elfiona, ja nie musze sie dowartosciowywac, bo jestem wystarczajaco dowartosciowana. Nie chce, abys potraktowala mnie jak samochwale, ja po prostu zdaje sobie sprawe z wlasnych wad i zalet, przy czym sadze, ze zalet jest jednak wiecej, niz wad. Jestem madra zyciowo, inteligentna, dowcipna, z fajnym (w gruncie rzeczy) charakterem, utalentowana, otwarta, nie udaje kogos, kim nie jestem. Czuje sie silna i w gruncie rzeczy szczesliwa, duzo tworze i sie rozwijam. Jesli chodzi o wady, to czasami cos palne zanim pomysle (rzadko mi sie zdarza, ale jesli juz, to z grubej rury, przez co zdarza mi sie kogos niechcacy urazic), czasami sklamie (zwykle w blahej sprawie, ale nienawidze tego w sobie i staram sie nad tym pracowac), no i nie jestem jakos super obiektywnie atrakcyjna, co nie oznacza, ze uwazam sie za osobe brzydka. Nie sadze, ze wszystkim musze sie podobac, ale boli mnie fakt, ze mezczyzni byc moze przekreslaja mnie za sam wyglad nawet jako partnerke do rozmowy.
- Wilczyca89
- Przyjaciółka Forum
- Nieaktywny
Podobne tematy
Iskra, nie tłumacz mi się. 
No, a w ostatnim zdaniu sama sobie odpowiedziałaś na pytanie.
Z tym wyglądem naprawdę jest coś na rzeczy. Mam na uczelni taką koleżankę. Co tu dużo mówić - była zwyczajnie gruba. Nie puszysta, nie kilka kilogramów za dużo, tylko gruba. Kiedy zobaczyłam ją po tegorocznej przerwie wakacyjnej, wybałuszyłam oczy. Bardzo schudła, jej sylwetka nabrała kształtu. Talia w końcu jest wklęsła, nie wypukła. Teraz z przyjemnością można na nią patrzeć, choć do figury modelki wciąż jej daleko.
Życzę Ci tyle samozaparcia, ile ona miała, a uwierz, że była naprawdę otyła.
- Wilczyca89
- Przyjaciółka Forum
- Nieaktywny
alfiona, ja kiedys bylam szczupla, wiec wiem, jakie to fajne uczucie, jak wszystko na Tobie dobrze lezy itp. Ja osobiscie nie chcialabym chudnac duzo, mysle, ze na poczatek chcialabym dobic do 75 kg, a potem stopniowo sobie schodzic. I mam nadzieje, ze przy pomocy lekarzy w koncu sie uda.
Z tym, ze kiedy schudne, raczej nie bede sie z nikim wiazala, bo bede bala sie, ze jesli przytyje np. w ciazy to facet mnie zostawi, bo nie bede juz dla niego atrakcyjna. Poza tym bedzie mi przykro wiazac sie z kims, o kim bede wiedziala, ze gdybym wygladala mniej atrakcyjnie to nawet nie chcialby mnie znac. Niestety tacy sa faceci, ale licze na to, ze istnieja wyjatki.
69 2012-01-18 20:19:49 Ostatnio edytowany przez elfiona (2012-01-18 20:22:49)
Oczywiście. Jeśli miałabyś chudnąć, to tylko dla siebie. Dla innych nie warto...
- Wilczyca89
- Przyjaciółka Forum
- Nieaktywny
To przede wszystkim. Nie wyobrazam sobie odchudzac sie dla faceta, nigdy w zyciu .
Chyba, że wiesz, że on Cię kocha także, gdy masz 85, a nawet 110 kg. Wtedy taki doping potrafi być bardzo motywujący. Mnie np. chłopak zmotywował do leczenia się z trądziku. Nigdy nie był to jakiś straszny trądzik, ale jemu przeszkadzał. Oczywiście mi też. No i chłopak zastrzegł, że to moja decyzja.
- Wilczyca89
- Przyjaciółka Forum
- Nieaktywny
Wiem, ze sa tacy, ktorym nie przeszkadza. W sumie wieksze powodzenie u facetow mialam, kiedy wazylam 80 kg, niz gdy bylam szczupla, ale to inna kwestia.