miłość po zdradzie

Ja też mam już dorosłe dzieci i 22 lata małżeństwa za sobą. 4 miesiące temu dowiedziałam się że mąż tęskni za inną kobietą. Myśl, że jest ktoś ważniejszy, ktoś kto zaprząta całą uwagę mojego M była nie do zniesienia. Bo przecież układało się dobrze, a tu takie bum. Początek był straszny. Zero snu (tylko po tabletce), zero skupienia się na czymkolwiek, pogoń myśli w głowie, płacz, rozdrażnienie, zdenerwowanie i długo by jeszcze wymieniać. Teraz emocje się wyciszyły, ale do spokoju jeszcze długa droga. Wiem, że już nigdy nie będzie tak samo- trywialne lecz prawdziwe niestety. Całkowite zaufanie też już pewnie nie wróci. Poczytaj wątki innych kobiet. Mi pomogły zrozumieć co się ze mną działo i dzieje. Pokazały, że to co czuję jest normalne i tak musi być. Ciesz się, że Twój facet chce chodzić do psychologa, jest chyba nielicznym wyjątkiem. Myślę, że to też jest droga do szybszego "lepszego jutra". Większość kobiet musi radzić sobie sama, bo wizyty u psychologa to ujma dla faceta.

Może łatwo mi mówić, ale ja uważam dokładnie tak samo jak PUA, zdrada to ewidentny koniec, to samo wie mój partner.

Raz miałam sytuacje, która oparła się prawie na zdradzie, wybaczyłam, ale niestety nie zapomniałam, bardzo często zaprzątam sobie tym głowę i nie mogę sobie z tym poradzić, czasami żałuję, że już wtedy nie odeszłam, przynajmniej nie zaprzątałabym sobie głowy przeszłością, a teraz.. kocham go jeszcze bardziej i muszę z tym żyć. Ale obiecałam sobie, że jeśli drugi raz będzie taka sytuacja to odwrócę się na pięcie i odejdę, chociażby dlatego żeby mieć czystą kartę i zacząć coś od nowa.

Według mnie osoba zdradzona zasługuje na lepsze życie i na kogoś bardziej wartościowego.

Spodziewałam się negatywnego skomentowania mojego postu.
Zależy co Ewko123 uważasz za zdradę, ja żeby Ci pasowało zostałam zdradzona, ale nie w taki bolesny sposób jak autorka tematu. Ewidentny koniec będzie wtedy kiedy partner zdradzi mnie w ten najgorszy sposób, a tego nie zrobił, toteż nie zrozumiałaś mojego postu i tej "prawie zdrady".. Nie zostawiłam partnera, bo kierowały mną inne uczucia.. a mianowicie stwierdziłam, że miłość niestety prowadzi czasem do cierpienia. Mój partner wie, że drugi raz się nie zawaham. A co do tego "kogoś nowego" to zawsze istnieje ryzyko odrzucenia, rozczarowania albo porażki, sens tkwi w tym, że nie należy się go bać, bo w przeciwnym razie nigdy nie znajdziemy swojej drugiej połówki, a ten kto przestaje szukać przegrywa życie.

Oj doskonale wiem co przeżywasz!
Z tym, że ja borykam się ze zdradą męża od ponad 5 miesięcy!
Ja również myślałam, że mój mąż jest z gatunku tych, co to nawet nie pomyślą o innej. Nigdy nie miałam powodu do zazdrości. Zawsze był wobec mnie fair. Do czasu...Okazuje się, że nigdy nie możemy mieć pewności nawet co do najbliższej nam osoby, z którą przeżyło się połowę swego życia!

Najgorsze, że zaangażował się uczuciowo, też myślał o rozpoczęciu nowego życia z inną....
Ale ja dowiedziałam się o wszystkim od niego! Przyznał sie sam! Ja niczego nie podejrzewałam! Spotykali się okło 2-3 mesięcy, spacerki, przytulanki, pocałunki...sexu pdobno nie było!

Mąż w pewnym momencie opamiętał się, zakończył z tą panią, no ale....
Ja cały czas to strasznie przeżywam, cierpię, płaczę, alkohol jest moim przyjacielem...
Kocham go cały czas, on twierdzi, że nigdy mnie nie przestał kochać.
Ale juz nigdy nie będzie tak samo! Dopóki nie usłyszę od męża, że tamto to już definitywna przeszłość!
Dodatkowym problemem jest fakt, że pracują w tej samej firmie i to jest dla mnie dodatkowym powodem mojej udręki!
Byliśmy tylko raz na spotkani z terapeutami, na tym jednm się skończyło...
Ja potrzebuje psychologa, mój mąż ma wielkie opory. Będę musiała sama pochodzić na takie spotkania.
Widzę, że małżonek sie stara, że żałuje, ale nigdy już nie poczuję się tak bezpiecznie i spokojnie jak kiedyś....
Dlatego myśli o rozwodzie często pojawiają sie w mojej głowie. Żal tylko mojej córki, której szczęśliwy świat by runął...
Bo my na prawdę byliśmy fajną, szczęśliwą rodzinką i moja córka dobrze się w niej czuła i czuje nadal....
Gdyby nie ta zdrada, wszystko byłoby idealne......

Może to głupie ale po tym jak zobaczyłam w necie ile kobiet zmaga się z takim problemem czuje się lepiej - wiem że nie jestem sama . A inne przykłady które pokazują że można z tego wyjść , że są kobiety silne które zaczynają wszystko od nowa i osiągają jeszcze w życiu szczęście - daje nadzieje.
Moje dzieci , 16 i 12 lat o wszystkim wiedzą , dokłanie i prawie ze szczegółami , znają tą kobiete z widzenia , wiedzą co się stało . I dla jasności to nie ja postarałam się o to aby były w to wtajemniczone .Córka bardzo to przeżyła , w sumie to ona pomogła mi do tego dojść - widziała co się dzieje w domu i jak zachowuje się mąż . Ostro potraktowała ojca , stwierdziła - nie mam już ojca , straciłeś mój szacunek i miłość za to co zrobiłeś mojej mamie . Jej bunt i złość dopadła nawet mnie , była zła że go nie zostawiłam , że nadal moge z nim być po tym wszystkim co zrobił . Rozumiem to , bo ona kieruje się rozumem i zdrowym rozsądkiem a ja serecem .

Moje dzieci są już dorosłe, córka skończyła 18 lat, druga jest starsza. Ta młodsza płakała, gdy się dowiedziała. Jeśli to możliwe nie obarczaj dzieci waszymi problemami. To nie pomoże wam a niepotrzebnie obarczy dzieci problemem. To kłopot twój i męża i wy go musicie rozwiazać. Moje dzieci dowiedziały sie ode mnie o zdradzie, ale od razu poprosiłam je żeby nie odwracały się od męża, bo to nie ma z nimi nic wspólnego. Moim zdaniem nie ma nic gorszego jak wykorzystywanie dzieci w walce rodziców, nastawianie ich przeciwko jednemu lub drugiemu. Jeśli zostaniecie razem i będziecie chcieli odbudować wasze relacje trudno będzie wtedy odzyskać szacunek w oczach dzieci.

ewka123
chyba mnie żle zrozumiałaś
nigdy w życiu nie nastawiałam dzieci przeciwko ojcu i żle mi z tym że córka tak się zachowuje ale jest w takim wieku że trudno mi ją przekonać że to co widzi i czuje to nie prawda .

Jeżeli chodzi o psychologa to mam mieszane uczucia , ale pewnie tak musi być . Szłam tam z nadzieją że upewni mnie w przekonaniu ze mąż został ze mna bo mnie kocha i doda nam pozytywnej energi , bo jeszcze przed pierwszą wizytą taką miałam - stwierdziłam , skoro nie odszedł to chyba coś do mnie czuje , że chce to naprawić . Jednak tak się nie stało , na samym początku stwierdziła z całą pewnością że muszę sobie uzmysłowić że po tym wszystkim co jej powiedziałam ona uważa że mąż zakochał się w tej kobiecie i nie będzie łatwo . Byłam w szoku bo to nie ja w jej oczach cierpiałam tylko on , gdyz musiał zrezygnowac ze swojej miłości dla mnie . Wogóle zaczęła go przekonywać że to , że on teraz mówi ze to definitywny koniec i dla niego to żaden problem , to tak nie jest i napewno bedzie wiele takich momentów kiedy będzie mu ciężko i będzie za nią tęsknił . Tłumaczyła że mąż się zaangażował i będzie cierpiał a ja muszę to zrozumieć i dać mu tyle czasu ile będzie potrzebował. Nigdy wcześniej nie byłam u psychologa , ale ten mnie zupełnie zaskoczył . Mimo wszystko po trzech tygodniach udaliśmy się na drugie spotkanie , było o czym mówić gdyż czas ten był dla nas bardzo trudny . No i tak jak myślałam kolejny raz stwierdziła że miała racje jak mówiła że to nie będzie takie proste i musimy się z tym liczyć , że maż potrzebuje wiecej czasu i spokoju , a najlepiej żebyśmy unikali wyjścia razem w miejsca gdzie możemy ją spotkać - to chyba jest jakies chore . Nie wiem co o tym myślec .

Z tymi psychologami to faktycznie bywa różnie. Ja na przykład usłyszałam, że mózg człowieka nie jest monogamiczny i może kochać wiele osób! Można kochać więcej niż jedną kobietę. Tylko istotne jaką postawę przymiemy wobec tego uczucia.
No i kicha, bo ja nie przyjmuje tego do wiadomości! Generalnie ich propozycja była taka, żebyśmy znaleźli w sobie te cechy, które w sobie kochamy i na tym spróbowali zbudować nasze życie od nowa!

Tylko jak dla mnie to oznacza, że mam sie pogodzić z faktem że nie jestem dla mojego męża jedyną w jego sercu!
I jak tu coś budować?

Dzisiaj kolejny raz obudziłam się w nocy , nie moge spać - męczą mnie koszmary związane z nią i moim mężem . Wczoraj mąż stwierdził że to ja jestem wszystkiemu winna . Zawsze jak już wydaje się że wszystko wraca do równowagi to on zaczyna od nowa , robi wymówki - że ludzie plotkują o nas teraz bo to ja wszystkiemu jestem winna , nie daje żyć. Nawet psycholog mówił że teraz powinnismy skupić się na nas i nie brać pod uwagę plotek. Tymczasem on jedzie gdzieś i jak wraca to mi opowida co ludzie mówia i że to moja wina , kiedy to ja siedzę cały czas w domu i staram się o wszystkim zapomnieć - iść do przodu , on nie pozwala mi na to i mam wrazenie że szuka winnych tego wszystkiego co się stało i co się dalej dzieje .
Nie mam sił i chce aby to wszystko w końcu się skończyło .

Przestałam wierzyć w to że można po zdradzie odbudowac związek .
Kobieta która nas dzieli na zawsze pozostanie między nami , a życie w małej miejscowości w której zawsze mozemy się na nią natknąć powoduje że za każdym razem zabliżniona już rana na nowo się otwiera.
Do tego plotki które niszczą nasze życie . Ludzie potrafią wymyślić niestworzone rzeczy , dorobić własna teorię i uprzykrzyć życie człowiekowi .

Też jestem ciekawa odpowiedzi na te pytania. Dla mnie to nie zrozumiałe, Co to za facet, który Cię zdradził i jeszcze ma czelnośc obwiniać Ciebie o coś?

Mam 33 lata. Razem byliśmy 17 lat z czego 10 lat po ślubie. Myślałam że złapałam Pana Boga za nogi. Byłam szczęśliwa, niczego nam nie brakowało, dwójka wspaniałych chłopców 7 i 5 lat. I co...........nagle odkryłam że ma drugą rodzinę w innym mieście dokładnie 10 km dalej. Ona i ich 18-sto miesięczny syn. Byli razem już 40 miesięcy. Jak to się stało że nic nie zauważyłam - byłam tak zakochana że nie dopuszczałam do siebie takiej myśli. Bolało bardzo - nie nadal boli, chyba najbardziej to że zostałam zraniona przez tak bliską mi osobę. Życie w bajce, to dostałam, karmiłam się złudzeniami - czy to naiwność? Teraz sprawa o rozwód toczy się w sądzie. Nie mogłam mu zaufać, nie byłam pewna że gdy mu wybaczę, pokocham to znowu mnie nie oszuka. Nie jestem z tego dumna, traktuję nasz związek jako życiową porażkę, nie zdaliśmy sprawdzianu z małżeństwa. Choć ślubowałam na dobre i złe nie mogłam dać mu kolejnej szansy. Co kolwiek zrobimy, którą drogę wybierzemy zawsze będzie ta niepewność. Może to a może tamto. Fakt minęły dopiero 3 miesiące od momentu kiedy się dowiedziałam - ale to najdłuższe miesiące w moim życiu. Czasami mam ochotę uciec gdzieś daleko, ale to nic nie da, bo wszystko pozostaje w naszej głowie.

Tak imię może wywołać w nas te złe uczucia. Mój starszy syn ma na imię Natan, a ich syn Nataniel......nie skomentuję

Nawet jeśli ludzie gadają o tym co się zdarzyło, to i tak każdy "życzliwy" doloży swoją cegiełkę do tego co usłyszał. I to już są PLOTKI. A tamta kobieta pewnie też suchej nitki na Tobie nie zostawiła. Sytuacja jest strasznie trudna. Musisz znaleźć duzo siły żeby przez to przebrnąć. Jeśli mąż chce byc z Tobą powinien Ci pomagać.

Świadomość zdrady niszczy wszystko - nawet te dobre dni.

Ja także miałam pomóc mojemu, najlepiej nie wspominać, nie płakać, zapomieć i wybaczyć. Nie da się. Chociaż człowiek próbuje z czasem wybaczy ale nigdy nie zapomni. Nie wiem nawet jak to sobie poukładał w swojej głowie, niby mieliśmy żyć szczęśliwie, kochać się, tulić, całować, myśleć o przyszłości, obchodzić kolejne rocznice ślubu...............a gdzie w tym wszystkim były moje uczucia, chyba miał to głęboko w d...e.

Mój Boże, u Was jest dokładnie tak jak u mnie!
Też mam te strasznie huśtawki nastrojów, mój mąż również widuje się z nią codziennie w pracy i to mnie dobija!
Chociaż ma świadomość jak strasznie mnie skrzywdził. Mnie ciągle męczy myśl, jak mógł do tego dopuścić. Tak bardzo sie kochaliśmy! I on to wszystko zniszczył! Cągle słyszę, że nie ma mi nic do zarzucenia, że był pełniony jako mężczyzna.
Pewnie zabrakło mu ptasiego mleczka!
Strasznie to wszystko trudne!
Kocham go nadal, ale czuje jednak pewnien dystans - czyżbym była na dobrej drodze do obojętności?

Te słowa padają z ust każdego mężczyzny który zdradził - nasza wina. Boże jakie to banalne. Też się obwiniałam bo on tak twierdził - ale to nie tak. Naszą jedyną winą było to że kochałyśmy tak bardzo.

jak to czytam to chce mi sie plakac moj maz mnie zradzil w styczniu a raczej sprowadzil sobie babke na sylwestrakiedy ja bylam z synem u rodziny. ze moja rodzina go nie trawi pojechalimy sami z malym. 29 stycznia wyprowadzilam sie z domu od niego do faceta ktorego poznalam juz kilka lat wczesniej ale to byl moj tylko kolega i nigdy nas nic nie laczylo. zaszlam z nim w ciaze a w lutym a on w czerwcu zmarl mial zaledwie dopiero 30 lat cale zycie przed soba. nie majac co zrobic wrocilam do juz bylego meza bo w miedzy czsie sie rozwiedlismy. teraz czekam porodu termin mam na 17 listopada tego roku. moj starszy syn ma prawie 9 lat i to jest jego dziecko. boje sie tego wszytskiego co bedzie pozniej choc narazie jest calkiem dobrze. mniewam dni kiedy chcialabym zapasc sie pod ziemie. wiele razy mam na koncu jezyka chec wykrzyczenia mu tego co sie stalo. oczywiscie moj byly maz o wszystko mnie obwinia. ale widze ze sie stara ja tez proboje ale nie wiem jak dlugo jeszcze  dam rade. najgorsze jest w tym wszytskim to ze musialam wyjechac z nim za granice pozniewaz on tutaj pracuje i mieszka ten moj byly. i nie znajac jezyka jest naprawde koszmarnie.

to nie tak ze obwiniam bylego mza za to ze ja jestem w ciazy. po prostu to on mnie zdardzil pierwszy i to zreszta nie raz. ja jestem mu wdzieczna za to ze zowu jestesmy razem i ze wogole chcial tego mimo iz wiedzial ze jestem z tamtym w ciazy. sam sie bal tego jak to bedzie lale kiedy ten chlopak zmarl moj byly maz sie ucieszyl bo jak twierdzi nie upomni sie o dziecko

No cóż! Warunkiem, żebym dała mężowi tę jedną jedyną szansę było zerwanie zupełnie!!!!! kontaktów z tą kobietą (oprócz niestety koniecznych służbowych) i nie ma, że boli!
Powiedziałam mu stanowczo, że jeśłi dowiem się lub  znajdę dowód choć na jedną prywatną rozmowę  czy spotkanie wtedy z nami koniec!
I ma tego świadomość! Przestałam się cackać z facetem, jestem bardziej stanowcza i mniej w niego zapatrzona!
Swoim postępowaniem zmienił mnie, moje podejście do wielu spraw, przede wszystkim to, że nie jest dla mnie już pępkiem świata!
Teraz jestem nim ja sama, no i moje dziecko!

Dlaczego Cie utwierdził w tym przekonaniu? Nie daj sobie wmawiać takich bzdur!
To jest manipulowanie Twoimi uczuciami!
Poparł to jakimiś konkretnymi argumentami? Bo zupa była za słona? Że nie podajesz mu tej zupy w szpilkach i pończochach?

Jak mój małżonek coś mi głupiego próbuje powiedzieć, od razu dostaje cięta ripostę (TO TY JESTEŚ WINIEN!!!! I DLATEGO MOJA REAKCJA JEST TAKA LUB INNA!!!)

Za zdradę winę ponosi tylko i wyłącznie zdradzający. Zdrajca zdradza ponieważ tego chce. Za rozpad związku owszem  mogą odpowiadać obie strony, ale nigdy za zdradę.

Czytam Twój wątek i napisałam tam, że Twoja historia to moja - odbita w lusterku. Dokładnie tak samo. Monia ja się z nim nie cackam. Powidziałam mu wczoraj, że nie chcę z nim już być. Kocham go, ale nie mam już siły. Znów jestem w takim dole, że chodzę i płaczę cały czas. Ale on twierdzi że nie ma gdzie iść, że pod most go wyganiam, że przecież to była TYLKO rozmowa. Przez 3 godziny go przekonywałam, że obiecał "bez prywatnych kontaktów", że mnie to boli, że znów wszystko wróciło. Przepraszał potem tysiąc razy i prosił, zebym go nie odtrącała. I na tym skonczyliśmy rozmowę. Stanęło na niczym, bo nie powiedziałam ani tak ani nie. Nie wiem co mam robić. Skoro on uważa, że taka rozmowa to nic wielkiego to jak ja mam wierzyć, że w pracy nie rozmawiają prywatnie (firma jest mała, codziennie sie spotykają i cały czas M ma ją w kontaktach na GG).
Czasami wydaje mi się, że gdybym była sama to wróciłby spokój. Nie wiem czy to racja czy tylko ucieczka od problemu? Znów jestem w takim stanie,że podjecie racjonalnej decyzji jest niemożliwe

U mnie jest jeszcze bardziej skomplikowana sytuacja mieszkaniowa, bo mieszka z nami ojciec mojego męża - starszy już człowiek. Powiedziałam mężowi, że musiałby się wyprowadzić razem ze swoim ojcem. Bo nie wyobrażam sobie sytuacji, że rozstaję sie z mężem a zostaję z jego ojcem w jednym mieszkaniu (choć mieszkanie jest na mnie i męża).

Wyśmiałam męża, gdy wytoczył argument, że nie miałby się dokąd wyprowadzić. Gdy ładował sie w ten cały romans nie myślał ani o mnie ani o córce ani o innych konsekwencjach. Dlaczego więc ja miałabym mieć jakieś skrupuły? A on myślał, że jakoś to będzie! Jakoś!!!!

Uwierz mi, że ja nadal nie mam spokoju przez to, że oni są w jednej firmie. Nawet jeśli jej numer telefonu znikął z jego komórki, na bilingach też go nie ma, a żaden inny numer mi nie podpadł (niestety ciągle sprawdzam!).

To co Ci mówi, to jest szantaż emocjonalny - bo przecież tylko rozmowa! Ale to on zmienił zasady obowiązujące w Waszym małżeństwie i musi ponosić tego konsekwencje!
Trzymaj się!

Strasznie mi przykro, że kolejna kobieta dołączyła do grona zdradzonych!
Pamiętam mój pierwszy dzień w pracy po tym jak świat mi się zawalił! Płakałam cały dzień! Nie umiałam ukryć łez! Na szczęście szefostwa nie było, jedynie koleżanka, której wszystko opowiedziałam! Nie umiałam tego ukryć!
Wracając do domu prawie wpadłam pod tramwaj!

Niestety będzie ciężko! Nie będę Cię oszukiwać, że każdy kolejny dzień będzie lepszy! Dobrze psychologowie mówią, że informacja o zdradzie ma taki sam kaliber jak weść o  śmierci kogoś bliskiego! Czas, który jest potrzebny na oswojenie się z tym nieszczęściem jest tak samo długi!
Masz kogoś bliskiego, komu możesz się wypłakać w ramię? Taki ktoś jet bezcenny!
I nie szukaj pocieszenia w alkoholu! To nie pomoże, a jedynie może uzależnić (wiem coś o tym niestety...)!

Ściskam mocno!

Witaj aga333. Dzięki za twojego posta. Ja jak wiesz jestem młodsza zdradzona i wiem juz o tym ze każda z nas swoje etapy żałoby musi przejść. Ja tylko nie miałam chyba- tak jak ty poczucia ze kocham jak dawniej i mimo wszystko. Świadomość tego ze to juz nie to i nie bedzie tak jak było juz nigdy uderzyła mnie bardzo.
Długo borykalam się z tym ze brakuje mi mojej miłości. Tego ze potrafiłam kochać bezwarunkowo i na zawsze...'dziś juz nie. Dużo by pisać.

A jaki jest mój stan po prawie dwóch latach???
1. Co jakis czas kontrolnie sprawdzam mojego lubego. Mam w głowie opcje ze juz nikt nigdy mnie tak nie zrani. Po pierwsze inaczej to przyjme. Ale niestety po drugie trochę sprawdzam na zapas zimna wodę zeby się nie poparzyc.
2.mam w sobie dużo dystansu i nastawienia na siebie. Dbam o siebie. Pielegnuje i na sobie polegam.
3. Nie oddam nerki serca ani innej części ciała mężowi. W ogień tez nie wskocze.
4. Gdzieś w głębi marże zeby znowu tak kochać i ufać jak kiedyś. Ale nie wierze ze potrafię.
5. Żyje dniem dzisiejszym. Nie wiem co za piec dziesięć lat.
6. Co jakis czas świadomie przypominam sobie wszystko. Czytam stare zapiski. Mam w głowie przykaz zeby to pamiętać z obawy ze jak zapomnę to znowu dostanę obuchem w łeb.
7. Tak naprawdę nie umiem żyć po zdradzie. Tak naprawdę od dwóch lat tylko próbuje...

Kolejna wizyta u psychologa która nic nie wniosła nowego - pozytywnego . Zdaniem pani psycholog powinnam się cieszyć że mąż został ze mną - że wybrał mnie , dla mnie to żadne pocieszenie - satysfakcja , bo niby jaka . Świadomość że zdradził mnie , że romansował prawie pół roku  powoduje że stał się dla mnie kimś obcym , człowiekiem którego już nie znam - a może nigdy nie znałam tak naprawde.
Dla mnie informacja o zdradzie zniszczyła całe moje dotychczasowe życie , wiem że już nigdy nie będzie tak jak dawniej i to boli najbardziej.

Swoją drogą to ci mężowie co zdradzają żony, powinni chodzić do psychologa i leczyć swoje "problemy ze sobą".

próbuję. Dałam sobie prawo do podjęcia decyzji. dla mnie i tylko przeze mnie. Chcę mieć pewność, że - gdy powiem tak - to będę pewna, że potrafię być szczęśliwa. Chcę mieć pewność, że  - gdy powiem nie - to będę pewna, że swoje szczęście musze budowac sama.