Miłość trwa

Bet nie wydzwaniaj do niej, to bez sensu, ona i tak Cię wyśmieje.
Zranisz tym tylko siebie. To jest pierwszy odruch spowodowany złością, aby to zrobić, ale ochłoń i wstrzymaj się. Na pewno potem żałowałabyś tego kroku, teraz masz możliwość aby go nie wykonać.
Czy te osoby, które Ci tak doradziły były w podobnej sytuacji? Myślę, że nie. To tak na szybko, abyś nie robiła nic dopóki nie przemyślisz co dalej. Nic pochopnie nie rób.

Ale nie rób tego w nadziei ze wtedy ona sie odczepi od twojego bezwolnego męża i on wróci dociebie.

Bet twój mąż nie jest bezwolny zagubiony i uzależniony od niej.
Twój mąż okazał sie chujoplatem.
Chociaż chciałas widzieć to inaczej.

Nie rób tego dla niego.

I jeszcze jedno. Jedna mądra
Dziewczyna z tego forum powiedziała mi dawno temu... Ona nie jest warta żebyś przejmowala sie jej uczuciami. Jej szczescie lub nieszczęście tak
Naprawdę nie ma wpływu na twoje poczucie szczęścia i nieszczęścia.
Żyj swoimi uczuciami. Nie czyimiś..

Nikandra. Pomysły to moja specjalność:))

Nie rób sobie problemów mszcząc się na niej.
Skup się na ojcu swoich dzieci. To on kłamał, kręcił, obiecywał...
Jeśli już coś musisz, bo Cię korci to tak, żeby nikt nie powiązał tego z Tobą.
Chyba najlepiej zrobiłabyś, gdybyś zerwała całkowity kontakt, nie dzwoniła i nie odbierała od niego telefonów. Nie słuchaj co ma Ci do powiedzenia, bo to będą kolejne kłamstwa.

Trochę za późno.
Ja się do tego nie nadaję....

Ktoś inny powinien się tym zająć.

Chcę jej dogryźć, bo ona ma w d... moja rodziną.
Mąż ma wydawać kasę na dzieci.
To za daleko zaszło. Ona sobie bezkarnie poczyna.
A owszem, chciał tego, to będzie miał.

Koleżanka jest fajna babka. Życiowa, ale z klasą.
Mówi , ja bym jej spokoju nie dała. Smsy non stop wysyłała.

Ja znowu zrobiłam coś głupiego.
Nie jestem w tym dobra....!

Podpuściłam teścia. Powiedziałam mu, że on mnie tak kiedyś pogonił.
Śmiał się i tłumaczył, że to było przed ślubem ...:)

Ja więcej do niej nie powinnam ani pisać ani dzwonić.
Ponoszą mnie nerwy.

Łatwo w nerwach zrobić coś głupiego.
Że też są takie bezwzględne dziewuchy.
Tyle krzywdy.
On faktycznei chyba nie chciał znią być. Zerwał.
Nie odpuści.
Koleżanka ladnie określiła męża. Ach , teraz nie pamiętam.
Ale tak dosadnie.
Tylko mówi: jak widze ...luś jak ty to przeżywasz, jak ta rodzina jest dla ciebie wszystkim , jak go kochasz to nie odpusciłabym tej Dz.
Tak bym zakręciła, żeby Ci z reki jadł.

Łatwo się pisze.
Nie myślę teraz o nim.
Za zle zachowanie powinna być kara.
Ona nie uważa, żeby nie robiła cokolwiek złego!!!!

Czytam Twój wątek, Bet, od dawna i czytam go też codziennie, więc sądzę, że jestem dość na bieżąco. Nigdy dotychczas się w nim nie wypowiadałam, ale przyznam, że złość mnie dusi, gdy go czytam.
Być może nie jest to najwłaściwszy moment, ale równie dobrze może być to moment najlepszy, bo gorzej może już nie być. Od dawna, Bet, właściwie wszyscy wypowiadający się tu od czasu do czasu Ci sugerują albo piszą wprost, że źle kanalizujesz swoją złość (choć należę do osób, które uznały i uznają to, co zrobiła Headstrong za poniżające, to tu z rzeczami, które pisze zgadzam się właściwie).

Wydaje mi się, że masz potężny problem, ale nie tylko z mężem, ale także ze sobą. Poczytaj na spokojnie (wiem, że to trudne) swoje wpisy z osttanich dni. Na kogo się wściekasz? Na co się wściekasz? Gdzie kierujesz swoją złość? I kto Twoim zdaniem jest winny zaistniałej sytuacji? Wybacz, że to napiszę, ale Twój mąż jest durniem. Durniem, ale niestety dość typowym durniem, czyli miotającym się między żoną a kochanką facetem, który żyje wygodnie i pewnie sam nei wie ani czego chce, ani gdzie chciałby być i nie umie podjąć żadnej decyzji. Po prostu płynie z prądem. Natomiast Ty właściwie się nie uczysz. Nie wyciągasz wnioskow z jego kolejnych ekscesów. Ogarnia Cię chwilowa złość, czarna rozpacz, gdy jakieś jego świństwo wychodzi na jaw, a potem zdarza Ci się euforia, że już będzie cudownie i może uda Wam się wszystko odbudować. To ostatnie czasem tłumisz, bywasz tym zawstydzona, przedstawiasz nam tu w jakiejś dziwnej formie, racjonalizujesz stosunki z nim itd. Bet, w tej całej sytuacji jesteś tak samo bezwolna i płynąca z prądem, jak Twój mąż. Prosisz na forum o rady, zwierzasz się, ludzie Ci pomagają, ale Ty bardzo niewiele słuchasz. Od poczatku tego wątku wszyscy radzą Ci zabezpiecz się finansowo, zadbaj o dzieci itd. Na czym sie skupiasz? Na mężu, na tym, że niby nie wiesz czy byś zaufała, czy chcesz, ale jest czasem jednak fajnie, gdy jest w domu itd. Przepraszam, ale nie wyżywisz dzieci swoją radością z bycia przytuloną. OD jakiegoś czasu chcę Ci napisać, że masz kiepskiego psychologa, ale przyszło mi do głowy dziś rano, że to nie jest kwestia psychologa. Ty słuchasz go pewnie tak, jak czytasz to forum - słyszysz to, co chcesz, skwitujesz jego rady dwoma zdaniami i przechodzisz do swoich racjonalizacji i robisz dalej swoje. Ludzi tu traktujesz tak samo.

Nie jesteś, Bet, jedyną osobą na świecie w tragicznym położeniu. Nawet nie jesteś jedyną osobą na forum. Nie odbiera Ci to prawa do cierpienia, ale daje szansę uczenia się, a Ty od poczatku tej sytuacji nie chcesz stanąć oko w oko z prawdą. A prawda brzmi z grubsza tak: Twój mąż Cię zdradza i ma Cię w nosie. Nie dba o to czy cierpisz, nie dba o to czy cierpią dzieciaki, dba jedynie o własny interes. Rozpadającą się rodzinę ceni znacznie niżej niż własne przyjemności. Nie robi na nim wrażenia żadne z Twoich ewentualnych starań. Przepraszam, że to napiszę, ale sądzę, że noc z Tobą, z kochanką, z piwem, nie różni się dla niego szczególnie. Ot, po prostu spędzi przez chwilę przyjemnie czas (powiesz, że przecież nie zawsze przyjemnie, bo robisz mu wyrzuty, chcesz rozmawiać itd. A skąd pewnośc, że kochanka nie? Ten facet nie wygląda na dbającego o takie rzeczy, jeśli może ostatecznie miło spędzić czas). Oboje przyrośliście do budowanej patologii. W tym dramacie role grasz Ty, mąż, teść, teraz może kochanka itd. Tak, jakby sprawiało Ci przyjemnosć taplanie się w tym bagnie. Bo Ty, Bet, jesteś niezdolna do dania kroku do przodu. I - również wybacz, ale nazwę rzecz po imieniu - do zadbania o dzieci. Masz żale i pretensje do męża, ale ostatecznie jak Ty chronisz dzieci? Pozwalając im oglądać Waszą szarpaninę? Obarczając ich swoimi problemami? Twój mąż jest głupi i dba o siebie i status quo. Ty, Bet, nie dbasz o wiele więcej i moim zdaniem zmierzasz ku katastrofie. Twój mąż może się ocknąć wcześniej, zniknąć z pieniędzmi, wypiąc się na Was itd. Nie pomoże Ci wtedy żaden teść i będziesz nam tu płakać, że znowu Cię skrzywdzono.

Pora, Bet, przepłakać swoje, przecierpieć, ale zrozumieć jedno: nie masz i nie będziesz miała małżenstwa, domu i rodziny ze swoim mężem. Ten facet o Ciebie nie dba. Nie kocha Cię (nawet jeśli tak mówi, to przecież nic go to nie kosztuje, ale nie robi nic, co wskazywałoby na to, że czuje do Ciebie cokolwiek poza przyzwyczajeniem czy pożądaniem) i wykorzystuje Twoją słabość. Nie dba o dzieci. Nie możesz na niego liczyć. Zachowuje się trochę jak duże dzieckom wymagające opieki i nadzoru żony i tatusia. Nic z tego nigdy nie będzie. Możesz dalej pławić się w tej patologii, albo wreszcie posłuchać tego, co ludzie tu piszą i zrobić krok do przodu. Na razie Twoje postawa mówi jedno: cokolwiek on Ci zrobi, Ty nie zrobisz nic. Może trochę popłaczesz, porozpaczasz, ale oboje już przyzwyczailiście się do tej zabawy. Co on musi zrobić, żeby dotarło do Ciebie, że najważniejsza jesteś Ty i dzieci?! Przelecieć kogoś na Twoich oczach? A i wtedy nie wiadomo czy nie poskarżysz się teściowi, napiszesz kilka smsów, popłaczesz, poudajesz, że czegoś się nauczyłaś i że jesteś twarda, a po miesiącu wrócisz do punktu wyjścia. To wszysto pewnie mówi Ci psycholog. Jeśli nie, poszukaj kogoś innego. Stoisz w miejscu i cierpisz, Bet. Kiedy, jak nie teraz jest wreszcie czas na krok do przodu?

podpisuję sie pod tym co napisała krynolina
jeżeli do tego wszystkiego dochodzi jeszcze alkoholizm,
to nie ma szans na normalne życie, chyba, że po terapii obojga...

Bet, to nie jest miłość to jest współuzależnienie,
Ty nie potrafisz postawić żadnych granic

Zgodze się z przedmówczyniami, że można sobie ulzyć, rozpuszczając nieciekawe opinie o kochance.....fajnie to opisała Endaluzja:-)

Ale to nie ma być po to, żeby sie mąż opamiętał...bo on tego sam musi chcieć!
A co do bycia tatusia z dziećmi przy wspólnych posiłkach, świętach itp.
Bet sama pisała, że jej starszy syn nie ma zupełnie szacunku do ojca...i nie sądze żeby go kręciły te wspólne śniadanka...
Widzi jaką krzywdę robi jego matce i cierpi! Młodsze dzieci jeszcze może tego nie rozumieją, ale czuja napiętą atmosfere na pewno!
Ojciec musi byc autorytetem, oparciem dla dzieci. Wtedy jest szansa na cokolwiek!

Headstrong..powiedz, ale tak szczerze..jeśli chcesz oczywiście...
Znam Twoją historię, miałysmy swego czasu wymianę zdan i opinii róznych między sobą...

Po tym wszystkim co przeszłaś...możesz powiedzieć, ze kochasz swojego męża? ufasz mu?
I jeszcze kwestie łóżkowe...nie masz oporów?

Jeśłi nie chcesz...nie odpowiadaj!

Pytasz więc odpowiem:
Tak, kocham go, ufam mu i wiem, że on mnie kocha prawdziwie. Mamy nieporównywalnie lepsze porozumienie niż kiedyś.
Nie zastanawiam się czy zrobi to po raz kolejny, wogóle nie myślę o tym, nie myślę o tym co było i dlatego wygrałam, nie dałam się przeszłości, nie mam w sobie lęku.
Ze sferą intymną jest również ok.
My zbudowaliśmy nowy związek, nie odbudowaliśmy starego, to bardzo duża różnica.
Podkreślam, mój mąż jest alkoholikiem, teraz już niepijącym, gdy melanżował z panienkami miał trzyletni kasacyjny nawrót alkoholizmu. To choroba, zupełnie zmienia człowieka, świadomość. To się leczy, nie wszystko można wytłumaczyć alkoholizmem ale na bardzo wiele spraw ma wpływ ta choroba. Kto nie był blisko z alkoholikiem, nie odbył terapii to tego nie zrozumie.

Złość daje motywację do działania.

Tu akurat się zgadzamy: wspólna praca tak.

Terapeuta powiedział mi: rób coś dla siebie, cokolwiek ale rób, nie czekaj.

Krynolina,

Zgadzam sie z toba calkowicie...

Z KAZDYM twoim zdaniem.

Wszystie twoje spostrzezenia sa bardzo trafne.

BET,

Dluga droga przed toba...
Rozmowy z kochanka sobie daruj.

Maz wezmie cie za natreta, za psychicznie chora babe...

Moja Ciotka jest zdradzana, i sledzila kochanke wujka, nekala ja...

Wiesz jak wyglada ich zycie, wujek rozstal sie z kochanka... i nienawidzi swojej zony, osmiesza ja wyzywa od natretow
maja kilkoro dzieci, i juz drugi rok trwa ich rozwod

mieszkaja razem, a dzieci sa jak cienie normalnych dzieci...

niech ci o da do myslenia.

I nie radze ci sluchac przyjaciol, oni nie zawsze radza dobrze, czesto kieruja sie emocjami a nie rozumem.

Jestem bardzo zmęczona.
Przepraszam jesli robię błedy, od 3 nocy nie śpię. Litery mi się zamazują.
Skończyłam 3 godzinną rozmowę z mężem.
Jest uzależniony.
Pokazałm mu biling za tel.
Wreszcie chyba rozmawaił szczerze.
Ma tą laskę gdzieś. Jak nie ta to inna.
Określił siebie jak narkoman na głodzie.
Najpierw markowe trunki a potem jak braknie to i atrament.

Nie będę opisywać wszystkiego.
Jest o tyle dobrze, że wie że ma problem i chce się leczyć.
Mówi, straciłem swoją tożsamość.
I jeszcze inne.

Kiedy trafiłam do psycholog we wrześniu 2011 powiedziała, że prawdopodobnie jest uzależniony. Jedno uzależnienie przeszło w inne.

Tylko co to dla mnie za pocieszenie.
Nie ma tam miłości , więzi...
Mówi, że zawala pracę, do niczego się nei przykłada itd...

Może w końcu przyda się rodzina. Kuzyn ma kliniki psychiatryczne, ma dobrych specjalitów.
Doradziłam mu, żeby się tym jak najszybciej zajął i równocześnie jakimiś innymi metodami ( hipnoza).

Co z tego, że nie chce z nią być. Na głodzie pojedzie.
Nie chce mu się nawet do niej dzwonić.
Myślał, ze tych połaczeń jest dużo mniej.
Autentycznie był tym zdziwiony. Nie mam obrazu z drugiej strony.

Ona przyznał, że ma zaburzenia psychiczne. Zresztą wie o tym, bo inna by już się zorientowała, że coś jest nie tak.
Mnie to sugerowała psycholog.

Cała rodzina kwalifikuje się na terapię u psychologa ( może na razie bez maluszka).
To co mi mówił to już właściwie powiedziała mi psycholog.
Tylko może innaczej usłyszeć potwierdzenie od niego.

Dla mnie tego koszmaru jest za dużo.
Za bardzo czuję kiedy jest z nią. Za bardzo jestem z nim związana.
Teraz bardziej to dostrzegam.
Jestem wyrozumiała, ale co to zmienia - uzależnienie.
Ja cierpię. Może trochę mniej.
Za psycholog staram się nie brać tego tak do siebie.

Co dalej ... będę się jej radziła. To znaczy źle to ujęłam, bo ona nie doradza... ale nie ważne.

Ja się za tamtą nie zabrałam. Ale teść tak.
Jak nie może się do męża dodzwonić, to wydzwania do niej.
Ale się wkurzył.
Już mężowi zapowiedział, że jak klienci nie będą się mogli do niego dodzwonić to poda numer tel do niej.
Mam kolejny fatalny dzień z głowy. Nic pozytecznego nei zrobiłam.
Podczas moej rozmowy dzieci zrobiły taki bałagan, że mam kilka godzin sprzątania.
Ale to chyba oleję. Pójdę spać.
Oby udało mi się tę noc przespać. Jęśli nie będzie z nią, to jest szansa, że nie będę tego czuła.

Alkohol, seks.
Mnei jeszcze martwią wydatki, nad którymi chyba nie panuje.

Ja idę do psycholog w piatek.
Muszę zadbać o siebie , żeby w tym nie zginąć.
Bardzo dużó mnei to kosztuje. 100 zł/h.
Czasem jestem dwie i pół.
W tym tygodniu byłam już godzinę.
Zaraz ja się uzależnię od pasycholga...

Ale w sume to bez jej wytłumaczenia mi pewnych mechanizmów , naprowadzenia mnie to nie wiem co by ze mną było. Ale z pewnością jeszcze gorzej.
Powinnam ją uważniej słuchać. A 50, 45 % czasu ja mówię.
Może dzięki temu mogła zwróciła uwagę na pewne problemy.

Bet moja Kochana,

przegapiłam całą sprawę - przepraszam. Przykro mi, że tak się stało.

Zwróć uwagę na swój stan emocjonalny. Jak wszystko wyszło na jaw - dół totalny, "szybka" depresja, krótka rozmowa z nim - już spokój.

Przepraszam za wyrażenie- jednak to moje zdanie - on Ci robi sieczkę w głowie. Fakt jest uzależniony, ale jego to NIE tłumaczy. Jeżeli jest tego świadomy, to czemu się nie leczy, bo jemu jest wygodnie.

Zobacz co się stało -wydał się kolejny etap romansu, Ty złość, płacz, czarna rozpacz (masz prawo do wszystkich uczuć), on dzwoni i coś tam gada (dosłownie), a Ty na to, ok,to przecież choroba. Bet tak nic nie zyskasz. Sama się zatracisz.

Zmień psychologa -  proszę Cię o to - dosłownie. Czemu on tłumaczy jego zachowania? W czym Ci to pomaga - chyba tylko w akceptowaniu rzeczywistości, przyjmowaniu ochłapów. Jednak nie pomaga Ci iść na przód.

Jesteś mądrą, piękną kobietą. Odpowiada Ci mąż, to bądźcie razem, ale na razie on wciąż gra Ci na nosie. Robi wszystko co chce, a Ty wbrew pozorom dajesz przyzwolenie.  Musisz wyznaczyć granice, jak zostaną przekroczone to koniec - każdy w swoją stronę.

Bet, najlepsi specjaliści od współuzależnienia są w poradniach uzależnień
są za darmo, psycholog, terapia tylko trzeba chcieć, przestać się wstydzić...

to samo dotyczy leczenia alkoholizmu http://www.parpa.pl/

jeszcze nikt nie wyleczył alkoholizmu hipnozą

Bet

Trzymam za Ciebie kciuki i bardzo Ci współczuje. Jednak to co napisały dziewczyny to wszystko prawda. On przyjechał do Ciebie zgasić pożar. Ja to dobrze znam z własnego doświadczenia. Już w sobotę napisałam Ci, ze jak wróci to będziesz się cieszyła pozornym "szczęściem". wszystkie chciałybyśmy, żeby Ci się ułożyło z mężem. Wszystkie też widzimy w jego zachowaniu schemat zachowania naszych facetów. Kłamstwa, kłamstwa i jeszcze raz kłamstwa. To przykre ale dobrocią niestety nic z nim nie zdziałasz. A skoro tych połączeń było tyle to nigdy nie uwierzę, że on nie szuka z nią kontaktu tylko ona z nim.

Mam nadzieję, że już spisz. Wyśpij się wreszcie, wycisz i jutro może inaczej spojrzysz na wszystko.

Bet,

zmien psychologa i nie traktuj go jak wyroczni,

sama cie namawialam bys poszla...

ale tu na forum, ludzie dadza ci serio podobne rady

zachowaj balans

Opadły mi ręce. W sumie, Bet, budzi tylko bezsilność. Nie ma sensu pisać do niej w pierwszej osobie, bo ona nie słucha i nie czyta ze zrozumieniem tego, co jej piszecie/piszemy.
Napisałam wczoraj, że Bet ma specyficzny sposób snucia opowieści - w bardzo szczególny sposób się usprawiedliwia, albo poprzez argument: "no wiem, że jest jakośtam, ale to nie moja wina, mnie należy żałować, ja cierpię", albo takimi wpisami jak dziś. O czym tak naprawdę napisała Bet? Udzieliła między wierszami odpowiedzi na nasze wołania o zmianę psychologa. My napisałyśmy, że psycholog jest do wymiany, a ona oczywiście ignorując nas, opisała jak to jej pomaga, jak jest jej potrzebny, jak sam odkrył tyle rzeczy na temat męża i kochanki (to ostatnie to już zupełny sukces, żeby postawić diagnozę z dziesiątej ręki) i ile to on kosztuje, jaka Bet biedna, potrzebuje go, a jest drogi. TA odpowiedź, to stały styl udzielania się tutaj Bet.
Tego, co ma do powiedzenia o męzu szkoda komentować. Mąż był przez pięć minut szczery, to przecież powód do radości. A ja powiem krótko: zdradzający mąż, ktory nie chce walczyć o rodzinę to już powód do rozstania. Mąż zdradzający i uzależniony, to tylko większy powód, żeby uciekać gdzie pieprz rośnie. Bet pisze, że cała rodzina nadaje się na terapie. Czy ona rozumie, że tu mowa o wieloletnim procesie? Zanim dogada najstarsze dziecko z mężęm, musi "ponaprawiać" męża, siebie, małżęństwo itd. Po drodze będą wzloty i upadki (jak dla mnie jedynie upadki, bo stawiam w ciemno, że za kilka dni mąż Bet znowu się upłynni. Moim zdaniem w tej calej historii nie doceniamy też roli teścia i jego dziwnego stosunku do syna), i trzeba będzie do tego siły i chęci. Dlatego pytam: jaka terapia? Bet wychowuje dzieci w patologii. Robią im z mężem krzywdę (zastanówmy się ile osób na tym forum upatruje woich dzisiejszych problemów w domach podobnych do domu Bet?) i naprawdę miarą dbania o dzieci nie jest to, że Bet jest przykro, że dzieci to widzą, ale że dopuszcza by widziały.
Możecie oczywiście mnie zakrzyczeć, że Bet wymaga pomocy, przytulenia, nie należy jej dołować itd. Uważam, że należy jej się już nie przytulenie, ale porządny kop w de. I to od nas, od psychologa itd. Bet jest przynajmniej współuzależniona i nie zamierza nic zmienić. Przytulanie jej, pisanie miłych słówek itd, powoduje, że dalej testuje na nas technikę wzbudzania litości. A teraz ma ciężkie życie nie z powodu męża, ale własnej niezdolności do zrobienia czegokolwiek. I, tak jak wczoraj, sądzę, że zamiast na mężu, teściu, kochance, powinna skupić się na sobie i dzieciach. I tych ostatnich używać nie do zasłaniania się (jak np. wczoraj, gdy pisała, że szkoda jej dzieci, że to widzą, jakby nie od niej, ale od Ducha Świętego zależało, by tego nie widziały), ale naprawdę zadbania o nie, ochronienia ich i zajęia się nimi.
I powtórzę, że powinna zmienić psychologa.

dokladnie TAK

Przeczytałam w nocy i mnie poraziło totalnie a że akurat mój mąż przyjechał z Londynu to mu pokazałam ostatni post Bet bo nie zdzierżyłam. I co? Powiedział tylko jedno: gdybyś Ty nadal była tak głupia i naiwna to nie byłbym tu a na cmentarzu albo w jakiejś agencji.
Ja nie wiem co napisać ale mój mąż ma rację, mój mąż niepijący już alkoholik wie co mówi bo też stosował takie same manipulacje, miny biednego skrzywdzonego chłopczyka, tłumaczył siebie uzależnieniem, korzystał dopóki byłam tak naiwna.
Mnie szokuje rzecz: Bet tak dogłębnie analizuje postępowanie męża, rozkłada na czynniki pierwsze telefony, smsy,  gesty męża, jego tłumaczenie, ciągoty do kochanki, co powiedział, gdzie był...

A gdzie jest Bet? W czarnej doopie.
Bet, dlaczego nie przeanalizujesz tak dogłębnie siebie, swojego współuzależnienia?

Jaka hipnoza dla męża? Wy chcecie iść na skróty w leczeniu uzależnienia chcecie iść na łatwiznę.
Nie ma drogi na skróty w terapii uzależnienia jakiegokolwiek i to powie Wam każdy lekarz, terapeuta, to z góry skazane na niepowodzenie. Leczenie uzależnienia to nie pójście do butiku i zakup drogiego ubrania aby polepszyć sobie samopoczucie.

Bardzo, bardzo często leczenie uzależnienia męża zaczyna się od pójścia żony na prawdziwą terapię dla współuzależnionych, grupę Al annon, pod wpływem uczestnictwa w tych grupach żona zmienia swoje postępowanie czym niejako zmusza męża do pójścia na terapię dla uzależnionych.

Wyjście z nałogu to nie pstryknięcie palcem, hipnoza i już!!! To ciężka, żmudna praca każdego dnia miesiącami, latami. Ale co my tam wiemy  Przecież Ty znasz lepiej swojego męża.

Nie, nie znasz lepiej, to uzależniony człowiek TAKI SAM jak menel z pod mostu czy z kanałów. Oprawa zewnętrzna tu nic nie zmienia. Nie wiesz nic o uzależnieniach.

Jaka hipnoza? Śmiech na sali.
Ale Bet nie chce zmienić siebie, chce aby mąż się zmienił ot tak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki.
Ale niestety, bez pracy nie ma kołaczy. Pójście na łatwiznę nic nie da a Wy nie chcecie włożyć żadnego wysiłku w zdrowienie rodziny, nic samo się nie zrobi.
Część osób odczuwa ekstazę w zadawaniu sobie cierpienia, może tak tu jest.

Przykre to, ostatni post pokazał cały obraz związku Bet, Jej drogi na przyszłość.

Chciałam pomóc ale ktoś tej pomocy nie chce. Przez telefon nie dajesz mi możliwości przekazania tego co chcę, myślę, wyrzucasz stek nic nie znaczących informacji o nim a 5% o sobie. Rozumiem, że chcesz upuścić pary ale to za mało.

Majusia: Bet się musi leczyć, najpierw Bet aby ratować siebie i dzieci. Mąż również ale najpierw Bet bo przy niej są dzieci i to ona jest teraz za nie odpowiedzialna a  po przez jej stosunek do męża mąż na tak wiele sobie pozwala. Bet pozwala na to aby mąż postępował z nią tak jak postepuje. Taka jest prawda.

headstrong, mogłabym się podpisać pod tym co napisałaś

moze...to okrutne...co teraz napisze

ale wszystko dzieje sie po cos

Bet

A ja zadam Ci tylko jedno pytanie. Kiedy Ci było lepiej? Wtedy kiedy odszedł, byłaś na niego wściekła i nie interesowałaś się jego życiem? Czy teraz kiedy masz pozorny kontakt, okruchy "szczęścia"? Jeżeli mimo wszystko powiesz, że teraz to brnij w to wszystko ale miej świadomość, że tak już będzie wyglądało Twoje życie.Wieczny rollercoster.

Ale ja nie namawiam absolutnie jej do pozostawienia status quo. Bet sama musi podjąć decyzję czego chce. Może odpowiadając sobie  na to pytanie podejmie dobrą dla siebie decyzje. Dobrze wiemy, ze tylko Bet możne sobie pomóc, nikt inny, żadna z nas.

a ja czytam ten wątek od samego początku. i od początku coś intuicja mi podpowiadała i wciąż wstrzymywałam się z "radzeniem" bet. czekałam jak rozwinie się sytuacja i teraz w zasadzie widzę czarno na białym. wszyscy "wyginają śmiło ciało" główkują wypruwają swoje wnętrzności starają się swoim doświadczeniem i wiedzą pomóc osobie która ABSOLUTNIE TEJ POMOCY WCALE OD WAS NIE CHCE, MAŁO TEGO MANIPULUJE WAMI ŻE AŻ MIŁO. nie wiem Bet czy robisz to na poły świadomie czy też zupełnie nie świadomie (nie pisze o celowym działaniu bo nawet ja nie chcę tego przyjąć do wiadomości ot naiwność i wiara w ludzką uczciwość). niektórzy nie zauważyli jak zostali wciągnięci w grę bet. bet w tej chwili można by rzec uprawia "sztukę dla sztuki" przemycając w swoich treściach wszelkiej maści manipulacje zamazywania obrazu rzcezywstości by samej utwierdzać się w tym. gra przy tym skrzywdzoną ofiarę własnego męża jednocześnie manipulując otoczeniem by uzyskać to na czym jej naprawdę zależy. bet w swym zachowaniu przypomina rasowego alkoholika który by zaspokoić swoje potrzeby wspina się na wyżyny własnych intelektualnych zdolności. mam pewną teorię dlaczego tak się dzieje ale nie będę jej przytaczać bo nie ma sensu jątrzyć ale myślę że jak co poniektzórzy "obudzą" się sami wyczytają tą motywację między wierszami. zresztą nie raz bet pisała że pisanie na forum jakby pamiętnika jej pomaga. więc nie o pomoc tu chodzi a o wyrzucenie z siebie frustracji złości i innych przyciężkich emocji. a to że inni wzieli sobie słowa do serca i zechcieli włożyć wysiłek by jej pomóc no cóż tak bywa. dlaczego to piszę ano dlatego że kiedyś też wypruwałam sobie flaki by pomóc jednej osobie w jej niedoli aż zesłano na mnie oświecenie i już nigdy nie było jak przedtem bo wreszcie zrozumiałam że o żadną pomoc nie chodziło a o masę innych rzeczy. poza tym miałam bogatego męża i po rozwodzie mój status majątkowy uległ diametralnemu pogorszeniu i też "bardzo go kochałam". oj jak ja go kochałam. hmmmm......

Kjersti, ta psycholożka wspomniała o tym co podejrzewa u kochanki prawdopodobnie, żeby w delikatny sposób zwócić moją uwagę na mój problem.
Dlatego uważam, że jest dobra.
Unika oceny, podaje przykłady, naprowadza.
Może to tylko tak wyszło. Może to ja dostrzegłam ten problem. Ale już wiem, że chcę z nią o tym porozmawiać.
Być może w niewielkim stopniu , ale wiele z opisu mi się zgadzało. To mnie zaniepokoiło, ale też jakbym zobaczyła siebie.
Ale mój problem to może być też coś całkiem innego.
Od oceny jest fachowiec.
Ze zmianą jeszcze się wstrzymam. Ona już zna historię.
Od września 2011 do niej chodzę. Jest w temacie, poznała już trochę mnie.

Oprócz tego jęśli już to interesuje mnie trapia bezpłatna i ewentualnie dla wzmocnienia coaching indywidualny.

bo bet ty chorujesz na "grype" a leczysz namiętnie "katar". właśnie dlatego nic nie idzie do przodu. dużo z tego co czytam kiedyś "było moje" i wiem jak można zafiksować się na innych osobach byle tylko nie ruszyć z miejsca. bo ruszenie z miejsca to również wzięcie za SIEBIE I DZIECI ODPOWIEDZIALNOŚCI. ty póki co rencami :-) i nogami zapierasz się by tej odpowiedzialności nie brać. stąd tyle u ciebie męża, kochanki, matki, koleżanki, przyjaciółki, dzieci, psychologa a zero ciebie. bo tak to ma działać. wszyscy wookół ciebie coś a ty jedna nic nie możesz nie potrafisz i zaczyna się modlitwa bo........ i wymieniasz po kolei. i kręcisz się wkółko ratując się tym forum by nie zwariować. ja osobiście uważam że twój psycholog nie zastosował właściwej terapii i przepisuje ci nie ten "zestaw leków". i tylko ciągnie kasę. ja też płaciłam 100zł za wizytę czy też godzinę ale moja terapia głównie skupiała się na mnie jako odrębnej jednostce z przeszłoscią i rozliczeniu się z tym co mnie więziło z przeszłości w teraźniejszości. zero mojego męża. bo on w tym wszytkim był totalnie nieważny. dopiero dołączył później. lata terapii w różnym nurcie. mozolne rozrywanie więzów traum i toksycznego dzieciństwa. uwielbialam wręcz stawiać siebie w roli cierpiętnicy ofiary własnych rodziców męża systemu i mnóstwa innych byle tylko biadolić i nie wziąść za siebie odpowiedzialnosci. sama sobie odbierałam godność szacunek. mąż to wyczuwał i jechał po mnie jak po łysej kobyle. i ta kasa. ogólnie rzecz ujmując tragedia. teraz jestem biedna i wolna. bezcenne. i wiem że ciężko ci to zrozumieć. masz założony filtr i dociera do ciebie tylko to co chcesz usłyszeć reszte sprytnie odrzucasz. dlatego potrzebujesz porządnej terapii. pitu pitu za 100zł to totalna pomyłka. ale to może być twój ukryty plan bo psycholog nie porusza w tobie żadnych niechcianych emocji nie zmusza cię do wzięcia odpowiedzialności tylko kasuje za wysłuchanie ciebie. może jeszcze nie twój czas nie twoje dno.

Headstrong, z hipnozą to był mój pomysł.
Psychiatra, terapia a może do tego inne metody. Uważam, że odpowiednio przeprowadzone poza medyczne też są skuteczne.
Takie mam zdanie, ale dodatkowo oprócz pomocy medycznej.
A że nad uzależnieniem pracuje się każdego dnia to wiem dokładnie.
Wkurza mnie ta interpretacja i robienie halo.

Mąż jest umówiony z kuzynem i zaczyna leczenie.
Więc chyba chce.
Ale to jego sprawa.
Ja mam swój problem do rozwiązania.

Doskonale wiem, że najprostrzym rozwiązaniem byłoby zapomnienie o mężu.
Ale to nic nie da. Ja musze dojść do tego ewewntualnie sama.
Poradzić sobie ze sobą.
On nie jest moim największym problemem i rodziny.
Moja psychika, moje samopoczucie jest najważniejsze.
A jest ono ewidentnie uzależnione od tego jak układa mi się z mężem.
To jest jeden z problemów. Ale to moja praca.

Całkiem prawdopodobne, ze obydwoje z mężem dojdziemy po terapiach do wniosku, że nie chcemy już być razem.
Na razie on deklaruje chęć powrotu, ale oprócz "chęci " jest słabość, a ja totalne uzaleznienie i kalpki na oczach.

Jak na niego wczoraj patrzyłam to było mi niedobrze!!!
Mam obrzydzenie a z drugiej strony mi go brakuje!!!

Rozumiem jego uzaleznienie.
Rozmawailiśmy też o współuzależnieniu.
Rozmawialiśmy o mnie jak ja się czuję. Jak to przeżywam.
Jak staram się nie obwiniać siebie.
Powtarzał, żebym w żaden sposób nigdy tego nie robiła, żebym się nigdy o nic nie obwiniała.
Mówił mi jak to działa.
Psycholożka wytłumaczyła mi dlaczego on kłamie.
Wytłumaczyła, aby mnie było łatwiej.
Jak oni podchodzą do kłamstwa.
Człowiek uzależniony nie szanuje siebie, jak ma szanować innych.

Zresztą mąż jest przed wizytą. Fachowiec zdiagnozuje czy jest uzależniony i jakie to są uzaleznienia.
Ja mam swojego. Moje problemy wydaje mi się są bardziej ukryte , zakamuflowane.
Dopiero ta sytuacja wyniosła je na światło dzienne.

Są też różne stadia uzależnienia tak mi się wydaje. Potrzebuję fachowej wiedzy.
U niego z seksem jeśli już to jest chyba początek.
Pił po prostu regularnie przez lata.
Najpierw po 4 piwka. Z czasem więcej.
Ale trwało to latami i narastało.

Jęśli chodzi o niego to on jest na dobrej drodze.
Zna problem i chce się leczyć. Sam chce już zmienić swoje życie.
A ja mam swoje.
Chcę pomóc sobie.
Dopiero wtedy będe w stanie podjąc decyzję co dalej z małżeństwem.
Niezależnie od tego co zrobi mąż.

Borykałam się z pewnym problemem.
Prawdopodobnie po stracie ojca potrzebowałam pomocy psychologa.
Było mi bardzo źle.
Napiszę wprost. Poczułam się dobrze dopiero z mężem.
A z uzaleznienia wyszłam dopiero kiedy byłam w ciąży.
Od tego czasu bardzo pilnuję, żeby to nei wróćiło.
Ale spadki się zdarzają.
Człowiek uzalezniony pilnuje się cąły czas. Chory jest już zawsze. uwaząć musi zawsze.
Z czasem jest to słabsze. Ale jest wciąż w głowie.
Doskonale wiem kiedy wraca. Kiedy coś jest nie tak.
Ale się bardzo staram, bardzo pinuję.
Może też dlatego rozumiem postepowanei męża.
Robi się cos czego się nie chce. Nie mozna się z tym dobrze czuć, wstydzi się tego. I do tego ukrywanie, klamanie. Al eono jest tylko po to żeby uktyć nałóg. Ze wstydu.

Jak jest ze współuzależnieniem to nie wiem.
Ale się dowiem.
Chcę być zdrowa. Patrzeć, widzieć rzeczwistość trzeźwo.
Taką jaka jest. I być w stanie podejmować trzeźwe decyzje.

Bardzo się pilnuję, bo wiem jak ajestem podatna.
Ktoś kto ma jedno uzależnienie dużo szybciej uzależnia się od kolejnych rzeczy.
Ciągnei go okropnie. Dąży do tego. czuję ekscytację.
A potem kac.

Mąż mówił mi o czymś co sama znam.
Jeszcze pamiętam.
Teraz jestem bardzo ostrożna i bardzo podatna.

Karolcia, tak nie potarfię wziąć odpowiedzialności, boję się.
Dzieci też mi szkoda.
Ale staram się im dać to czego mnie brakowało.
Przynajmniej miłość, czułość.

No, oprôcz chęci jest słabość do panny a Ty go Bet rozumiesz i wesprzesz... Bo przecież się pokajał.

Niech teść zrobi coś bo Ty nie jesteś w stanie, niech ktoś zrobi coś bo Ty nie możesz...
Wog?le to niech ktoś uratuje Twoje małżeństwo bo Ty nie masz sił, za słaba jesteś...

Oj Bet,
Dużo jeszcze będziesz rozpaczać.

Kiedyś zrozumiesz że miałam rację.

Ja nie mam empatii do ludzi, szkoda mi zwierzát bo one s? bezbronne.

Broniłam długo Twoich racji ale na litość Boga jak długo będziesz kręcić się w k?łko?