Dziwoląg czy nie? Czym odstajecie od stereotypu kobiecości?

Wychodzi na to że ja jestem chyba kobieca, zarówno z wyglądu, jak i charakteru.

Uwielbiam nosić sukienki w kwiatki, spódniczki, długie kolczyki, malować się, dbam o linię, mam długie włosy. Mam jakąś awersję do męskiego stroju.

Jestem bardzo emocjonalna, nadwrażliwa, niezrównoważona, empatyczna. Płaczę prawie codziennie (nie ze smutku, tylko różnorodnych emocji).

Zachowuje się często jak słodkie, bezradne dziecko, ale to raczej dlatego że wtedy ludzie są dla mnie milsi,  i to taka moja forma obrony trochę.

Róż kocham, wolę słodkie jedzenie niż ostre.

Za głupią się nie uważam.

Przy meczu mam myśli samobójcze, ale telenowel też nie oglądam.

Dodam że akurat meczy to nawet mój chłopak nie może znieść, mówi że by usnął przy tym z nudów, poza tym jest czuły, i wrażliwy więc wychodzi na to że i ja, i on jesteśmy (kobiecymi) kobietami, z tą różnicą że on wygląda akurat męsko