Miłość trwa

Zapewnianie dzieciom wiktu i opierunku oraz droich rzeczy i nart w Szwajcarii to nie wszystko....
Zdrowie psychiczne jest wazniejsze....i spokojny dom.

Bet masz cenne wskazówki podane jak na tacy, tylko wprowadzić je w życie.
Otwórz oczy, minął już rok od Twojego pierwszego wpisu, a nic się nie zmieniło. Zostało chcenie tego, tamtego, ale aby coś z tego mieć trzeba Twoich twardych decyzji. Nie możesz ulegać bo to nic nie daje, tylko niszczy Ciebie i Twoich bliskich. Życzę siły i mądrych stanowczych decyzji, bo tu chodzi o stabilne życie czwórki dzieci i Twoje Bet.

miałam takie przeczucie bo twój styl pisania wskazywał na uzależnienie albo picie ryzykowne. nie pijesz ale nie trzeźwiejesz. i mamy zagadkę rozwiązaną. dlatego tak pięknie potrafisz wczuć się w skórę męza i go tłumaczyć bo to "twoje". albo i popijasz ale nie dzielisz się tym z nami co zresztą jest zrozumiałe. no i mamy koktail mołotowa. cholera. nie zazdroszczę.

Bet

Dzisiaj czytając wszystkie posty bałam się o Ciebie, o Twoją wrażliwość. Widzę jednak, że chyba powstajesz z popiołów. Trzymam za Ciebie mocno kciuki. Wytrwaj. Pokarz swojemu mężowi, że jesteś osobną, wspaniałą jednostką z nim lub bez niego.

Pisz, bo będzie nam brakowało Twoich postów.

Jesteś silna i wspaniała. Uwierz w to!

Alkoholicy jadą na naszej wrażliwości, chęci niesienia pomocy, syndromie Matki Polki, naiwności. Potrafią to w doskonały sposób wykorzystywać.
Mój mąż co najmniej 20 razy obiecywał mi, że pójdzie na terapię, obiecywał, że zawalczy z uzależnieniem, łykałam takie gadki jak głupia za każdym razem głaszcząc go i  myśląc że zrozumiał już co jest ważne w życiu. Na godz 16 stawiał się u drogiego
(250 zł za godzinę) terapeuty a po sesji terapeutycznej spotkanie z prostytutką. Innym razem zamówił dla siebie i kumpla 2 prostytutki, dojechały taksówką z miasta odległego o 50 km, przyjechały do niego do biura, nawet ich nie tknął palcem, poszedł na dół do kumpla pić, rano przyszedł, wypłacił pannom po 5 tysięcy i pojechały, zarobiły po 5 tysiaków za nocne oglądanie telewizji, miał gest chłopak. Pewnego dnia w sobotę umówiliśmy się że pojedziemy razem po wyprawkę dla córki do pierwszej klasy, pojechałam pełna nadziei i szczęścia bo w końcu się przebudził po niego do biura rano, był z prostytutką w łóżku, wokół amfa i wóda. A przecież wcześniej pokajał, się, obiecywał mi i córce, że naprawi wszystko. Wpadł w szał, uderzył mnie przy córce, wezwałam policję, spisali go, skierowali na przymusowe leczenie, on w odwecie złożył doniesienie na policji, że ukradłam jego samochód. Nie miał jak mi dopiec. Innym razem zawiozłam go na odtrucie do prywatnego ośrodka odwykowego, to były warunki najlepszego hotelu, w totalnej głuszy, personel na skinienie ręki, wokół las, do najbliższego miasta 30 km, zapłaciłam 4 tysiące za 5 dni odtrucia. Miał komórkę, laptopa, ja go ratowałam a on wymieniał namiętne e-maile z dziwką, kolejny 10 detoks w szpitalu na oddziale odwykowym: pielęgniarka dostała 1000 zł i wypuszczała go co wieczór na 3-4 godziny w miasto,a przecież z oddziału detoksycyjnego nie można było absolutnie wychodzić bo zamknięty na klucz, miał wielu znajomych, jak sądzisz, gdzie się obracał? Wiele było takich historii. Po co Ci to piszę? Abyś zobaczyła jak są zakłamani, manipulują nami niezależnie od rodzaju uzależnienia, nałóg to nałóg.
  Ja nie wierzę w takie obietnice dopóki nie zobaczę efektów, pierwsza jaskółka wiosny nie czyni. Terapeuci i niepijący mówią, że spróbować ufać można dopiero po roku abstynencji. To się u mnie sprawdziło.
Może piszę szorstko i twardo ale wynika to z mojego doświadczenia i rozmów z innymi niepijącymi już alkoholikami i ich żonami.
Zerwanie z uzależnieniem to nie tylko terapia i zakręcenie butelki, to diametralna zmiana trybu życia:
chodziłaś do sklepu lewą stroną jezdni-idź prawą stroną do innego sklepu, to zerwanie  z towarzystwem od imprez, to wyrzucenie z domu każdego alkoholu, kieliszków, unikanie miejsc kojarzących się z uzależnieniem.
Bet potrzebowałaś takiego przeciągnięcia po podłodze. Obyś nie poprzestała tylko na postanowieniach bo to częste wśród nas, postanawiamy coś zrobić a pojawi się on, spuści głowę, walnie skruchę i hajda od nowa to samo.
Kiedyś tu  na forum była tu tak samo mocno współuzależniona  żona alkoholika, styl pisania podobny do Twojego, siadłyśmy z dziewczynami ostro na nią, buntowała się, broniła, po kilku tygodniach zrozumiała i ruszyła z kopyta. Wygrała siebie i męża, są razem, on się leczy a ona chodzi na terapię. Sprawdza się. Zmiany trzeba zacząć od siebie i to nie pozorne zmiany, to nie powierzchowne wycieranie kurzu, to remont całego związku, życia, ale zacząć od siebie.
Oczywiście wiele też małżeństw rozstaje się po terapii, to też jest wliczone w cenę. Dlaczego? Bo po prawdziwie przebytej terapii zmienia się spojrzenie na rzeczywistość, zmieniają się priorytety. Trzeba na nowo odkrywać co wspólnie cieszy, interesuje, na nowo poszukiwać wspólnych płaszczyzn ale  nigdy nie zapominać że  TO MOJE DOBRO JEST NAJWAŻNIEJSZE.

  Nie ma co szukać duchowości, romantyzmu, uniesień u uzależnionego, logiki postępowania,
szukanie takich cech to jak szukanie kwiatu paproci.
W głowie tylko jedno mają: zaspokoić głód, nie ważne jakim kosztem, osiągnąć ten błogi stan i przez chwilę mieć wszystko w dupie. A co potem - pomyślą jutro jaki kit wcisną naiwnej żonce, ona zaślepiona wszystko łyknie, nie muszą się zbytnio wysilać, do następnego razu.

Nie... ja już swoje łyknęłam.
I nie żałuję.

Nie potrafię przełknąć już więcej.
Nawet tego, że twierdzi, że jest chory.

Ja przyjęłam teorię, że uzależnienia nie traktuję jak choroby. Choroba to coś, w czym ktoś może Ci pomóc- podać kulę, lekarstwo, zmienić pościel, dać syrop. Choroba dla uzależnionego staje się usprawiedliwieniem: oto jestem chory i biedny, ulecz mnie, ale tak by nie bolało. albo daj mi chorować.
Uzależnionemu można ewentualnie pomóc pomagając sobie, stawiając swoje granice, dbając o siebie i ważne sprawy. Może zrozumie, że uzależnienie jest gorsze niż wizja skończenia z nim. Może nie. Cała, absolutnie cała robota jest w jego rękach.

Bet, pisz ... Tylu wokół Ciebie dobrych ludzi. Zobaczysz, że wypłyniesz silniejsza. Życzę ci, żeby to rozedrganie po kolejnej traumie i zawiedzionych nadziejach zastąpił spokój. Ja się uspokoiłam po dwóch miesiącach i wiem jedno - niepotrzebnie walczyłam i odsłaniałam swoje uczucia. Dla takich manipulatorów jak Twój mąż czy mój partner nie ma lepszego prezentu. Teraz skupiam się na stawianiu granic. Dla siebie i mojego dziecka. Jego reakcja? Bezcenna. Traci grunt pod nogami. Ostatnio zaczął pilnować córki przez Skypa gdy wychodzę wieczorem.
Na razie to pewnie tymczasowa panika, ale codziennie modlę się o konsekwencję. To nic nie zmienia między nami, ale wreszcie zaczynam mieć poczucie, że wreszcie kontroluję własne życie

W nocy była policja.
Syn usłyszał jak parosiłam męża żeby mne puścił.
Nawet nie próbowałm mu się postawić, bo się bałam. Wyrawał mi całe pasmo włosów.
Syn psiknął gazem. Niewiele to dało.
Była szamotanina.
Biedny poszkodpwany nasłał na mnie policję.
Przyjechali, spisali dowód.
Pyatali co mają z mężem zrobić.
Jeden pamietał moją sprawę z ciąży.
Potem zabrali męża.

Nie wiem kiedy po mnie przyjadą, żebym skłądał zeznania.
Napiszę tylko, że teraz widzę, że jeśli jest w rodzinie problem, np. alkohol, czy zaczyanjące się uwależnienie od seksu to jeśli nie podejmie się w porę działań, to tak się to kończy.

Obojetne jaki jest status majątkowy.
Może nawet jak są pieniądze to jest gorzej, można lepiej ukrywać problem.
Mąż jest chory.
Ja znerwicowana, współuzależniona.
Zaczyanm obwiniać siebie i myśleć sobie, że być może coś ze mną nie tak i czymś sobie zasłużyłam na taka jego realcję.

Ale ta reszta, która we mnie została odrzuca takie myślenie.
Podpowiada mi Twój mąż jest chory.
Odejdź i ratuj siebie. Zanim zniszczy Cie doszczetnie w zemście i złości.
Jemu zależy, zebyś tak myślała, bo on nie lubi siebie.

Dostał szansę.
Powinnam wykorzystać swoją szansę.
Był mi bliski, ale to co dobre było wieki temu, a ja wciąż tym żyję.
Łudzę się, niedowierzam temu co się dzieje.

Trzymajcie za mnie kciuki.

Napiszę wprost i z doświadczenia z policją po prawie identycznych przeżyciach z mężem,
masz kilka wyjść:

- nie robić nic i czekać na kolejne razy a zapewniam, że takie zachowania będą coraz częstsze bo nie robiąc nic pozwolisz mu na to.

- zgłosić męża na przymusowe leczenie, idziesz do Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych i działasz przy okazji załatwiając sobie profesjonalną terapię, u mnie  to policja złożyła wniosek o przymusowe leczenie męża.

-złożyć sprawę na policji o znęcanie, założyć niebieską kartę

-wygonić go definitywnie i rozpocząć procedury sądowe

co wybierzesz Ty zdecydujesz, zaczynasz obwiniać siebie czym zasłużyłaś, że on Cię tak traktuje?

Usłyszysz to na terapii jeżeli ją rozpoczniesz. Długo w w swoich wypowiedziach ukrywałaś, że on jest alkoholikiem, nie byłaś szczera sam przed sobą. NIE WOLNO ukrywać takich problemów, kryjąc jego uzależnienie przedłużasz jego ciągi, stwarzasz mu komfort picia.

Po kiego  h...ja wpuściłaś go do domu? Łudziłaś się, że będzie dobrze? Znów obiecał?
Prawdopodobnie albo zadzwonią z policji albo dostaniesz wezwanie.
Mojego zabrali na Izbę Wytrzeźwień, doba kończy się o 13, wtedy wypuszczają jeżeli wytrzeźwiał, rachunek jak za bardzo dobrej klasy hotel.
Idź na policję, złóż zeznania, pomóż mu szybciej osiągnąć dno aby szybciej się odbił, pomożesz mu w ten sposób nie chroniąc go przed policją.
Napomknę tak tylko z życia, że jeżeli taka awantura zdarzy się w domu jeszcze raz to licz się z tym, że policja zgłosi wniosek do MOPSU, Powiatowego centrum Pomocy Rodzinie o sprawdzenie sytuacji rodzinnej, warunków dzieci, może być również złożony wniosek do sądu rodzinnego o nadanie kuratora rodzinie, pedagog szkolny zostanie zobowiązany do przyglądania się dzieciom.
Chcesz tego?
Chcesz takich konsekwencji?

Dokładnie tak. A ja jeszcze dodam, że sąd rodzinny może wszcząć z urzędu postępowanie w przedmiocie ograniczenia lub pozbawienia władzy rodzicielskiej, jeżeli dotrą do niego wystarczające materiały zwierające przesłanki ku temu. Jeżeli dobro dzieci jest zagrożone, a rodzice nie są w stanie zapewnić im bezpiecznego domu (a Ty Bet również obecnie nie zapewniasz), to instytucje wymienione przez headstrong, jak i później sąd - nie pozostaną obojętne. Status majątkowy rodziny nie będzie tu miał znaczenia.
Zostaw go z jego nałogami, przestań usuwać mu sprzed nóg konsekwencje, to jest jedyna droga, jeśli ma sie kiedykolwiek opamiętać. A Ty masz chronić siebie i dzieci.

Ściskam Cię cieplutko i przesyłam energię, abyś .....

bet,
Czytam twój temat od dłuższego czasu, ale dziś nie wytrzymałam- muszę się włączyć.Po pierwsze mam nadzieję,że u ciebie wszystko ok, bo długo się nie odzywasz. Martwię się, co z tobą.
Chcę ci powiedzieć, że twoja historia jest dla mnie motywacją do zmian w moim życiu. Na razie tyle.

I tak jak zawsze powtarzam...
kto nie chce kiedy moze, nie bedzie mogl, kiedy bedzie chcial...  pozytywne myslenie jest motorem postepu.

Bet milczysz,

Martwimy się tu o Ciebie...

Ze mną nie jest tak źle.
Policję wezwał mąż.
Zgłosił próbę usiłowania zabójstwa, podobno ledwo uszedł z życiem.
A oni zamknęli go na izbie wytrzeźwień.

A ja się zastanawiam czy on w ogóle siebie słyszy.
Czy rozumie o co oskarża.
Próbuje zrobić z siebie ofiarę.
Tylko gdyby nie syn, to nie miał dla mnie listości.

Schowałam alkoholikowi " butelkę" ( tzn seksoholikowi )
Ale "butelka" pod tytułem kicia wpadła w szał, że ją oszukuje.
Przyjechał podrapany. Nie wyszły plany pukania.

Umówił się na rozmowę ze mną na dole w firmie.
Powiadomił mnie o tym jego ojciec.
Byliśmy w trójkę.
Rozmowa zeszła na inne tematy.
Obrażał ojca i mnie.
Ode mnie zależało czy ojciec go wyrzuci czy nie.

Miał być za 10 min. Nie było go ze 40.
Przywiózł jakieś zakupy.
Część wniósł chyba do kuchni w firmie.
Pił whisky z pepsi.

Teść był z psem ( wilczur), ale kiedy zaczęliśmy oglądać zdjęcia z wakacji sprzed 5 lat, wyszedł.
W ogóle to się tak kręcił.
Mąż zaproponował mi coś do picia.
Odmówiłam.
Nie miałam najmniejszej ochoty się z nim napić.
Po jakimś czasie ( fu.., że też nie zwróciłam na to uwagi!!!), masz pepsi.
No i popijałam sobię tą pepsi.
Za chwilę. No nie umiem tego nawet określić, ale nie długo... zaczęłam dziwnie się czuć.
Tracić kontrolę. Ale tak nagle.
Zrobiłam dosłownie kilka łyków.
Nie rozumiałam co się dzieje. I nadal jest to dla mnei tajemnicą.
Psycholożka powiedziała, ze jest wiele środków. Mógł wlać trcohę whisky z amfą.
No nie mam pojęcia. Jetem blada w takich sprawach.

Nie zwróciłam szczególnej uwagi, ale miałam wrażenie, że on mi się jakoś z boku przygłąda.
Nawet nie byłam pewna co się ze mną dzieje.
Nie umiem tego określić.
Pijana? po kilku łykach, tak nagle.
To było jak z minuty na minutę. Tak gwałtownie...?
A on coś mówił, że przeze mnie teraz będzie musiał sobie poszukać innej. A ta do tego się świetnie nadawała.
Zaniepokojona co się ze mną dzieje spytałam coś ty mni nałał. Co ja piję.
A on: nic, pepsi... bez cukru.
Wzięłam jego kubek i skosztowałam.
To nie było to samo.
I ten mój kubek mi spadł.
Chyba łokciem go trąciłam.
Nie wiem, ale byłam taka...
To jest niemożliwe...
A on wpałd w szał.
Z powodu kubka?
Może wiedział, że już coś mi jest.
Ale nie ten efekt do którego zmierzał. Przez to, że gapa stłukła szklankę a miało być innaczej.
Potem było jeszcze gorzej, bo po jego reakcji stłukłam wściekłą jego kubek.
Z taka parą w uściskach.
Wiedziałam, że to od niej. No to już poszedł na całość.

Nawet nie próbowałam się bronić.
To w ogóle nie w moim stylu.
Tylko prosiłam, żeby przestał i próbowałm się wyrwać.
Wiedziałam, że jestem w niebezpieczeństwie.
Cholernie się bałam, żeby go tylko jeszcze bardziej nie rozwścieczyć.
Bałam się, że zaraz zostanę bez zębów, że trzepnie mną o ścianę, że mnie zabije.
Ręka wykręcona i za włosy.
Wyrwane żywcem pasmo włsosów, grube, wprost ze skalpu.
Wypie... dziw..  i chyba wszystkie możliwe o podobnym wydźwięku. 
Nie jestem w stanie powtórzyć, bo były wszelkie mozliwe.
Chciał chyba wyrzucić mnie na dwór.

Byłam w krótkiej koszulce nocnej i kusym szlafroku.
Ale po cholerę w takim szale.
Żeby upokorzyć, poniżyć, żeby bolało...
Żeby pokazać wyższość, władzę....

A co z dziećmi. Nie pomyślał o tym...
Kiedy już traciłam nadzieję, a on był jakby coraz okrutniejszy, nagle jak widmo wyskoczył syn z gazem.
Był chyba tak wzburzony, w szoku, że psiknął mnie i sobie.
Potem chyba dopiero w męża.
To nie zadziałało.
Nie puścił mnie, wciągnął z powrotem do środka.
Bałam się, ze dojdzie do nieszczęcia.
Uspokoił się dopiero kiedy zobaczył, że nie da nam rady, że sytuacja robi się dla niego niekorzystna.
Wywrzeszaczałm mu swoje żale, swoją wściekłość za to co zrobił mnie i każdemu dziecku po kolei.
Ta gra od września była poniżej jakichkolwiek moich wyobrażeń.
Taka podłość nie mieści mi się w głowie.
Co innego podejrzenia, ale prawda przerasta wszystko.

Wyszedł ogdrażając się. 
Od razu wezwał policję. Wiedziałam, że będzie zemsta.
Niepotrzebnie syn wyleciał z tym gazem. Niepotrzebne były moje nerwy.
Trzeba było wzywać policję.
Emocje wzięły górę.
Teraz oczywiście mąż lżę ile wlezie.
Wymyśla takie historie, że jestem przerażona do czego jest zdolny.
Chociaż byłam na to przygotowana.
Jestem tym zmęczona.
Ale nie dam się.

Ale zanim przyjechała policja minęło jakieś 10, 15 minut. Chyba.
Jego nie było.
Firma pozamykana.
Pojawił się po mojej rozmowie z policją.
Może potrzebował czasu na wymyślenie wersji, na przygotowanie siebie.
Pytali się mnie czy to ja wzywałam  lub syn.
Nie.
Co chcę zeby zrobili z mężem.
Nic

Jak wychodzili pojawił się koło domu.

Podobno byli zdziwieni, ze ma tak mało alkoholu we krwi.
No właśnie też się zastanawiam, czemu potem już chyba nie pił, ale chciał żebym była zamroczona.
To znaczy dwie rzeczy przychodzą mi do głowy.
A zwykle w swoich podejrzeniach się nie mylę.
Chciał mnie przelecieć, upokorzyć. Widział, że innaczej do tego nie dojdzie.
Może zrobiłby jakieś fotki. Albo zwyczajnie, żebym po tym czuła się jak g....
Albo chciał mnie skompromitować. Żebym nie panowała nad zachowaniem, żeby to np nakręcić i wysłać kici, zobacz jak ona się zachowuje.

Albo i jedno i drugie.
Że też nie pomyślałm o tym wcześniej...!!!

Wydzwaniał do mnie.
Żeby się " dogadać".
"Próbowaliście mnie zabić" - płacz. Oskarżenia.

Nie ważne. Tak sobie myslę, że niech sobie zakłada sprawę.
Za dużo kłamstw. Za poważne oskarżenia.
Nadal próbuje grać na moich emocjach, zmanipulaować mnie.
Pewny, że zrobię wszystko aby uratować małżeństwo.

Ale jest w błędzie.
Wiem, że nie można mu wierzyć, że jest zdolny do każdego świństwa.
Nie daltego, że to taki psychopata, zły człowiek.
Tylko dlatego, że ukrywał nałóg.
Nie przyznawał się do niego.
Zmienił się jego charakter, usposobienie.
Do tego doszło kolejne uzależnienie.
A kto wie, czy na nikotynie, seksie i alkoholu się kończy.
Nie kontroluje wydatków.

Zachowanie jest psychopatyczne ale spowodowane chorobą.
Do tego trudny charakter.

Był podobno u kuzyna.
Ale to już nie moja sprawa.
Może wszystkich oszukiwać, że się leczy.

Od początku psycholog sugerowała, że jest alkoholikiem i wszedł w kolejne uzależnienie.
Moja mama zgłosiła go do poradni na leczenie.
Musiał ich oszukać.

Sprawa ucichła. Nie mieszkałam z nim.
Nie wiedziałam co się dzieje.
Na takie sugestie odpowiadał, że to bajki. Wyśmiewał je.

Jego przyznanie się do problemu dużo mi pomogło.
Przynajmniej wiem z czym mam do czynienia.
Wiem, że jestem współuzależniona.
A najlepsze, że jak wspomnę przeszłość. To wydaje mi się, że przed zdradą nie byłam, albo w niewielkim stopniu.
Ewidentne współuzależnienie pojawiło się od września.
Może stopniowo.
Może dlatego, że znowu uczuciowo się do niego zbliżyłam. Może dlatego , że uzależnienie od seksu jest inne niż od alkoholu.

Rozmawiałam z psycholog.
Są pewne predyspozycje do współuzależnienia.
Podejrzewa, że u mnie była ( jest) bardzo silna potrzeba za wszelką cenę tworzenia pełnej rodziny.
Tego mi zabrakło i to stało się dla mnie w życiu priorytetem.

Ma rację.
Ktoś komu tego nie zabrakło, może tego nei zrozumie.
Ja też nie rozumiem czemu tak postępuję.
Moja wizja rodziny legła w gruzach.
Jestem zrozpaczona.
Ale nie da się.
Nie da się kiedy ktoś ma problem i go ukrywa.
Zrobiałam źle.
Powinnam była odejść do męża w 2005, czy 2006 kiedy się posypało.
Wtedy mu zależało. Poszedł do psychologa.
Od tego czasu dla mnie było już innaczej.
Ale widzocznei tak miało być.
Nie miałabym teraz ani córeczki ani tego małego.
A mam nadzieję, że będzie dla mnie w życiu wileką radością.

Nie chcę nawet z mężem rozmawiać.
Nie ma sensu żadna rozmowa z tak uzależnionym człowiekiem.
Potrzebuję o siebie zawalczyć.
Żebym już nie żyła jego propblemami.
Co robi,, z kim, gdzie jest.
Tylko kasa.

Jak się da nie będę podejmować kroków prawnych ( rozwód).
Wolałabym się ni espotykać w sądzie z chorym człowiekiem.
Ale z trzeźwym.

Jego uzależnienie nie jest prawdopodonie umiarkowane tylko jest to bardzo duży problem.
Ciągnący się latami. Tak uświadomiła mnie psycholog.

Wyjście z mojego problemu to jest siła woli.
Ale chciałabym najpierw dowiedzieć się na czym to polega.
I nabrać wiary, pozbyć lęku, strachu.

On mnie o wszystko obwinia. Naśmiewa się ze mnie.
Wiem, że to zachowanie typowe.
Ale ciężko jest mi się odciąć. Trudno mi osiągnąć równowagę.
Kupiłam sobie melisę. Będę popijać.

Na razie wczoraj spałam jak zabita, dzisiejsza noc gorsza. Ale córka też jakoś nie spała.
Jakoś się trzymam.
Nawet nie jest tak źle.
Nie mogę się dać zastrzaszaniu.
Muszę być silna. Tyle lat żyłam z człowiekiem uzależnionym ( nie zdając sobie z tego sprawy).
Wytrwałam, przeszłam teraz wiele.
Muszę sobie poradzić.
Miłość , miłością.
Ale kocham też siebie i dzieci.
Nie dało się żeby miały mamę i tatę. Spokojne dzieciństwo. Pełną rodzinę.
MUSZĘ być silna psychicznie. Na tatę nie mają co teraz liczyć.
Nie zna miłości.
A kiedyś tą dbałością o dzieci najbardziej mnie trzymał.

Potrzebuję wsparcia, pozytywnej energii, optymizmu, wiary, że podołam, że nie jestem taka jak mi wmawia mąż.

Napiszę szczerze, jestem czasem na niego wściekła. Za to , że tyle namieszał, a mści się na mnie.
Ale też staje mi się obojętny.
Dzieki tym wydarzeniom nie zależy mi czy jest z nią, co robi.
Pozbierać się, wygrzebać.
Mam tyle szczęścia.
Jestem zdrawa ( chyab), mam dzieci, maluszek jest wielką radością.
Nie jestem sama.
Wokół mnie wiele rzyczliwych osób.

Potrzebuję wzmocnić się psychicznie. Wysypiać.
Nie chcę z nim walczyć.

Ale się rozpisałam.
Boję się o sowje zdrowie psychiczne, ale psycholog mnie uspokaja, ze jest ok.
Bordeline nie jestem. Nad rasztą praca.
Cięzko zmienić myślenie.
Rodznia nie mama , tata, dzieci.
Cholernie ciężko.

A ja tak sobie myslę, ze ok.
Niech składa takei oskarżenia.
Są bardzo poważne.
Za poważe, przesadził.
Nie będzie mnie próbował zastraszyć i odwracał role.
Bo nie poszło po jego myśli.

A i jeszcze, że on już nie jest mężem.
On chyba śni.
Myśli , że tak go kocham, że będzie mnie szantażował.
Kręcił jak marionetką.
Chory umysł seksoholika , alkoholika. Zachowanie psychopaty.

Jest po 3 godzinach rozmowy z psychologiem.
Powiedział mu, zeby sam zamieszkał.
Komu on takei bajki wciska.

Katharsis,  nigdy nie otwarłam sama alkoholu i nie napiłam się sama.
Nigdy...
Ani pól szkaneczki piwa czy łyczek winka.
Pilnuję się przed uzależnieniami.
Ze wszytkim, bo wiem że jestem bardzo podatna.
Nie wykłuczam, że moja mama jest lekomanką.

Tego co było nie żałuję.
Dałam szansę.
Miesiąca miodowego niestety nawet nie było.
Z kasą niepotrzebnie odpuściłam.
Przez to nie byłąm dość stanowacza. Wierzyłam i wzięłam trochę problemy na siebie.
Całę szczęście nie sprzedaliśmy domu.
No i dzięki temu co było bez problemu podpisał mi dokumenty z dotacji.

Jeśli ktoś dbał o dzieci przez kilkanaście lat, to chce się wierzyć że aż tak się nie zmienił.
Przyznam, że nie powinnam się nim zajmować. Olać i tylko ja i dzieci.
Ale mam z tym problem.
Łatwo się krytykuje, bo każdy patrzy przez swój pryzamat.
Przez to jaki jest.

Czasem pewne postawy są ze sobą sprzeczne.
Z jednej strony wierzyć, pokładać nadzieję w drugim człowieku, ufać. Być cierpliwym, wybaczać choćby i setny raz.
A z drugiej nie było wystarczającej skruchy. Słowa okazały się fałszem.
Nagroda za złe zachowanie.
Jeśli chciałoby się żyć wyabaczając i będąc cierpliwym, traktując małżeńswto jako coś nierozerwalnego, którego żaden sąd nie rozwiąże to trudno jest się odciąć zupełnie.

To co dla mnie teraz ważne, nie dać się wpędzić w poczucie winy.
Nabrać dystansu , spojrzeć trzeźwo ( chodzi o to, ze w tym siedzę).
Nie pomogą czyjeś słowa.
Zmienię coś jak sama to poczuję.
Od czerwca zaczął mącić.
"Wytrzymaj jeszcze trochę".
Wytrzymałam, przeszłam kolejne rozczarowanie.
I dobrze mi tak, widocznie za mało się nauczyłam za pierwszym.
Sama czuję w czym problem.

Pogodzić się z rozstaniem po tylu latach jest ciężko.
We mnie wciąż jest jakaś złudna nadzieja, chęć odbudowy.
Tak zwyczajnie po ludzku, nie dociera do mnie, że tu już nie watro.

I z tym musze się uporać.
To tak jakby komuś zmarł bliski, a ta osoba to wypierała.
Mąż też czułymi słowami mi tego nie ułatwił.
Nawet jak się to wydało, to on chce być ze mną , z rodziną, leczyć się.
A potem koniec.
To jest 20 lat mojego życia.
To co najważniejsze. Rodzina.
Mnie się chce płakać, że moje dzieci jej nie mają.
Nie mają tradycyjnego domu.
Córeczka bez ojca. Mały. Ten średni, najstarszy.

Dla jednego kariera, wykształcenie, towarzystwo, podróże liczą się najbardziej.
Dla mnie to jest najważniejsze, mnie tego zabrakło.

A ja myślę że jak tylko znudzi się "swojej młodej kochance" albo ona znajdzie sobie młodszego,bardziej jurnego to wtedy wróci jak pies z podkulonym ogonem...
Tyle że nie będzie już ani do kogo ani do czego

Mnie też.
Do poradni! Natychmiast!!!

Pozamyłał wszystko na klucz.
Badanie kwri nie skutkuje. Są podobno jakieś testy, ale za póżno.

Headsrong, mój mąż to nie jest głupi. Wybiera zemstę w białych rękawiczkach.
Owszem nie panuje trochę nad sytuacją, ale jest sprytny, a przede wszystkim pozbawiony skrupułow.
Ile razy mam pisać o niebieskiej karcie.
Nie ma zakładania niebieskiej karty jeśli nie mieszka w domu. Można założyć sprawę w sądzie.
Mam kilka sińców, ten kosmyk włosów, lekkie otarcia na rękach.
Nie wiem czy jechać z tym do lekarza sądowego.
Ale chyba znowu to zrobię. To opowiadanie co się stało, rozbieranie się.
Wiem, że trzeba. Mam już dosyć.

Z kicią rozmawiałam, ona czeka tylko na rozwód i już go przyjęła.
Ale nagrywałam rozmowę, jak mówiła że wie, że jest agresywny i też miała próbki.
Jest przekonana, że nasze małżeństwo i tak by się rozleciało, więc nei uważa, żeby zrobiłą coś złego.

Headstrong, terapię ma mi znaleźć psycholożka. Poda w piatek.
Jeszcze poprosiłam siostrę o pomoc.
Ma koleżankę psycholog.
Chodzi o to, żebym chodziła do ośrodka nie związaniego z jego rodziną.
To bardzo ważne.

Teść też już się w to wciągnął.
Nie może spać, czuje niepokój. Sprawdza gdzie on jest.
Wyszedł i przez 2 dni go nie ma.
Na pensje mówi , że chyba mu nie starczy.

Z leczeneim to podejrzewam podpucha.
Ktoś kto chce się leczyć ma siebie dosyć.
Zrobi wszystko , żeby wreszcie sobie pomóc.
Ja jestem na takiem etapie.
Wyczerpana psychicznie.
Mam jeden kierunek, wyjść z tego. Nie żyć mężem, jego problemami.
Tym czy jest z nią czy z inną, tym czy się leczy, czy jest mu lepiej, czy oszukuje, czy mówi prawdę.
W skrócie oderwać się od tego.
Bo cóż mi po rolkach , łyżwach. Kiedy całą noc teraz mam koszmary.
Jest on, problemy, cała ta sytuacja.
Wyrwać się z tego.
Jakbym trzymała głowę pod wodą. Topiła się.

Wciągnęłam się w jego problemy, życie.
A przecież mam swoje.

Headstrong, ja teraz go nie chcę.
Po tym wszystkim, kiedy on  nie jest na etapie trzeźwienia tylko dalszego "upijania" się, widze dla siebie szasnę w skupieniu całej uwagi wszystkich sił na sobie.
On mi w niczym nie pomoże. Jedynie może utrudnić.

Ta możliwe, że postawi warunek:rozwód.
Zabrnął za daleko. Została mu tylko ona.
A dla niej liczy się mieć jego na wyłączność.

Jeśli on tego chce to jego sprawa.
Może posunąć się do szantażu.

Muszę się jakoś pocieszyć.
Mam 41 lat, dzieci, siebie. Po prostu pewien etap się skończył.
Bolesne wyjście. Kobieta po przejsciach.
Nie nadawałabym się chyba nawet do żadnego związku.
Bardzo potrzebuję przebudować swoje życie.
Mam lęk przed zmianą.
Chyba boję się porażki.

Chciałabym umieć przestawić to uczucie na inne tory, boczne.
Niech sobie będzie, ale tak z boku, żeby nie wpływało na moje życie.
Nie chcę, żeby była we mnie nienawiść.
Ale teraz tak chyba czuję.
Wstręt, żał, złość, lęk.
To działa destrukcyjnie.

Headstrong, jestem współuzależniona ( alkohol, seks).
Czytam artykuły, które są pod linkami jakie mi przesyłasz.
Na leczenie i życie męża nei mam wpływu.
Ale mam na swoje.
Jęsli masz jeszcze jakieś atrykuły to chętnie przeczytam.
Przynajmniej zanim zacznę trapię, będę wiedziała więcej.
I co z seksoholizmem.
Z tamtym miałam do czynienia. Wiem już jak jest, ale to dla mnie nowe.
Nie chcodzi o to, że nei jest ze mną źle.
Po prostu jak n amój stan, miałam lepszy moment.

Jestem w złym stanie. Są w nim lepsze i gorsze chwile.

Posyłąj co się da.
Zanim zacznę terapię muszę się jakoś ratować.

Wysłał mi rano smsa: A podobno w Ustce znaleziono jeża w chustce.

Tak jest.
Ale nie zajmę się dobrze dziećmi, jeśli będę rozrdrażniona, w jego problemach.
Co mogłam zrobić to wyłałam syna na szkolenie.
To znaczy on chciał jechać, zorganizowałam środki.
Był potem na rowmowie. To był ten coach, który zna sytuację, bo byłam keidyś u niego.
Z synem jest podbnie jak ze mną.
Sabotuje zmiany.
Ale długo sobie porozmawialiśmy.
Mówi, że on ma problemy chyba z wczesnego dzieciństwa, że może widział, że coś jest nie tak.
No i że tata często do niego źle mówił.
Zwichnął nogę, to ten go zostawił w lesie. Musiał biec za autem ze skręciną kostką.
Wylądował zupełnie niepotrzebnie w gipsie na 2 tygodnie.
Wyśmiewał się z niego, że jest "ciota", że jest tłustą du...

Chciałam wiedzieć co źle zrobiłam. Czy za mało chwaliłam.
Starałam się unikać blędów mojej mamy.
Ale może jednak jak były niepowodzenia to byłam niezadowolona.
Mąż nei był dl aniego odbry, bo przypominał mu chyba mnie.
Tępił go, wciąż niezadowolony, cięty.
Ten do sprzatania, wynoszenia śmeici, koszenia trawy.
Młodszy nic, bo ładnie rysuje po tatusiu.

Teraz tak samo. Wciąż krytykuje jego posunięcia, dziewczynę.

Z tego wszystkeigo najgorsze jest to, że oczy moihc dzieci się nie śmieją.
Jestem przygnębiona.
Wiem , że nie mogę się za wszystko obwiniać.
Ale ja mu nie umiem darować porzucenia dzieci.
To mnie boli strasznie.

Bardzo chciałabym aby mimo tej sytuacji moje dzieci żyły w równowadze. Miały spokój, były zadowolone, radosne.

I nie wystarczy usmiechnięta mama.
Mogę się naćpać i będę wesoła.
Nie chcą się zgodzić na psychologa.
Ale jaj może dowiem się jak mam z nimi postępować.
Była wczoraj , przedwczoraj na spacerku z maluchami.
Powinnam gdzieś wyjechać chociaż na weekend z małą i średnim synem.
Oni bardzo potrzebują mamy. Mojej uwagi.

Czy sądzisz, że mój mąż jest idiotą i działał wprost? Mój mąż ma bardzo wysoki poziom inteligencji, testy robione z Mensy.
Nie traktuj mojego męża jako idioty a swojego jako sprytnego, mądrego, przebiegłego. Oni są tacy sami, a raczej byli bo mój się zmienił. Ty inaczej to widzisz i to jest kwestia Twojej dysfunkcji.
Podejrzenie zawartości narkotyków zgłasza się policji od razu, wiesz o tym dobrze, z tego co wiem z moczu do 48 godzin, z krwi nie wiem ile. Bet, znów płacz i tłumaczenia.
Jego zemsty, manipulacje były dokonywane sposób wyrafinowany i długotrwały. Zgłoszenie kradzieży auta na policji, objazd po moich siostrach ze zdjęciami kochanki i tłumaczenie dlaczego odszedł, zakup dyktafonu i nagrywanie mnie, telefon z podsłuchem dla mnie jako prezent gwiazdkowy, list na gwiazdkę pisany do mnie przez kochankę, jazda autem za mną po mieście, wysyłanie za mną swoich kumpli, pisać dalej? To zaledwie jedna tysięczna tego co przeszłam.

Widzisz Bet, różnica jest taka, że Ty nadal widzisz obrazek męża w aureoli, widzisz go takiego jakim chciałabyś go mieć, jego wyobrażenie, a ja widzę alkoholika jak każdego innego i nie widzę potrzeby produkowania kolejnych usprawiedliwień, tłumaczenia dlaczego to a dlaczego tamto...Ja działam, od razu poleciałam do poradni, szukałam pomocy w AA.

Mój mąż nie mieszkał ze mną 3 miesiące, mieszkał w biurze około 2 km od domu kiedy miał założoną niebieską kartę. Oczywiście nie chcieli założyć bo statystyki bo to bo tamto, zadzwoniłam do komendy wojewódzkiej, od razu założyli.

Bet, zarejestruj się na tym forum, które Ci podesłałam i tam otwórz swój temat i pisz, oni naprawdę bardzo pomagają, dają siłę, wiarę w lepsze jutro, motywację do zmian, tam też są takie jak Ty i ja. Naprawdę. Bardzo wiele tam artykułów o alkoholizmie, seksoholizmie, współuzależnieniu.

Napisz do Ewy, byłej żony alkoholika, hazardzisty i przemocowca: http://www.zaufania.niepije.pl/
To Ona najpierw mi pomogła.
I wiesz, to raczej dobrze, że w obecnej sytuacji niunia go przyjęła, on do niej wrócił, Ty masz jasność, masz otwartą drogę do wiesz czego. Potem może być za późno bo nie będzie z czego. Ona godzi się na bicie nie za darmo.  Moja koleżanka za niezapłacone alimenty dostała jego połowę domu, sprzedała i kupiła sobie mieszkanie. Pomyśl o tym.
Naprawdę staramy się Ci pomóc a moje zaproszenie jest aktualne :-)

Headstrong, ja przeciez byłam na policji założyć niebieską kartę.
I to nie po tym incydencie w ciąży, tylko dużo później.
Policjantka odmówiła.
Skierowała mnie do sądu.

Nie wiem jaki jest twój mąż, ale ten sam mi dawał rady odnośnie zemsty na kochance.
Tym razem myślę, że mu nie wyjdzie. Za dużo różnych spraw.
I powtarzać sobie. Nie jestem chora tak jak on, jestem współuzależniona.
A wolę mam.
I jasność.
Facet chyba boi się zostać sam. Jak była u mnie szansa, to jeszcze chyba w środę ściemniał, że chce z tym skończyć. Nie chce być z nią.
No i powinienem sam zamieszkać.

Nie wiem ale coś się porobiło.
Czy to dla takeigo noramalne.
U teścia nawet szklanki do zlewu nie odniósł.
Teść mówi, że jak nosił węgiel to on nawet nie zapytał czy mu nie pomóc.
Ocenił: leń.

A tam w domu podobno wszystko robił. Pomagał.
To co to za sztuczność.
Teść pozwala mu mieszkać u siebie, podaje obiadki, sprząta po nim, robi zakupy.
O tamtej też źle mówił.

Dlatego, że nie szanuje siebie.
Jeszcze przed tym w czwartek mówił mi, że czuje się jak  "dupcy...el".
Stracił tożsamość.

Takie różne zachowania. Przebłyski człowieczeństwa.
A to jeszcze bardziej wykańcza otoczenie. Wytrąca.

Bet. Dobrze ze piszesz.
I słuchaj twardoglowej. Zapomnij o wyjątkowości. O innych regulach dotyczących ciebie i męża.
Tak sie zastanawiam. Jeśli już teraz macie takie długi a on pewne właśnie schodzi po równi pochyłej... To moze warto abyś zabezpieczyła interesy twoje i dzieci? Jak prYjdzie komornik to nie będzie pytał skąd masz sprzęt. A to dotacja. Jak ci zabierze sprzęt to będziesz dotacje zwracać...

Dokładnie, ja od dawna czytam wątek bet, w pewnym momencie podziwiałam ją za trwanie w małżeństwie (opowiadanie o uczuciu, wyjątkowości męża, tym że byli swoimi "pierwszymi"), ale w miarę wypływania kolejnych informacji mój podziw topnieje.

"Zwichnął nogę, to ten go zostawił w lesie. Musiał biec za autem ze skręciną kostką.
Wylądował zupełnie niepotrzebnie w gipsie na 2 tygodnie."

Walczyć o takiego męża i ojca????? Gdyby ojciec mojego dziecka tak się zachował, zamieniłabym jego życie w piekło.

Sprzętu z dotacji zabrać nie mogą.
To wiem na pewno.
Zastanawiałm się dlaczego ni ezajmowałm się tematem uzależnień wcześniej.
Moja mama 2 lata temu zgłosiła męża do poradni.
Wyszło, że niby jest zdrowy.
Przez lata wmawiał mi, że problemu nie ma.
Wszystko się jakoś kręciło, ale coś musiało mnei gryźć i to być może było to, a nie tylko różnica wyznań.
Może włąsnie te inne problemy odwaracały uwagę od czająćego się niebezpieczeństwa.
Poza tym, on się jakoś strasznie nie upijał.
Po alkoholu z reguły ( poza wyjątkiem) był spokojny, najpierw wesoły, potem potulny, następnie nieobecny.
Na natępny dzień dopiero jak chyba przestawał działać miał humory.
Zanim urodziła się córeczka jeszcze jakoś było.
Potem ja byłam nią zaabsorbowana. Właściwie non stop, plus praca.

I tak niepostrzeżenie pojawiło się kolejne niebezpiecznstwo: seksoholizm.
Zajawki były chyba już wcześniej.
No, ale wydaje się normalne że facet interesuje się modelkami.

Kandydatka na sekretarkę miała mieć do 22 lat i wymiary...
To były żarty. Kto mógł pomysleć, że coś się czai.
No i nie zdradzał.

Ale pierwszą młodą asystentkę zatrudnił chyba z 10 lat temu.
Ola, potem była modelka Agnieszka.
Tu pojawiła się burda.

Potem chyba z 5 innych.
A na końcu ta gwiazda.
Rozbierana sesja w 2007. Ale to było jeszcze poważne zlecenie.
W telefonie chyba z 10 modelek.

Kryło się to pod pretekstem pracy.
Ale jego praca na tym nie polega.
Można bez problemu unikać takich tematów.
Jest amatorem, nie fotografem.

Krył problem.
A ja do tej pory nie jestem pewna czy idę w dobrym kierunku.
Czy rzeczywiscie jest tak źle, czy on tak nei powiedział właśnie po to żeby było wytłumczenie.
Bo chyba w nic już nie wierzę.
Dlatego pytam się psycholog czy to możliwe, że to jest uzależnienie.

End_aluzja kompetnie nie jestem w stanie myśleć o przyszłości.
Nie wiem co dalej.
Chciałabym, żeby to wszystko było "złym snem" a nie moim życiem.

Mam kuzynkę, jej mąż był alkoholikiem.
Też go kryła. Ale po nim było widać.
Wygonił ją z domu jak miła rodzić drugie dziecko.
Znaleźli go za jakiś czas martwego w rowie.
Pamiętam jak na urodzinach byli u nas.
Obiecywał jej podróż poślubną do Grecji.
Ona się tak cieszyła.
Nie byli nigdzie.
Chodziła głodna. Była przeraźliwie chyda.
Nie miała podejrzewam na jedzenie.
Ale nigdy się nei przyzanała, że coś jest źle.

Jest starsza ode mnie o 3 miesiące.

I jakbym widziała siebie.
Ja też się oszukuję, wierzę w jego bajki.
Jak ona.
Wszyscy dookoła wiedzą, że to kolejne złudzenie a ja wierzę.
Nie wierzę w to co się dzieje.

I to jest takie omotanie.
Ja zawsze brałam rzeczywistość trzeźwo.
Co się ze mną stało, że daję się tak ogłupić.
Przerosło mnie to? Jestem w szoku?

End_aluzja masz w zupełności rację.
I ja włsanie o tym piszę.

Wiem, że to koniec.
Nie warto mieć nadziei na poprawę, a ja się wciąż łudzę.
Tak jest. To mi ciąży.

Żyję wspomnieniem tego co było 20 lat temu. Tego co było dobre.
Wypieram to co teraz i mam w głowie tą piekną miłość, po której nie ma przecież śladu.

Właśnie dostałam dobrą wiadomość.
Otrzymałam wsparcie pomostowe, 700 zł/mc na firmę.
Na pól roku, ale możliwe, że uda się załatwić na dłużej.

To mnie ciut podbudowało, że przynajmniej jeszcze potrafię sama coś zrobić.

No właśnie coś się ze mną stało i przestałam w siebie wierzyć.

Wklejam tu wypowiedź alkoholika, kt?ry ma ojca alkoholika i matkęgłęboko wspo?łuzaleźnion?, to wypowiedź alkoholika z forum, kt?re poleciłam Bet:

autor: ..............? 18 mar 2013, 00:16

Terapeutka ma rację ... odkryła we mnie tak ogromne pokłady tłumionych nerwic i złych wspomnień , że aż sam się zdziwiłem. Od dzieciństwa , poprzez szkołę pracę , studia do dziś . To że nienawidzę własnej matki za to , że pozwalała się bić pijakowi a potem sama zaczęła pić... a ja na siłę udaję , że ją kocham i wiele innych.... Pragnienie stworzenia rodziny i jednoczesny strach i obawa przed zdradą jakiej doświadczyłem poprzednio. Wszystko to tłumiłem ... powinienem zostać aktorem , nikt ale to zupełnie nikt nie miał pojęcia , że ten zabawny , sympatyczny chłopak tłumi tak ogromne pokłady goryczy... Pamiętam jak dziś gdy pijany ojciec wracał do domu a ja wymiotowałem , już jako 8 latek miałem nerwicę , która narastała i narastała a potem znalazłem lek , cudowny lek na wszystko czyli %. Pomagały mi one grać , za moje role oskar gwarantowany. Same komedie a w środku dramat ... Nawet jak moja była usunęła moje wyczekiwane dziecko ( bo jej przeszkadzało w karierze) zamiast strzelić ją w pysk i powiadomić policję ... znów grałem "kochanie rozumiem " . Takich ról grałem całe życie wiele i co mam swoją nagrodę... Jestem sam z je.aną nerwicą , strachem przed życiem i poczuciem beznadziejności...
ło matko rozpisałem się za bardzo. Więc to tak % pomagały mi żyć . Swoją drogą czy jakbym nie pił to życie ułożyłoby się inaczej ... pękłbym wcześniej wszystko wykrzyczał i żył tak jak chce moje "ja" a nie wszyscy wokół ??? Tego pytania nie odszyfruję nigdy.

Ten człowiek nienawidzi swojej matki bo nie umiała uwolinić się od męża alkoholika, bo dawała się bić pijakowi, on jej nienawidzi bo miał piekło zamiast dzieciństwa. A teraz sam jest alkoholikiem, walczy o siebie. 
Czujesz to Bet?

Bet. To właśnie pamięć o tym co było i jak było nie pozwoliła mi tak długo przyjąć ta rzeczywistość jaka jest teraz. Sama mi to zarzucałas. Pamiętasz?

Bo przeszłości już nie ma. Ani dla
Mnie ani dla ciebie. Mamy prYszlosc i ona musi być najlepsza dla nas. Dla
Mnie i dla ciebie.
Ja to zrozumiałam. Nie wracam do wczoraj.
A ty tak bardzo Marzysz o tym wczoraj.
Bet. Przypomnij sobie co pisałas do mnie. Jaka byłaś na mnie zła. A teraz poczuj te złość do siebie. Bo robisz to samo co ja....

I nie szukam wymówek.
Nie ma żadnej wymówki.
To, że jest jak jest to nie wina męża, ale moje życie.
Błędy...,  ale co mi da użalanie się nad tym co źle zrobiłam, nad sobą.
Ok, wurzucam to z siebie.

Przecież ja się zastanawiam, czemu on pił.
Czy przeze mnie?
Czemu nie umiłam i nie umiem nic z tym zrobić.
Jak to się stało, że tak mne do siebie przyciąga.

Moja mama mi mówiła ( i powtarza):
"Ty byłaś w nim ślepo zakochana.
Tylu było fajnych chłopców, którzy się za tobą uganiali, a ty tylko jego widziałaś.
Weszłaś do patologicznej rodziny.
W której nie szanuje się kobiety.
Teść swoją żonę wpędził do grobu."

To prawda. Nie liczyli się inni.
Małżeństwa męża rodzństwa nie są udane.
Starszej siosty mąż był alkoholikiem. Potem zaczełą się też chyba pojawiać przemoc.
Mieli ciężko finansowo.
Zmarł młodo.

Druga siostra przyznała się, że mąż ją bije i chyba złoży pozew o rozwód.
A jest bardzo dobrą żoną, ideał.
Tylko nie urodziła dziecka.

bardzo dobrze Ci idzie , bet, analizowanie innych.
Tylko po co to robisz.

piszsesz :"tylko jego widzialas ...,"mnie do siebie przyciaga "

a wiec moze on Ci odpowiada.Taki wlasnie.
No , bo skoro jego wybralas na partnera zyciowego, to chyba musi Ci odpowiadac.

Nie wyobrazam sobie wybrac takiego mezczyzne .Czy to wogole jest mezczyzna?
Mezczyzna dla mnie to jest:
odpowiedzialny,szanujacy mnie i innych , madry , o dobrym sercu KTOS.
I takiego partnera chce.
I z takim zyje.
Inni odpadali w przedbiegach.

ale przeciez mozna to przed soba przyznac ?
powiedziec sobie: " taki mi imponowal", "takiego potrzebowalam "
po co udawac i przymykac oczy?

nikt tu nie chce Cie "naprawiac."

Czytam trochę o alkoholikach , seksoholikach.
I najgorsze jest to, że nie odnajduję w tym nas.
Mąż pił w domu, na spokojnie. Nie uwalał się kiedyś tak bardzo.
Przed zdradą było gorzej.
Nie pił od rana.
I to jest takie mylące.
Jest pewien schemat.
Ja nie chowałam przed nim butelek, on ich nie chował.

To samo z tym drugim uzależnieniem.
Jest tylko ta laska.
Wiem, że to może odbiegać od opisu, ale jednak ...

Alonka, byłam , pytałam się, sama się dziwiłam. Sprawa w sądzie jeśli mąż z nami nie mieszka.
Nie niebieska karta.

Headstrong, możesz przesłać link smsem.

Pomarańczowa, taki człowiek nie ma samych wad.

Headstrong,

Marny z Ciebie znawca.

Moj Ojciec cale zycie jak go znam jest alkoholikiem.

I znam kilku.

Sory, ale ja też jestem dzieckiem alkoholika.... i co mam miec wszystkich w du...e

i robic z siebie niewiniatka by wszyscy sie rozczulali.

No strasznie skrzywdzony człowiek z męża BET 4 zdrowych dzieci... kochająca piękna żona, firma...
No nieszczescia na każdym kroku... go spotykały

MOgę się założyć że status majątkowy mu się obniżył jak sekretarkę pierwszą zatrudnił....