Miłość trwa

Dobrze jest otrzymywać wsparcie.
Dziękuję wszystkim, potrzbuję otuchy, rady...
Sami wiecie jak to jest w trudnych chwilach. Wiele osób piszących tu na forum ma problemy. Potrzebuję zresztą sie tak zwyczajnie wygadać.
Zmagam się nie tylko z codzinnością, ale jak prawie każdy z własnymi emocjami, słabościami.
Moge pisac o tym otwarcie, boo sie nie znamy.
Innaczej jest się tak otworzyć przrd kimś w cztery oczy.
Martyrs trochę mi "dowala" i ja tego tez potrzebuję.
Krytyka, ale taka nie miażdżąca, mobilizuje do działania, daje kopa.
Ja też jej trochę potrzebuję i dlatego dobrze, że Martyrs po mnie jedzie.

Bet krytyka TAK....ale uzasadniona, obiektywna i kulturalna.  Uwagi Martyrsa sa pozbawione klasy. To słowa mające na celu poniżyć i sprawić ból. Takie mam wrażenie i wydaje mi sie ze nie tylko ja.

Ściskam mocno!

Dzieci - obojętnie z kim są - jeżeli się je ma, to należy wziąć odpowiedzialność za to że się je powołało do życia. Wspierać je mentalnie i finansowo. Partnerów można zmieniać ale rodzicem się jest przez cały czas i przez całe życie.
A o brutalności życia naprawdę martys nie musisz mnie przekonywać....

bet, super kobietka z Ciebie
Mam przeczucie, że świetnie odnajdziesz się w nowej rzeczywistości. Jesteś silną, inteligentną i konkretna osobą. Szczerze wątpię aby Twojego męża, czekała równie optymistyczna przyszłość...

Czytam Bet...i uczę się od Ciebie! Jesteś tak niesamowicie silna, twarda. Będzie dobrze...zobaczysz! Już możesz być z siebie dumna bo dzieci...już z Ciebie są

Pe , ty zawsze potrafisz podnieść na duchu.
Twoi bliscy i Franio to szczęsciarze!

Niesamowite, jak wiele wrażliwych osób pisze na tym forum.
Nie wiem, może trzeba przeżyc traumę rozstania, żeby odkryć w sobie i w innych coś głebszego.
Jestem często na siebie zwyczajnie wściekła.
Martyrs napisał, że udaję ofiarę.
Niestety jest w błędzie, chciałabym udawać... Ja tą ofiarą po prostu jestem.
Nie jestem ofiarą mojego męża albo sytuacji, jestem ofiara losu!!!! Jestem ofiarą samej siebie.
Sama dałam z siebie taką zrobić, sama do tego dopuściłam. Przez lata małżeństwa nie miałam dość siły, odwagi by mu się przeciwstawić, by coś dla siebie zmienić.
Jestem taka głupia baba, że chce mi sie ryczeć.
Niecałe dwa lata temu miałam pomysł na biznes, podzielilam się tym z mężem. Skąd, wyśmiał mnie i powiedział, że mi nie pomoże - z podtekstem, że zrobi wszystko, aby mi się nie udało. Dobrze, że chociaż pracowałam za darmo, ale teraz mam przynajmniej cokolwiek.
A ja nie umiałam mu sie przeciwstawić. On nigdy niczego nie zabronił wprost, ale potrafił tak okazać swoje niezadowolenie, dezaprobatę, że dla "świętego" spokoju odpuszczałam.
Dzieci nigdy o nic go nie prosiły, z wszystkim przychodziły do mnie, żebym załatwiła.
Ja też się bałam czasem o coś zapytać. Badałam w jakim jest nastroju.
W ciągu godziny potrafił czepiać się o prawie wszystko, a potem być aniołem.
Tylko dlaczego ja go tak bardzo kochałam. Jak udało mu się mnie do siebie tak mocno przywiązać.
To jest niewiarygodne, jak z tą dziewczyną robi to samo. Sama mi o tym powiedziała. To jest genialne jak on potrafi ludzi nabijac w butelkę, jak on mistrzowsko ludźmi manipuluje. Za aktorstwo powinien dostać Oskara.
On kłamie i umie się do tego prawie popłakać.
Niedawno, jak urząd skarbowy zablokował mu konto, napisał mi: że gdybym nie była głupia jak but to może by do tego nie doszło. Chodzi o to, że nie pracuję już na jego konto. Więc dalsza próba manipulacji.
Z nadzieją, że dalej jestem tak samo głupia jak byłam.

Mama znowu dzisiaj mnie dobiła. Włąściwie to dobija w każdy weekend kiedy do mnie wpadnie.
Powiedziała, że zrobił ze mnie pośmiewisko.
No to co teraz?
Owszem, zrobił.
Jestem sobie winna, pozwalam mu na to, może śmiać mi się w twarz, bo nic mu nie zrobię.
Póki nie zacznę super zarabiać, mogę sobie co najwyżej tupnąc nóżką i popłakać na forum.
Tak strasznie mnie to wkurza. Przecież on nigdy nie był jakoś mądzrzejszy ode mnie, a dałam mu z siebie zrobić żałosną, porzuconą, bezradną kobietę. W dodatku z rozdartym sercem.
Jak on strasznie chciał mnie upodlić, jak próbuje nadal.
Oddałam mu młodość. Poznałam go jak miałam 16 lat, byłam wierna, oddałam siebie. Tak bardzo chciałam mieć zwyczajny dom. Tak bardzo zależało mi, żeby dzieci miały ojca ( bo mnie go brakowało).
Nie jestem w stanie dalej pisać, zasypiam...
Ale może lepiej, że teraz muszę o siebie zawalczyć, niż miałabym się wybudzić z tego letargu za 10, 15 lat i wówczas zaczynać od nowa.
Tak więc, jest ciężko, ale to co się dzieje to może dobrze a może źle...

Bet

kropka w kropkę opisujesz to co ja czuję, opisujesz sytuację z mojego zwi?zku.
U nas to ja prawdopodobnie mam spłacać zobowi?zana mojego męża z czas?w jego romansowania z mł?dk?. Wzięłam prawnika, zapłaciłam grube pieni?dze i walczymy z UKS, US, cholernie boli to, cholernie niesprawiedliwe. Mam zas?dzone alimenty, zastanawiam się głupia czy mam moralne prawo złożyć papiery do funduszu, on nie zarabia, nie ma kasy a zn?w mi podkradł. W domu niemcy od tygodnia, nawet już nie chcę z nim rozmawiać, to nic nie zmieni, wczoraj wieczorem pojechał na badania do szpitala a ja widzę w jakim gooownie tkwię. Nie warto było dawać kolejnej szansy, oni się nie zmieniaj?, oni na ten gorszy czas aby przetrwać przywdziewaj? inn? maskę. Zmarnowałam kolejne 2 lata. Ty nie zmarnuj tego co masz, nie daj się, ja swojego bałam się jak Ty a teraz widzę, że to tylko pusta wydmuszka. Nic więcej. Co kolwiek bym nie zrobiła to i tak nie jestem wystarczaj?co dla niego dobra, miła-tak mnie traktował. Każda inna była lepsza, nawet dziwka. Każd? bardziej cenił. A teraz nie ma nawet swojego ubezpieczenia aby p?jść do przychodni, tak wyl?dował na romansowaniu. Przypominam Ci o rozdzielczości maj?tkowej, macie już? To bardzo ważne.

Bet jeśli jesteś z okolic Trójmiasta to mogę Ci dać namiar na super babkę, jest droga ale skuteczna. Moja koleżanka dostała rozwód na pierwszej rozprawie z orzeczeniem o winie męża.
Mamą się nie przejmuj, powiedz Jej, że nie chcesz wysłuchiwać takich bzdur i jeśli nadal ma ochotę Cię odwiedzać to prosisz żeby nie poruszała tematu BYŁEGO męża, który porzucił Ciebie i dzieci.
Nikt normalny się z Ciebie nie śmieje, w życiu różnie się układa, a idiotami nie warto się przejmować:))
Trzymaj się, udanego i spokojnego tygodnia.

bet - masz dla kogo żyć i musisz o swoje walczyć.Z tego co piszesz na jego pomoc pod wzgledem wychowania dzieci liczyć raczej nie możesz.Będzie trudno,ale dasz radę.Pewnie,że łatwo jest komuś doradzać,jeśli to nie dotyczy jego osoby,ale jesteśmy twarde i mimo przeciwności losu,radzimy sobie doskonale.A to,że on sie teraz może wściekać,to jego problem,ty musisz mieć za co wychować dzieci,obietnicami tego nie da się zrobić.Wyciśnij ostatnia złotówkę z niego,to jakby nie było są również i jego dzieci i łożyć na nie musi,na Ciebie zresztą też.Dasz radę,powodzenia,głowa do góry.

Bet ja też w sądy nie wierzę ale zabezpieczyć się musisz. Rozdzielność majątkowa to podstawa bo jeżeli się nie zabezpieczysz to przyjdzie Ci jeszcze płacić długi jeszcze męża i jego kochanki.

Permanentne zmęczenie....jak ja Cię dobrze rozumiem Jeszcze trochę Bet i będzie lżej!!!
Ściskam mocno!!

Ach, miałam niedawno urodziny - czterdziestka!!!
Mąż zrobił mi extra awanturę (taką chyba urodzinową), właściwie to obydwoje strasznie na siebie skakaliśmy.
Więc w swoje urodziny dowiedziałam się o sobie wielu przykrych rzeczy. Jaka jestem beznadziejna, głupia, jak to nikt by ze mną nie wytrzymał, że ta jego kicia byłaby dużo lepszą matką ode mnie no i że mam tłustą du..
Acha, a pobił mnie w ciąży bo podskakiwałam, więc mi się należało.
Cudo... jak nieposłuszna dziewczynka dostaje po gębie, próbuje się ją zrzucić ze schodów, łamie zęba jedynkę, ściska oknem głowę kiedy próbuje wezwać pomoc, skopie, grozi ,że włoży się jej plastikową rure wiadomo gdzie... - a wszystko po to by oprócz zdrady czuła się poniżona, obolała, żeby straciła ciążę jak jego kochanka - bo on ma nią rządzić, bo ma czuć że jest niechciana, nikim, ale ma być posłuszna i jego włąsnością.

W tej całej szamotaninie probowałam wezwać policję, parę razy wytrącił mi telefon.
Gdyby nie syn, któremu kazałam zamknąć się w pokoju na klucz i wezwać policję - nie wiem jak długo bym to wytrzymała i czym by sie to skończyło.
Byłam taka obolała, usta mi krawawiły, twarz była spuchnięta, nos nie wiem jakim cudem nie był złamany ( tak wciskał mi rękę w twarz), drętwiały mi nogi... i ten strach co z dzieckiem.
Ja tego chyba nigdy nie zapomnę. Byłam taka zrozpaczona, bałąm się że już po wszystkim, że poronię...
To nie był tylko ból fizyczny, mnie walił się mój świat, rwało mnie od środka
Pojawił się jego ojciec ( wcześniej próbowałam się do niego dodzwonić), była szamotanina przed domem, walnęłam mężą leżącą na kaloryferze latarką. Nabiłam mu wielką śliwę koło oka. Wrzaszczał "ja chciałem z Tobą być..." (sypiając z inną i krzywdząc mnie). Potem uciekł...
Policja przyjechała chyba po 20 minutach od wezwania!!!
Zaczęliśmy go szukać. Zabrali go od ojca. Założyli kajdanki i wywieźli na izbę wytrzeźwień. Mnie zabrali na komisariat składać wyjaśnienia.
Po przesłuchaniu, policjant zasugerował, że powinnam złożyc zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa i spytał czy chcę to zrobić.
Nie potrafiłam tego zrobić, nie miałam odwagi, bałam się.
Poprosiłam o czas do namysłu.
Wróciłam do domu.
Miałam komputer męża i jego korespondencję z kicią, o wyjazdach, o tym jak ją kocha - parę minut później mnie obkładał pięściami, o kupowaniu mebli do dziupli itd.
Najstarszy syn wpadł w straszną złość jak się dowiedział, że nic z tym pobiciem nie zrobiłam.
Krzyczał, że pozwalam, żeby na nastepny raz mąż mnie zabił, że jak coś z tym nie zrobię to on kupi broń i go zabije.
Zrozumiałam jaka jestem słaba, jak się boję, jak dałam się zastraszyć. Rozmawiałam z siostrą - była za złożeniem doniesienia, z teściem - powiedział rób jak chcesz.
Uznałam, że koniec. Wiedziałam, że on mi tego nigdy nie wybaczy, że jest mściwy, nie daruje sprzeciwu.
Pojechałam zeznawać. Wypełniałam znowu jakąś ankietę, wyszło włąściwie znecanie sie psychiczne i fizyczne.
Męża zatrzymano w areszcie na kilka godzin.
Wszystkiemu zaprzeczył. Według niego on pił sobie piwko i ja zadzwoniłam na policje wrzeszcząc "mąż mnie bije, ratunku", bo byłam zazdrosna jak pisze maile, no a potem się na niego rzuciłam.
Przesłuchiwano mnie jeszcze raz.
Po wyjściu z aresztu, mąż w nocy napisał chyba z mojego telefonu smsa - " niszczysz moje życie" - warto to zobaczyć, chyba Cie to nie zdziwiło.
" niszczysz moje życie " - było fragmentem wiadomości którą kiedyś do niego przesłałam, już jak się źle działo.
Potem groził mi, że złoży na mnie doniesienie o popełnieniu przestepstwa za tą śliwę pod okiem.
Twierdził, że grozi mi do roku pozbawienia wolności, bo jest to uszkodzenie ciała na ponad dwa tygodnie.
Nie wiem skąd udało mu się uzyskać takie orzeczenie, bo po tygodniu już nie miał sińca.
Wycofałam oskarżenia. Jakiś prawnik doradzał, żebym tego nie robiła, ale ja nie miałam siły na dalsze zeznania, sądy, zastraszanie.
Chciałam urodzić zdrowe dziecko!!! i nie zależało mi aby kończyć małżeńswo takim procesem.
Wiem, że ręki już na mnie nie podniesie, ale wiem też, że bywa agresywny i często widzę jak się hamuje żeby mnie nie uderzyć. Czasem popchnie.

Sory, tak się rozpisałam. Nie opisałam i tak tego zbyt dokłądnie, nie umiem pięknie opowiadać, ale to było dla mnie swego rodzaju " niezapomniane przeżycie".
W ciągu paru chwil dowiedziałam się, że mąż sypia z inną i znikły złudzenia na wspólną przyszłość.
Ha, zabawne, on jeszcze próbował sie wytłumaczyć, że on z nią nie sypia, bo ona to mieszkanie wynajmuje z koleżanką. Nie no jeszcze próbował wcisnąć bajki... 
Najgorsze, że naszego dziecka nie chciał, a ona też była w ciąży.
Wiedział jakim ciosem byłaby dla mnie utrata dziecka, chciał mi odebrać wszystko co dla mnie najważniejsze.
Nie udało mu się.
Dalej nie odpuszcza. Udaje, że nie jest mściwy, ale włąśnie taki jest.
Jest inteligentny, ale słaby.
Ja jestem trochę zastraszona, przerażona ale uparta. Jak się na coś uprę to też nie odpuszczam ( i może mam szczęście)
Nie raz miałam już pod górkę i z tego wychodziłam. Musze wierzyć, że i tym razem jakoś z tego wyjdę.
Zapisałam się na idywidualny coaching ( z trenerem NLP). Mam nadzieję, że pomoże mi w planach zawodowych.
Nie myślę o zarabianiu pieniędzy tylko po to by je mieć, ja potrzebuję poczuć, że po prostu potrafię.
Chodzę też co tydzień na indywidualne spotakania do psychologa.
Jak coś sie wali to tak szybko, a żeby coś odbudować to zabiera tak wiele czasu...
Jedno trzeba przyznać, życie nie jest nudne

Oj, chciałbym mieć go za sobą. Mamy wspólne dzieci, nie jestem niezależna finansowo. Wiele przede mną.
Idę dziesiaj do prawnika. Powoli zbieram siły na uregulowanie prawne tego bałaganu.
Ach, jestem zaziębiona (chyba jakaś grypa), dzieci też chore. Jeszcze tylko ten najmłodszy się jakoś trzyma.
Mam mało czasu na pisanie, a mąż nie odpuszcza w miążdżeniu mnie.
Jest na mnie wściekły, bo upominam sie o pieniądze. On ma teraz inne wydatki. Stroi się kogucik w piórka, żeby się pokazać. Niedawno nagadałam mu, że i tak jest stary ramol, a jego kicia wkrótce z utęsknieniem będzie spogładać za młodym męskim ciałem.
Wyjechał z nią w zeszłym tygodniu na narty do Zakopca.
Napisałam mu smsa, żeby zarezerwował dla mnie i dzieci noclegi w tym samym hotelu na Wielkanoc:)
Mam od niego smsy z takimi pięknymi wyzwiskami, że nawet nie myślałam że tak umiem go wkurzyć.
Ciekawe czy do czegoś się przydadzą.
Może kiedyś zacytuję kawalek.
Przecież oficjalnie on jest moim mężem i mogę do niego dzwonić oraz pisać. Szkoli wszystkich dookoła, że jak jest z kochanką to nie wolno mu przeszkadzać.
Jakby zostawiał wystarczająco dużo kasy to nie miałabym powodu żeby do niego dzwonić ( i tak nie odbiera) lub pisać wiadomości.
Ktoś śmie mu przypominać, że nie ma 20 lat, ma 4 dzieci oraz nie jest rozwiedziony.
Zresztą mój kontakt dotyczy spraw finansowych, co mu podkreślam.
Zobaczę co doradzi mi prawnik.
Mąż puki co stoi ponad prawem, a prawo jak zauważyłam nie zniechęca do tego typu zachowań.
Szkoda, bo właściwie to wszystko dotyczy głównie dzieci.
Mogłabym też to wszystko olać, zawalczyć jedynie bym ja miała gdzie mieszkać i żebym dostała na siebie jakieś tam alimenty. Zostawić sobie np tylko to najmłodsze dziecko. Całkiem wygodne życie...
Tylko co ja piszę, umarłabym z tęsknoty, nie mogłabym na siebie patrzeć. Czemu niektóre kobiety są takie crazy na punkcie dzieci. Wolą nawet zrezygnowac z własnych przyjemności byleby tylko dzieciom nic nie zabrakło.
Przecież ja się dla nich tak wykłócam, a one kiedyś i tak moga odwrócić się ode mnie na pięcie.

Nadzieja, dzięki.
Ja też niedowierzam w to co się dzieje. Jednak głupio mi jak ktoś pisze, że jestem silna.
Cholerka, ja jeszcze mam właściwie te najtrudniejsze sprawy przed sobą.
Właśnie dowiedziałam się od sekretarki, że mąż znowu nie płaci podatków.
Ja nie znam w ogóle jego sytuacji finansowej. Nie wiem jakie dokładnie ma zabowiążania finansowe na firmę. Jakie ma dochody, jakie długi - a przecież nie mam z nim rozdzielności.
Jężdżę samochodem firmowym na który za 4 miesiące kończy się leasing, na inny samochód firmowy leasing kończy się w przyszłym miesiącu. Boję się, że zaraz posprzedaje te samochody, popłaci za nie długi albo kasę przepuści. Na samochód którym rozbija się mąż leasing kończy się za 3 lata.
Niech ten mój prawnik wreszcie coś wymyśli i musze zacząć działać, bo robi sie nieciekawie.
Ja nie mogę żyć w takiej niewiedzy!
A.... dodzwoniłam się do męża. Taki biedak zaspany, powiedział, ze jutro zostawi mi pieniądze. W Zakopanem musi być teraz pięknie.
Wiec teraz co, będzie sie pozbywać tego czego dorobiliśmy się przez 16 lat małżeństwa?
Muszę coś wykombinowac, żeby temu zapobiec.
Może ktoś wie co mozna zrobić, zwłaszcza z tymi samochodami...

Jestem po wizycie u prawnika i dochodzę do siebie. Niestety rzeczywistośc ostatnio ścina mnie z nóg.
Po prostu kręciło mi sie w głowie...
Napiszę tak: faceci nie przejmujcie się, macie ochotę na kochankę to śmiało. Jak chcecie z nią dziecko to też na luzie. Rozwód jest dla was chyba pozbyciem sie problemów.
Żona z dziećmi pozostanie ze śmiesznymi alimentami ( no bo przecież mężuś potrzebuje kasę na swoje nowe życie) no i jeszcze będzie sie musiała godzić na dzielenie dziećmi z jakąś dla niej zupełnie obcą kobietą.
To już może surogatka ma lepiej. Ciąża, poród i jeszcze jej zapłacą.
Kobieta poświęca nie raz swoje życie by urodzić dziecko ( bywają komplikacje w ciąży), zmienia sie jej ciało, potem przechodzi trud porodu, wstaje po nocach, troszczy sie o dziecko, pielegnuje je, wspiera męża, dogadza mu.
A potem...
Szkoda, ze nie mogę wrócic czasu. Dobrze chyba robią kobiety nastawione na karierę, olewające dom i dzieci, a przynajmniej nie poświęcające się mu zbytnio kosztem siebie.
One przynajmniej przy rozwodzie tak wiele nie tracą.
Nie ukrywam, jestem podłamana i zła.
W życiu liczy sie chyba głównie spryt i myślenie o sobie. Kto ustala takie prawo?! Kto wydaje takie wyroki?!
Każda matka powinna przestrzec swoja córkę że ma myślec o sobie, nie zostawać z dzieckiem w domu, zmuszać męża do prac domowych.
Tylko my kobiety czasem nie umiemy oderwać sie od takiego maluszka, jesteśmy szczęśliwe kiedy możemy z nim przebywać. Kiedy wychodze z domu, po prostu tęsknie za moim dzieckiem, kiedy chłopcy wyjężdżają trochę mi ich brakuje. Kiedy kupuję coś dla dziecka to mam taką frajdę jak kiedy sprawiam sobie dla siebie kieckę.
Kiedy dziecko ma gorączke, chodzę struta.
Sama już nie wiem, straciłam wiele. Jak sobie poradzę z przyszłością nie wiem. Boję się...
Ale faktycznie te chwile szczęścia, które przeżyłam ze swoimi dziećmi, te chwile bliskości są tylko moje. Mnie już ich nikt nie odbierze. Nie zrobiłam kariery, ale mam za sobą ( przed sobą ?) najpiękniejsze, najwspanialsze doznania na świecie, rozkosz macierzyństwa. Tego żadna kochanka mi nie zabierze.
Włąściwie to mogę być za to mężowi wdzięczna.
Owszem chcę od życia czegoś więcej.
Jutro jadę na coaching, trochę mi się nie chce ( ponad 100km w jedną sronę), ale jestem zadowolona, że robię coś dla siebie.
Staram sie być silna, nie wpaść w depresję, udźwignąć to wszystko. Motywatorem są dzieci

No tak to już walka o wszystko. Bet uważam jednak, że miałaś wspaniałe życie. Masz wspaniałe dzieci. Żyłaś i będziesz żyła pełnią życia. Poczucie niesprawiedliwości zostanie. Staraj się jednak patrzeć pozytywnie. Wiem, że trudno teraz. Dobro wróci. Mam nadzieję, że kiedyś napiszesz, że jesteś szczęśliwa i na bazie twoich przeżyć pomożesz komuś przejść przez trudne chwile. Życzę ci siły i nie martw się o przyszłość. Będzie dobrze

Czytałam przed chwilą wasze wpisy.
Dziękuję wszystkim za wsparcie. Wierzę w Was, jesteście wyjątkowi.
Już chyba kiedyś pisałam, że wydaje mi się, że ludzie z pewnym bagażem życiowym mają w sobie jakąś głębię, mądrość, empatię. Może warto czasem przejść zdradę, rozstanie, zachwianie związku żęby poznać tę inną stronę życia, która staje się wbrew pozorom ciekawsza, barwniejsza.
Trzymam się Waszego wsparcia.
Powtarzam sobie Twoje słowa Pe: "ta sytuacja Cię wzmocni... i wywinduje wysoko ponad chmury".
Pe, po tym co piszesz mnie i innym na tym forum i po tym jak sobie radzisz wiem, że Ciebie już wywindowała ponad chmury - jesteś piękna!!!
Twoje Cronos:" żyłaś i będziesz żyła pełnią życia" - nie zamierzam jednak żyć w poczuciu niesprawiedliwośći!

Czytam wasze uwagi, historie. Można się wiele nauczyć. Zwykle pojawia się pewien schemat. To jest smutne.
Trudno jest zamknąć przeszłośc, nieczuć żalu, nie mieć właśnie tego poczucia niesprawiedliwości czy straty.
Stram się wyzbyć tych uczuć.
Zmieniam swoje nastawienie.
Podziękowałam w myślach mojemu mężowi za to co mi dał i oddałam mu to co zabrałam jemu - banalne, ale jak pomaga!
Miałam duży problem w zanalezieniu tego co mu zabrałam. W końcu zanalazłam. Zabrałam mu poczucie własnej wartości.
On je budował na mnie, czerpał je ze mnie. Z moich pochwał, z mojego zachwytu, oddania, z budowania jego pozycji, pomocy w rozwoju firmy, tworzniu Jego wizerunku poza domem, szacunku, miłości..., z wsparcia.
Od mężą otrzymałam coś niezmiernie cennego.
Nauczył mnie, że MAM O SIEBIE WALCZYĆ!
Z pewnością nawet o tym nie wie.
Teraz kiedy już podziękowałam mu za to co dostałam od niego i oddałam to co mu zabrałam mogę iść naprzód.
Napiszę brutalnie on nie jest mi potrzebny, potrzebny mi jest jedynie do zaspokajania potrzeb finansowych, co zamierzam egzekwować.
Opisałam to troche banalnie, ale chodzi mi o przekazanie sensu - podziekować za to co sie dostało, oddać to co się zabrało  -  i koniec.
Wszystkim którzy płączą, cierpią, wracają do przeszłości proponuję to samo.
Nie mam już ochoty rozmyślać o nim, o tym co robi i może zrobić. Mój kontakt z nim dotyczy spraw finansowych. Odrzucam żal, niesprawidliwość, nie życze mu ani źle ani dobrze - myślę o sobie i o tym co dla mnie ważne.
Rozmawiając z nim próbuję wyciszyć emocję i być stanowczą. Zresztą to nie dotyczy tylko kontaktu z nim.
Rzeczywiście to działa. Niesamowite. Muszę się jedynie tego trzymać i nad sobą pracować.
Kiedy pojawiają się wspomnienia z przeszłości staram się im nadać pozytywne intencje.  To jest trudne, ale jeśli się uda to uczucie smutku i ciężar zaraz znikają.
Pomaga. Czuję się "lżejsza", potarfię się nawet śmiać. Nie jest jeszcze cudownie, ale jest lepiej.
Myślę o działaniu, nie o tym jak dam sobie radę, ale co mam zrobić, co chcę zrobić. Staram się i trochę cieszę na myśl o zmianach:)   
Mam zadania w stosunku do dzieci. W naszym domu rzadzę ja, jest jeden kapitan, ale wszyscy gramy w jednej drużynie. Starsi chłopcy muszą mi pomagać, muszą przejąć część obowiązków na siebie. Innaczej nie dam rady zarabiać.
Jeśli chcą żebym coś zrobiła, mają specjalną kartkę i na niej mają pisać co ode mnie chcą.
Mają wiedzeć ile spraw mam na głowie, ile z tych rzeczy mogliby bez problemu zrobić sami. Przecież oprócz nich mam jeszcze dwójkę małych dzieci.
Być może ktoś uzna, że jestem wyrachowana. Jestem bezpośrednia, to nie zawsze jest dobrze widziane.
Ja odpowiadam za swoje życie, jestem odpowiedzialna za dzieci.

Twoje słowa Pe: wywinduje wysoko ponad chmury ...
Tego mam sie trzymać. Nie myślę o przeciętności, pragnę tego co wydaje się odległe. Wolę mierzyć wysoko i uczyć się na niepowodzeniach.

Lady_ AL/F dzięki.
Trzymam za Ciebie kciuki we wtorek:)

Bet....jestem wzruszona okrutnie!!! Dziękuję za wszystkie miłe słowa !
Ja także w nas wierzę!
Damy radę!!! To wszystko co nas spotkało tylko nas wzmocni.
A Twoja postawa...jesteś wzorem Bet! Jesteś silną, mądrą  i piękną kobietą!!!
Nic tylko czerpać z Ciebie garściami.
Ja to robię....

ściskam mocno!

Włosy się jeżą na głowie jak to się czyta. Co to za ludzie????ojciec stał i patrzył jak on Cię bije, nie wiem co napisać....strasznie mi przykro, naprawdę. Szkoda pisać w takiej sytuacji trzymaj się, bądź silna bo to tylko słowa....Ale niestety ja jestem zdania,że nasze prawo jest nieudolne i niestety stoi za tym,który krzywdzi, za sprawcą. jeśli chodzi o przemoc domową to fakt coraz częściej się o niej mówi ale działanie w tej sprawie-szkoda gadać.

Bet ja często w modlitwie prosiłam Boga aby w życiu mojego jmęża pojawiła się kochanka, to straszne ale prawda. Pamiętam ile nocy przepłakałam przez mojego jmęża drania, który ośmielił się tylko dwa razy mnie skrzywdzić, bo ostatnim razem ostrzegłam go, że nie pozwolę się już więcej tak traktować i jeśli jeszcze raz spróbuje pożałuje tego. Nie zrobił tego więcej ale niejednokrotnie zamachiwał się w moją stronę, co prawdopodobnie jest uważane przez sąd jako próba zastraszania - co niewątpliwie mam zamiar wykorzystać w sprawie rozwodowej.
Dla mnie kochanka w życiu mojego jmeża, też jest moim wybawieniem i możliwością wyrwania się z tego chorego toksycznego związku.

Bardzo mi przykro, że Cię spotykają takie przykrości - najchętniej rozszarpała bym tego Twojego drania męża - brak mi słów.
Jesteś silna i dasz radę dla siebie i dzieci.

Bet, a poprosiłaś o założenie niebieskiej karty?

Trochę mało czasu mam na pisanie. Maluch coraz mniej śpi w ciągu dnia, a w nocy staram sie odsypiać ostatnie wydarzenia.
Po pierwsze to mam ochotę zmienić tytuł mojego postu.

" Porzucona z czwórka dzieci" to nie ja. Może kiedyś tak było, ale teraz nie czuję sie " porzucona".
Jeśli już to mam wrażenie, że pozłacana klatka do której weszłam z włąsnej woli, zaślepiona miłością, trzymana za rączke przez Z ( tego skrótu będę używać w stosunku do faceta z którym kiedyś wzięłam ślub. W sierpniu napisał mi smsa, że mnie kocha i że drugiego takiego zje.. nie znajdę na świecie - oby !). Na moment drzwiczki tej klatki zostały uchylone i ja wiem jedno dla mnie to była szansa. Ja już nie chciałabym do tej klatki wrócić.

Nie ma nic cenniejszego niż wolność. Można kochać, ale ja nie nadaję się na czyjąś własność.

To co mi zrobił we mnie jeszcze siedzi. Na jego widok trzęsą mi się ręce, drżą nogi, mdli mnie. Nie chcę tego, ale tak właśnie reaguje moje ciało. Może powoli pozbywam się tego lęku. Próbuję przekuć to wydarzenie na coś dla mnie pozytywnego, ale ..... to jest cholernie trudne.
Fizycznie dalej mnie boli, podobno może boleć do miesiąca. Przeżyłam szok i dalej żyję w jakimś nieznanym mi dotąd świecie.
Opiszę może później.

Faktycznie ucieczka od niego jest dobrym rozwiązaniem. Masz rację Martyrs sprawy w sądzie są trudne do udowodnienia, zwłaszcza jak gość jest mściwy i słaby psychicznie ( nie chcę mieć go na sumieniu).
Tylko co z dziećmi, ich szkołą, widzeniami i kasą?
Pracuję w ten sposób, że moje samopoczucie zazwyczaj wpływa na efektywność.
Na przyszłość wiem jednak, ze tak powinnam pokierować sprawami, aby jak najmniej go widywać i najlepiej odciąć sie od jego rodziny. Tymczasem związana jestem tym co najistotniejsze: pracą, mieszkaniem, dziećmi.
Acha, niebieskiej karty mu nie założą ( byłam na policji), gdyż nie mieszkamy juz razem. teraz sprawy kieruje się do sądu z powództwa cywilnego. Do czego zreszta namawia mnie prawnik.
Na razie powiadomiłam Z, ze napisałam do jego kici list, którego nie wysłałam , ale ma go moja rodzina i prawnik. Jeśli cokolwiek mi sie stanie to ona z pewnością go dostanie, a pisać umiem wzruszająco:
"może się popłacze , albo na moment wzruszy".
Kiedyś do niego napisałam takiego maila, że zadzwonił do mnie i tylko płakał do słuchawki, potem przyjechał i zabrał chłopców na zakupy. Kupił im buty na zimę:) 
Za jakiś czas przyznał, ze na moment sie wzruszł.
No, więc tekst z listem poskutkował tym, że Z zaraz zamknął sie u swojego ojca w pokoju i płakał mu jak to on nie chce z tą laską być, jak bardzo kocha dzieci, że to nie prawda że chce mieć z nią dzieci..... Oczywiście płakał.
Potem dzwonił jeszcze do swojej siostry i to samo.
Boi sie, że wyślę ten list jak się wkurzę ( dałam mu do zrozumienia, że na razie nie mam takiego zamiaru, ale mogę zmienić zdanie).
Dali mu termin na zerwanie z nią do końca miesiąca ha, ha......
Magiczny termin. Robi sobie z nich jaja. Właściwie to mam to gdzieś.
Jedno na czym mu zależy to on sam i to czego on chce. Na obecną chwilę potrzebuje tej dziewczyny i ja mu w tym mogę ... nie przeszkadzać.  Do tematu listu nie zamierzam wracać.

Usiłuję z nim normalnie rozmawiać.  Wczoraj pojawił się w domu ( szukał kurtkę), udaję opanowanie, ale tak na prawdę to jest mi autentycznie niedobrze i słabo jak go widzę. Obojętność to nie wszystko, czuję jakąś chyba odrazę.
Niby niezła du.. z niego, ale niech sobie inne poużywają, żeby tylko potem mi się nie wypłakiwały

Twardogłowa, napisałaś kiedyś ,że możesz mi przesłać arkusz kalkulacyjny do wyliczenia alimentów.
Przydałby się.

Twardogłowa to prawda, ja też jestem zła.
Kiedy coś takiego nigdy nie miało miejsca, kiedy nigdy nie miało się takich problemów finansowych chce się wierzyć w zapewnienia " ja z tego zamierzam wyjść".
Fakt jest jakaś szansa, ale ja już na to nie liczę. On pracuje zrywami, zobowiązań jest za dużo.
Najgorsze, że w tym koszmarze coraz częściej boli mnie serce. Mam nadzieję, że to tylko nerwobóle.
Kiedyś już spisywałam sobie wydatki, rozpisując podobnie jak w arkuszu kalkulacyjnym, ale nie byłam pewna czy ujęłąm wszystkie pozycje. Przyda się, bo łatwo jest coś pominąć.

Twardogłowa to co piszesz jest strasznym czarnym scenariuszem. Przyznam jednak, że liczę się z cholernie trudną walką. Nie oszukujmy się on będzie skąpił każdej złotówki, manipulował, łgał, mścił się.
Tu pomoże jedynie dobry prawnik.
Z jest w tej chwili jedynie pieniądzem. Dzieci też go w ten sposób traktują ( starsi chłopcy).
Oglądałam dzisiaj ten nasz domek w kredycie. Oczywiście kluczy nie miałam, był wystawiony na sprzedaż w agencji.
Odebrałam klucze, przynajmniej wiem w jakiej cenie nie poszedł i na ile oszacowany jest minimalny remont ( 100 tys).
No przed chwilką " tatuś" odpisał synowi, ze pojedzie z nim na zakupy. Da mu znać kiedy.
Syn zauważył, że przez ostatni tydzień w ogóle go nie widział ( Z pracuje piętro niżej, drzwi są otwarte- nawet nie trzeba dzwonić).
Doszłam do wniosku, że wolałabym aby Z nie istniał. Trudno musiałabym spłacić długi, nie dostałabym alimentów
(zazwyczaj i tak są śmieszne). Kiedyś go kochałam, a teraz...
Myśl o nim, jego widok są dla mnie zbyteczne.
Widziałm dzisiaj przez moment na onecie zdjęcie tego mordercy z Francji. Taki rozbawiony... własnie jak Z.
On jest raz wesolutki, raz wzruszający, raz zatroskany - jakby go ktoś zobaczył i posłuchał to raczej nie uwierzyłby , ze ten człowiek może nie byc ideałem.
Właśnie to jest zastanawiające, tacy ludzie są jak bez skazy, zakładają różne "maski".
Chcę wierzyć, że życie takie nie jest ( zgniłe?), że są ludzie którzy żyją prosto, uczciwie, osiagają cele nie krzywdząc innych.

Wywalam z siebie na tym forum to co mnie martwi i we mnie siedzi.
Traktuję je chyba trochę jak " terapię". Coś w tym jest, jak się coś przeleje na papier to jest lżej.
Doceniam spojrzenie z boku. Scenariusze w takich sytuacjach się powtarzają. Właściwie to życie jest banalne.
Nie umiem się pogodzić z ludzkim fałszem. Akceptuję ludzi złośliwych, wrednych, akceptuje zdradę - nie trzeba być razem do końca życia. Wiem, że zdarzają się choroby, morderstwa i różne inne syfy, ale nic tak mnie nie wkurza jak ten fałsz.

Przeczytałam cały wątek i mogę tylko napisać - podziwiam cię bet. A rada - jak najszybciej uregulować sytuację finansową. Tylko podobno to nigdy nie trwa krótko, ale trzeba się trochę pomęczyć. Najgorsze wydaje mi się to, że mieszkasz nad firmą męża i pracujesz (z tego co zrozumiałam u teścia). Ciągle jest możliwość spotkania z mężem, a co za tym idzie - okazja do kolejnych awantur i przemocy. Straszne. Tak mnie ciarki przeszły po przeczytaniu o twoich problemach, bo ja niedługo urodzę trzecie dziecko, nie mam teraz pracy, a cały majątek jest na męża, ja nie mam nic.

Jeżeli małżonkowie pozostają we wspólnocie majątkowej, a dług powstał i jest egzekwowany podczas trwania małżeństwa, można wnosić do sądu o ustanowienie rozdzielności majątkowej z datą wsteczną, przypadającą nawet jeszcze przed powstaniem długu. Przesłanką ustanowienia rozdzielności majątkowej są ważne powody, o których każdorazowo rozstrzyga sąd rozpoznający daną sprawę. Rozdzielność taka powstaje także na skutek orzeczenia separacji.
Wydawanie wspólnej kasy na kochankę nie zaspokajając potrzeb rodziny i generowanie długów to są właśnie przesłanki do ustanowienia rozdzielczości majątkowej z datą wsteczną.
http://biznes.onet.pl/dla-ciebie-kredyt-dla-mnie-kochanka,18543,5075039,3,news-detal

Bet nie bądż smutna, masz dzieci a to największe skarby:) Po za tym musisz być pozytywnie nastawiona, bo siłą podświadomośi można wiele zdziałać. W naszym życiu nic nie dzieje się bez przyczyny. Zobaczysz jeszcze trochę a wszystko się ułoży, bo nie ma innej obcji.
Pozdrawiam

Dobra, mądrze piszesz- odciąć się zupełnie.
Tymczasem, ja mieszkam z dziećmi w firmie.
Teść otwiera drzwi na dole i podsłuchuje, mąż może sobie wejść kiedy chce. Zreszta też się zakrada i podsłuchuje.
Nie jestem idealna gosposią i pewnie nie jestem idealną matką, ale nie mam czego ukrywać.
Fakt, wydaje mi się, że kochałam. Teraz wydaje mi sie, że miłość jest piękna, ale bywa zgubna, że to niebezpieczne uczucie.
Nie tęsknię za mężęm ( tak źle nie jest), jak już to tęsknię za miłością tą emocjonalną i fizyczną.
To chyba normalne odczucie, ale jakoś sobie radzę. Mąż wzbudza we mnie odrazę.
Mam też niestety takie głupie poczucie niesprawiedliwości...

Poczucie niesprawiedliwosci ma kazzdy,grunt zeby nie przerodzilo sie w uzalanie bo potem ciezko z tego wyjsc.
Czy nie da sie tej waszej firmy tak podzielic zeby czesc mieszkalna byla tylko Twoja i abys miala swoja prywatnosc?A co jakkogos poznasz?Ten Twoj tesc tez chyba dobre ziolko.
Tak wiem ze nigdy do konca nie da si pozamykac sppraw z bylym ,bardziej mialam na mysli ze tylko to co musisz i nic poza tym.
Bozeszzzz jak mozna uderzyc kobiete i do tego taka ktora dopiero rodzila i jeszcze przy wlasnym ojcu.Ja nie mam naprawde slow.