Kocham, jestem kochany a mimo to cierpię

OLIVEROS

Odpowiem Ci jako kobieta kiedyś powszechnie nazywana puszczalskim wulgaryzm (powszechnie, bo faceci to też plotkarze). Z twojego opisu wydaje mi się, że Twoja narzeczona to podobny przypadek ja ja. Gdyby było inaczej, nie próbowałaby tworzyć trwałych, monogamicznych związków. Moze zaraz posypią sie gromy, ze wulgaryzm broni wulgaryzm, ale zarejestrowałam sie tu tylko po to, zeby Ci odpowiedzieć.

Zaliczyłam w życiu kilka związków, trzeci z prawdziwym psychicznynym sadystą. Z założenia byłam monogamiczna, zdrada (w dowolnej formie, tez swingu) jest dla mnie jasnym symptomem desperacji. Zdradzałam go, zdarzało sie to w sytuacjach, kiedy tak mi dopiekł swoją obojetnością na moje uczucia, okrucieństwem emocjonalnym, brakiem szacunku i dystansowaniem się, z równoczesnym przywiązywaniem do siebie (teatralne gesty, filmowe wręcz wyznania miłości, szantaże, że się zabije itp). Mechanizm był taki- uwiązana w toksycznej relacji, ze zniszczonym poczuciem własnej wartosci, a równoczesnie dostająca momenty chwil jak z bajki nie potrafiłam odejść. Nie potrafiłam tez wytrzymać krzywd. W takim obłędzie pojawia Ci się w końcu uczucie, że wytrzymasz z partnerem tylko jeśli skrzywdzisz go na tyle, zeby zacząć mu współczuć. To nie jest zdrowe, ale jest faktem. Widząc, że potrafisz go zranić, znów czujesz, że cos dla niego znaczysz. Najgorszą karą jest obojetność, a w tamtym zwiazku kiedy płakałam, słyszałam, że gram słabe scenki, że tanio próbuję coś na nim wymusić. Kiedy na prawdę cierpiałam, widziałam w jego oczach poczucie siły.
Nie zdradzałam go tylko i wyłącznie instrumentalnie, szukałam u tych innych facetów zrozumienia, ciepła. Oczywiście bezskutecznie. W końcu to się stało tylko instrumentalne- po raz kolejny przejechał walcem przez moje uczucia, znajdowałam innego i przejeżdzałam walcem przez uczucia mojego faceta. Przez rok tkwiłam z nim na zasadzie, że z nim nie jestem, ale nie umiałam mu odmówić tych kolejnych prób- wydzwaniał, przychodził, tłumaczył, obiecywał, prosił. Byłam zdruzgotana psychicznie. W końcu poczułam, ze juz na prawde go nie chce i ucinanie kontaktów stało się bardzo łatwe. Ale pustka, rozchwianie, dołujaca samotność zostały. Facetów było mnóstwo. Nie chciałam się wiązać, ale chciałam zeby traktowali mnie po partnersku, przyjacielsku, z szacunkiem. Skoro oni sypiają ze mna i dobrze się przy tym oceniają, to dlaczego ja mam być oceniana źle? Twój eks przyjaciel nazywał twoją dziewczynę wulgaryzm czy jakoś tak. A skąd przepraszam on ją znał? Z sytuacji, w których robił to co ona.  Zapewniam Cię, że kobieta, która robi takie rzeczy, poza jakimiś patologicznymi prostytutkami, nie widzi facetów z którymi spi jak szmat. Raczej szuka potwierdzenia, że którys w końcu nie uzna jej za szmatę. Że się okaże, ze robi on to z tej samej desperacji i tego samego bólu co ona. Marzenia ściętej głowy. Kobieta, która 'zalicza' to wulgaryzm, facet, który zalicza, to 'casanova'. sypiałam z nimi i czułam się coraz bardziej pokrzywdzona. Nie chciałam, zeby którys został moim facetem, nie- chciałam, żeby któryś zobaczył we mnie człowieka, tak jak widzi go w sobie. W końcu dostałam kompletnego rozstroju, potrafiłam się rozpłakac na cały głos w autobusie, wszystko mi się trzęsło w środku, więc zaczełam unikać seksu w ogóle.

Niżej napisze, co było dalej, ale teraz Ci powiem jak to się moim zdaniem ma do twojej dziewczyny.

Poczucie, ze miedzy toba a ukochanym niegdyś człowiekiem zionie pustką, jest nie do zniesienia. Doświadczyłam tego w swoim póxniejszym małżeństwie, ale już inaczej z tym sobie poradziłam. Nie musi być toksycznych szałów, jak z tym facetem, którego opisałam powyzej, ale uczucia są podobne. Zaczynasz tkwić w permanentnym poczucie, że czegokolwiek nie zrobisz, w tym człowieku nie jestes w stanie wzbudzić uczuć. Nawet nie liczy się to, ze to nie prawda, dzieli was coraz większy dystans, jesteście coraz bardziej samotni. Faceci jakoś łatwiej w tym trwają. Kobiety szukają desperackich rozwiązań. Myslę, że Ona gdzies w głebi duszy miała nadzieję, że on się oburzy na propozycję swingu. Że tak się za przeproszeniem wulgaryzm, ze ogień wybuchnie. Zamiast tego on się zgodził. To ją musiało potwornie zaboleć, ale poszła w to dalej, pewnie z nadzieją, że kiedy to się wydarzy, on to przerwie. Nie zrobił tego, podobało mu się, albo tylko tak twierdził. Ludzie robia takie szopki. Na przykład w kłotni udają, że już ich temat nie rusza i tylko chcą spać. Odwracają się tyłem do siebie i udają że śpią, podczas gdy wszystko w nich buzuje. Jesli któreś tego nie przerwie, to nie będą rozmawiać, aż oboje uwierzą, że dla tego drugiego nic juz nie znaczą. Ona mogła się czuć zdradzona przez niego, bo zaproponowała cos bardzo bolesnego (nie wierzę, że swing nie jest w jakiejś części bolesny dla osób, które mają uczucia), a on się na to zgodził. Czasem ludzie mówia, że odchodzą, tylko po to, zeby zostac zatrzymanymi. Taka propozycja to w gruncie rzeczy to samo. "Zniszczmy to do końca"- taki jest prawdziwy przekaz, liczysz na odmowę. A osoba z która jestes mówi 'dobrze, zniszczmy'- czujesz się zdradzony, oszukany, nie kochany, więc zaczynasz niszczyć. Mimo, że to ty robisz ten drastyczny krok, to robisz go z desperacji, zeby zostać powstrzymanym. Jak z próbami samobójczymi. Wyobraź sobie, ze jest ci tak źle, że mówisz partnerce, że się zabijesz, a ona zamiast się zmartwić, daje ci naładowany pistolet i mówi, że to dobry pomysł. Jak byś poczuł? albo byś uciekł, albo strzelił sobie w łeb. Twoja dziewczyna symbolicznie strzeliła. Poszła w to niszczenie, coraz bardziej widząc, że on nie ma nic przeciwko.

Przeżyła na tych swingach gehennę, uwierz mi. Nie wiem, co było gorsze- patrzenie, jak on uprawia seks z innymi, czy świadomość, że on patrzy jak bierze ją inny i nic z tym nie robi. Myslę, że to drugie. Z pewnością go za to znienawidziła i kiedy on chciał z tym skończyć ona już nie widziała drogi powrotu. Na zbyt duży syf się zgodził, za daleko zaszli w tym wzajemnym krzywdzeniu. Miała rację, że odeszła od faceta, który byłby w stanie przejśc do porządku dziennego nad tym, co robili. Bo musiała czuć się jak przedmiot, przede wszystkim dla niego właśnie. Gdyby wrócili, to nie byłoby wielkie wybaczenie. to byłby dla Niej widomy znak, ze czegokolwiek nie zrobi, jego to nie ruszy zbyt mocno. Czyli że jej nie kocha, tylko ma. Gdyby ją kochał, nie umiałby sobie poradzić z tym, co sobie nawzajem zrobili. Do przedmiotu nie masz takich pretensji.

Rozstała się i co jej pozostało? Szukac potwierdzenia, że nawet jesli zachowuje się jak przedmiot, to jakiś 'inny przedmiot' da jej potwiedzenie, że nie jest przedmiotem. a tacy koldzy jak twój dawali potwierdzenie, że oni przedmiotami nie są, a ona tak. Uwierz mi, jesli się 'puszczało' to im więcej razy się to zrobiło tym bardziej się szuka potwierdzenia, że ktos, kto cię wyrażenie obraźliwe ' ma cię za człowieka. Ubabrałes się w taki syf, ze bedziesz w nim coraz bardziej szukał nadziei. Ktoś tu napisał, że to nałóg- to prawda, w narkotykach i alkoholu też się szuka nadziei, to też przerobiłam.

Skończyłam z facetami i po jakims czasie poznałam mojego męża, teraz juz byłego. To też był błąd szukania nadziei. Zastanów się mocno nad tym, co teraz przeczytasz. Poznałam faceta mądrego, spokojnego, bez takich odjazdów jak ja miałam (przypadkowy seks, narkotyki, 'awanturniczy tryb zycia'), kochającego, normalnego do bólu, ukladnego, wyrozumiałego. Idylla... Nie podobał mi się fizycznie, nie miał takich ciągąt jak ja do doznań ekstremalnych (nie mówię o puszczalstwie, ja po prostu lubię adrenaline, doświadczenia- nic złego i patologicznego, ale on wolał ciepłe kapcie i jako ekstrawgancję co najwyżej obejrzenie filmu). Miałam wreszcie spokój, miłość, tak strasznie upragnioną normalność. Kilka lat było dobrze, a potem zaczął narastac dystans, bo jego nie interesowały ani imprezy (lubie potańczyć, tylko tyle), ale chodził ze mną na nie i pokazywał jak się strasznie nudzi, ale twierdził, że się cieszy, że ja się cieszę, dlatego się poswięca. 'Miłe'. Nie interesowały go długie, nocne rozmowy z moimi przyjaciółmi, nie wchodził w mój swiat, tylko stał w nim z boku i się nudził, bo mielismy inne potrzeby. Z wielkiej miłosci zrobiła się wielka przyjaźń. Cztery lata przezylismy jako białe małżeństwo. Tak bardzo ceniłam jego spokój i normalność, jego przyjaźń, że nie umiałam odejść. Nie bylismy szczęśliwi, ale bylismy sobie w pewnien sposób bliscy. Nadal, po rozwodzie jesteśmy.

Mimo narastającej pustki nie zdradzałam go, ale brakowao mi pełnej milosci, takiej, w której facet mi się podoba, kręci mnie, a nie tylko jest wspaniałym bratem. Najpierw, z tej dramatycznej potrzeby normalnosci i bliskosci zignorowałam to, że on mi się fizycznie nie podoba, że ma inny temperament. Liczyło się tylko to, że mamy identyczne zapatrywania na związek. Wydawało mi się, że go kocham najbardziej na świecie. ale w połowie związku już nie mogłam z nim sypiać. ale tez nie mogłam go zdradzić. SZACUNEK i ABSOLUTNA NIECHĘC DO SKRZYWDZENIA KOGOS, KTO NA TO NIE ZASLUZYŁ.
Męczyłam się, ale uważałam, że dopóki nie dojrzeje do decyzji o rozstaniu, jestem mu winna lojalnośc. Zresztą nie byłabym w stanie go zdradzać. wiedziałam, jakie okropne uczucia za tym stoją, bo to przezyłam i na prawde nie bylam w stanie w to wejśc jeszcze raz. Wyszłam z piekła i nie tylko nie chciałam, ale nawet nie dałoby się tam wrócić.

W końcu się zakochałam w kimś. To trwało z obu stron jakiś czas. W końcu ten On zaczął. Poszłam z nim do łózka. Nastepnego dnia rozstałam się z mężem, bo skoro mogłam go zdradzić, to nie mogłam juz z nim być. Po tych doswiadczeniach które miałam, nie było mozliwości, żebym zrobiła to sobie i jemu. Bo jest na tyle wspaniałaym czowiekiem, że walka poniżej pasa nie wchodzi w grę.

Z nowym Nim jestem, chociaż nie od razu mu uwierzyłam, że mnie kocha. Nie odeszłam dla niego, wręcz byłam przekonana, że zaraz zniknie. Odeszłam od męża z szacunku dla siebie i jego i z chęci dania nam szansy na udane związki. Tego to już nikt nie rozumie, ale podziękował mi za męską decyzję, której nie miał odwagi podjąć i na prawdę jestesmy przyjaciółmi bardziej niż przed rozstaniem.

Co z tego wynika dla Ciebie? Jest zagrożenie, że nie jestes miłością jej zycia, tylko oazą spokoju. Tego na dzis nie stwierdzicie, nawet ona, bo ja byłam pewna przez 4 lata, że jest moim wymarzonym, aż chemia w mózgu się ustabilizowała i zostały gołe fakty- porozumienie, przyjaźń, szacunek, i kompletny brak miłości damsko-męskiej. Moze Cię czekac to, co spotkało mojego męża- za pare lat będziesz miał przyszywaną siostrę, z której powodu kilka lat spędzisz w celibacie tak jak my przez druga połowę związku.
Może tez byc tak, że jestes dla niej na prawde na tylko atrakcyjny nie tylko swoim spokojem, mądroscią i miłością, ale też jestes kręcącym ją facetem, który potrzebuje i daje nie tylko spokój, ale tez wrażenia i będziecie mieli związek pełny i szczęśliwy.

Jednago jestem w zasadzie pewna- jesli nie będziesz jej niszczył psychicznie, na pewno Cię nie zdradzi. Jeśli zdradzi, to z miłosci do kogos innego i odejdzie, ale najpierw bedzie musiała przestac cię kochać, a to zauwazysz, jesli nie jestes człowiekiem tak bojacym się prawdy i zmian jak mój mąż. On niegdy nie podejmie decyzji o zmianie w zyciu, chocby nie wiem jak mu coś doskwierało, bo się boi zmian- mówi o tym wprost.

Twoja dziewczyna przeszła piekło, tylko diabeł wcielony w faceta którego kocha moze ją tam wepchnąć spowrotem, sama nie wejdzie, skoro wyszła

Używanie wulgaryzmów na forum jest zabronione.
moderatorka apoteoza