Miłość trwa

Zgadzam się z Tobą, że kogoś takiego nie ma i kogoś takiego lub czegoś nie szukam. Ale też nie odrzucam tego co przynosi mi los. Zwłaszcza jesli chodzi o "drogę". Myślę bardziej o duchowym nastawieniu. Ktoś otwiera Ci oczy, na to, że to co wydaje ci się tragedią może być po to, aby Ci pomóc, jeśli odpowiednio to zdarzenie wykorzystasz.                                                                                    Może przez lata twkiłabym w coraz to większym współuzależnieniu, traciła siebie, była coraz bardziej przygaszona. Teraz jest we mnie lęk. Ale jest też nadzieja, że go pokonam.

Boszszsz, bet!
rozmiekcza?
obraz kochajacego ojca ?
mezczyzna z dzieckiem w ramionach?
Jest gorzej niz myslalam.

Ja Ciebie prosze, bet , ten mezczyzna, ktorego nam tu opisujesz NIE JEST dobrym ojcem, ktorego widok moglby Cie rozczulac.
Znam to uczucie, jest piekne. Ale szukasz go u niewlasiciwego .

Chyba dopoty, dopoki sama przed soba sie do tego nie przyznasz, nie ruszysz z miejsca

Ej, ale chwila. Ja pisze ogólnie ...!!!! O mżęzczyznach. Nie facetach , którzy mężczyzn udają. Nie chodzi o podróby!!!

Byłam wczoraj na pierwszej terapii w grupie. Samo słuchanie innych pomaga. Wskazówki, które daje terapeuta innym odnieść można do każdego. Obojetne czy mąż jest uzależniony czy nie, ja potrzebuje pomocy.  Z mężem nie pozostaje nic innego jak rozwieźć sie najpierw z myśalch, w głowie. Potem mam nadzieję, że jakoś to pójdzie. Bardzo jestem smutna. Chce mi się płakać. Płaczę. W kwestiach finansowych czuję się oszukana. Jednak kombinuje, żeby na dzieci było jak najmniej. Nienawiść do żony przekłada się na dzieci. Będę walczyć.  Kłamał wczesniej to co nagle miałoby się zminić, żeby nie oszukiwał w dalszym ciągu. Traktuje mnie z pogardą, kpiną, arogancją. Przykre , że trzeba walczyć z mężem, z ojcem dzieci o każdy grosz. Chyba jak wiele osób w takiej sytuacji chciałabym wyjechać. Daleko stąd. Ale co zmieni ucieczka. Zresztą taką ucieczkę należałoby przygotować. Nie stać mnie. Dzieci szkoła, mała ma tu tarpię.  Ale może chociaż uciec myślami. To pożęgnanie jest takie trudne...                                                                                                                             Nie ma innego wyjścia w obecnej sytuacji. Bardzo mi przykro. Mojego małżeństwa już nie ma. Nie czuję więzi, jakichkolwiek pozytywnych uczuć wobec mnie mojego męża. Czuję się odepchnięta, zapomniana i znienawidzona. Jakbym była całym złem tego świata.                                                  Tak wygłada miłość. Przysięga małżeńska, odpowiedziałność. Miłość ojca do dzieci. Ta radośc po narodzinach, to przytulanie i obejmowanie. Słowa " kocham Cię" sponiewierane i bez wartości.            Szczęście budowane na moich łzach.

Nie ukrywa pieniędzy , ale liczyłam że będzie zostawiał na dzieci więcej. Wiem, że w porównaniu z innymi to i tak zostawia " majątek", ale stać go na więcej. Teraz znowu wpadło mi kilka mega zleceń.   Na uregulowaniach prawnych lepiej nie wyjdę. To jest pewne. Niestety.

Headstrong, no ja nie wiem. Wykazuje duże koszty. To bardzo ryzykowna gra. Może być lepiej , a może być katastrofa. I nie zmienię tego szybko. Tak mam większe pole manewru. Jeden tydzień zostawi więcej, inny mniej. Ale to zależy głownie od moich starań. Od rozmowy. Do dzieci nie jest mi potrzebny. Po prostu uważam , że to on dużo traci nie spędzając z nimi czasu. Zawsze można rozmawiać. A mam teraz możliwości. Próbuje robić pozory, że " utrzyma " dzieci. Jak sąd zasądzi alimenty, to powie mi, dostałaś tyle ile się należy. Uważam, że nie warto. Dla mnie to na razie jak strzelić sobie do własnej bramki. Nie teraz. Kredyt za dom będzie płacił, bo jemu też się nie opłaca, żeby go zlicytowali. Za średniego zapłaci za szkołę, busa i pojedzie z nim na zakupy, bo on utożsamia się z nim. Dla małej jeszcze też coś tam. Zostają mi najstarszy i najmłodszy. A z tym dam sobie jakoś radę. Zależy mu na tym, żeby dzieci jakoś wygłądały. Na pozorach , że jest "super tatuś", że nie jest taki najgorszy. Muszę tylko nie podchodzić do tego emocjonalnie, ale biznesowo. W życiu nie ma bez stresu. W pracy też mam to samo. Negocjacje, rzeczowe argumenty.

Oj Bet, aż mi ciężko ;-(

Wydaje mi się, że jesteś zastraszona przez to jego gadanie: masz tyle ile chciałaś.

Ale to gadanie możesz przełożyć na swoje korzyści, strach ma duże oczy.
Ja nie nalegam, wiesz o tym ale wiem, że strach, niepewność jutra  potrafi wyolbrzymić, zniekształcić obrazy.
Skoro on tak mówi to w czym problem: postaraj się o to abyś miała tyle ile chciałaś. Pamiętaj, że alimenty wylicza się nie na podstawie dochodu, którego on może w ogóle nie wykazywać a sądy  rodzinne w Polsce nie są już tak naiwne jak kiedyś.
Alimenty zasądza się na podstawie możliwości zarobkowych rodzica(a Twój mąż ma duże możliwości), poziomu życia do którego dzieci są przyzwyczajone, dziecko nie może cierpieć bo tacie zachciało się drugiej młodości  i niuni na utrzymanie.
Możesz uzyskać dużą kwotę i potem jemu powiedzieć: masz ile chciałeś.
    On jest sprytny i bojący, nie będzie kombinował firmy na słupa,  na ojca bo boi się utraty samodzielności, chyba zgodzisz się ze mną? Ojciec w każdej chwili zakręciłby mu kranik z kasą a wtedy żegnajcie niunie.
Przepisując firmę na kogoś aby uniknąć płacenia alimentów sam sobie stryczek przygotowałby, on to wie a Ty tego nie widzisz, widzisz strach, który on Ci serwuje. Wiesz jaka jest kolejność egzekucji alimentów? Najpierw należności wobec Skarbu Państwa, potem alimenty dopiero później kontrahenci. Tak to idzie. Najpierw Państwo potem dzieci, więc aby utrzymać firmę i swój status musiałby zapłacić alimenty.

Sądzę i pewnie dziewczyn  również poprą mnie w tej kwestii, że powinnaś iść do innego prawnika aby pokazał Ci inny punkt widzenia, inne możliwości bo u tamtego usłyszałaś, że alimenty i rozwód to danie wolności mężowi, czy to nadal dla Ciebie argument aby NIE? Czy dlatego nie chcesz ruszyć sprawy bo to oznaczałoby koniec fikcyjnego małżeństwa?
I te stwarzanie pozorów "super tatusia"...
   Super tatuś chodzi z dziećmi do kina, na spacer, czyta książki na dobranoc, przytuli gdy berbeć płacze, zmieni pieluchę, poda mamie kawę rankiem, przyniesie z piekarni ciepłe bułeczki na śniadanie, zawiezie do szpitala gdy dziecko nogę skręci,  pomoże w lekcjach, jak nie ma kasy to zamiast nowego gadżetu zabierze na ryby czy mecz, rowery,  chodzi na zebrania do szkoły, wpaja wartości moralne, kręgosłup moralny. Super tatuś jest gdy dziecko go potrzebuje. Co robi z tych rzeczy Twój mąż?
Bo mój wszystkie.

Twoje dzieci mają zamiast ojca  bankomat, czasem z niezaładowanym podajnikiem pieniędzy, który często się psuje ale to TYLKO BANKOMAT. Bankomat do wydawania kasy.

Rozumiesz?

Sama tworzysz mit super tatusia, żeby ludzie nie widzieli?
Wstydzisz się?
Przecież to jego wstyd, nie twój - to usłyszysz na terapii.

Nie wycofuj się, walcz o siebie i dla siebie i dzieci.

Strach ma wielkie oczy.

Mąż zastrasza bo sam się boi co postanowisz, wiesz?

Nie naciskam, sama dojrzejesz do decyzji.

ALE nie pogrążaj się znów w analizowaniu jego postępowania. To Cię wkręca w stany depresyjne.
Przed snem pij gorącą czekoladę lub melisę, naprawdę pomaga.

Po rozmowie telefonicznej. Negocjacje, hmm. Nie było elegancko. Chociaż jego chyba bardziej żżarły nerwy. Miał czarwone plamy. Potem zaczął wrzeszczeć na całą firmę idiotka itd. Mnie się jakoś udało. Chociaż nie było bezbłędnie. Po terapii z asertywności to mam nadzieję, że będę już całkiem opanowana. Właściwie to wolałabym, żeby on też był. Osiągnęłam dużo. Oczywiście obciłął 1/3, tak jak myślałam.                                                                                                                                     Przede mną 3 terapie. Dla współuzależnionych, z asertywności i jeszcze jakaś. Mimo tych nerwów w pracy też jakoś mi szło.                                                                                                                Wynegocjowałam jeszcze kupno butów dla syna. Może też dla córki. Ale jak nie mam w ręce to się nie cieszę. Już do syna dzwonił, żeby sobie wybrał na allegro.                                                                 Rozpisałam się o głupotach. Były nerwy, ale zdenerwowana jestem jeszcze bardziej jak nic nie   działam. Muszę mieć jakieś plany. Nawet takie na kilka miesięcy w przód.                                         Nie mogę się doczekać jakiegoś wyjazdu z dziećmi!!! Trochę się namęczę, ale lubię jeździć samochodem. A wyjazd z dziećmi - marzenie. Muszę zorganizować prąd u nas w górach, bo odcięli.    Na razie męża nastawiam na jakiś droższy wyjazd. To powinien być przeszczęśliwy jak wyjedziemy do nas. Dobra strona takich zmagań z codziennością, to że tyle nie myślę o tym co robi - chyba wcale. Tylko skupiam się na tym co mam osiągnąć i jak.                                                        Headstrong, dzięki za wskazówki. Pomogły mi w dziesiejszych zmaganiach. Nie byłam zastraszona.

Zenna, oczywiście wiemy, że nasze sprawy są dla nas najważniejsze, ale w praktyce różnie nam to wychodzi...                                                                                                                                  Psycholog zaproponowała mi, żebym sobie spisała na kartce męża wydatki. Ten luksusoswy apartament, hetele, pensjonaty, wyjazdy na narty, drogie rzeczy, iPhony, rowery, Hiszpanię, Maltę, meble, telewizor itd...  Kiedy będę się wahać, że może nie powinnam od niego tyle wymagać na dzieci to mam sobie zajrzeć do tej kartki. Nie dać się zmanipulować, walczyć o jak najwięcej dla dzieci. To jest mój obowiązek. Stanowczo, nie odpuszczać. Nam ma się żyć jak najlepiej. Łatwiej jest się otrząsnąć ralaksując nad brzegiem morza i bawiąc z dziećmi. Widząc ich radość, uśmiech.             Wysyłam go na zakupy do makro. I mieć spokój.                                                                             Wczoraj jak zadzwonił byłam u psycholog. Była zwdziwona jak rozmawiamy. spokojnie , łagodnie. On mi o tym, że wybiera się do tego naszego domu. Może zrobi tam sobie pokój i zamieszka. Coś zrobi tam koło domu, że to się przyda jakbyśmy chcieli tam zamieszkać, albo go sprzedać.                           "Chcieli tam zamieszkać" - dobry jest...                                                                                          Mnie to jest na rękę. W razie czego będę miała mniej do zrobienia. Wejść mogę z każdej chwili, bo to jest też mój dom. Kredyt spłaca.                                                                                                      Zenna, musimy pamiętać, zę nie utaraciłyśmy żadnej rodziny. Jest inna niż ją sobie wyobraziłyśmy. Twój mąż zostawił rodzinę. Ty masz ją nadal. Jest po prostu inna i nic na to nie poradzimy. Cieszmy się z takiej jaka jest. Sczerze współczuję ty, którzy są dobrymi, kochającymi ojcami, a ich żony znajdują sobei innego. Oni tracą często całą rodzinę. Żonę, dzieci.                                                     Mężowi w niczym nie ufam. Jest teraz jakby po drugiej stronie. Zawaliłam z feriami. Powiedziałam mu nawet , że dzieci nie pojechały przeze mnie, bo dałam mu się zbajerować. Teraz jak będzie mi się skarżył jaki jest biedny to zaraz spojrzę na moją karteczkę...

Zenna, rozmawiałam przed chwilą z siostrą. Nie rozumiem co mną kierowało przez te lata. Co działo się teraz. Mnie w tym małżeństwie nie było. Ja byłam cieniem. Dlaczego?!!! Co jest ze mną nie tak? Jakie praktyki stosował mąż i prawdopodobnie nadal stosuje, że tak potrafię zatracić siebie. Teraz podobno jestem bardziej sobą, bardziej tą dziewczyną, która była przed ślubem. I oprócz tych leków o przyszłość w pewien sposób czuję się lepiej. Nie lubię siebie w roli uległej. Byłam zwykle odważna, nie bałam się ryzyka. A teraz ? Czy to odpowiedzialność za dzieci tak mnie zmieniła. W sytacjach stresowych potrafię się mobilizować, ale jakieś poczucie stabilizacji usypia mnie totalnie.                                                 Co tak pociągało mnie w mężu. Podobał mi się od początku. Oczywiście nie chodzi o wygłąd. Odkąd pierwszy raz go zobaczyłam, jak szedł przede mną na egzaminy. Pamiętam w którym to było miejscu. Mam ten obraz przed oczami. Potem kiedy pierwszy raz zobaczyłam jego twarz. Jak na egzaminie odwrócił się do mnie i koleżanki i zapytał o pisownię czegoś tam. Czemu?                                           Czemu mało w siebie wierzę. Jak to się stało, że dałam się zepchnąć do takiej roli. Zamknąć w klatce.  O kim ja myślę.      Te moje zdjęcia z małżeństwa. To niemożliwe, że to ja. Niby nadal jestem żoną, ale mimo lęku próbuję się jakoś otrząsnąć.  Miewam okresy wycofania.                                                 Zenna, pozdrawiam Cię ciepło. Może kochanki chcą w nas widzieć żałosne żony, bo same czują się żałosne i ze zlansowanymi tyłkami. Nie wiem o co chodzi z tym tyłkiem.

Właśnie..I taka ta rola kobiety-matki..a mężczyźni? oni mają czas na wszystko ( śmiechu przez płacz warte ). Współczuję tego natłoku spraw i rozumiem jak to jest, że dzieci chcą na plac, a Ty nie masz siły..Współczuję..
a ztym,,zlasowanym tyłkiem"- tak mi kiedyś napisała w esemesie ta, która teraz mieszka w moim domu:)..że jak potrafię kochać to wszystko w moich rękach..że na życiu się nie znam...że ona umie kochać i jest kochana..że nigdy nie zrozumiem tego, co ich połączyło...fajnie no nie ?
Pozdrawiam bet i trzymaj się cieplutko pomimo tego wszystkiego

Ta narzeczona Twojego męża to jakaś chyba niepewna siebie, że mówi Ci takie rzeczy.                            Między mną i mężem to pawie noże lecą. Nie chcę się z nim kłocić. Wciąż mnie obraża. Powiedziałam mu, że dzieci potrzebują rzeczy na wiosnę. Mała nie ma butów. Idziemy dzisiaj na uroczystość rodzinną.  Zapytał jaką : napisałam, że bieżmowanie a potem przyjęcie.                                                                    On: może X - chodzi o średniego syna                                                                                                Ja: może, ma to dla Ciebie jakieś znaczenie w obecnej sytuacji. Nie interesujesz się dziećmi.                    Odp: znowu poga?skie cyrki na pokaz.wulgaryzm na pokaz!!! I pewnie wulgaryzm prezenty. fałszywe i parszywe fujjjjj! Nie każdego na to stać. "                                                                                       No i że się tam wybiera. "żałosna jesteś ale za to fałszywa i przebiegła. zawsze taka świńska byłaś. A tam, porozmawiamy sobie na "uroczystości".                                                                                   Jestem chrzestną córki mojej siostry. To jej bieżmowanie. Nie mogę być swiadkiem, bo żyję w grzechu, nie mam ślubu kościelnego. Dzieci się zapytałam czy chcą ze mną iść. Mogą zostać przed Kościołem. Córeczka idzie ze mną. Nie jestem fanatyczką Kościoła. Ale każdy ma prawo do swoich pogłądów. Rozumiem kiedy mieszkaliśmy razem, że robił mi sceny. Ale teraz? Nie dociekałam nawet nigdy jakiego on jest wyznania, bo ma prawo do prywatności. To jego sprawa. Ale każdemu bez względu na wyznanie należy się szacunek. Nie zanam innej drogi. Może nie wszystko mi się podoba. Ale to moja sprawa. Zostawił mnie z dziećmi samą. Pieniądze nie zostawia z własnej inicjatywy. Jeszcze ani razu nie było tak, żeby mi powiedział: masz na dzieci.                                                      Ale w przerwie między lizaniem krocza wydaje mi polecenia i próbuje zastraszyć. Mogłam mu wcale nie mówić. Skłamać. Ale dlaczego? Będę żyć jak chcę. Czyli ładnie sobie to wymyślił. Próbuje wbić mi do głowy przeświadczenie jaka jestem straszna. Parę tygodni temu: kocham Cię. A teraz jak go lekko zlewam to dowalić. Boli mnie to. Ciężko żyć, jak ktoś non stop truje jacy jesteśmy straszni. Za każdym ruchem można się zastanawiać, a może jestem fałszywa, a może jestem świnia. Przestać lubić siebie. Mieć o sobie zle zdanie.                                                                                              Wiem, że nie mogę brać tego do siebie. Wiem, że chce mnie zniszczyć. Może chory, może ma taki charakter. To bez znaczenia. Muszę ratować siebie. Nie mogę się dać pogrążyć. Skulić w sobie, być zastraszoną. Ale z drugiej strony ta jego chęć dominacji wpływa na mnie mobilizująco.

Bet!
Ty musisz wreszcie przestać przejmowac się tym co on mówi, w ogóle nie słuchać...rozłączać się, wychodzić z pomieszczenia!
Weż kobieto dobrego adwokata i wywalcz porządne alimenty!
Nie będziesz musiała żebrać na buty, czy cokolwiek inego!
I przede wszystkim sie nie tłumacz, że uroczystośc, ze to, że tamto!!!!!

Ja powiesiłam sob na lusterze w łazience i na lod?wce w kuchni słowa z terapii:

Nikt nie skrzywdzi mnie, jeżeli na to nie pozwolę,

jestem wartościowym człowiekiem i nikt i nic tego nie zmieni.

I czytałam to kilkanaście razy dziennie. Działało skutecznie.

A te smsy on niego to żałosne podskakiwanie niedojrzałego d....pka :-p

Byłam dzisiaj na terapii grupowej. I czuję się po niej dziwnie. Mam wrazenie, ze zrobiłąm tam z siebie kretynkę. To znaczy bardziej niepokoi mnie to, że myślę o tym , co ktoś sobie mógł pomyśleć. Czasem jakbym niedopuszczała tego co ktoś do mnie mówi. Nie chciała tego słuchać. Podobno go usprawiedliwam. Terapeutka mi mówi, on nie jest proszę Pani dobrym i kochajacym ojcem. Tacy tak nie postępują. A ja sobie myślę, że to nie prawda, że to pwnie ja go jakoś tak źle opisałam, ze nie jest taki zły. Przeciaż zosatwia na dzieci dużo w porównaniu z innymi. To nie jest zły. Słyszę tyle sprzecznych opinii. Bronię się przed tym, żeby o nim źle myśleć. Przecież ja muszę się kiedyś z tego uwolnić. Nie mogę go kochać. Nie wiem co czuję. Nie wierzę , żebym go kochała. Nawet tego nie chcę. Czemu go tłumaczę. On mnie nie szanuje, źle traktuje... Dlaczego muszę się tak pilnować, żeby nie tracić zdrowego rozsądku. Spojrzeć "trzeźwo" na fakty. Pocieszają mnie, że to drugie spotkanie, początek terapii. A ja mam czasem wrażenie, że dla mnie to taka terapia na pożegnanie. Taka, żeby się wreszcie na spokojnie z tym pogodzić, że to skończone. Nie żyć złudzeniami, nie łudzić się czymś co jest niemożliwe. A jest ciężko. Terapeutka zasygerowała mi, że te pieniądze to może być dla mnie taki pretekst do kontaktu. Jakbym miała je uregulowane prawnie to nie miałabym po co z nim się kontaktować, rozmawiać. Nie myślałam o tym wcześniej. No i wytłumacznie: "bo jest Pani współuzależniona". To ja znowu zła na siebie, że stałam się wspóluzależniona. Uświadomiła mi też, że to nie ja mam walczyć o byt dzieci, ale mamy to robić wspólnie z mężem. No dobrze, ale przecież nie mam nad nim kontroli. To jak sprawić, żeby on tak postępował...Trochę to chyba takie dobre rady - powinien - ale powinien robić też wiele innych rzeczy. Ja tak samo, co nie znaczy , że tak robię. Słowa z terapii docierają do mnie tak jakby po jakimś czasie. Nie od razu. Ale ogólnie to już czekam na następną. W kontakcie z mężem robię mam nadzieję postępy, ale te moje wewnętrzne złudznia, które wydaje mi się, że jeszcze się pojawiają mnie martwią, niepokoją. Zapominam pomyśleć co on robi. To jest cudowne. Niesamowita ulga, kiedy chociaż na moment staje się to dla mnie obojętne. Kiedy wteszcie śni mi się coś w nocy. Boję się tylko, że to dlatego, że on np z nią nie jest. Jak będzie się "bzykał", że będę to odczuwać. Wiem, że to niemądre, ale obawiam się tego.

Oj Bet, nie chcę pisać długiego posta ale nie wiem czy zmieszczę się w krótkim.

Na terapii usłyszałaś to co pisałyśmy Ci tutaj a przed czym tak bardzo się broniłaś i jeszcze trochę bronisz,
to normalne, dlatego nazywa się współuzależnieniem.
To co teraz przeżywasz nazywa się odrywaniem skóry na żywca, wiesz? Dlaczego tak się nazywa?
A no dlatego, że odkrywasz powoli bardzo boleśnie prawdę na temat swojego życia, męża, mechanizmów choroby, manipulacji, uzależnienia.
To jak odrywanie kawałków skóry z ciała na żywca, bez znieczulenia,
znieczuleniem na otaczającą rzeczywistość jest właśnie współuzależnienie, aby jakoś przetrwać w toksycznym otoczeniu, trującym powietrzu.
A tu nagle ktoś Ci uświadamia, że żyłaś w zakłamanej, zmanipulowanej rzeczywistości, nagle ktoś mówi, że to chore, że można żyć normalnie.
  Że bronisz go jeszcze? To też normalne. Dysfunkcja tak szybko nie odpuszcza, nie ma drogi na skróty. Nie rezygnuj.
  Zrobiłaś z siebie kretynkę? Bo co? Bo wyrzuciłaś z siebie co Cię boli?
Przecież po to tam poszłaś, po to jest terapia, przecież nie Ty jedna babrasz się w tym gooownie,
ważne abyś z tego wyszła i wzięła dla siebie co najlepsze.
Z kasą od męża terapeutka to ma raczej rację.
Z tym jego dobrym ojcowaniem też.
Nie miałaś w dzieciństwie ojca, nie masz stworzonego modelu zdrowej rodziny, być może dla Ciebie tylko dawanie kasy na dom bez zajmowania się dziećmi to dobre ojcostwo, dla nas nie, my znamy inny model ojcostwa.
Tak jak pisałam Twój to bankomat, uszkodzony.
I nie miej złudzeń, mąż nie będzie klaskał w dłonie i chwalił że poszłaś na terapię i zaczęłaś zmiany od siebie.
Będzie go rozsadzało od środka, będzie jeszcze bardziej wulgarny, złośliwy, dokuczliwy.
Wiesz dlaczego?
Bo uwolnisz się z jego mocy, jego pola działania, jego zasięgu podłości.
To powyższe również normalna reakcja, załamiesz się pod wpływem jego słów i zrezygnujesz to on wygra i z wytężoną siłą poczujesz jego podłość,
nie poddasz się to wygrasz.

Wiesz kiedy poczujesz naprawdę ulgę?

Kiedy przestaniesz go bronić w swoich oczach, kiedy uznasz swoją bezsilność wobec dysfunkcji zwanej współuzależnieniem, przestaniesz walczyć  wtedy zaczniesz dążyć do zmian.

Być może nie rozumiesz jeszcze powyższego zdania, (bo co to znaczy uznać swoją bezsilność, tego nie mogłam zrozumieć)
ale to też normalne, na tym etapie ważne bardzo abyś nie przerywała terapii i abyś współpracowała z terapeutką a nie z nią walczyła.

Ja wiem dlaczego,

ale ta moja wiedza nie ma przełożenia na Twoją.
Nie wiem tylko czy Ty  wiesz o tym.

Wiesz Bet
przeczytałam to co napisałaś w innym wątku i odpiszę Ci tak:
z Twojego wątku odeszło wiele osób i miało rację. Szczególnie Endi, myliłam się co do jej oceny ale zdanie zmieniłam. Dziewczyna ma rację.

Czy ja osobiście atakuję? Wyśmiewam? Czy zaatakowałam kogoś?  Ciebie? Alterego?  Wyśmiałam kogoś?
Mogłabym to zrobić, szczególnie w opisie Twojej sytuacji materialnej, ale nie zrobię tego chociaż znam inne fakty.
  Dziewczyno, nie przypinaj mi łatki innego użytkownika, wiele osób ma podobne problemy, dziewczyny, które sobie z nimi poradziły łatwo poznać po sposobie wypowiedzi.
Jestem po terapiach, i jestem z tego dumna wiesz? I nie wstydzę się, że mój mąż to alkoholik, wiesz?
O co ci chodzi?
A może masz gorszy dzień a kilka słów komentarza Cię irytuje? Cóż, to jest forum, wolność wypowiedzi, moje spostrzeżenia wynikające z Twoich wypowiedzi nazywasz osobistymi atakami?  Ostro? Nie, prawdziwie.

A przypadku Alter przydałby się odpoczynek od forum, czasem można przegiąć w drugą stronę, facet zapętlił się w swoich myślach, że chyba już sam zagubił sens. A z drugiej strony gdyby mój facet siedział tyle czasu na babskich forach posądzałbym go o brak narządów męskich.
Tobie też  radzono podobnie.
Faktycznie, bardzo się różnimy jak to napisała kochanka mojego męża tutaj.
Różnimy się tym, że ja jestem sobą, Ty grasz kogoś kim chciałabyś być ale strach ci nie pozwala, chcesz ale nie możesz i nie ruszysz do przodu wiesz? Daję sobie głowę uciąć, że za jakiś czas rzucisz terapię, zaprzestaniesz pracy nad sobą a on cię pochłonie.
Mój terapeuta i mój mąż na wspólnej sesji powiedzieli, że wygrałam bo mam jaja, wiesz? I nie obawiam się ich użyć.
Nie tylko chciałam coś, ale walczyłam.

Widać z daleka kiedy alkoholikowi na dupościsku pić się chce i zapije, podobnie ma się to u koalkoholiczek z terapią.
Długa droga przed tobą Bet, bardzo długa i wyboista.
Dla mnie szkoda byłoby życia analizowanie każdego szczegółu, pierdułki, po tysiąckroć przeżywanie tego samego, co robicie Ty i Alter. Pisanina, z której nic tak naprawdę nie wynika, słowotok.

Ja już tu nie będę zaglądała, szkoda mojego czasu. Wolę te kilka minut spędzić bardziej pożytecznie.

Trzym się.

Terapeutka nie powiedział mi, że mam urwać kontakt. Zasugerowała, że sprawy finansowe są przykrywką do kontaktu. Pokazuje mi, że ja tego kontaktu wciąż chyba potrzebuję. Nie jestem "wolna". Nie do końca się ztym zgadzam. Może ma rację, ale też jest jest to podyktowane loterią jaką jest sąd. Dokładnie zmierzam do tego, żeby była stała kwota w określonym czasie. On się broni. Utaliłam już sobie ile czasu poświęcam na egzekwowanie moich oczekiwań, żeby nie pośwęcać temu zbyt wiele uwagi. Zobaczymy jak wyjdzie. Co inni myślą i jak traktują moje wypowiedzi zależy od nich. Dla mne liczy się efekt końcowy. Czuję się lepiej, ale jeszcze mam przed sobą dużo pracy. Gdyby tak nie było, terapia nie byłaby mi potrzebna. Mogłabym zrezygnowac po 2 spotakaniach. Terapeutki uczę się słuchać. Słucham innych. Jestem bardzo zadowolona, że tam chodzę. Nie jest miło przyznać się przed sobą do niewłaściwego wyboru partnera życiowego, zwłaszcza kiedy jest on ojcem naszych dzieci. Poza tym nie chciałabym go zbytnio oceniać. Jest jak jest.

Córeczka ma anginę, mocno kaszle, zmieniony głos. Dostała antybiotyk. Martwię się bardzo, oby na niego szybciutko poszła i nie odbiło się to na nerkach. W sumie to moim największym marzeniem jest, żeby była zdrowa. Jak najdłużej żyła podobnie jak inne dzieci. I tak muszę na nią bardzo uważać. Ale jeszcze nie bierze leków. Tylko co jakiś czas ma włączane. Problemy z mężem czasem już jakby nie istniały. Jedynie sprawy bytowe. Z nią twierdzi , że to już przeszłość. Powiedziłam, że za późno. Nie chcę o tym wiedzieć.

Monia, sama nie wiem czy czuję się winna. Może kiedyś troszkę. Mówi się, że to jest wina dwóch stron. Nie zgadzam się z tym, ale zawsze można mieć też sobie coś do zarzucenia. Dałam szansę. Spieprzył. Teraz już nie czuję się winna. Gdybym tej szansy nie dała może byłoby innaczej. Dużo emocji mnie to kosztowało. Ale ok. Chyba się już trochę z tego dźwignęłam. Wróciłam od siostry. Po tych moich negocjacjach z mężem to już chyba żaden klient nie ma ze mną szans zbić ceny. Zresztą raczej i tak mi się to nie zdarza. Właśnie "mąż" dzwonił... Planuję majówkę. Oby dzieci były zdrowe. Zaproponował, że możemy jechać na dwa samochody. Tylko, żeby nie było za daleko. Potem on wraca, ale zawozi mi rzeczy i może któreś z dzieci. Nie podoba mi się ten pomysł. Wolałabym mieć większy samochód. Lubię radzić sobie sama. Jeździć sama z dziećmi. A nie z nim na dwa auta. Nie chcę z nim! Sama. Przecież ja chcę uciec od niego, oderwać się do tego. Od razu. Bardzo lubię sama podróżować. W ogóle to mnie się trochę spodobało bycie "głową rodziny" - tak podejrzewam... Najstarszy syn mi kiedyś sugerował, że mam pewne męskie cechy. No nie wiem...

Pojechałam sobie wczoraj na rolki. Przyjemna trasa wzdłuż autostrady. Ale od początku czuję, że coś w jednej rolce hamują mi koła. Coś nie tak. Myślałam, że może jakiś kamyk zablokował się między kołami. Sprawdzam... Nic nie ma. Ale jakieś takie dziwne odczucie. Na rolkach jeżdżę bardzo szybko. Trasa ma lekkie wzniesienia i spadki. W końcu usiadłam na drodze i zaczęłam sprawdzać. Odpadło mi kółko! Zostało mi w ręce. Nie było przyczepione żadną śrubką. Mogłam się zabić lub zostać bez żebów. Nie używam ochraniaczy ani kasku. W zeszłym roku jesienią wymieniałam kółka. Jeszcze się upewniałam czy są dobrze przykręcone...  Na szczęście dobrze się skończyło. Tyle tylko, że miałam straszną ochotę pojeździć.  Mąż odstawił cyrki z zakupami w Makro. Nie pojechał. Znowu smsy pełne obelg. Obrażanie mnie i mojej rodziny. Jakby go coś ugryzło. Przekleństwa. W niedzielę w końcu przyznał, że ma nadzieję, że jak osiągnie dno, to będzie się z czego odbić. Hmm, niekoniecznie...       Wszystko jest nie tak jakby chciał, robi nie tak. Tylko na to dno nie spada sam. Ma rodzinę. Cóż, moje zadanie nie dać się tam wciągnąć. Wczoraj został tu zamkniety pewien wątek. I czytając kogoś innego uświadomiłam sobie kim jest mój mąż. Jest niedoszłym przestępcą. Namawiał mnie do usunięcia ciąży. Właściwie to był to prawie szantaż. "Z nami koniec, odchodzę. To nie jest dziecko miłości. Zrób coś z tym..." . " Nie interesuje mnie czy to będzie chłopak czy dziewczynka, jak będzie miało na imię."  Tych słów nigdy nie zapomnę. Po prawie 2o wspólnych latach. A wcześniej mnie pocieszał, że gdybym była w ciąży to sobie poradzimy. Mamy duży dom, samochód. Nie ma się czym martwić. Gdybym dla ratowania rodziny to zrobiła. Dla tych dzieci, które już miałam. Kogo chciał ze mnie zrobić. Do czego mnie nakłaniał. Byłam przerażona. Już z trójką miałam dosyć. W dodatku mała chora. Tylko wtedy już łzy przestały lecieć. Już wiedziałam, że urodzę i dam radę. Nie wiem, skąd wziął się ten upór. Mały jest dla mnie wielką radością. Bez niego nie wiem jakbym przetrwała ten okres. Jest zmęczenie, są wydatki. Ale mam nadzieję, że nie będę sama. Teraz mam małe dzieci i starszych chłopców. Zanim mały wyjdzie z domu, może będą już wnuki...Taki dom, w którym jest tyle dzieci ma też swoje zalety. Wciaż się coś dzieje. Nie ma samotności. No i młodsze dzieci najstarszego syna. A dla siostry jest on super. Bardzo się lubią. Mały ma przed nim respekt. Bez pozwolenia nie wejdzie do niego do pokoju. A mąż... Tak sobie myślę, że zdrada to jedno a to do czego całe szczęście nie doszło było jeszcze gorsze. Nie był złym człowiekiem. Chciał dobrze żyć. Głupi krok... i człowiek przekreślił swoje życie. Zniszczył przy okazji moje i dzieci. Może to jest tak, że jak człowiek kierował się kiedyś jakimiś zasadami i od nich odejdzie to całkiem się gubi. Dlaczego tak ciężko jest z czegoś takiego wyjść? Dlaczego niektórzy są tacy słabi? Popełniam błędy. Często potem żałuję swojego zachowania. Nawet bardzo. Powiem coś niemiłego, podniosę głos, stracę panowanie nad sobą. Mąż jest po drugiej stronie. Nie jest już z nami. Jest zdrajcą. Muszę dbać o dzieci, o swoją rodzinę. Odszedł. Mógł wrócić. Był nielojalny, okazał się zdrajcą ponownie. Z zaufania 1oo % pozostało zerowe. I to ufałam w każdej kwestii. Uczucia, wierność, finanse... Oprócz spraw nadrzednych - wiary. Rozumiałam, że jest ważniejsza ode mnie. Teraz jestem tylko ja i dzieci. Nie ma miejsca na zdrajcę. Ludzie popełniają błędy, ale nie powiem, że nic się nie stało kiedy tak nie jest. Chciałabym mu wybaczyć. Emocje opadają. To ostatnie oszustwo już tak nie boli. Trochę się ocknęłam. jeszcze trochę.  Ale życie budować bez niego... Przykro mi. Patrzę czasem chyba na niego nie przez przymat tego kim jest, ale kim był. A tamtego człowieka już nie ma. Miał wady, ale chciałam z nim być. Ideałów nie ma. Ale tęsknić za kimś kto krzywdzi, namawia do złego... to chyba należy się cieszyć, że mieszkam sama.

Miriamm, przeszłość jasne, że jest przeszłością. Ale ona jest częścią mojego życia. Dlaczego mam się od niej odcinać... Swoją przyszłość widzę bez męża, chociaż jest to trudne. Ale z przeszłości się cieszę. Tych dobrych chwil jak i tych gorszych. Czy to źle coś sobie powspominać. To mam już nie wspominać kiedy dzieci były małe. Nie pooglądać nigdy zdjęć. Nie robię tego teraz, ale dobrze jest umieć pamiętać też to co dobre. Nie odcinać przeszłości krechą. Moje życie to ciągłość. Teraz jest innaczej, ale to co było jest ze mną.

Bet,

wspomnienia sa dobre, ale teraz jest taki moment ze lepiej, zebys nie wspominala. Przeciez nikt Ci wspomnien nie zabierze? Zostaw je na chwile, a kiedy sie juz ogarniesz i minie zal te same wspomnienia beda wygladaly inaczej.
Wspomnienia w tej chwili to dla Ciebie kotwica, ktora trzyma Cie na mieliznie.

Popełniłąm wczoraj błąd. Wdałam się z mężem w rozmowę. To znaczy to nawet nie była rozmowa. Nie wiem dlaczego to zrobiłam. Krok w tył. Wysłuchałam jego obelg pod mim adresem. Jaki ma do mnie wstręt, obrzydzenie. Nie może na mnie patrzeć. Wiecie taie same raniace słowa. Takie, że zawsze taka byłam, ale wtedy go to tak nie raziło. To był straszny mój błąd. Jakoś mimo wszystko mnie to dotknęło. Wygrał. Odgraża mi się rozwodem, że zrobi z tym porządek, ze wreszcie będzie wolny itd. Nad ranem obudziłam się z lękiem. Wiem, że muszę sobie z tym poradzić. Wiem, że znowu zbiorę w sobie siły. Wiem, że to jaka jestem czy byłam nic nie zmienia. Jest próbą zastraszenia mnie, dalszego zwalania odpowiedzialności. Zbliża się weekend majowy. Wie, że chcemy wyjechać. Jak mnie zastraszy to nie upomnę się o pieniądze. Widzi, że to koniec. Po co tego słuchałam. Jakby przebijał mi serce, dusił mnie. Bardzo żałuję. Nie mogę do tego dopuszczać. Czasem jak mnie obraża to to po mnie spływa. Ale wczoraj jakoś wczułam się w sytuację. Jakoś udało mu się do mnie dotrzeć. Chwila mojej słabości. Kosztuje mnie znowu łzy. Nasze prawo nie jest sprawiedliwe. Nie ma kary za zniszczenie komuś życia, za zniszczenie rodziny. Uczciwie to mam odczucie, że takich jak on powinni wysyłać na jakieś roboty, za kratki albo dowalić takie alimenty, które byłyby odpowiednią nauczką dla jemu podobnych. Tymczasem swawola. To on mnie straszy rozwodem! To chyba coś nie tak w naszym kraju. Mam wrażenie, że kompletnie pomija się dzieci. Rozważam różne ewentualności. Czas pokaże, ale nie wiem czy dla dobra dzieci nie zostawię ich z ojcem. Jeśli nie będę miała za co ich utrzymać być może wnioskować będę aby mieszkały z nim. Kochać je zawsze będę. Czasem kobiety oddają swoje dzieci do adopcji, bo chcą dla nich jak najlepiej. Albo zostawię mu starszych. Tylko maluchy zostaną przy mnie. Zobaczymy....

W ciężkim szoku jestem bet!
Jak móg Ci taki pomysł urodzić się w Twojej głowie?

Kobieto!
Obudź sie wreszcie i w te pędy do adwokata! I do terapeuty po drodze!

Bet
Ochlon!!
Nic na emocjach.

Masz gorzka nauczke - zero "rozmow", kontakty techniczne only.

I świadomie chcesz je skazać na życie z narkomanem i alkoholikiem, który woli melanże z kochanką niz wychowywanie dzieci?
Zaden sąd przy zdrowych zmysłach nie odda władzy rodzicielskiej Twojemu mężowi!!

Przypomnij sobie jak Twój starszy syn czuje sie przy własnym ojcu!
Bądż pewna, że Twój syn Ci tego nigdy nie wybaczy!

Pogratulować głupoty siostrze!!
Czy Wy wszyscy na prawde jesteście tak zaślepieni? Nie widzicie jakim człowiekiem jest Twój mąż?

Ale jaka krzywde wyrzadzasz? Chodzi CI o dzieci uczucia, o to, ze ojciec jest psujacym sie bankomatem, czy chodzi Ci o to, ze obnizy Ci sie standard zycia?
Bo jak Cie czytam, to mam wrazenie, ze Ty sie najbardziej boisz o kase.

Cztery tysiące na czwórke dzieci to kupa forsy!

Ale widzę, że dla Ciebie jest ważniejsze, żeby dzieciaki chodziły w firmowych ciuchach,  bujały sie na nartach w Szwajcarii, nawet za cenę ich zdrowia psychicznego i poczucia bezpieczeństwa?

A jak tatulek zaćpa i popije? To co wtedy? szkoły syna nie opłacił, za chwilę jedzenie też zapomni kupić!!
No tak! Młodszego kocha za talent plastyczny...cudownie! A starszego za co?????

Ty najpierw ogarnij sama siebie a potem decyduj o losie swoich dzieci!