Sprzeczki w związku - jak to z nimi jest??? Dobrze czy źle?

Hej ja tez dosc czesto sprzeczam sie ze swoim ukochanym o bzdury ale po kazdej sprzeczce jeszcze rozmawiamy i ostatecznie dogadujemy sie mysle wiec ze istotna sprawa jest umiec sie dogada;)my czesto sie sprzeczamy ale nie wplywa to zle na jakosc naszego zwiazku traktujemy to jako normalny element no bo w koncu przeciez roznimy sie od siebie wiec musimy sie jakos dotrzec:)

Nie ma jasnych zasad określających to.. trzeba czasem ustąpić ale czasem trzeba postawić na swoim. A po ślubie jednak mieszka sie z drugą osobą i jak sobie radzić z tym??

Jestem z chłopakie 3,5 lat i nadal czasem sie zastanawiam jak postępować żeby uniknąć tych sprzeczek.. Licze na doświadczenie innych forumowiczek i na porady...

W moim zwiazku sprzeczki zdarzaja sie ostatnimi czasy czeste i zazwyczaj idzie o pierdole, albo o brak czasu dla siebie i formy wspolnego spedzania czasu razem. No ale szybko sie godzimy i to jest wielki plus.
Na pewno nie jest dobre to jesli sprzeczki pojawiaja sie bardzo czesto, i kiedy do nich w nich do wyzwisk czy nawet przemocy. Dla mnie to by bylo nienormalne. Wiadomo, raz jest gorzej, raz lepiej, ale najwaznjsze to, by po ochlonieciu siasc, pogadac, wytlumaczyc, wyjasnic wszystko, a nie fochac sie na siebue przez tydzien i milczec, jak to niektorzy potrafia. Trzeba tez ustalic jakies zasady w zwiazku i niekiedy powstrzymac sie od wybuchu, zacisnac zeby i postarac sie inaczej rozwiazc konfilt niz tylko krzykiem. Ale jesli nie byloby klotni, to byloby chyba za nudno takze wszystko ma swoje plusy i minusy.

Jak napisał pączek w lukrze sprzeczki, kłótnie, czepianie się mogą rozwalić związek... Kiedy jest ta granica? Jak wyjść z twarzą z takiej sprzeczki , macie jakieś złote środki???

Sprzeczki w zwiazku czy wieksze czy mniejsze sa mnie normalne. Dwoje ludzi w zwiazku to dwie rozne osobowosci, charaktery i dwa rozne zdania.
Bylo dziwne i nienormalne gdyby sie oboje w kazdej najmniejszej kwestii zgadzali.
Wazne by umiec isc w blachostkach na kompromis i w razie wiekszych nieporozumien umiec przyznac sie do ewentualnego bledu i umiec przeprosic.

To fakt sa sprzeczki tygu przekomarzanie sie o glupoty a ostre klotnie.
Obrazanie sie nie ma w ogole miejsca w zwiazku a coz dopiero ewentualne rekoczyny.

Moj zloty srodek na sprzeczki..? Nie czepiac sie o drobiazgi. Nie czepiam sie tez tego na czym mi nie bardzo zalezy (maz chce srebrny czajnik do kuchni a mnie to akurat zwisa to niech bedzie jak on chce   )  Jak trzeba to wywolam potezna awanture ale wole raczej rozmowe i logiczne argumenty niz wojne.

Prawie 6 lat razem dwa lata po slubie

U nas również sprzeczki skończyły się w momencie, w którym zaczęliśmy spuszczać z tonu i mówić wprost o tym, co czujemy w danej chwili. Staramy się mówić o tym, co nas boli i nie zrzucać winy i nie ranić drugiej osoby słowami "bo Ty...". Oskarżenia wywołują bunt, bo wcale nie chodzi o to, że "Ty nigdy nie możesz przyrządzić posiłku na czas", tylko o to, że "chciałabym zjeść coś ciepłego, kiedy wracam do domu" .Zachodzi wtedy zupełnie inna reakcja. Zaraz dostanę herbatę i grzanki na rozgrzewkę, a w międzyczasie zrobi się obiad. I wszystko ok. Gdybym od progu zaczęła oskarżać mojego faceta o to, że "on zawsze/nigdy..", on szukałby kontrargumentu i  byśmy się obydwoje nakręcali. Aż w końcu zwykła błahostka urosłaby do megaawantury, problemu i wzajemnych oskarżeń. Zdaliśmy sobie sprawę, ze tak naprawdę wcale nam nie chodzi o to, by drugą osobę zmiażdżyć argumentami, którymi zwycięsko wyjdziemy z potyczki,a przeciwnika wgnieciemy w ziemię i będą ciche chwile, ale o to, że mówiąc głośno o swoich potrzebach, można w bezpieczny sposób znaleźć normalne rozwiązanie.
Czasem się oczywiście posprzeczamy, kiedy mamy odmienne stanowiska przy jakiejś sprawie, ale też to nie są kłótnie, tylko milczące obstawianie przy swoim. I za 10 minut ciszy rzuci się jakieś ogólne pytanie np "karmiłeś/aś kota?" w celu sprawdzenia, czy jeszcze trzyma foch i wtedy wszystko wraca do normy

złe czy dobre,ważne żeby w ogóle były...
nie ma rady jak temu zapobiec, bo jak cię coś zaboli albo wnerwi to nie ma kontroli nad emocjami, a z reszta po co je kontrolować, lepiej wyrzucić z siebie niż udawać...
zawsze można machnąć ręką jak ktoś ma muchy w nosie...

no ja nie umiem przepraszać bo nie lubię czuć sie winna, a jeśli już przeproszę to bardzo ciężko mi to przychodzi przez usta no chyba że faktycznie czuje że źle zrobiłam to wtedy potrafię przeprosić...
bo jak zrobię to co zrobię albo powiem to co powiem to tak się dzieje i po co mam przepraszać za coś co chciałam zrobić...

Ja uwielbiam sie sprzeczac ze swoim chłopakiem jak dla mnie to jest naturalne i normalne nie rozumiem jak można sie nie sprzeczac;p kazdy ma swoje zdanie i to jest zdrowe żeby o nim mówić, powiedzieć drugiej osobie gdy cos nam nie pasuje a nie udawać że wszystko jest ok bo to prowadzi do frustracji a potem człowiek ma gorszy dzień i wypomina wszystkie swoje zale, i jest wielka kłótnia trzaskanie drzwiami a to już może popsuc związek 
Poza tym musi być różnorodność musi byc żle żeby docenic i prawdziwie sie cieszyc gdy jest troche gorzej, powoduje tez to że w związku nie jest nudno, tylko wszytsko ma swoje granic, sprzeczki tak ale wiekszej  kłótni lepiej unikac