izis1973 napisał/a:Może się mylę, ale czy nie za bardzo apodyktyczna jest ta Twoja mama?
Apodyktyczna to chyba nie jest dokładnie to słowo którym bym ją opisała.
W dzisiejszych czasach żeby cokolwiek robić trzeba mieć szkolenia,certyfikaty, przejśc różne etapy kwalifikacji... z wyjątkiem jednego: posiadania dzieci. Do posiadania dzieci prawo ma każdy i najmniejszy cień wypowiedzi sugerujący że mozna by kogoś tego prawa pozbawić spotyka się ze straszną krytyką że to wbrew wolności i prawom czlowieka. A przecież nie każdy ma predyspozycje do wychowywania dzieci i tak naprawdę wychowując je nieodpowiednio można zrobić im straszną krzywdę.
Myslę że moja mama nie ma takich predyspozycji. Oczywiście faktem jest że mogło być dużo gorzej, że są dzieci ze środowisk patologicznych, bite, gwałcone, glodzone - ale to tylko potwierdza moją teorię: nie wszyscy powinni mieć prawo do posiadania dzieci.
Poza tym też czasy były inne. Wychowywałyście się mniej więcej w tym samym okresie, nie wiem jak to było u was,ale mam wrazenie że u moich koleżanek było podobnie-rodzice pilnowali żeby dzieci zjadły,poszły do szkoły, dostały szlaban jak miały za duzo trój czy dwój, poszły w niedzielę do kościoła, nie wracały za późno do domu z podwórka...ale nie było tak jak teraz wspólnego spędzania czasu z dziećmi, zabawy, tego typu kontaktu z rodzicami. Taka była norma. Moja mama nauczyła mnie czytać bardzo szybko boją denerwowało że ciągle za nią łażę i pytam o literki. I jak jej za bardzo zawracałam głowę to mi dawała grube ksiązki typu trylogia czy krzyżacy żeby mnie mendziła (miałam wtedy jakieś -10 lat). I zawsze powtarza że to ja byłam niedobra bo jak mnie chciała czasem przytulić (to było w tak wczesnym dzieciństwie że nie pamiętam) to się wyrywałam... No nie wiem,psychologiem nie jestem ale mam w rażenie że jesli taka jest relacja rodzic-dziecko to raczej wina leży po stronie rodzica bo dziecko jest za małe żeby to jakoś racjonalnie kontrolować ale mogę się mylić. Dziecko to nie pluszowy miś którego można przytulić jak się ma na to ochotę albo wyrzucić do kąta jak się ochoty nie ma.
Kiedy miałam 16 lat moja mama wyszła ponownie za mąż. I mam wrażenie że oczekiwano ode mnie dojrzałości którą nawet dojrzałemu trudno byłoby okazać. Pojawił się w domu nagle nieznajomy facet (zdecydowała się na slub na drugim czy trzecim spotkaniu!), a potem okazało się że on lubi sobie popić... Ale każde moje skrzywienie się na tą sytuację odbierane i krytykowane było jako moja wrogość do niego... A mi się wydaje że nie miałam powodu być za szczęśliwa w tym wszystkim. W dodatku w tym samym czasie przechodziłam trudny okres w liceum, byłam odrzucona przez koleżanki i strasznie sama z tym wszystkim...
Teraz moja mama poszła bardzo mocno w religijną stronę a ja wprost przeciwnie zaczynam mieć coraz więcej wątpliwości. Ale jej reakcje nie są typowo apodyktyczne, raczej próbuje wywołać u mnie poczucie winy... 'nie tak Cię wychowałam, co się stało że odeszłaś od pana Boga, 'mam prawo wiedzieć, jestem twoją matką', 'to wszystko dlatego dziecko (że mi źle) że odeszlaś od pana Boga'...
Dlatego trudno mi się z nią rozmawia i wolę pozostać przy neutralnej niezobowiązującej dyskusji bo inaczej kończy się komentarzami typu 'no bo odeszłaś od pana Boga';porozmawiaj z księdzem' czy 'ty zawsze mnie odpychałaś kiedy chciałam cię przytulić
Nie wiem jak bardzo miało to wpływ na moje obecne życie,ale z pewnością mi nie pomogło... Gdybym miała bardzo silny przebojowy charakter to bym pewnie dała radę, ale że trafiło na psychicznego słabeusza to jest jak jest
PS. Jeszcze jedna taka historyjka z mojego życia: kiedyś z koleżanką zabrałyśmy nasze mamy do teatru,w sensie finansowym ona swoją ja swoją,w sensie logistycznym ona podwiozła moja bo ja mieszkam w innej częsci miasta. I potem mi ta koleżanka opowiadała że moja mama jej dziękowała, i rzuciła się jej na szyję, i się popłakała... no a mi powiedziała po prostu: ta twoja koleżanka taka fajna, jak ona mogła się z tobą zaprzyjaźnić!
Ta koleżanka jest bardzo komunikatywną osobą.
.
