Tak naprawdę to ona wyrzucała jego.
Czyli on tak cały czas grał, udawał. Mnie płakał, że gdyby zaszła w ciążę to chyba wylądowałby w psychiatryku
Nic dzisiaj nie spałam, tak znowu coś się zawaliło.
Oczywiście, słysze teraz jaka ona jest dobra, jak o niego dba, że chyba nie uważam, że nie mam sobie nic do zarzucenia itp.
Nie, nie mam sobie nic takiego do zarzucenia co zasługiwałoby na takie traktowanie.
Nie jestem święta, ale na to co on robi mnie i zrobił dzieciom nie ma usprawiedliwenia- ma nadzieję, że nie jestem w błędzie

Po tym co zrobił, nie myslę o jego powrocie.
Dla mnie to on ma jakieś zaburzenia osobowości. Stał się nieobliczalny. Boję sie zemsty w postaci ograniczenia finansów na dzieci. Już dzisiaj mi to pokazał.
No bo cóż on jeszcze może zrobić, żeby mi dopiec.
Chyba do zabójstwa nie jest zdolny.

Piszesz o ograniczeniach finansowych.....zabezpiecz dzieci.....alimenty muszą być przyznane sądownie!!!
I tu nie ma zmiłuj.....Twój jm ma dzieci - całą czwórkę .....i ma zobowiązania!!!!

Głowa do góry Bet....będzie dobrze

Masz czas i prawo aby wszystko przemyśleć. Decyzja o rozwodzie musi być świadomie przemyślana i nie może wynikać z chęci zemsty a jej odkładanie wcale nie jest niczym złym. Ja też nie byłam pewna czy chcę rozwodu, dlatego wystąpiłam w pierwszej kolejności z pozwem o alimenty, bo jeszcze mąż przez 4 miesięce w ogóle nie dokładał się do utrzymania dziecka. 

Jeśli Twój mąż ma dziecko lub chce mieć je z inną kobietą, to raczej masz duże szanse na rozwód z orzeczeniem jego winy. Takie rozwody na pewno są trudniejsze, bo jest to wojna pychologiczna ale warto zawalczyć i próbowoć udowodnić wine rozpadu małżeństwa ex.

bet, faktycznie wariat, zatrzymanie kochanki dzieckiem, nawet mi jej żal, bo pewnie za chwilę będzie płakać, że "jej cudowny miś, który tak ją kochał" zostawi ją w ciąży albo z małym dzieckiem. Jak można być tak głupim i wierzyć w miłość do dzieci, jak do swoich się nie przyznaje? Za naiwność płaci się dużą cenę.

Walcz o siebie i o dzieci, ja bym Ci jednak radziła wystąpić o alimenty, dla Ciebie liczy się każdy grosz, a on już zaczyna kombinować z kwotą płaconą na dzieci i pewnie będzie kombinował coraz bardziej.
Życzę Ci dużo siły.

Bet.....ta dziewczyna ma 21 lat!!!! Czy ona się uczy? Czy ona ma rodziców? Jest młoda i tak strasznie naiwna.....

Bet Kochana roztrzęsienie jest naturalne. Zmiany nastrojów...huśtawki. Psycholog jak najbardziej. Zawsze jest to jakieś psychiczne wsparcie.

Taaaa pewnie....bo to przeciez Twoja wina że Cię okłamał. Kłamał bo był nieszczęśliwy. On się starał a potem z tej rozpaczy Cię zdradził. A teraz z rozpaczy chce zrobić dziecko 21 latce.....
Bet to są usprawiedliwienia przed samym sobą.
Starać się to znaczy wziąć odpowiedzilność za rodzinę. Starać się to udać się do terapeuty jeżeli jest kryzys albo zabrać żonę na Kanary żeby rozpalić namiętność.

Co do spraw sądowych to jeżeli nie czujesz się gotowa na rozwód to nie musisz teraz. Przecież Tobie się nie spieszy tylko jemu
Zadbałabym o alimenty na dzieci. Pamiętaj tez że masz prawo walczyć o alimenty także na siebie!
Nie ufaj mu....bo jego słowo jest nic nie warte....może przestać płacić w każdej chwili. Zadbaj o siebie i dzieci. Zabezpiecz się bo to ważne.

pozdrawiam ciepło:)

Droga Bet bardzo Ci współczuję. Uważam, że powinnaś zabezpieczyć swoje interesy jak najszybciej. Kiedy urodzi się dziecko pozamałżeńskie, będzie miało ono prawo do wszystkiego tak samo jak obecne wasze dzieci. Nie wiem czy byłoby dobrze sporządzić na ten czas rozdzielności majątkowej, miałabyś gwarancję do połowy obecnego majątku. Jęsli czuje się winny to dobrze byłoby wykorzystać to w twoim interesie i sporządzić akty, np darowizny na Ciebie, rozszerzenie wspólności majątkowej.Często w pierwszym okresie zauroczenia faceci są zdolni do wyrzeczeń, potem już jest walka o przysłowiową łyżeczkę.Ja po tym jak mąż mi oświadczył, że zakochał się w innej (zdrada emocjonalna) prawie natychmiast wykorzystałam sytuację i w miarę satysfakcjonujący sposób zabezpieczyłam interesy swoje i moich dzieci. Głównym motorem była myśl o złapaniu męża przez jakąś cizię  na kasę , bo tego mu nie brakuje. To moje rady, ale sama wiesz jak najlepiej postąpić.

Dla mnie właśnie to porzucenie dziecka było i jest najbardziej bolesne.
Nie rozumię jak ktoś może mówić, że kocha bardzo swoje dziecko i widzieć się z nim tylko raz w tygodniu ok.30 minut w czasie jazdy samochodem. Tak naprawdę ojciec dziecka w ogóle nie zna swojej córki a kocha ją na swój sposób. 
Mój jeszczemaż w swojej nienawiści do mnie wraz ze swoją matką chcą mi odebrać prawie 16 letnią córkę ale ona wie, że bardzo ją kocham.

Dzisiaj jest mi już trochę lepiej, ale wciąż czuję ten niepokój.
Dlaczego nigdy nie przyszło mi do głowy, że coś takiego może się wydarzyć. Jakby ktoś jakieś 5 lat temu powiedział mi, że zostanę uwikłana w taką historię i zostanę sama z 4 dzieci, pomyślałabym, że to jakiś żart, że takie rzeczy się nie zdarzają.
Tak szybko można zniszczyć małżeństwo, rodzinę.
Ja wiem, że wiele osób tłumaczy sobie, że każdy ma prawo do miłości. Tylko tak łatwo jest się zakochać i rzucić przeszłość. To zaczyna być tak powszechne i akceptowane społecznie...
Ona ma dopiero 21 lat i wiąże się z facetem obciążonym czwórką dzieci!, 18 lat starszym od niej.
Jest zepsuta, ale mogłaby jeszcze ułożyć sobie życie, mieć zwykły dom, rodzinę.
Mąż miał kasę, ale teraz jest coraz gorzej. Gdyby to się tak nie potoczyło, nie byłoby źle.
Te wszystkie jego kłamstwa, to już nie są ważne, ale to, że tak usilnie próbuje mieć z nią dziecko - to jest dla mnie największym szokiem i najbardziej mnie przeraża.
Może jakiś mężczyzna na tym forum potrafi mi wytłumaczyc, czy to normalne, czym on sie kieruje.
Jego absolutnie nie stać na utrzymanie dwoch domów i pięciorga dzieci.

Pe, masz racje...
tak dobrze rozumiesz innych
Myslę o przyszłośći, ale wiesz jak to jest ciężko z takim małym dzieckiem, a co z pozostałymi.
Trudno mi jest ruszyć z miejsca, ale dobrze, że póki co mam wsparcie nawet w teściu, który raczej był mi nieprzychylny. U niego jestem oficjalnie zatrudniona ( pensji i tak nigdy nie dostawałam, a moje zarobki szły do męża na konto).
Jednak troche odżyłam, super sobie potańczyłam w ostatki i to mnie lekko odstresowało. Poczułam sie kobietą i zobaczyłam, że bez niego można bawić się bardzo dobrze.
Właściwie to na pewne zmiany w moim życiu nawet się cieszę.
Ja rozumiem, że jak ma inną na moje miejsce to sie we mnie odkochał, to nie istnieję. Tylko te nasze ukochane dzieci, co z nimi. Tak bardzo je kochaliśmy wspólnie. Przecież ja mu ich nie zabrałam.
On kiedyś żył tymi dziećmi. On tak jakby zdradził również te dzieci.

Nie chcę się poddać. Przychodzi do mnie moja Ciocia, bardzo mi pomaga, ale boję się, że tego nie wytrzyma.
Bardzo dzisiaj źle się czuła. Mama ma 74 lata bardzo dużo pracuje.  Chce dobrze, ale strasznie dobija mnie psychicznie. O wszystko mnie wini, straszy, że nie dam sobie rady. Tylko co ona ode mnie chce. Przecież wiecie, że jak facet chce inną to mnie już nie ma.
Wciąż mówi mi co ja mam zrobić, jest ciągle ze mnie niezadowolona.
Mam już dosyć jak ciągle ktoś chce mną sterować. Tresurę i karmienie romantyczną miłością miałam przez kilkanaśćie lat.
Czasem mam wrażenie, że moja mama i mąż są podobni. Ciężko w takich warunkach przetrwać.
Ci co znają moją mamę wiedzą na co ją stać, ale ja potrzebuję wsparcia!
Ona nie dopuszcza do wiadomości, że tu już nie ma czego ratować. To jest koniec.
Ja też nie chciałam sama wychowywać dzieci, ale nic na to nie poradzę.
Martwi się o mnie, ale żyje przeszłością. Mówi mi, że muszę o niego dbać, być dobra, że Ciocia ma do mnie nie przychodzić. To jest takie smutne...
Czuję się czasem winna, że przeze mnie ma problemy. Szkoda mi jej, ale jak ją widzę to ciagle się z nią kłócę.
Ona potrafi doprowadzic mnie do rozpaczy. Mówi mi takie okropne rzeczy, chce chyba żebym sie poddała.
Tylko co to zmieni? On już do mnie nie wróci.
Mąż chyba też chodzi do jakiegoś psychologa.
Pewnie nie mówi mu całej prawdy. Mam wrażenie, że próbuje się usprawiedliwić, że psycholog mówi mu, że do zdrady dochodzi kiedy w małżeństwie dzieje sie coś złego, że wina leży po obu stronach.
Mężowi wszystko musi się w życiu układać. 
Wpadłam w straszną rozpacz kiedy dowiedziałam się o chorobie córeczki. On też to bardzo przeżył. Bardzo płakał. Straciłam wiarę w siebie jako kobietę.
Bardzo ciężko jest się kobiecie pogodzić, że urodziła takie chore dziecko. Czuje się gorsza.
To wszystko trochę nie pasowało do jego wizji sukcesu.
Potem zaczął spotykać się z tym swoim 21 letnim kumplem. W towarzystwie młodych ludzi brylował. Uciekł od problemów.
To co ewentualnie przegapiliśmy to terapia, kiedy dowiedzieliśmy się o chorobie małej. Tylko to juz wszystko jest przeszłością.
Mała w dzieciństwie najprawdopodobniej będzie musiała mieć przeszczep nerki. Mogę ją stracić. Torbiele mogą pojawić się również w innych narządach. Nie chcę o tym już myśleć.

Tak naprawdę nawet nie wiem co powiedzieć:(( Bardzo zasmuciła mnie Twoja historia a jednocześnie Ty, Twoje zachowanie, klasa i mądrość zachwyciły mnie! Boże jesteś tak cudowną kobietą, dzielna, zorganizowana, super. Na pewno uda Ci się zrealizować wszystko o czym marzysz, po prostu MUSI!!!
Wiele to nie wniesie, ale będę trzymała kciuki i życzę wszystkiego naj!!!
I pamiętaj, że do człowieka WSZYSTKO co zrobi wraca ze zdwojoną siłą, na pewno odpowie za to co zrobił! Pozdrawiam serdecznie:)

Muszę przyznać, że to raczej męska psychika i biologia działa na jego głowę. Wydaje mi się, że w genach mamy zapisane "zapłodnić jak najwięcej kobiet - zostawić jak najwięcej swojego kodu genetycznego". Ale przecież gdzieś też jest zdrowy rozsądek. Tego właśnie mu zabrakło dlatego, że pewnie inny ważny (dla mężczyzn) obiekt jego ciała (nie muszę mówić co) podpowiada mu co ma robić. Człowiek musi odpowiadać za swoje czyny. Powinien powisieć trochę za swoje dzwonki na głównym placu w mieście to może by drugi przemyślał co robi.

Martyrs, bardzo zaciekawiła mnie twoja wypowiedź.
O co chodzi z tym żonglowaniem dziećmi?
Jeśli uważasz, że chcieliśmy mieć czwórkę dzieci, to odpowiem Ci  - NIE
Jeśli uważasz, że wrobiłam go w dzieci, to odpowiem Ci tak - w jedno ( było to nasze drugie dziecko)
On wiedział, że mogę zajść w ciążę, za każdym razem.
Nie będę opowiadać ze szczegółami jak to się stało, jak zaszłam w ciążę z czwartym, ale powiem Ci teraz z perspektywy czasu, że mąż był rozbuchany seksualnie ( jest chyba do tej pory )
Poza tym, dla niektórych dwójka dzieci to już dużo...
Znam ludzi, którzy mają sześcioro bądź ośmioro i dobrze żyją ( lekarze)
Powiedz mi co robię źle, co robić żeby jak to mówisz nie żonglować dziećmi.
Podejrzewam, że moge popełniać wiele błedów, mam swoje emocje. Za mną bardzo wiele.
Jesteś mężczyzną, nie wiesz jak to jest być samej w ciąży, kiedy mąż ani razu nie zapyta jak dziecko.
Kiedy wyjeżdża z kochanką po SPA, hotelach, za granicę na wczasy, a na dzieci nie ma pieniedzy ( sory - ma 500 zl na 10 dni. Teść pokazał mi jego wyciągi z konta - 20 tys w dwa tygodnie )
Tak, należało mi się. Byłam głupia i jestem nadal.
Pracowałam na jego konto, dorabiałam się z nim wspólnie. Chociaż miałam powodzenie nawet nie śmiałam spojrzeć na innego. Mąż wbił mi do głowy, że męża czy żonę ma się na całe życie. Jeszcze wyznawał zasadę, że pierwsza dziewczyna z którą się spało jest twoja żoną na całe życie. Drwił z innych małżęństw, które właśnie takie nie były.
I co, co z tymi Jego wiekimi zasadami.
Tej dziewczynie teraz też wmawia takie same. Po co, żeby od niego nie odeszła, bo jest baaardzo atrakcyjna.
I wiesz co, jemu w tym małżęństwie było dobrze.
Nie powielałby teraz takiego samego schematu, nie żył z nią tak jak ze mną, nie próbował usidlic ją dzieckiem ( bo mnie usidlił i tak jak pisałam stałam się jak świętoszka - wszystko z mężem)
Ja mu się postarzałam, nie pasowałam do jego pięknego Q7, jeszcze problemy zdrowotne córki, no i żona okazała się nie być taka uległa jak ona. Chociaż wczesniej mówił mi, że lubi jak mu się nie daję i stawiam.
To wszystko jest trudno wytłumaczyć, w naszym małżeństwie ja nie widziałam dla siebie perspektyw, ale między nami była chemia. Bez tego co jest teraz nie zdecydowałabym się na odejście.
Ja mu się trochę nie dziwię, ona jest strasznie pociągająca, nie mają przykrych wspomnień, problemów, są sami dla siebie, mają pieniądze, ona wyciągnięta z dna, robi mu kanapeczki, śniadanka - bawi się w dom.
Bez niego w domu jest spokojniej, ja nawet nie potrzebuję zbytnio jego pomocy. To jedno dziecko, które tak chciałam nieźle daje popalić!
Potrzebuję jego pieniędzy na dzieci! Nie będę udawać, że tak.
Bo byłam głupia, bo przez te lata ufałam jak głupia, pracowałam głupia na niego ( nie pozwolił mi na nic więcej)
Ja jestem z tymi dziećmi non stop. On czasem widzi je 5 min w tygodniu ( pracuje piętro niżej!) Ale może to i lepiej dla nich, bo się przyzwyczaiły, że jesteśmy sami.
Mnie zależy, aby miały podobny standard życia jak kiedyś.
Rozumiem, że mnie nie kocha.
Ja też mogłabym zostawić go z dziećmi i zamieszkac z innym. Czy on żonglowałby dziećmi, co to znaczy?
A głupia jestem nadal, bo powinnam spalić jego rzeczy, a jego dziewczynę zwyzywać. A ja wciąż głupia sobie wmawiam, że trzeba dobrze żyć ( cokolwiek to znaczy), walczyć o zabezpieczenie finansowe dzieci, pracować i nie zwariować.
Jego siostra jest wdową  - ma 3 dzieci, moja ma 3 dzieci, on ma 2 siostry. Czwóka dzieci to nie jest problem...

Aha, potrafię być bardzo niemiła, nie zawsze jestem grzeczną dziewczynką. Walczę o to co jest dla mnie istotne i myślę, że jestem dla mężą teraz jego zmorą. Kiedyś walczyliśmy w jednym szeregu, nigdy nie myśłałam, że tak będzie.
Tak, mój mąż jest nadzwyczjany, genialny. Potrafi tak pieknie uwodzić. Po 20 latach nadal go kochałam i strasznie czekałam na jego dobry chumor, ale jak go miał było cudownie. Potrafił być wesoły, czuły... tak jak jej teraz po fajnym seksie kupował prezenty. Do końca pewne aspekty wspólnego życia były super.
On wszystko z nią powiela!
Najawiększa Jego wada, nie szanuje ludzi. Nigdy nie słyszałam, żeby o kimś dobrze mówił.
Mnie o niej, że jest głupia i zje....  i jeszcze inne epitety, do ojca, że jest debil i zje....
Do mnie właściwie to samo... I ciagle do wszystkich spier....
Przykro jak wielka milośc kończy się jakimś rynsztokiem ...
Ciagle ktoś mi mówi, że jestem super, że sobie świetnie radzę.
Ja nie zawsze to czuję, mąż patrzy na mnie jak na śmiecia. Może ty masz rację, wreszcie ktoś oprócz męża mnie krytykuje, bo mama to tylko kombinuje, żebyśmy się zeszli.
Często chcę zasnąć, umrzeć, albo uciec. Nawet myślałam, że tak byłoby dla dzieci lepiej.
Powiedziałam o tym najstarszemu synowi. Fajnie mi odpowiedział. Zrozumiałam, że im załeży abym była.
Chcą, abym nie odpuściła z finansami, chcą żebym się pozbierała, liczą na mnie.
Syn powiedział też: mama gdyby ciebie nie było tata kupowałby nam ciuchy w second handzie a sam chodził w koszulkach z Bossa.
W życiu miałam już wiele trudnych sytuacji. Teraz mam jeden cel. Zacząć dobrze zarabiać, żebym nie musiała żebrać o pieniądze na dzieci i żeby żyły na takim jak kiedyś poziomie.
Jak się na coś uprę to osiągnę swój cel!
I fajnie, że jest czwórka, to mnie przeraża, bo nigdy tego nie planowałam, ale też cholernie cieszy!

Ja również jestem pelna podziwu dla Twojej mądrości To jest czas dla Ciebie i na Twoje marzenia:) Masz pomysł to realizuj go!!! Jak największa niezależność finansowa da Ci spokój i poczucie bezpieczenstwa.

Co do Twojej mamy...To już starsza osoba. Jest jej trudno zaakceptować sytuację. Nie dociera do niej to co się stało. Wiem że łatwo to się mówi ale...nie przejmuj się tym. Dotrze ale z czasem.

piszesz:
"Tylko co to zmieni? On już do mnie nie wróci."

To nie jest tak że on nie wróci tylko Ty go juz nie przyjmiesz. Nie postrzegaj siebie Bet jako ofiary. Ty nią nie jesteś. To twój jeszcze mąz nią jest!!! Ale biedak jeszcze o tym nie wie. Dowie się w swoim czasie. Sam sobie skomplikował życie, komplikuje dalej...przyjdą i konsekwencję.

Co do Twojej córeczki..bardzo mi przykro że jest chora....napisz prosze co jej dokładnie dolega? Coś z nerką tak?

ps: nie będę komentować wczesniejszego wpisu bo martyrs sam się skomentował

dlaczego ?
możesz rozwinąć myśl ?

Kochana Bet...dzieci to prawdziwy skarb! A czwórka to nie szok a niesamowite szczęście! Jesteś bardzo dzielna że potrafisz tak to wszystko pogodzić! Masz cudowny dom i rodzinę i masz dla kogo żyć i walczyć

Brzmi bardzo poważnie....:(  Jesteście już na liście do przeszczepów? Jak długo można czekać?

Bet oczywiście że coś się dzieje po coś. Zawsze jest przyczyna. Czasem tylko potrzeba czasu by ją poznać.

A ja uważam że Martys nie ma racji. Znam sytuacje w których rodzice się rozstają ale oboje angazują się w opiekę nad dziećmi. To się nazywa odpowiedzialność, dojrzałość. Twój mąż tak jak piszesz...uciekł od problemów, zapragnął motyli w brzuchu.
Ale wierz mi Bet.....ta dziewczyna jest za młoda. Pozatym od samego początku ta relacja budowana jest na kłamstwie. Twój jm nie był w stanie nawet powiedzieć prawdy o swojej rodzinie....Nie myśl o nich.

Przytulam mocno!!! Jesteś mądrą wartościową kobietą! A twoje dzieci mają ogromne szczęście że mają tak cudowna mamę!
Pozdraiwam ciepło

Pe, mała nie jest póki co na żadnej liście do przeszczepu.
Nerki jeszcze pracują i nie można na zapas zarezerwować sobie kolejki. Jak zaczynają się problemy z funkcjonowaniem nerek, dziecko przechodzi na specjalną dietę ( uciążliwa do utrzymania - chyba bez nabiału itd.) i z pewnościa dostaje jakieś leki.
Udaje się podobno w ten sposób przedłużyć pracę nerek nawet do dwóch lat. Chyba wówczas jak nerki właściwie przestają pracować umieszcza się na liście oczekujących na przeszczep.
Najalpsze sa przeszczepy rodzinne. Tylko wielkość nerki od dawcy tez jest istotna. Nie powinna byc zbyt duża.
Właściwie to nie powinnam się w tym temacie wypowiadac, nie jestem lekarzem.

Co do męża, to zaczyna się walka. Wiadomo co to znaczy

chłopcze, co ty bredzisz ?

masz chyba jakieś poważne problemy ze sobą...

Może Martyrs postąpił tak samo, podobnie więc naskakując na BET broni się przed wyrzutami sumienia.