miłość po zdradzie

a ja rozumiem stracone zycie. Choćby w tym, że czasami czuję się, jak oszustka... mówię kocham, a tego nie czuję. Mówię tak chcę z tobą być... a nie wiem. Mówię tak, jestem szczęśliwa, a tak nie czuję.
Czuję się nieuczciwie. dlatego, bo ja nie jestem pewna czego chce, czego potrzebuję, co czuję....
więc myślę sobie - patrząc jak on się stara, zapewnia, kocha naprawia, walczy o mnie.... myslę sobie - czy uczciwe jest, że go przy sobie trzymam? wobec mnie ale tez wobec niego?

Tez tak czesto czuje. Kiedy juz jestem przepelniona takimi oszustwami, zaczynam mowic, jak bardzo moje uczucia sie zmienily, ostygly, jak bardzo pusta czuje sie w srodku, jak bardzo sfrustowana zmiennoscia swoich uczuc i niepewnoscia tego, co czuje. I pomaga. Najbrdziej wtedy, gdy doprowadzam go do lez. Nie takiej pojedynczej lezki, tylko prawdziwego placzu i walenia glowa sciane, bo nic nie moze na to poradzic, a jedynie patrzec na skutki tego, co zrobil.

Ja również codziennie zmagam sie z tym co ja faktycznie czuję!
Kocham oczywiście, ale co najmniej 2,3 razy w tygodniu sie rozwodzę, czasem wpadam w jakąś dziwna eforię  i optymizm.
I jak tu normalnie funkcjonować przy takich huśtawkach? Jak na prochach jakichś!

No i niestety ciągle myślę o tym, że moje dziecko byłoby strasznie nieszczęśliwe, gdyby nasze małżeństwo się rozpadło!
To niesamowite jak szczęśliwa jest mała, gdy jesteśmy razem w domu wszyscy. Tatuś jest dla niej całym światem, mają naprawdę super kontakt. Moja córka dzięki niemu przyjaźni sie i z chłopcami i dziewczynkami, co w jej wieku jest dość niecodzienne. Nieobce sa jej lalki i samochody. Kocha pieski i kotki a jednocześnie fascynuje ją świat motoryzacji, techniki.
Jak tatuś majsterkuje ona jest pierwsza przy nim!

Wszystko byłoby super, gdyby nie ta jedna rysa na szkle...

Kiedyś moja córka zapytała, dlaczego rodzice jej koleżanki nie mieszkaja razem. Ona ma na codzień "wujka", którego nazywa tatusiem. Wytłumaczyłam, że czasem zdarzają się takie sytuacje, że jeden drugiemu zrobł wielką krzywdę, przykrość, która spowodowała, że nie chcą lub nie mogą już być razem.
No a moje dziecko na to - " czy nie mogą sobie wybaczyć? " Mała ma 9 lat, a czasem zaskakuje mnie dojrzałością!

Czuje dokładnie to samo.
Jestem rozdarta emocjonalnie , mam tysiące myśli na minute
Raz wydaje mi się ze będzie dobrze , że dam rade
innym razem czuje że po tym wszystkim nie moge z nim być
Kiedy to przejdzie , kiedy w końcu realnie będę mogła ocenić sytuacje i podjąć racjonalną decyzję
a może już zawsze tak będzie

Też czekam na ten moment, kiedy to przejdzie. Ale jest tak już 5 miesięcy i żadnych zmian. Coraz częściej myslę o życiu bez męża. Nie wiem czy to rozsądny pomysł, ale wydaje mi się, że tylko rozstanie zakończy ten koszmar, przez który przechodzę. Z drugiej strony boję, się, że sama nie dam rady( przede wszystkim finansowo), że będzie mi brakowało wspólnego życia( bo przecież nie zawsze było ciężko i źle). Podziwiam te z Was, które już znacznie dłużej się zmagają z tym problemem. Ja nie mogę sie pogodzić z tym że mój mąż codziennie widzi się z ta kobietą w pracy, rozmawia z nią, żartuje i nie widzi w tym nic złego. Cały czas słyszę, że to JUŻ tylko koleżanka z pracy, mimo,ze cały czas proszę aby traktował ją jak powietrze. Dla mnie jest dobry, czuły, sto razy lepszy niż "przed" ale nie wiem czy to szczere czy tylko mydlenie oczu i uspokajanie własnego sumienia.

Jestem za tym aby próbować. Może też wybaczyłabym mojemu prawie byłemu zdradę, przecież poza nim świata nie widziałam. Był dla mnie wszystkim, kochałam go tak bardzo. Ale wydaje mi się że znaczenie ma tutaj okres przez jaki nas okłamywali. Jeżeli to krótki romans, można spróbować odbudować małżeństwo. Czego Tobie bardzo życzę.
Ja byłam oszukiwana 40-ści miesięcy, jest dziecko - druga rodzina. Nie mogłam wybaczyć. Wybrałam inną drogę, mam nadzieje że lepszą.

I to jest cała prawda o tych kobietach które nie mają sumienia rozbijając rodzinę w której są dzieci. A facet gdy żona go odrzuci to pójdzie do tej drugiej, a ona z otwartymi ramionami przygarnie kropka. Sorki ale dla mnie taki facet to jak odgrzany obiad - nie jest już taki smaczny. Przykro mi, wysiadłam z pociągu którym jest małżeństwo i w którym czułam się jak lokomotywa.

Takie podejście świadczy tylko o tym że nie do końca chyba wiesz co to miłość .

A może to dawanie szansy nie jest tak do końca dla niego tylko dla mnie .

Jestem jedną z Was... Dokładnie rok temu przeżyłam szok, dowiedziałam się, że moj M zdradził mnie po 24 latach małżeństwa. Mój świat runąl, myślałam, że umre z rozpaczy i żalu. M błagał o wybaczenie, obiecał, że będzie o mnie walczył. Pozwoliłam wrócić do domu, nie wiedziałam wtedy jakie to trudne i ile mnie będzie kosztowało dalsze wspólne życie. Dzisiaj nic juz nie jest takie samo, nie ufam tak jak kiedyś, często myślę o tym, nie wymieniam imienia tej kobiety, jestem zawiedziona, żal mi, że nie udało się dochowac przysiegi. Pomimo rozczarowania  jesteśmy razem, więcej ze sobą rozmawiamy, nie mamy tematów tabu, staram się, ale nie potrafie zapomnieć , wybaczyc. Modle się o odrodzenie małżeństwa i jest troche lepiej.

Słoneczko. Możesz pogadać z kimś kto odbudowuje związek dwa lata:) to ja...
Mniej wiecej po roku tez trafiłam na to forum. Szukając odpowiedzi na pytanie czy mam szanse na normalne życie? Najpierw pytałam czy mam szanse na życie jak przedtem. Teraz juz w to nie wierze. Było minęło... Teraz mam nadzieje ze będę umiała byc szczęśliwa spokojna. Ze stać mnie bedzie na zrobienie kroku nAprzod i zaryzykowanie. Zaryzykowanie i zaangażowanie się uczuciowo. Trzymanie się tego forum to moja forma obrony. Pamietanie o tym co się wydarzyło. Pamietanie o tym co czułam. Pamietanie o tym ze nie wolno kochać i ufać.
Strach przed tym ze znowu kiedyś w życiu będę bezbronna i wtedy znowu ktoś mi najbliższy mnie zabije. I będę musiała się odbudowywać wskrzeszac szukać powodów by żyć.
Wiec teraz bezpiecznie żyje na pól gwizdka. Boje się.
Jak myślicie. Czy czeka mnie samospelniajCe się proroctwo??? Czy mój strach przed kolejna zdrada ja wywoła?? Zdrada emocjonalna. Cierpieniem. Żalem.
MalwinA. Czytałam twój wątek i się zastNWialam co bym zrobiła gdyby mój mąż siedział o północy i wysylal esemesa.
Nie dałabym rady. Przechodzić znowu przez to samo. Powiedzialabym DOŚĆ.
To nie znaczy ze uważam ze ty powinnas tak zrobic. To znaczy ze ci zazdroszczę ze jesteś krok dalej niż ja i bliżej szczęścia niż ja....'ja nie wykrzesalabym w sobie sił zeby walczyć jeszcze raz.
Bo to jest ciągła walka. Moja walka.
Jestem zmęczona

Chce zapomnieć chce kochać chce zaufać.
Dlaczego nie potrafię?

End_aluzja
dziewczyno.. bo jednak każda historia jest inna.. inny ból, inna złośc.. wiadomo,że powody moga byc bardzo podobne...ale odczuwanie, nasza reakcja moga sie jednak bardzo różnic.. Jedna napluje zdzirze w gębe (strrraszanie zazdroszę ) inna, wyrzuci przez okno zdrajcę.. a jeszcze inna zamknie się w sobie na wszystkich i wszystko... Ale pocieszę Cię... MY MIMO WSZYSTKO uczymy się.. ja już nie popuszcze.. ja juz nie będe miła.. ja będe wariatem .. tfu tfu.. oby do tego nie doszło............

Mam takie same odczucia
Czasem mam taką chęć wkrzyczeć mu w twarz całą moją złość i ból
a jej nie ważne gdzie bym ją spotkała wygarnąć najgorsze myśli
ale po chwili przychodzi do mnie taka refleksja
Co mi to da , czy przyniesie ulgę , czy choć na chwilę poczuję się lepiej ???

ja staram się wrócić do normalnego życia rok po tym jak dowedziałam sie o zdradzie męża. jesteśmy razem ale tak na prawdę nie jestem tego pewna czy dobrze zrobiłam że pozwoliłam mu zostać.mamy dwójkę świetnych synków i obawiam się że zrobiłam to dla nich a sama staram się jakoś z tym walczyć.mąż cały czas twierdzi że to już koniec że nie chce jej znać ale czy to prawda skoro przez ostatni rok cały czas kłamał i oszukiwał. jak zaufać, jak dalej żyć?wiem że nie powinnam wracać do tego co było ale to silniejsze, zwłaszcza gdy tą kobietę często widuję (daje swoje dziecko do tego samego przedszkola).zalogowałam się na tym forum dzisiaj i mam nadzieję że z waszą pomocą dam radę dalej żyć.

aga8125
SKORO TY PO ROKU MASZ TAKIE MYŚLI I WĄTPLIWOŚCI TO JA JUŻ TRACĘ NADZIEJĘ ŻE UMNIE TO KIEDYŚ MINIE.
Ja dowiedziałam się o romansie mojego mężą który trwał 5 miesięcy , dwa miesiące temu , więc sprawa stosunkowo świeża .
Ale też wciąż myślę o rozstaniu , tymbardziej że niczego już nie jestem pewna .
Sprawę utrudnia fakt że często ją widzę , a to powoduje ciągłe wracanie do tematu o którym wolałabym zapomnieć .

Straconezycie. Ja myśle o rozstaniu od prawie dwóch lat. Wiesz czemu? Bo myśle ze pewnie byłabym samotna i nieszczęśliwa. Teraz powiedzmy samotna nie jestem.
Ale przestalabym się bać. Przestalabym się zastanawiać czy się uda czy nie uda czy warto czy to w ogóle możliwe. Przestalabym żyć na histawce nastrojów. Bać się ze to wróci. Ze nie zapomniał ze mnie oszukuje. On mówi uwierz mi zaufaj ja juz nigdy... Ale jak ja mam zaufać? Jak mam uwierzyć? Na podstawie czego? Przecież mówił mi w oczy pa kochanie idę na kolacje z kkientami nie bedzie zasięgu.... Patrzył mi w oczy i mówił jadę służbowo. Stracone życie. Nie mrugal wtedy oczkiem. Nie zachowywał się inaczej. Był taki jak zawsze. A zatem taki on właśnie jest a ja się po prostu pomylilam i wyobrazilam coś czego nie było.
To skąd ja mam wiedzieć co mu w głowie siedzi. Bo to mówi??

Stracone życie. Z rożnych powodów postanowiłam spróbować żyć z NIm od nowa. Z bardzo rożnych.
Ale wiem ze jestem dziś z nim tylko z kilku powodów:
1 nie znalazłam żadnych dowodów podejrzeń wskazówek maili esemesow tajemniczym telefonów ze się z nia skontaktował kontaktuje utrzymuje kontakty. Nie dał mi żadnego powodu i dowodu żebym mogła powiedzieć nie jesteś sCzery oszukujesz.
Bo wtedy bym odeszła.

Kobiety ja walczę z tymi uczuciami od pół roku ( w porównaniu z End_aluzją to kropla). Starałam się odbudowywać, mąż niby też - całusy, przytulanie, słowa kocham cię,  chcę żeby było jak dawniej. Chciałam wierzyć. Ale znów się zawiodłam. Po raz kolejny już.Boję się być sama ale stwierdziłam, że już nie mam siły. Powiedziałam mężowi, że już nie chcę z nim być, nie mogę się już w nasz związek angazować, bo nie mam juz na to siły, boję się, że znowu dostanę kopa w najmniej spodziewanym momencie. Chcę być sama. A on zaczął mnie przepraszać, prosić żebym go nie zostawiała, że przecież nic złego nie zrobił. ( prosiłam, żeby traktował ta kobiete jak powietrze - tylko sprawy słuzbowe, bo razem pracują- a on bedąc w domu na jednodniowym urlopie całe przedpołudnie przegadał z nia na gg). Jak to nic złego! Tak jak pisze End_aluzja skoro dla mnie świat sie znów zawalił a on nie widzi w tym nic złego to tak na prawdę mnie nie zna, nie rozumie i nie liczy sie z moimi uczuciam(chociaż tłumaczyłam jak krowie na rowie). Od naszej rozmowy minął tydzień. jesteśmy razem, a raczej  w jednym mieszkaniu. On sie zachowuje jakby nigdy nic całuje, przytula, rozmawia i planuje. A ja? Ja sie zastanawiam jak długo to wytrzymam, życie z dnia na dzień,  ze strachem o przyszłość, zrezygnowana i samotna( mimo, że z nim). Bo juz nigdy nie dopuszczę go tak blisko do siebie, nie zaufam, nie otworze serca.

Ewka. Budowanie życia po zdradzie to najtrudniejsze zadanie jakiego się kiedykolwiek podjęłam. Pewnie nie dałabym rady tego zrobic gdybym nie miała pewności ze on zrozumiał co zrobił.
Z perpektywy czasu wiem ze gdybym dowiedziała się ze utrzymuje z nia kontakty nie bylibyśmy razem.
Jesteś właśnie na etapie w którym przsstalas ratować związek dlatego bo kiedyś.... Bo juz wiesz ze to się nie wrati... Teraz je budujesz na tym co masz teraz...ma jak nie masz pewności ze on rozumie to nie masz nic.
Czy jest mi łatwiej bo się nie rozstalam ze zdrajca? Na pewno formalnie tak. Do tego organizacyjne tez. Wygodniej.
Czy lepiej? Tego nigdy nie będę wiedzieć
Ale pewnie jakbym się z nim rozstała to może po dwóch latach juz bym wychodziła z depresji i stała na prostej... A teraz?

Witam was drogie Panie!
Skoro tu pisze to pewnie domyslacie sie ze ja również zostałam zdradzona przez meza.
Niedlugo mija 6 lat jak jestesmy malzenstwem a ja dopiero teraz zaczynam poznawac malzenskie zycie.Mąż od początku coś ukrywal , kłamal ale ja albo bylam albo chcialam byc slepa, zawsze najwazniejsza byla dla mnie rodzina,znajomi dookoła mówili mi ze napewno mnie zdradza ze mam go zostawic a ja nie twardo za rodzina. Mówilam dzieci muszą miec ojca , no to mialam, oczywiscie kłótnie były u nas na porzadku dziennym, Kiedys mąż wyjechal do pracy za granice a ja wlasciwie niewiem czemu (znaczy teraz to juz wiem) zdradzilam meza, chyba z tesknoty... niewiem, oczywiscie nie powiedzialam mu tego, i dalej sobie tak zylismy az do zeszlorocznej Gwiazdki,gdy maz z dnia na dzien( naprawde wtedy to zaczelo sie miedzy nami ukladac super ) powiedzial ze odchodzi bo sie zakochal w innej kobiecie... Swiat sie nade mna zawalil, jak to mozliwe. Probowalam jeszcze walczyc szantazowac dziecmi i nic maz powiedzial zebym sie nie starala bo napewno do mnie nie wroci. Trwalo to zaledwie trzy m-ce, przez ten okres schudlam z 10 kg., ale wyszlo mi to na dobre Mąz znowu zaczal interesowac sie dziecmi  przyjezdzal coraz czesciej... wkoncu wyksztucil, czy mogla bym mu wybaczyc i zaczac z nim wszystko od nowa, dlugo sie nie zastanawialam , zgodzilam sie i do dzis nie zaluje, oczywisciewszystko wyjasnilismy sobie, powiedzial mi ze od poczatku naszego malzenstwa mnie zdradzal, co juz wtedy wcale mnie nie zdziwilo, ale nie moglam byc gorsza tez powiedzialam mu wtedy o zdradzie i to chyba przesadzilo o tym , ze maz jest dla mnie taki dobry, do niego nie dochodzilo ze ja mogla bym go zdradzic no gdzie JA? bo niestety faceci maja takie myslenie... ze oni to jeszcze ok ale jak juz kobieta zdradzi ooo, a przeciez to dziala w dwie strony. Pogodzilismy sie w marcu tego roku jest coraz lepiej mimo ze znajomi rodzina (nie wszyscy oczywiscie) nie widza tego kolorowo, ja wierze ze bedzie juz dobrze teraz Maz jest calkiem inny niz go poznalam oczywiscie na plus dla niego. Niedlugo wyprowadzamy sie z dziecmi za granice by byc z dala od ludzi ktorzy nam dobrze nie zycza.
Na koniec taka moja rada, zawsze warto walczyc o rodzine, do samego konca... pozdrawiam

Monia ja tez mówiłam o zmianie pracy. No bo na chłopski rozum jak mozna sie odkochać, zapomnieć kiedy widzi się ta osobę codziennie, rozmawia, a firma mała nie trzeba sie wiele natrudzić, żeby się spotkac na korytarzu. Ale u mnie w mieście ciężko o dobry etat i tu niestety muszę kierować rozumem a nie sercem. Prosiłam, żeby chociaż się rozejrzał za czymś innym, ograniczył kontakty tylko do rozmów służbowych ale okazało się, że nie. A najbardziej boli mnie to, że tym razem to on odezwał się do niej pierwszy, nie ona. I tu jest cały pies pogrzebany:(

NA SZCZĘŚCIE ONA NIE JEST W CIĄŻY .
To napewno dla mnie jakieś pocieszenie .
Ale cała ta sytuacja mnie poprostu zaczyna przerastac.
Zauważyłam że mąż już nie jest taki jak dawniej - zmienil sie .

Dokladnie jest tak jak piszesz , myśl że jest z nią .....  i to na twoje życzenie , bo nie dałaś mu szansy , a może by się udało ...
TE WSZYSTKIE MYŚLI DOPROWADZAJA CZŁOWIEKA DO OBŁĘDU , TAK ŻLE I TAK NIE DOBRZE .
Najchętniej zrobiłabym to samo - moze poczułabym się lepiej .

widzę straconeżycie że masz bardzo podobną sytuację do mojej, ja też miałam obawy że ta druga może być w ciąży, też ją prawie codziennie widuję.teraz to już troszkę spokojniej koło niej przechodzę ale prędziej miałam ochotę ją udusić .na szczęście zawsze było ze mną moje dziecko, które pozwalało mi zachować zdrowy rozsądek.

możesz to zawsze wykorzystać zwłaszcza gdy masz zapalone światło w kuchni., bo z pewnością widok jak przytulasz się do faceta który wybrał ciebie a nie ją doprowadzić może ją do szewskiej pasji

No to nie zwlekaj. Do roboty!!!

Czasami czuję się tak samo .
Mam tego dość .
Tego co siedzi w mojej głowie - myśli które biorą się nie wiem skąd
Że może on tylko udaje , że nadal się spotykają , że uczucie do tej kobiety wcale nie wygasło .
I pomimo tego że on zapewnia że nic do niej nie czuje - ze teraz juz wie że to nie było to o czym myślał , że tylko wydawało mu sie że się w niej zakochał ale zrozumiał że tak naprawdę to tylko mnie zawsze kochał i niemógłby odejść ode mnie nigdy .
To ja wciąż nie potrafię w to uwierzyć .
Wczoraj powiedziałam mu że jeżeli coś do niej czuje to niech odejdzie , że wolę już to niż żyć z nim i wciąż zastanawiać się kogo naprawde kocha .
Stanowczo powiedział że po tych dwóch miesiącach kiedy z nią zerwał przekonał się że to nie była miłość , że łatwo mu było o niej zapomnieć i wymazać z pamięci.
Że żałuje że wogóle ją poznał .
ZAPEWNIŁ ŻE BĘDZIE O NAS WALCZYŁ BO CHCE BYĆ Z NAMI I TYLKO Z NAMI MOŻE BYĆ SZCZĘŚLIWY.

Myślę, że to wymaga czasu, żebyś zaczęła znów wierzyć i ufać. I nie wiadomo co mąż zrobiłby teraz dla Ciebie to i tak musisz najpierw to wszystko strawić po swojemu. Jesteś pewna, że nie chcesz być już z mężem? Jest to decyzja podjęta na 100% ?

samotneżycie obawy są i będą wiem to sama po sobie ale zaczynam trochę inaczej na to patrzeć a mianowicie skoro wszystko wyszło na jaw , miał romans każdy wie to poco miałby ukrywać się bawić się w to podwójne życie raniąc dwie kobiety, bo ta druga w pewien sposób byłaby tak samo oszukiwana i krzwdzona jak my.może faktycznie chcą to naprawić a my zwyczajnie nie dajemy im szans bo ciągle wracamy do tego co było . ja wiem że to jest trudne i samo przychodzi do głowy ale może na prawdę warto spróbować. oczywiście trzeba mieć wszystko na oku

Z ta pewnoscia to jest tak, ze nikt nigdy nie moze miec pewnosci do konca, ani te juz zdradzone, ani te jeszcze nie. To my popelnilysmy blad, obdarzajac naszych mezow zaufaniem wiekszym, niz same siebie. Tak jak kiedys za mojego meza dalabym sobie uciac obie rece, nogi i jeszcze glowe na dokladke, dzis nie dalabym zlamanego wlosa. Dzien po dniu od nowa ucze sie byc szczesliwa dla siebie, doskonalic siebie i dbac o siebie. A moz - jesli chce, moze wstapic w moj krag szczescia, ale juz nie bezwarunkowo. On tez musi sie jescze wiele nauczyc. Tak jak przez wiele lat bylam poblazliwa, nawet bardzo, tak teraz jestem wymagajaca, kazdego dnia bardziej. Jesli na cos zasluguje, to tylko na najlepsze.

Nie rozumiem .Jezeli jestes z nim to dlaczego piszesz nie wybacze .Przeciesz ty juz to zrobilas ,wybaczylas ale nie zapomnialas .
I co bedziesz tak sie paplac w tym ukladzie do konca zycia .?.
Kolorowa kochanka o imieniu Marysia ,Zosia ,Lusia -bedzie caly czas obok ciebie i z toba ,zapomniec nie zapomniesz .
To co napisala Aga333 ,jest madre -ucz sie byc szczesliwa dla siebie i mysl o sobie ,dbaj o siebie .
Zycze powodzenia w walce o siebie .

mam 22 lata jestem 3lata po ślubie i mam 3letnią córeczkę. i powiem wprost zdradzałam męża tzn miałam romans z żonatym facetem i właśnie kilka dni temu wszystko się wydało przyznałam się do wszystkiego bo chodziły plotki na mój temat już nie muszę pisać jakie bo wiadomo co okazało się że rozpowiada je mój kochanek którego uważam za huja.poszłam do jego żony i o wszystkim jej powiedziałam bo dlaczego ona ma nie wiedzieć skoro on i tak w większości naszym znajomym powiedział mój mąż dobrze go zna lepiej niż jego żona powiedział jej o wcześniejszych zdradach o których ja nie miałam pojęcia wiem też teraz że spotykał się ze mną i innymi dziewczynami nie potrafił się do niczego przyznać ciągle się zapierał .nie wiem co mam zrobić mój mąż się załamał ja bardzo tego żałuje i zrobię wszystko żeby ratować nasze małżeństwo nie pozwolę mu odejść .wiem to jest śmieszne co teraz napisze ale ja go kocham i zrozumiałam wreszcie jak cenną mam osobę u swego boku.nie wiem jak będziemy dalej z tym żyć ale pragnę tylko żeby mi wybaczył.wiem że nie ma dla mnie usprawiedliwienia oddałabym wszystko żeby cofnąć czas