samotność po 40-tce

Przykro mi, że tak to się skończyło.

Mam nadzieję,że sobie jakoś radzisz. Jesteśmy w podobnym wieku, wiem, jak trudno wyjść na prostą po takim zawodzie, choć ja przeżyłam go wiele lat temu. Znajomość ze mną była dla niego jak wyjście awaryjne, gdyby nie trafił mu się ktoś lepszy. Nie zaufałam już później nikomu, a czas leci nieubłaganie, jestem sama i samotna. I to chyba był błąd. Trzeba było próbować dalej, dać sobie kolejną szansę. Przecież tylu parom się udaje.
A teraz gdzieś na dnie serca czai się nadzieja, że jeszcze ktoś się pojawi, taki normalny, fajny facet z dorosłymi dziećmi, może z wnukami, dla których byłabym przyszywaną babcią.  Oj, chyba trochę fantazjuję, ale chciałabym mieć poczucie, że do kogoś przynależę, jestem dla kogoś ważna. Zbliżają się święta, brat i siostra z rodzinami, a ja jak sama jak palec. Niby rodzinnie, a jednak do bólu samotnie.

Nie wiem, czy ci pomogłam tą moją pisaniną, ale wiem jedno - nie poddawaj się. Daj sobie szansę na bycie z kimś.
Pozdrawiam

Witam Ciebie Exacum i Was-samotne po 40-tce.Mnie również się w życiu nie powiodło w związkach z mężczyznami.Byłam żoną,ale małżeństwo okazało się wielką pomyłką,po rozwodzie związałam się z młodszym od siebie o 7 lat również rozwodnikiem,ten związek rozpadł się po 8 latach...miałam powodzenie wśród mężczyzn,więc szukałam dalej,znajomości trwały po 3 miesiące,rok...zawsze ja pierwsza rzucałam,zawsze przez nadużywanie alkoholu.Nie jestem wrogiem alkoholu,ale cenię umiar.Byłam sama przez 5 lat.Potrzebowałam tego,aby poznać samą siebie i swoje potrzeby.Pół roku temu w necie poznałam jego,Polak,ale w Niemczech od 26 lat.Samotnik z krwi i kości,prosty facet,wcale niezamożny,ani żaden supermen,po 50-tce.Pojechałam do niego,skoro mnie zaprosił,zaryzykowałam.Byłam u niego miesiąc i się okazało,że było warto go poznać,warto było zaryzykować po raz kolejny.Mam 48 lat,ale mam poczucie,że jeszcze czekają mnie z nim piękne chwile.Nie bójmy się znajomości z internetu!Są fajni faceci na świecie,warto ich szukać,nawet trzeba!Oni też są samotni,czasem mają kompleksy,są nieśmiali...Oczywiście,że warto przed spotkaniem w realu pisać,dużo pytać,zastanawiać się...ale być też optymistycznie nastawioną do mężczyzn,nie wszyscy to alkoholicy i lenie!Na Nowy Rok życzmy sobie miłości,dojrzałej,wyrozumiałej,spokojnej,takiej prawdziwej,godnej nas,miłości po 40-tce!!!!!!

Witam nie jest ci przeznaczona bella47 tylko jak ja nie umiemy szukać .Ja byłam tak zajęta dziećmi że nie zauważyłam jak przeleciało życie a teraz dzieci mają swoje życie a ja piąte koło u wozu,niemam pracy i wogule żyć się niechce.Pozdrawiam

Witam

Jestem po 40 i tez jak Wy samotna od 8 lat w separacji za miesiąc rozwód.Małżeństwo a potem no trudno to nazwać związkiem raczej odskocznia od codzienności nie wyszło no cóż ale zostaliśmy przyjaciółmi co rzadko się zdarza ale jest możliwe .Dzieci tez już po woli się usamodzielniają .Samotność też mi doskwiera czasem jest jak ten ciasny but ale nie narzekam .Mam bardzo absorbującą pracę więc nie wiele czasu na życie prywatne w sumie skłamała bym gdybym powiedziała że nie mam gdzie z kimś pójść wystarczy tylko słowo aby uwolnić się od samotności ale jakoś nie mam na to ochoty i do diabła nie wiem czemu .Od tak dawna słyszę że za długo jestem sama i od znajomych i dzieci że chyba odzywa się we mnie jakaś przekora czy coś tam w tym stylu ,nauczyłam sama radzić sobie z problemami już w latach małżeństwa i dobrze radzę sobie mieszkając sama z dziećmi .Lata lecą wiem za chwilę 3 z tyłu ale teraz wiem że żyję skończyły się lata walki i teraz mam swobodę nie muszę przed nikim się tłumaczyć sama odpowiadam za swoje błędy .Dla mnie życie zaczęło się po 40 Może kiedyś pomyślę o mężczyźnie w moim życiu ale na razie nie chcę z nikim się wiązać nie jest dla mnie to teraz takie ważne może po 50 kto wie życie lubi płatać różne figle

Bella nic nie jest do bani jeżeli tylko trochę uwierzysz w siebie

Skoro nie umiecie szukać, to może skupcie się na sobie, na swoim rozwoju, odkrywajcie swoje pasje, zajmijcie się wolontariatem, zamiast siedzieć przed TV i narzekać, że życie po 40tce jest do bani (bzdura-bzdura-bzdura).
A że Wasze dzieci mają swoje życie to chyba naturalne i zdrowe i może warto wziąć z nich przykład i też zbudować własne.

Remi

Motto które zacytowałeś jest doskonałą odpowiedzią na post. I jest to prawda jak mało która. Ciężko wpoić sobie takie motto i wcielić je w życie, wszystko ładnie sie pisze ale życie jest życiem . Nie każdy potrafi przejść do porządku dziennego, ale warto a nawet trzeba . Dlatego polecam wszystkim wpis kolegi.
pozdrawiam

Pracę można stracić, chorym można być, rękę wyciągnąć ze wstydem po chleb, ale czy to gorsze niż być nieszczęśliwym?
Pracę można znaleźć, z choroby wyleczyć, a chleb w dwójnasób oddać...

Nie rozumiem jednego dlaczego wszyscy musza być na siłę szczęśliwi nie wystarczy żeby być zadowolonym z życia .
Bo nie jestem piękna no cóż fasada zewnętrzna się zmienia .
Bo nie mam dużo kasy - nie każdy jest Bilem Geatsem
Bo nikt mnie nie chce widocznie albo szukamy tam gdzie nie trzeba albo swoim wyglądem odstraszamy i w tym wypadku nie chodzi mi o urodę ale o kwaśną minę i pesymistyczne podejście do życia .

Hej kobietki, praktycznie też jestem sama od 8 lat i tak sobie myslę że dzieci dorosłe mają swoje życie a moje mi gdzies uciekło , ale dzisiaj stwierdziłam jak przesiedziałam cała niedzielę sam jak palec , że trzeba sie gdzieś umówić na kawce pogadać , spędzic czas razem co wy na to leydys , małe prawdopodobieństwo ze sie kogoś pozna siedząc w domciu przy tv .

Czterdziestka - dorosłe dzieci i wnuki ???Mam 42 lata i 12 letnie dziecko i nie obraziłabym się na kolejne.Całę życie byłam sama, jakoś jak to pisałą Chmielewska "nikt na mnie dramatycznie nie leciał".I tak niestety zostało....Nie mam szans na spotkanie kogoś ciekawego, a jak się nawet pojawi to i tak pewnie nie zwróci na mnie uwagi.Nasi równolatkowie , reagują tylko na silne podniety czyli kogoś bardzo atrakcyjnego, albo bardzo młodego.

ja podobnie jak ty, zdecydowałam się wyjechać za granicę, żeby chociaż finansowo stanąć na własnych nogach. też mam problem z tego powodu, co odbiera mi całą radość z zarobionych pieniędzy, bo przez wyjazd psują się moje relacje z córką. jak zaczęłam wreszcie myśleć o sobie i swoich potrzebach, nagle okazało się że jestem egoistką - nikt nie zauważa, że dotąd całe życie poświęcałam rodzinie, którą i tak straciłam !
mój eks był moim pierwszym i wielką(choć bolesną) miłością,a jedyne dziecko błogosławionym owocem tej miłości, ale po 19 latach małżeństwa(i poświęceń) okazało się, że nie ma już nic z wielkiej miłości. dość szybko wpadłam w nowy związek, z kolegą z dzieciństwa, który przeżywał w tym samym czasie to samo, co ja-mnie zostawił mąż, jego-żona. pocieszaliśmy się 2 lata, w te wakacje zaprosiłam go do siebie na urlop-miał załatwione wszystko: samolot, miejsce u mojej rodziny na 2 tyg, mnóstwo atrakcji....było pięknie. po jego wyjeździe dopiero dowiedziałam się, że kiedy ja pracowałam, on odwiedzał moją koleżankę i składał jej niedwuznaczne propozycje - oczywiście wszystkiego się wyparł.
poszłam po rozum do głowy i dzisiaj jestem i mam zamiar zostać SAMA. co wcale nie znaczy, że jestem SAMOTNA ...

a pójście na spacer, do Pubu czy do kina bez towarzystwa chyba tylko w Polsce jest nadal postrzegane za nienormalne - czasem jest to bardzo ciekawe i przynosi efekty

Sylwester dla samotnych 40-tek? interesujące   mało się spotyka takich imprez tematycznych, prawda? a gdyby coś takiego sie zdarzyło gdzieś w pobliżu mnie.....poszłabym - a co? ktoś mi ostatnio powiedział mądrze, że kto nie ryzykuje,ten nie ŻYJE
nie jestem ryzykantką, ale jak będę siedzieć na kanapie, to miłość do mnie nie przyjdzie, nie usiądzie obok mnie i nie powie - hej, co słychać.....

na mnie również "nikt dramatycznie nie leci", ale też ja z racji mojej natury sowy-domatorki nie czuję się dobrze w większych skupiskach ludzi, gdzie łatwiej przecież zawiesić na kimś oko
ale jestem ZADOWOLONA z aktualnego stanu rzeczy choć miewam dni,kiedy boleśnie brakuje mi KOGOŚ
a czy będę SZCZĘSLIWA.....czas pokaże

Widzę że jednak nie tak wiele jest samotnych 40+.
Ja w sumie jeszcze się nie kwalifikuję, 40tka za rok, ale w sumienie ma już się co zagnieżdżać na 30tkach, bliżej mi do 40tek.
Za to samotna (czy sama) jestem perfekcyjnie - nie jestem i nigdy w życiu nie byłam w żadnym związku,a od kiedy jestem na emigracji to nawet nie mam żadnych przyjaciół i 98% wieczorów spędzam w internecie. Nawet zwierzaka nie mogę mieć
Chociaż,szczerze mówiąc, samotność to wcale nie mój największy problem...

Mówią że w naszym wieku łatwiej jest zostać zabitą przez terrorystę niż znaleźć normalnego,wolnego faceta...

Witaj izis!
A samotna jesteś boś bez faceta czy też nie masz żadnych przyjaciół ani nawet kota?

Lepszy pies niż kot, rzadziej uczula, można z nim spać a i na spacer wyciągnie.... Ja już chyba nie chciałabym żadnego faceta, raczej fajnych znajomych i jakieś ciekawe zajęcie.

Kocham zwierzęta, chętnie bym jakies przygarnęła, ale mieszkam sama, wychodze na cały dzień do pracy i musiało by same w domu przebywać. Troche to marna wizja choćby dla samego zwierzęcia . Należę do okropnych śpiochów, a wstawanie ranne ok 5 z psem to jednak obowiązek, na co sie nie piszę Kot może lepszy, bo sie go nie wyprowadza, ale za to drapie wszystko co popadnie. Wiem wygodna sie zrobiłam
Właściwie to zastanawiam sie jak samotnie mieszkający ludzie i mający takie zwierzątka radzą sobie z tym?

A co do facetów, nie zarzekajcie się tak , bo nie wiadomo jeszcze kiedy Was "strzała amora" dopadnie. Przeciez nie mamy po 80 lat )

No to masz ten komfort, że możesz po spacerze położyc sie  z powrotem do łózka. Mnie juz by sie nie opłacało, bo wstaję o 6, co i tak ledwo sie zwlokę ale czasami tak mnie kusi wziąć jakiegos psiaka.

Nie zarzekaj się, ja też całą młodość nie mogłam się zakochać i już straciłam nadzieję, że kiedykolwiek to nastąpi i co......... buuum!!!! jak grom z jasnego nieba spadło to na mnie w wieku (dopiero) 37 lat, ale z taką siłą, że sama siebie nie poznawałam ....oczywiście bez wzajemności
Zbierałam się do kupy po tym prawie 1,5 roku

Teraz nie wiem czy chciała bym się znowu tak zakochać, za dużo mnie to kosztowało.
Ja widać należę do tych co się zakochują raz a dobrze

missnowegojorku na pewno jesteś zdolna do romantycznych uniesień

Każda z Was ma rację. Oczywiście, można się zakochać nawet w geriatryku, ale.... Jeśli się zakochiwałam to zawsze w niewłaściwiej osobie, która mnie raniła. I faktycznie, jak realnie pomyśleć, że wszyscy fajni już są zajęcie, a zostali tacy co to służącej, pielęgniarki, mamy zastępczej w jednym szukają, to ja wysiadam z tego pociągu. Ja już właściwie starciłam nadzieję i pogodziłam się zarazem, że będę szumnie zwana singlem. Tak łatwiej się żyje, kiedy człowiek nie czeka na bóg wie co tylko stara się dostosować do otaczających go realiów, to znaczy mi łatwiej się żyje, nie mogę wypowiadać się za innych,każdy z nas radzi sobie z życiem na własny sposób. Bynajmniej nie czekam i się nie spodziewam. Ale... jak będzie, no to będzie.

A ono bliżej nam już niż dalej, wiadomo dokąd. A ponadto nie ma co tu strzelać brawury, jak to się młodo czujemy. My się możemy nawet czuć i zachowywaćjak 5-latki, ale organizm stosuje się do praw natury i biologiczny zegar wskazuje nam już mniej niż połowę, tego co już przeżyłyśmy.

Jakiego chłopa, jakiego chłopa kochana... Prawdziwego chłopa to ja ostatnio sto lat temu widziałam... Toć to same mutanty w około

Ja? 42

A Ty kiedyś widziałaś prawdziwego? Ale nie samca alfa tylko takiego co był wart był żeby mu nawet obiad ugotować (a najpierw na kurs gotowania pójść)?

Ja się nie spisuję, ja jedynie oceniam otaczającą mnie rzeczywistość.Gdzie ja niby mam tego chłopa poznać? W Biedronce?

Tak widzialam, i nawet bylam z takim, ale mi szajba odbila i zostawilam ;/

W Biedronce? Oooooo kochana to pozazdroscic, ja jak pojde do mnie do Biedronki na zakupy to mi szyja malo sie nie urwie takie towary przychodza. Moze dlatego, ze blisko jest silownia

To nie jest wcale dziwne... Bo grzeczne dziewczynki lubi niedobrych chłopców. Nie tylko ty tak masz i dlatego nie chcę już cierpieć przez dziada- jak mawiała moja koleżanka o mężczyznach- notabene sama została przez takiego wywrócona na drugą stronę.

lepiej byc samemu niz z bydle kim.

To nie tak, ze byl ciapowaty, tylko ja go nie kochalam, ale byl bardzo dobrym czlowiekiem.   Zakochalam sie za to w draniu. Czyz to nie ironia losu?

no, ale nie można tez się całe życie upierać przy swoim ideale, bo ideałów nie ma.

A jakie cechy, według Ciebie, ma facet nudziarz?