Miłość trwa

Nie bardzo rozmumiem twoj 'Atak' na moją osobę.

Nie krytykuję alkoholików tylko męża Bet, i nie dlatego że jest alkoholikiem.

Każdy ma problemy, nie tylko alkoholicy czy seksoholicy.
I jest masa innych uzależnień.

I nie oceniam jej męża tylko przez alkohol... ale jako całokształt

Po prostu obraz męża niezależnie od tego czy jest alkoholikiem czy nie, to nie jest zbyt różowy , nie wygląda z opisu na osobę zbyt pozytywną

nie wygląda też na taką, która totalnie nie panuje nad swoim życiem. Czas z kochanką umie sobie zorganizować.

Dziwi mnie, że BET nie wspominała wcześniej ( dopiero od niedawna) o tym jak poważnie jest uzależniony.

Kochanka wydaje mi się w całej tej historii najmniejszym problemem.

Nie wiem, Headstrong, czy w ogóle warto coś tu jeszcze pisać. Moim zdaniem Bet jest niereformowalna. Przykro mi to pisać, ale znalazła sobie tutaj rodzaj teatru, w którym występuje. Dozuje swoją lzawą historię, licząc na pogłaskanie po główce. Wlaściwie zupełnie nie dostrzega swojego udziału w tym, co dzieje się z jej życiem.
Zgadzam się w zupełności - a też przeczytałam tę historię od początku raz jeszcze - to małżeństwo od lat było zepsute. Bet natomiast nie raczyła o tym napisać, bo przecież to bez znaczenia. Znaczenie ma jakaś rzekomo cudowna przeszłość. Przepraszam, ale trudno uwierzyć w jakąś cudowną przezłość z takim człowiekiem.
Bet nei chce nic zmienić. Najbardziej przerażające jest jednak to, jak nieważne są dla niej jej własne dzieci. Pisze jakieś banialuki, że dziećmi się zajmie jak będzie w formie, ale potrzebuje się wypłakać, ma załamania itd. Przepraszam, ale jak się ma dzieci, to się zagryza zęby i idzie do przodu, a płacze w poduszkę. Bet nie chce chronić dzieci przed psycho-mężem i tylko na nim jest skupiona. W historii z policją najważniejszy jest mąż, a nie syn, który posunął się do użycia gazu. Dzieci to sprawa drugorzędna. Mąż jest w jej życiu naprawdę ważny. Po co ona w ogóle zajmuje się nim, skoro - jak sama czasem coś napisze między wierszami - problem jest też z dziećmi? Dlaczego właściwie nie pisze o nich?
Smutna ta historia i naprawdę sądzę, że nie należy z Bet już rozmawiać. Nie należy być jej widownią w spektaklu, który nam tu przedstawia. Dostała szereg rad, dostała adresy, pod które powinna się udać. Nic więcej nie jesteśmy w stanie zrobić dla kogoś, kto tej pomocy nie chce.

Boje sie, ze tu musi dojść do jakiegos dramatu, żeby bet otworzyła oczy...
Może dopiero jak męzulek w pijackim amoku rzuci niemowlakiem o ścianę ???

Ja sie normalnie poryczałam, tak mi żal tych dzieci. Tyle historii sie widzi i słyszy co dzieci przeżywają.
Ostatnio jakis sześciolatek wzywał policję, bo mama i babcia leżą pijane w trupa. A gdy dzieckiem zajęła sie policja, chłopczyk płakał, że nie chce do domu dziecka!!!

Tego chcesz bet?
Bo do tego doprowadzisz, że dzieci trafia pod opiekę państwa....bo ani Ty ai Twój mąz nie potraficie sie nimi zająć!

W całej tej historii każdy znajdzie naukę dla siebie, oby Bet też znalazła.
Ja dla siebie czytam wciąż te same kilka stron, żeby nie poddać się więcej manipulacji, żeby się nie złamać "biednemu misiowi".

Bet, weź ze sobą synów  na tereapię, skup się też na ich uczuciach.

Headstrong- chylę czoła przed Tobą, dziewczyno gdzie ty znalazłaś tyle siły i mądrości? Jak dałaś radę wyciągnąć męża z takiego dna? Podziwim Cię.

Bet!
Przestań żyć przeszłością i wspomnieniami...
Patrz realnie co niesie przyszłość...bo jak na razie po równi pochyłej w dół!!
A Ty go ciągle usprawiedliwiasz.....

Czego Ty, Kobieto, chcesz? Żyć normalnie, szczęśliwie z dzieciakami i wyjść kiedyś na prostą, czy szarpać się z tym facetem latami? Zrozum to, co piszą Ci tu wszyscy: musisz go zostawić i zająć się sobą. Przestań pisać o jakiejś przeszlości, naucz się o niej nie myśleć i nie analizować i pomyśleć chociaż raz o przyszłości swojej i dzieci.

bet, powiem tak

no dobrze, przyjmijmy że nie jest alkoholikiem
przyjmijmy, że jest alkoholikiem
przyjmijmy że nie jest sekspoholikiem
przyjmijmy, że nim jest
od trzech dni, analizujesz i się zastanawaisz, BO MUSISZ POSTAWIĆ DIAGNOZĘ

bo to ci wiele da, rpawda? bo jak alkoholik, to nie odpowiada za siebie i możesz usprawiedliwić... to jedna opcja

a z drugiej strony alkoholik to trochę wstyd,, bo przeciez ty jesteś wyjątkowa, on jest wyjątkowy, wasza miłośc jest wyjątkowa
ja nie czułam jak mój gził się z panienką.. widzisz.,.. nie każdy jest tak wyjątkowy.. prawda?

a my wrzucamy to w alkoholizm...

alkoholizm jest dla zwykłych ludzi

więc sie miotasz

tylko, że od tych trzech dni siedzisz i SIĘ MIOTASZ...

a może przypomnę sobie ten moment, tę chwilę, może przeanalizuję jeszcze ten moment tę chwile

bet robisz to dlatego.. żeby nic nie robić...
czekasz, aż przyjdzie skruszony

az padnie na kolana
aż powie lecze się

wtedy wpuscisz go do domu

napiszesz nam, że miłośc, co góry przenosi
napiszesz, że ty musisz przecież sama dojrzeć do pewnych decyzji
że ty wiesz, że powinnaś, ale ty niczego nie robisz wbrew sobie, ani niczego, na co nie jestes gotowa

i wpuscisz bet

i wiesz co się stanie?
twój syn wexmie nóż, nie gaz...
i będzie czekał.. a gdy twój mąż podniesie głos.. stanie w twojej obronie...

bet,, mam prośbę

zapomnij o mężu, chociaż przez sekunde...
napisz nam o twoim najstarszym synu

dziecku, które ciągle było oceniane przez ojca, ciągle punktowane, którego ojciec nie akceptował, którego ojciec deptał
chłopcu, który czuje się odpowiedzialny za niedojrzałą matkę i próbuje ją chronić - pokazując między innymi na jakie traktowanie zasługuje jego ojciec
trzynastolatka, który wziął gaz i przeciwstawił się dorosłemu, pijanemu mężczyźnie...

napisz nam o nim, opisz sytuację:
dziecka, które się boi
dziecka, które nie ufa dorosłym
dziecka, które dzwiga na barkach strach o ciebie i swoje rodzeństwo..

napisz o nim bet

takiego pieknego długiego posta, jak te, które od kilku dni piszesz na okrągło o swoim mężu

napisz posta o swoiim synku
przeanalizuj jego sytuację
zastanów się nad przyczynami takich, a nie innych jego zachowań
zastanów się, czego on się boi, czego potrzebuje

skup się przez moment na nim

NA OGROMNYM KOORESTWIE KTÓRE MU WYRZĄDZASZ

choćby tymi postami...
w skrócie:
czy ten kurwiarz mąż bet jest alkoholikiemm, czy nie jest?? o cały swiecie, zastanówmy się nad tym.. bo on jest tak cenny i wazny dla świata, że musimy to ustalać, musimy się zastanowić, bet poda nam fakty, potem będzie go bronić.. nic to , że wyrwał jej włosy, nic to, że nie zostawił prawie na mrozie w szlafroku,
nic to, że nafaszerował ją prochami
nic to, że kłamał i zmyslał konsekwentnie pół roku ponad...

ale czy on jest?? czy nie jest???

ja coi powiem jedno - ten facet to dno jest bet
i może to przez alkoholizm, a może to nie przez alkoholizm...
prawda jest taka, że w tej sytuacji i w tymj miejscu, w którym on jest teraz.... jest totalnym dnem

i może to wymaga leczenia (jesli jest alkoholikiem) a może wymaga tylko dania mu kopa w dupę (tak trzysta razy, jesli alkoholikiem nie jest)

ale dzisiaj skup się ROZWIĄZANIU PROBLEMU.

zabezpiecz swoje dzieci

BET

nie odzywam się tutaj czesto, fakt, ale nie będe komentować i zajmować się żadnym twoim postem, dopóki nie zaczniesz pisać o czymkolwiek, kimkolwiek innym niz twój mąż
mam nadzieje, że parę osób solidarnie stanie za mną, że może dzieki temu zrozumiesz, że jesli chcesz dalej kkręcic się w kółko - to żadnego wsparcia nie dostaniesz
ja swojego odmawiam

bo gdy myslę o twoich dzieciach, to chce mi się płakać bet....

bo to, co ty im robisz.. to jest taka nizina patologii.. stykałam się z tym w pracy.

i wiem, co się dzieje, jak to wygląda

tylko, że w tych sytuacjach, które ja znam, to często wynika z powqaznych dysfunckji, społęcznych i intelektualnych rodziców...

a ty jestes mądra...
wiesz co robisz
i bierzesz za to pełną odpowiedzialność

Śledzę ten wątek od początku jego założenia. Dopiero teraz postanowiłam się wypowiedzieć. W końcu wspaniałe kobiety wypowiadające się w tym wątku napisały prawdę oczywistą, która, przyznam, mnie zaczęła się jawić dopiero od kilkunastu stron...
Huśtawka, teatr serwowany czytelnikom - najpierw posty "jest strasznie, zachował się okropnie, mam dół, nie radze sobie" i tu: grad pocieszeń/rad/słów wsparcia, czasem konstruktywnej krytyki od wypowiadających się, na potem post Bet: "nie no ,luuuuz, nie jest tak źle, ugotowano mi, dałam obiadek mężowi, poszłam na rolki, a w nocy to napisał,że jestem świetną laską, więc pewnie będzie dobrze".
Wcześniej sama przejmowałam się losem Bet...a najbardziej jej dzieci właśnie. Gdzie one są w tym wszystkim??? Kasa, mąż, kochanka...kasa,mąż, kochanka...i tak ciągle. W między czasie trochę narzekania,że rozwód nie, no bo zostanę sama... z 4 dzieci...Paradoksalnie to aż 4 osób, które kochają bezwarunkowo i same potrzebuję ogromu uwagi i miłości, nawet tylko (albo aż w tej sytuacji) jednego rodzica!Tymczasem tej uwagi nie otrzymują. TY MASZ RODZINĘ BET! Nie ma w niej jednej osoby, ale jest Was aż 5cioro, które są razem!
Oprócz tego sama Bet moim zdaniem nie docenia pomocy osób postronnych w tej sytuacji...Tych tu na forum (ale te są po to aby doradzać, oceniać, wesprzeć słownie i w ten sposób ewentualnie pomóc - jeśli ktoś tej pomocy w takiej formie chce oczywiście), ale też tych, którzy są przy niej fizycznie. Mam tu na myśli opis BET, gdzieś na wątku dotyczący jej dzieci i opieki nad nimi...Bardzo mnie to zastanowiło (żeby nie powiedzieć dotknęło, a tylko tego zabrakło tego w jakże trafnym podsumowaniu headstrong). Pisała,że pomaga jej ciocia, zajmuje się dziećmi, gotuje obiady..czyli wykonuje kawał dobrej, ciężkiej roboty. Zapewne dzieci kocha skoro chce to robić. Bet pisała też,zdaje się,że ciocia pomaga jej za darmo. Przepraszam,że dla mnie to jest nie do pomyślenia...wprawdzie ja mam tylko jedno dziecko...ale nawet jak prosiłam moją ciocię o opiekę nad nim (w rezultacie ma inną cudowna opiekunkę,ale to inna sprawa), to już na etapie rozmów nie wyobrażałam sobie aby nie zaproponować jej za to chociaż symbolicznego wynagrodzenia...a zarabiam niewiele więcej (z dobrym wykształceniem) niż u BET wydaje się na bzdety...Podejrzewam,że Bet nie docenia pomocy bliskich, lub nie widzi wokół siebie bliskich służących jej pomocą, którzy są/mogliby być dla niej oparciem. Chyba,że ciocia również jest zmanipulowana przez całą rodzinę.
Poza tym, bez obrazy ale nie ma dwóch takich samych sytuacji, a już na pewno Bet Twoja sytuacja nie jest podobna do sytuacji End_aluzji, nie ma ich co porównywać (że jej łatwiej zaakceptować a Tobie nie, bo u niej to pukanie a u Ciebie 20 lat) Wątek End_aluzji i jej zmagania tez śledzę, od 2011 r., gdy dowiedziałam się o zdradzie, pomogły mi jej posty bardzo, gdy widziałam nadzieję, gdy wiedziałam tylko o zdradzie, ale gdy (w mojej sytuacji) doszły inne rzeczy - inne kłamstwa, wreszcie nałóg, to przestałam się porównywać, doszukiwać i po prostu ruszyłam do przodu, w kierunku który uznałam za właściwy,a posty czytałam/czytam  End_aluzji jako pełne mądrości generalnie.
Stoisz w miejscu Bet, przez moment zdawało się,że stanęłaś na nogi, ale odkąd znów wpuściłaś męża do swojego życia jesteś w tyle...daleko nawet za tą Bet z początku tego wątku.
Mam taką wizję jeśli chodzi o Twoją rodzinę: tunel, Ty stoisz przy wjeździe, daleko...po środku, w ciemnym tunelu stoją Twoje dzieci, zagubione, wystraszone...trzymają się wszystkie razem, wołają Ciebie,ale Ty nie zwracasz na nie uwagi...wypatrujesz tego co na drugim końcu tunelu...a tam: Twój mąż, z szaleńczą radością, na haju i z dużą prędkością z niego wyjeżdża...bawiąc się w najlepsze...Ty go wołasz z daleka, ale on Cię nie słyszy...
Życzę Ci tego abyś zauważyła dzieci stojące pośrodku, podbiegła do nich, przytuliła, aby poczuły się bezpiecznie w Twoich ramionach...I wyprowadź je, weź w swoją stronę tunelu...I wyjdźcie tamtędy wolni,uśmiechnięci i szczęśliwi...

No właśnie...wszyscy tu dobrze radzą ale Ty,Bet ciągle tracisz czas...

Fakt, po takich wpisach nic tylko terapia.
Daruję sobie nawet dalszy komentarz.

Napisalas Bet ze mezowi nie wybaczysz, ze porzucil dzieci i nie mozesz za wszystko obwiniac siebie.
Ja Ci powiem tak, w oczy bym sobie nie spojrzala gdybym tak krzywdzila wlasne dzieci jak Ty.
Krzywdzisz je, fundujesz im dokladnie taka sama patologie jak tatus, a nawet gorsza bo jestes z nimi, dajesz im zludne poczucie bezpieczenstwa, a potem urzadzasz im zjazd z tatusiem, nie chronisz ich.
Czy Ty na serio myslisz ze oni niczego nie widza?
Jestes bardzo naiwna jezeli tak myslisz, ale prawde mowiac mysle ze zdajesz sobie z tego sprawe, ale on jest wzaniejszy i to zeby wrocil.

I co mnie uderzylo juz kilka miesiecy temu, ze swojego sredniego syna traktujesz gorzej, bo jest podobny do meza. Robisz dokladnie to samo co Twoj maz z najstarszym synem.

Jezeli chodzi o dzieci to sami jestesmi winni, wszyscy razem i kazdy z osobna.

Tak Ty jestes winna tego jak zyja Twoje dzieci.

Pieniadze, maz, kicia, pieniadze, pieniadze, maz, pieniadze, kicia, maz, pieniadze, pieniadze itd. I tak caly watek.

Oklamujesz nas albo oklamujesz sama siebie i stad te bajki na forum i manipulowanie faktami.

W grudniu kiedy sie tu zalogowalam napisalam Ci to wszystko.

Absolutnie nie jest mi Ciebie zal, nawet przez moment nie bylo.
Od poczatku bylo cos dzwinego, sztucznego w Twoich tekstach.

Szkoda mi Waszych dzieci, bo maja prane mozgi od dziecka.
Piszesz ze byl dobrym ojcem????
Gdyby mojemu mezowi przyszlo do glowy zostawic, dzieciaka ze skrecona noga, to bym mu taki dzihad w domu zorbila, zeby na dlugo popamietal.
Wyzwiska w kierunku dziecka?
To samo.
Akcja ze szkola to absolutny brak Twojej odpdowiedzialnosci, tak TWOJEJ!
Dokladnie znalas sytuacje, moglas odlozyc pieniadze, to nie wyjazd dla przyjemnosci.
Masz poprzestawiane priorytey, albo niektorych nie masz.

Ty bylas kiedy Twoje dzieci byly krzywdzone?
Co zrobilas?

Jestes silna i wspaniala kobieta?
Nie, jestes chora jednostka uzalezniona od kompletnego drania, do tego nie rozliczona jestes z przeszloscia. Chyba przez te 20 lat nie dojrzewalas w ogole, albo przynajmniej nie nauczylas sie nic z lekcji, ktora odberalas od zycia.

Wciaskasz gadke ze nie piszesz o wszystkim, ale tu wlasnie widac wokol czego i kogo kreci sie Twoje zycie.

Jest tu masa kobiet ktore pisaly bo zostaly porzucone, zdradzone ale w nich jest prawda.

Ty zachowujesz sie jak alkoholik, ktory w odbicu lustra widzi zupelnie inna osobe, nie ta ktora faktycznie jest.

Dziecmi sie zajmij.

Mgiełko:-)

to nie było dowalanie, to nie było złośliwe czy poniżanie, to była pomoc, tak, pomoc jaką powinna otrzymać już dawno gdyby była szczera wobec siebie i nas tu. Ja taką pomoc dostałam, setki innych dziewczyn dzięki takiej pomocy stanęło na nogi ale one robiły COŚ aby zmienić swoje życie.

Bet w końcu przeczytała prawdę, prawdę na podstawie tego jak opisała swoje życie.

Pozostawmy Bet samą sobie według sugestii End_aluzji i kilku innych dziewczyn...

Alkoholika trzeba zostawić samemu sobie aby zrozumiał,

tu podobnie.

.

Kim jest osoba współuzależniona?

Istnieją rozmaite definicje i opisy współuzależnienia, ale najbardziej wszechstronna wydaje się ta, którą podaje Melody Beattie: ?Współuzależnioną jest osoba, która pozwala na to, by zachowanie innej osoby oddziaływało na nią ujemnie i która obsesyjnie stara się kontrolować zachowanie oddziałującej na nią w ten sposób osoby.? Istotnymi elementami tej definicji są słowa ?obsesyjnie? oraz ?kontrolować?. Obsesyjne, czyli natrętne myśli przytłaczają wszelkie inne, wysysając z człowieka energię psychiczną. Mogą pojawić się w dowolnym momencie i - co jest dość dziwne - wszelkie próby pozbycia się ich na ogół jedynie wzmagają ich intensywność. Próby odpędzenia natrętnych myśli przypominają usuwanie z drogi zwiniętej sprężyny przez ściskanie jej: z im większą siłą naciska się na nią, tym silniej się ona rozkręca. Ryzykując nadmierne uproszczenie moglibyśmy powiedzieć, że człowiek uzależniony to ktoś, kogo nęka przymus używania środków chemicznych, natomiast osoba współuzależniona ma obsesję na punkcie używania tych środków przez uzależnionego oraz konieczności kontrolowania go.

Podobieństwa między zachowaniami osób uzależnionych i współuzależnionych są zaskakujące. Człowiek uzależniony zwykle szuka nowych sposobów, aby kontynuować nałogowe zachowanie, jednocześnie usiłując uniknąć niszczących konsekwencji, jakie ono powoduje. Może pić alkohol lub zażywać kokainę ?tylko w czasie weekendów? czy przyjmować określoną dawkę, która daje upragnionego ?kopa?, ale nie wystarcza, aby spowodować intoksykację. A gdy próby panowania nad własnym nałogiem zaczynają zawodzić nie powie sobie: ?Nie potrafię tego kontrolować?, ale stwierdzi: ?Ta metoda nie działa, muszę znaleźć lepszą?. Podobnie ktoś współuzależniony nie wyciągnie wniosku, że skoro jego wysiłki zmierzające do powstrzymania osoby uzależnionej okazały się daremne, to nie istnieje metoda niezawodnej kontroli, ale szuka nowych sposobów, które będą skuteczne.

Jak to się dzieje, że ludzie w sposób tak rażący potrafią sami sobie przeczyć i nie dostrzegać tego, nawet kiedy zwraca się im na to uwagę? Odpowiedź brzmi: odpowiedzialne za to jest zaprzeczanie. W uzależnionym, zniekształconym myśleniu jest ono w znacznej mierze spowodowane silnym oporem wobec zmian. Jak długo ktoś zaprzecza rzeczywistości, tak długo może trwać przy swoich nawykowych zachowaniach. Jeżeli człowiek uzna, że rzeczywistość jest taka, jaka jest, może to wciągnąć go w bardzo trudny dla niego proces zmian. Ludzie bez trudu akceptują zmiany, kiedy chodzi o kogoś innego. Kiedy alkoholik mówi: ?Nie musiałbym tyle pić, gdyby moja partnerka poświęcała mi więcej uwagi?, w istocie stwierdza: ?Nie potrzebuję zmiany. Spowodujcie, żeby moja partnerka się zmieniła, a wtedy ze mną będzie wszystko w porządku?.

Osoby współuzależnione mogą na przykład usilnie szukać pomocy w przekonaniu, że specjalista powie im, co zrobić, żeby powstrzymać kogoś przed nadużywaniem środków chemicznych. Gdy dowiadują się, że nie mogą zrobić nic, żeby zmienić zachowanie uzależnionego, czują się bezsilne i rozczarowane. Często też wycofują się, gdy specjalista zasugeruje, żeby przyjrzały się własnym zachowaniom i zaczęły dokonywać zmiany w sobie. Szczególnie łatwo tracą zainteresowanie, słysząc jak ludzie z Al-Anonu mówią: ?Nie przyszliśmy tu po to, aby zmieniać naszych partnerów, ale po to, aby zmieniać samych siebie?. ?Zmieniać siebie?? - mógłby powiedzieć ktoś taki - ?Dlaczego miałbym zmieniać siebie? Przecież to nie ja piję!?. Dla zabawy zrób następujący eksperyment. Połóż skrzyżowane ręce na piersiach, a następnie przyjrzyj się ich ułożeniu. Niektórzy ludzie kładą lewą rękę na prawej, inni robią odwrotnie. Kiedy sprawdzisz, jak to zrobiłeś, wyprostuj ręce. Teraz ułóż je znowu, ale tym razem odwrotnie: jeśli normalnie kładziesz prawą rękę na lewej, to teraz połóż lewą na prawej. Zauważysz wtedy, jak dziwnie się czujesz. Stary sposób jest naturalny i odprężający. Nowy może ci się wydawać dziwny, i możesz mieć poczucie, że nigdy nie uda ci się w tej pozycji odpocząć. Skoro prosta zmiana ułożenia rąk jest tak niewygodna, to pomyśl, jak niewygodna może być zmiana własnego zachowania czy sposobu życia.

Członkowie Al-Anonu wyznają następującą potrójną zasadę: ?Nie ty to SPOWODOWAŁEŚ, nie jesteś w stanie tego KONTROLOWAĆ i nie możesz WYLECZYĆ?. Ale ludzie często czują się odpowiedzialni za uzależnienie bliskiej osoby i próbują ją kontrolować w przekonaniu, że mogą ją uzdrowić. Czasami odnosi się wrażenie, że osoba współuzależniona chce powiedzieć: ?Mam tak wielką władzę, że mogę wywołać uzależnienie, kontrolować je bądź leczyć?. To nie jest poczucie wyższości ani arogancja - wręcz przeciwnie, takie przekonania są często reakcją obronną wobec poczucia niższości. Potrójna reguła ma wyraźny związek z kompleksem niższości. Na przykład osoba współuzależniona myśli: ?Spowodowałam nałóg mojej córki, bo gdybym była lepszą matką, to ona nie wpadłaby w uzależnienie. Gdybym tylko potrafiła zapewnić jej pomoc i oparcie! Ale ja ją zaniedbywałam. Gdybym była lepsza, brałaby mniej albo w ogóle przestała?. Uczucia te są powszechne wśród współuzależnionych, zwłaszcza we wczesnych stadiach nałogu bliskiej osoby.

Uzależnienie i współuzależnienie mają ze sobą wiele wspólnego. W obydwu przypadkach często występuje samo-okłamywanie w takich formach, jak zaprzeczanie, racjonalizacja i projekcja. W obydwu mogą współistnieć sprzeczne przekonania, występuje także zaciekły opór wobec samej zmiany oraz pragnienie zmieniania innych. W każdym z nich spotykamy się ze złudzeniem kontroli oraz niską samooceną. Zatem w obydwu przypadkach wyraźne są wszystkie cechy uzależnionego sposobu myślenia, a jedynym elementem różnicującym może być zażywanie środka chemicznego lub nie korzystanie z niego.

Fragmenty pochodzą z książki Abrahama Twerskiego pt. ?Uzależnione myślenie?

Źr?dło:

http://www.alkoholizm.jawnet.pl/viewtopic.php?f=33&t=2303

Bet,

No dziad paskudny...
Dasz rade.
Mysla na razie o dzieciach o sobie i o kasie! Odkadaj kase  i zaluz jakies ukryte konto lub skrytke bankowa. Z DALA od niego
Wymysl, wygeneruj jakies koszty itp.
O nim i o tej babie nie mysl.

Bet, zrób rozdział majątkowy bo twoją firmę zajmie komornik.

Moja firma nic nie ma oprócz sprzętu z dotacji.
On jest bezpieczny, nie mozna go ruszyć. Ja również nie mogę go sprzedać przez 7 lat.
O rozdziale myślę. Nie jestem pewna czy mi się opłaca.

Bet

Jeżeli mogę Ci coś doradzić to zrób odrębność majątkową. Przynajmniej nie będziesz odpowiadała za jego przyszłe długi. Chyba dotarło do Ciebie, że on już się nie dorobi a majątek można podzielić kiedyś w przyszłości. Chroń siebie i dzieci.

rozdzielność majątkowa
może być ustanowiona sądownie nawet z data wsteczną
bo niestety nic nie uchroni Cię przed spłacaniem jego długów wobec ZUS lub US
dopóki macie wspólnotę majątkową

Wczoraj się miło zrelaksowałam.
Fryzurę miałam super. Fale. Dobrze tak czasem zrobić coś dla siebie.
Super zabiegi, ampułki itd- wszystko gratis.
Spotkanie z koleżankami.

Dziasiaj znowu miałam lęki. Czułam jakbym dostała gorączki. Położyłąm się na chwilę z małym.
Czułam się strasznie. Ale jakoś się wyzbierałam.

Potem wzrost ciśnienia z mężem.
Pieniążki...
Ale zostawił. Troszkę mniej niż się umawiałam, ale i tak super.
Ojciec go wyrzucił. Nocuje w hotelu, koszulki pierze mydłem w zlewie.
Powiedziałam, sam tego chciałeś. Do tego dążyłeś.
Rozmawiałam z nim o terapii.
Ale on nie wie na jaką ma iść, bo nie ma żadnego uzależnienia.
Do alkoholu w ogóle go nie ciągnie.
Od tej sytuacji z policją wyzdrowiał.
No a to drugie to też nie codziennie.
Nie zależy mu. Nie planuje z nią być.

Ja się nie wycofam. Jeśli okaże się, że mój problem to nie jest współuzależnienie i on uzależniony nie jest i nie był to ok.
Gdyby nie to, że jestem już zdecydowana i zdeterminowana to pewnie znowu bym się zastanawiała.
Chcę swoje życie zmienić.
Nie mogę się już doczekać.
Ale i tak staram się robić co potrafię dla siebie. We własnym zakresie, ale to trudne!!!
Strasznie trudno skupić mi się na pracy.
Ale teraz mój priorytet to sen.
Nauczyć się spać. Zmieniać myśli, kierować w stronę czegoś innego.
I tak budzę się w nocy.
Przykrywam małego itd.
Potem często nie mogę usnąć.
Albo budzę się nagle. Sny wciąż krążą wokół jednego.
Chociaż dzisiaj było o mnie...

Betina to jest 100% racja. Tylko nad tym muszę pracować.
Teoretycznie wszystko wiem.
Ale w praktyce ...  to dla mnie wyzwanie. Nie przychodzi mi to naturalnie, swobodnie. Łapię się, "nawaracam", uczę.
Mechanicznie zaglądam przez okno czy już przyjechał do pracy, czy wyjechał.
To mnie wkurza. Denerwuje się na siebie, bo wiem, że tak nie powinno być.
A chciałabym dojść do takiego stanu, że w ogóle o tym nie myślę.

Przespałam noc:)
Tylko zepsuła mi się pralka ( 15 lat)
I przetwrać wolne. To jest dla mnie najtrudniejsze.
Dzisiaj jeszcze psycholog. Spotkanie w sprawie terapii.

Dla mnie najważniejsze jest teraz uwolnić się do pwenych myśli, przyzwyczajeń.
Tylko moje życie. To czy jestem mężatką czy rozwódką nie ma dla mnie znaczenia.
Jeśli się nie zmienię to mogę być 5 lat po rozwodzie i nie żyć dalej swoim życiem. Nie być w stanie pracować, cieszyć się tym co mam, co dookoła.
Nie jestem starsznie smutna, ale on we mnie jest. Złe emocje są. Lęk pojawia się czasem paraliżujący, taki nie do zniesienia. I mętlik w głowie. Taka jestem jakby przymulona.

Mieszkam nad firmą. On na dole, ja u góry.
W dodatku w sprawach firmowych się z nim kontaktuję, schodzę na dól. Mam tam taki pokój do pracy.
Teść pracuje w pokuju obok.
Jedno wejście.
I te cholerne finanse.
Ale trudno...
Na razie musze tak wytrzymać.

Moja mama wczoraj powiedziała mi, żebym wytrzymała jeszcze 3,5 roku.
No bardzo ciekawe, na co mam czekać...
I co ma nastąpić po tym "czekaniu".
Nie obchodzą mnie słowa męża, ze nie wiążę z nią przyszłości, zdania nie zmienił.
Nie chcę z nim być. Nie z człowiekiem, który mnie nie szanuje. Nie wspomnę nawet o miłości.
Nie wszystko można wytłumaczyć chorobą.
Ktoś kto miał 3 dzieci, był dobrym ojcem nie namawia do usunięcia ciąży.
Zwłaszcza, że finansowo to nie był problem.
Moja siostra niedawno ładnie to podsumowała: "jego ojcec chroni przetępcę".
Można się w życiu pogubić. Sama martwię się o siebie.
Ale kiedy widzę tego małego, to czuję, że jest dobrze.
I cieszę się, że dałam mężowi szansę.
Dzieci nie powinny mieć kiedyś do mnie pretensji, że mogły mieć pełny dom, a ja uniosłam się honorem.
Zrobiłam co uważałam za słuszne.
Nie da się, kiedy druga strona nie jest uczciwa i zaangażowana. .
Bardzo mi szkoda i siebie i dzieci.
Szkoda tego małego, który nie wie co to znaczy tata.
Szkoda nastoletnich synów, bo teraz jest im potrzebny.
Szkoda córeczki, która jak każda dziewczynka powinna być " oczkiem w głowie tatusia".
Wiele tragedii jest dookoła.
To jest ludzka słabość. Cierpi cała rodzina.
Ale mimo wszystko uważam , że da się żyć.
Tworzę z dziećmi rodzinę.

W czwartek zaczynam terapię.
Mąż może sobie sondować ile chce, wolno mu.
Napisałam mu dzisiaj, że chcę to skończyć. Nie da się tak żyć.

Nie chcę występować o rozwód ani zakładac spraw w sądzie pierwsza.
Chciałabym, aby to wyszło od niego.
To nie ja zdecydowałam się na życie z innym. Uważam, że tak jest w porządku.
Takie jest moje zdanie i bardzo chcę w nim wytwać.

W psychiatryku, to raczej powinien znalezc sie on.
Co to za facet - zostawia zone, czworo dzieci, dla kobiety, o ktorej sie wyraza per "chora psychicznie" i ze nie chce z nia byc.
Robi rzeczy, ktorych nie chce - ????????
To juz ociera sie o kompletna paranoje.
Jaka on Q.wa mowi prawde? Chyba taka jak mowil Ks Twardowski - gowno prawda!

To jego gadanie to kolejne manipulacje, pr?ba sterowania Twoimi myślami,
Raczej z dobrym skutkiem mu się to udaje, włada Twoim umysłem, myślami,  bo że sercem to też wiemy.

Zn?w dasz się manipulować? Bo że on zn?w odwala manipulacje to widać.

Biedny misio, pewnie go ta szczupła słaba  modelka przełożyła przez kark i do swojego ł?żka na siłę włożyła i gwałci go tak co dzień a on nie chce i nie chce, a ona gwałci i gwałci... a on krzyczy NIE!!! A ona go gwałci....

Co można myśleć o facecie kt?ry wyraża się o kobiecie, z kt?r? sypia "psychicznie chora, idiotka, kur...wa, pierd...nięta" Jak myślisz? Kim jest taki facet? Twoim mężem? Facetem, ktôremu oddałaś wszystko, urodziłaś 4 dzieci, oddałaś młodość, dziewictwo...

Odpowiedz sobie sama.

Maja, zabawne ale ja też znam podobny przypadek (fakt, daleko mu do drastyczności casusu bet) - i zdradzający pan dokładnie to samo opowiadał o kochance - że wariatka, że go szantażowała samobójstwem. No, ale na początku to "prawdziwe uczucie było" . Żeby było zabawniej, to gdy żona wyrzuciła go z domu a on powędrował w końcu do kochanki, ta spotkała uczciwego faceta i zostawiła Misia na lodzie

Do bet: weź pod uwagę, ze skoro Twój mąż jest w stanie takie banialuki opowiadać Tobie o ponoć ukochanej kiedyś Kici, to najprawdopodobniej Kici opowiada to samo o Tobie (z pewnością straszysz go samobójstwem itd.).

A jeszcze coś musze dopisać.                                                                                                         Dziewczyna jeździ z nim po hotelach. W wiadomych celach.                                                                                      On absolutnie nie chce się rozwodzić. Z nałogami, podstarzały.

Bet!
Idealnie byłoby nie patrzeć na faceta i samej utrzymać dzieciaki!
Mnie się to też marzy!
Ale realia są jakie są i trudno...alimenty eks płaci i jakos ciagniemy ten wózek.

Nie działa mi m.in. klawisz "enter" - sory.

Kochamkonwalie, a ja cieszę się, że piszesz. No i super, że czujesz się lekko.                                                                                                                                                                                                U mnie nie jest tak, że męża nie ma całkiem w myślach. Takich cudów ze mną nie ma...                          Ale utkwiły mi w głowie słowa, że uzależnienie czy współuzależnienie zależy od siły woli.