mama i ja

szkoda mi ciebie wiesz 48 latko, odezwij sie moze do mnie, moze warto zatem zorganizowac sobie jakos zycie towarzyskie, spacerek, supermarket, jakis ciuch, perfumy, moze inny pan? dzieki za twoje wypowiedzi, zrobie wszystko zeby wyciagnac swojego chlopaka z domu od mamy

pewnie ze myslec o sobie, a kto karze jej kolejne 48 lat spedzic jako opiekunka chorej matki?

Gratuluję decyzji.

A to się pan zdziwił, że jego manipulacje nie zakończyły się (i nie zakończą, oby) sukcesem. Tyle starań na nic.

Rozumiem, że jesteś na dobrej drodze uniezależnienia się również od swej mamy.

Pozdrawiam serdecznie.

Chcesz być z facetem bo inaczej zostaniesz sama, bo to małe miasteczko? Z tego powodu chcesz być z tym facetem? To jakies nieporozumienie.
Nie można być z kimś na zasadzie " z braku laku..." , aż tak rozwalił Twoją samoocene ten manipulant?
Wyrodna córko, najpierw pomysl czego Ty chcesz, jakie sa Twoje oczekiwania, masz tłumić swoje marzenia, bo On nie ma Ci nic więcej do zaoferowania oprócz wekendowych , koleżenskich spotkan i to do czasu?
Nie odpowiada Tobie koleżeński układ i jeżeli tu nie ma perepsektyw zmian zawsze będziesz " głodować" w tym związku, ale już zaczynasz zrzucać jego z piedestału, zaczynasz sie budzić, bo nie ma co tu ukrywać on juz rozwalił ten związek i to tylko kwestia czasu byś się zupełnie od niego odcięła.
Taki związek bez zobowiązań jest dobry gdy nie ma wielkiego uczucia i obojgu to odpowiada, inaczej zamienia się w toksyczny związek nieszczęśliwą miłość, nie dopusć do tego, bo jesteś wartościowa kobieta a nie zapchajdziurą.
A on ? Mysli,że jest taki wyjątkowy,że wszystkie kobiety chcą być matkami dziecka pięśdziesięciolatka? On nie widzi rzeczywistości, nie młodnieje a On jak szukał ideału tak szuka nadal.Kobiety to nie krowy, które się dobiera pod wzgledem przydatnosci, ten facet nie potrafi kochac i najprawdopodobniej każdy jego związek bedzie taki sam.

alegoria26  napisała "zastanawiam sie dlaczego nie ucieklas 20lat temu. i zastanowcie sie czy warto za mieszkanie wiazac sobie zycie?"
Wróciłam po szkole do domu i wtedy nawet nie brałam innej możliwości pod uwagę a już na pewno nie myślałam o domu.
Był taki moment w życiu ,że byłam zdecydowana na wyjazd za granicę i nie będę rozpisywała co takiego wyprawiała moja rodzinka żeby mnie zatrzymać.Efekt? zostałam ,potem dużo się wydarzyło w mojej rodzinie i coraz bardziej nie potrafiłam opuścić domu rodzinnego który już był na mnie zapisany.
Każdy ma swoje pięć minut ale ja swoich nie wykorzystałam  i teraz mam jak mam.

alegoria26  napisała "ja mysle, ze warto pozyc nawet 10 lat szczescia w twoim wieku."
Chciałabym żeby tak było , tylko w chwili obecnej straciłam wiarę ,że może mnie jeszcze spotkać coś dobrego.Nie potrafię cieszyć się z niczego, wszystko mnie drażni,nie chce mi się spotykać z nikim bo żaden temat rozmów mnie nie interesuje i wszędzie mi jest żle.

Masz dwa wyjścia z tej całej sytuacji:
1. czekać, bez wiary, aż coś dobrego przypełznie do Ciebie. A tak na poważnie zgnuśnieć i zgorzknieć.
2. odpłakać rozczarowanie i inne uczucia, odzłościć się na .................. (wstaw odpowiednie słowa), przyjemnie żyć: polubić siebie i zacząć dbać o siebie, robiąc sobie (jak zauważyła alegoria26) małe i większe przyjemności.

Wielokropku wiem że masz rację ,zawsze byłam silną kobietą w wielu życiowych sytuacjach ale to co teraz mnie spotkało podcięło mi skrzydła.Będę czytała co mi napisałaś  aż dotrze to do mnie na tyle żeby podnieść głowę i znów próbować zrobić coś dla siebie(tyle ,że chyba bez faceta)

Bardzo Wam dziękuję że ze mną rozmawiacie to mnie podnosi na duchu.

Wiem ,mój wybór ,chciałabym żyć a nie wegetować,chciałabym potrafić cieszyć się tym co mam,tym co mogę zrobić tak jak chcę
morze czas mi pomoże a teraz muszę to przeżyć .

Wyrodna podjęłaś jakąś decyzję ?
Może zaryzykuj i odstaw go to może doceni Ciebie i to co stracił.  Z tego co piszesz to on też nie jest pierwszej młodości. Mężczyznom też trudno znaleźć odpowiednią partnerkę a zwłaszcza do łóżka jeśli ma się około 50- tki.
A poza tym to cholera bardzo Ci współczuje. I nie tego że Cię facet olał tylko całej reszty....Wielokropek trafnie napisała jaki masz wybór ( czekać aż coś Przypełznie ...dobre), ale nie zgadzam się z tym:

To nie jest kwestia wyboru tylko usposobienia. Nie każdy rodzi się  optymistą...niektórzy częściej widzą pustą szklankę i nic nie można na to poradzić. Nie każdy na dłuższą metę potrafi sobie wkręcać, że życie jest piękne, wszyscy mnie kochają i jestem taka szczęśliwa bo świat taki piękny - a dookoła wszystko do du..y, nic się nie układa i nie chce ci się po prostu żyć, jak napisała Wyrodna - położyć się i nie wstawać.
Przepraszam, nie chciałam jeszcze bardziej dołować. Wspieram Cię myślami żeby Ci się poukładało.

Jak byłam dużo młodsza, wszystkie problemy były lżejsze do rozwiązania,moje podejście było bardzo optymistyczne.
Mówi się co Cię nie zabije to Cię wzmocni,ale są problemy w życiu które nie zabijają ale odbierają radość życia i nie chodzi o użalanie się nad sobą ale o to ,że nie widzimy  wyjścia z sytuacji.
REA_Ina zapytała
Wyrodna podjęłaś jakąś decyzję ?
Tak ,nie spotkałam się z nim w weekend ale rozmawiałam dziś przez telefon(dzwonił a ja odebrałam)tzn On mówił ,żartował jakby nic się nie stało a mnie jakoś nie bardzo to śmieszyło.Nie zapraszałam,nie pytałam o nic i nie zachęcałam do niczego ,dużo mnie to kosztowało by nie ulec jego urokowi ale udało się a mi po tym telefonie zebrało się na płacz.

wiesz co zacytuje ci moj slogan:

'od głupiej milosci strzeż mnie Boże, bym nie wstydziła się ludzi
daj czyste ręce i godne czoło, choć całe życie będe sie nudzic"

Oby więcej było takich "wyrodnych" matek.
"Wyrodnych", bo wymagających samodzielności, odpowiedzialności i nieuwieszania się na mamusi i innych osobach, nieuzależniających.
Też zaliczam się do tych "wyrodnych" i jestem dumna z tego.

Wyrodna córko...
Przeczytałam jeszcze raz ten wątek i mam wątpliwości...

Właściwie nie wiadomo, o co Ci chodzi. Mówił o dziecku, co Cie wkurzyło, ale potem wycofał sie z tego głupiego pomysłu. Dzwonił do Ciebie, przyjechał...
Ty jednak przybrałaś marsową minę, udawałaś zimną, ale spać nie możesz...

Jesteście ze sobą 4 lata, a macie po 50 lat prawie. Na co Ty czekasz?? Co chcesz mu pokazać?

Wydaje mi się, że on nie robi Ci krzywdy. Chyba chce po prostu wreszcie kobietę dla siebie, a nie osadzoną jedną nogą u niego, a jedną w "zapisanym domu" 40 km dalej.

Widzę, że oboje sie potrzebujecie, tylko to trzeba mądrze zorganizować. Mam wrażenie, że jednak Twoja matka zwyciężyła - nie chcesz jej opuścić, nie umiesz tego zrobić. Boisz sie reakcji rodzeństwa, bratowej. Gdy przyszło do decyzji, wymysliłaś jakiś pretekst.

A ja to widze inaczej, facet zareagował agresywnie i nieadekwatnie do sytuacji, zapytała czy czeka na ważny telefon, odwrócil kota ogonem ,że nikt już nie może do niego dzwonic i wyszedł.Reakcja zdecydowanie przesadzona, nie można o nic jasnie pana zapytac?
czeka na telefon, to przeprasza,że czeka i zajmuje sie telefonem, wychodzenie co chwilę z telefonem w czasie wizyty jest nietaktem i brakiem szacunku.
wyrodna córka nie trzyma sie mamusi, zostawiła wszystko za soba by z nim byc, wytrzymał tydzień.
wyrodna córko mnie sie nie podoba jak Ciebie potraktował po tygodniu mieszkania z nim, nie podoba mi sie jego agresja w stosunku do Ciebie, jest humorzasty, skupiony na sobie,nikt mu nie daje prawa by tak się zachowywac.
Dziewczyny sa bardziej doswiadczone i być może mają rację, ale czy to ,że Ty masz 40 kilka lat daje mu pozwolenie do takich zachowań?
Słuchaj intuicji, dobrze Ci poradzi.

wydaje mi się że Maja 84 idealnie oceniła sytuację. Twój przyjaciel po prostu Cię lekceważy - a na dodatek przyjął styl " najlepszą obroną jest atak".  Rani Cię i na dodatek nie ma w ogóle poczucia winy. Ma gdzieś, co przeszłaś z matką i rodziną żeby się do niego przeprowadzić i jeszcze jest niegrzeczny - bo będąc u kogoś z wizytą ( swojej kobiety) jest szczytem bezczelności wychodzenie z telefonem - i zamiast przeprosić, sprawdzać telefon jakoś  dyskretnie to jeszcze Cię opieprzył i się na Ciebie obraził. Ale pewnie wróci, bo tak jakby trzymał Cię w rezerwie - na bezrybiu i rak ryba.

nie załamuj się ! każdy Ci mówi jak odbiera sytuację! przeczytaj, przemyśl i wyciągnij jakieś wnioski - przecież nie oznacza to , że inni/inne mają rację w ocenie Twojej sytuacji. Tylko Ty wiesz jak jest , jak się czujesz- ale jak to widzą inni to też jest bardzo cenne, takie obiektywne oceny - ale nie zawsze jednak trafne.
Twój partner wywołał negatywne odczucia - zastanów się dlaczego.
Twój problem z mamą też oceniono jako przesadzony i krzywdzący Ciebie.
Te wszystkie opinie według mnie powinny spowodować refleksję i zastanowienie. Trzymaj się.

alegoria 26  napisała "wzielam sprawy w swoje rece i bede miala dzidzie.pozdr"
                   
               Cieszę się razem z  Tobą i  życzę Ci by wszystko układało się tak jak byś chciała a  jeśli znajdziesz chwilkę to odezwij się .Pozdrawiam cieplutko

hej !
co tam u Ciebie ? Czy są jakieś widoki na szczęście? Czy niestety tak jak u nas? czyli nieciekawie!

REA_lna  zapytała

hej !
co tam u Ciebie ? Czy są jakieś widoki na szczęście? Czy niestety tak jak u nas? czyli nieciekawie!

Ok przygotowana na krytykę opiszę wszystko po kolei.
Dzień przed Wigilią przyjechał z pięknym prezentem(Wigilię spędził u siostry) drugi dzień Świąt spędziliśmy razem i było jak dawniej.
Sylwestra i Nowy Rok spędziliśmy u niego,było bardzo miło ,dużo rozmawialiśmy ,przyznał ,że boi się wspólnego mieszkania ale w końcu zaczeliśmy planować remont jego mieszkania.Wieczorem jak już wróciłam do domu dostałam smsa ,że przeprasza ale dziś pożegnaliśmy się na dłużej potem następne w stylu przepraszam,bardzo lubię i odezwę się jak będę zdecydowany bo na razie nie wiem co dalej.

A sprobuj na fotce czy gdzies poszukac sobie nowego.

Netkobietki mój Pan się odezwał,napisał ,że to jednak byłoby dziwne gdybyśmy się jednak nie spotykali bo przecież On mnie bardzo lubi.Ja naprawdę nie wiem o co mu chodzi, w jednym dniu potrafi dać klucze do mieszkania , planować przyszłość ,dwie godziny póżniej napisać ,że to koniec.W następnym dniu pisze przepraszam i sprawia wrażenie że jednak chce ciągnąć tą znajomość dalej.Czy On jest niezrównoważony emocjonalnie czy to ze mną jest coś nie tak?

Brakuje mu Ciebie, ale ilekroć sie za bardzo zblizy to wręcz panikuje ( zauważyłaś?) może zbyt długo byl sam, nie umie już inaczej,a może dlatego własnie jest sam, nie wiem. Nie jest pewny czy TO to jest TO, bo nie wie nawet jak wyglada to TO a w sumie dobrze mu sie mieszka samemu, ale potrzebuje drugiego czlowieka bez naruszenia swoich "granic". Jest bardzo egoistyczny i skupiony na sobie, na swoich odczuciach w waszym zwiżku jest dobrze ciepło ale on szuka ognia, dlatego sa rzeczy, które mu przeszkadzaja.
Problem jest z pewnością w nim nie w Tobie, jemu najlepiej pasowal "stary" układ, ale zaczał z Tym wspólnym mieszkaniem a słowo sie rzeklo, nie wie co z tym dalej a wypada coś zrobić bo zna Twoje oczekiwania.
Nie rozgryzaj go bo zrobi Ci tylko wode z mózgu,ON  potrzebuje dobrego terapeuty ale czy to pozwoli mu wyjsć ponad własny egoizm? Nauczy liczyć sie z uczuciami drugiego człowieka?
Zdystansuj się, zacznij nawet troche " olewać" niech sie biedaczek uspokoi i zobaczy ,że nie zakładasz mu na szyi matrymonialnej pętli.
Takiemu zawsze cos nie bedzie pasowac, "Ksiażę na ziarnku grochu".
Jedno jest pewne On Cie bardzo lubi, ta bardzo dużo ale i mało.

Czesc

Mam problem z mamą. Dla niej wszystko co robie jest zle.. bo moglas  inaczej zrobic moglas prracowac moglas sie uczyc.. czuje sie odrzucona:(  Niema w domu zadnych moich zdjec nawet pamiatki z komuni sw niema.  A ja tak bardzo bym chciala odniej uslyszec  ze sie ze mnie cieszy..
   w moim zyciu sie nie ulozylo..  moje malzenstwo to porazka..  a Ona twierdzi ze ze to moja wina:(  bo Ona przeciez mowila bym nie brala  slubu.
Tyle razy od niej  slyszalam  dzwi są zawsze otwarte   jesli jest CI zle.  Ale jak bylam u niej to poprostu  nie wytrzymywalam tej presji  bo to twoja wina po co bralas slub.  nie wytrzymalam wrocilam do'' swojego domu'' gdy mowila mojemu synowi ze mama go nie kocha, ze tylko babcia go kocha:( jak tak mozna.
Jest mi zle ze niemam w niej wsparcia..   Kiedys mi wypomniala dlaczego pisze w internecie ze jest mi zle. Co ty chcesz  sobie drugiego znalesc???!! Ty sie zajmij dziecmi domem!!!  do kosciola chodz!!   
przeciez ja mam prawo ulozyc sobie zycie zrobic cos dla siebie..

moze nie powinnam sie tym dolowac.. ale chcialabym od niej czuc że chce bym byla w koncu szczesliwa a nie ciagle gnojona za wszystkie zlo tego swiata..Przeciez nie moja wina ze  nie ulozylo mi sie  w małżeństwie???
Jakbyscie sie czuli gdy wchodzicie do domu rodzinnego i  widzicie zadnego swojego zdjecie.. tylko zdjecia  rodzenstwa nawet psa... a swojego brak???
Mam chcwile zalamania.. zwlaszcza po tym jak uslyszalam jak Ona mowi do mojego syna ze mama Cie nie kocha:(   

Czasami sądze ze powinnam sie od niej  woglle odsunąc..

moja mama jest dzisia starą zgorzkniała kobietą, która najbardziej w swoim życiu kochała mojego ojca.On zaś był typowym narcyzem i kochał jedynie siebie.Był pedagogiem i dyrektorem szkoły.Jego dzieci pojawiły się na świecie przez przypadek.Mnie nienawidził(czytałam po jego śmierci jego zapiski w pamiętniku)bo przyszłan na świat i jego matka zmusiła go do małzeństwa,a gdy póżniej zdecydował się odejść do miłości swojego życia to moja mama "wrobiła"go w drugą ciążę.Nie miał szacunku dla niczyjej pracy,ludzi bez wykształcenia uważał za głupców,tylko on był naj...Nie miał też szacunku dla mojej mamy, dla jej pracy,domowych obowiązków i myśle ze nigdy jej nie kochał.Nas także.Nigdy nic dla nas nie zrobił,płacił na nas mamie ,bo musiał mieć dużo pieniędzy na swoje potrzeby,a potrrzeby też miał duze.Byle jakich wódek nie pijał,koniaki,whisky...Mama skakała koło niego jak kwoka i"zamiatała problemy pod dywan"Ja nie spełniałam ich oczekiwań,nie uczyłam się tak jak sobie tego życzyli,nie poszłam na studia jak tego oczekiwali,Mama ze mną nigdy nie rozmawiala tylko wydawała polecenia,na pytanie "dlaczego?"odpowiadała ,bo ja sobie tak Zyczę.Jako dziecko obrywałam lanie zasłużenie czy nie- jestś starsza to masz być mądrzejsza.Gdy byłam nastolatką nie umiała sobie ze mna poradzić ,nie rozumiałyśmy się,więc skarzyła się do ojca,a on uznawał jedynie prawo pięsci i tłukł mnie ile wlezie.Moj ojciec zawsze powtarzał" to poto żebyś w życiu nie miała do mnie pretensji że cie nie lałem".Miałam tak dość tego zwariowanego domu,że wyszłam zamąż w wieku 19 lat bez ich wiedzy.Ojciec się ucieszył nie musiał już łożyć na moje utrzymanie a mama dostała histeri.Daleko nie uciekłam,musieliśmy z nimi zamieszkać.Moja mama nigdy w niczym nam nie pomogła wszystko co robiliśmy krytykowała.Kiedy dzieci były małe lubiły się bawić u niej w pokoju,wiec łapała je za kołnierz i jak psiaki wstawiała do naszego po czm brała szczotkę i wszystkie zabawki wmiatała za nimi.Uwielbiała dokuczać mojemu mężowi,nie spełniał jej oczekiwań był według niej zwykłym robolem,dzieciorobem,prostakiem.Kiedy się wyprowadziliśmy ojciec pokazał jej swoje prawdziwe oblicze-ubliżanie ,lżenie,wyzwiska.W końcu się rozwiedli.Mojego desperackiego kroku nigdy nie żałowałam.Skończyłam jako żona studium ekonomiczne,dochowaliśmy się 3 dzieci(1+blizniaki)dorobiliśmy się własnego mieszkania,Nie zawsze było różowo jak to w małżeństwie,ale przeżyliśmy ze sobą 35 lat wspieraliśmy się w trudnych chwilach i kochaliśmy siebie i nasze dzieci.Kiedy dzieci się usamodzielniły i opuściły dom,mój mąż zmarł na zawał Po śmierci mojego męza zabrałam mamę do siebie bo ma poważne problemy ze wzrokiem-niedowidzi. Nadal nadajemy na dwóch przeciwstawnych biegunach,nadal mnie nie rozumie do tego jest zgryzliwa i złośliwa.Myślę jednak ze miałam szczescie w życiu,że jakiś anioł Stróż czuwał nade mną.Miałam wspaniałych dobrych dziadków( ze strony mamy)czułych ,kochających,troskliwych,Dali mi miłość której nie miałam od rodziców,pomagali zawsze kiedy potrzebowałam pomocy,to ich zasdy były dla mnie święte.Zawsze realizowałam swoje plany,zawsze miałam swoje zdanie,robię to co uważam za słuszne.Każdy jest kowalem własnego losu.

zakłamani pytasz co u mnie słychać? 
Samotność jest przykra i nie chcę być sama i mam świadomość ,że za to co teraz napiszę będę skrytykowana.Moje rodzeństwo ma swoje życie, (mam wrażenie że mamy coraz mniej wspólnych tematów) spotykamy się ale rozmowy są powierzchowne typu co w pracy ,jak dzieci sobie radzą w szkole itp.a ja czuję się jakoś tak z boku,czasami mam wrażenie ,że mnie o coś pytają ale odpowidz jest już mniej ważna.
Każdy człowiek potrzebuje kogoś dla kogo będzie ważny i nawet jak wie że nie jest tak jak by tego chciał to potrzeba bliskości jest tak duża ,że wierzy że będzie dobrze ,czasami sam się oszukuje i udaje ,że wszystko jest ok.
Ja wiem,że nie jest dobrze i zdaję sobie sprawę,że jednak nie będziemy razem i powinnam zakończyć definitywnie tą znajomość.Poczytałam o toksycznych związkach o toksycznych matkach o kobietach kochających za bardzo,analizuję swoje życie,związek i wtedy mam taką siłę w sobie, że wiem ,że muszę zmienić swoje życie. Potem jego telefon,odwiedziny i znów jest jak dawniej aż do momentu kiedy za bardzo pokaże mi ,że jestem dla niego ważna i tak w koło.Teraz zostanę bardzo skrytykowana za to ,ze pozwalam sobie by tak mnie traktowano i będzie w tym dużo racji ale ciągle jeszcze nie potrafię coś z tym zrobić.

Zrobiłam to !
Powiedziałam mu ,że nasz czas się skończył,że chcę normalności a to co teraz jest mi nie odpowiada i jeśli tego nie rozumie to nie mam mu nic więcej do powiedzenia. Pan zaniemówił.
Nie jest mi lekko ,ale wiem,że to była droga do nikąd i ,że tym razem to naprawdę koniec.
Zrobiłam coś jeszcze(może tego nie powinnam zrobić?)
Bratowa rano zadzwoniła,żebym przyjechała do dzieci bo Oni wybierają się na jakąś imprezę, powiedziałam,że przykro mi ale  mam plany na popołudnie i nie mogę odwołać(umówiłam  się na kawę do przyjaciółką).
Mama oczywiście była zła że odmówiłam ,brat z bratową pewnie też.

Gratuluję i jednego, i drugiego kroku.

hmm coz ci poradzic. matka twoja moze zyc zdrowa eszcze 10 lat, a to ze nie chce mieszkac ze starsza kobieta zaden facet, to mnie nie dziwi. bo ja bym do tesciowej tez nie poszla. co moge radzic? zwiazek bez mieszkania, przyjazn i tyle. chociaz wspolczuje i nie chce tego powiedziec, ale dopoki twoja matka zyje, to ty bedziesz nieszczesliwa. bo gdy bedziesz nawet wracala od niego, to ona ci bedzie dokuczac...bo siedziala sama i nieszczesliwa.przykre, chociaz w tym czasie moglby sie babcia zajac jej syn czy wnuczki.

To trudna sytuacja.Nie ma idealnego rozwiązania- sama musisz zdecydować.Pamiętaj,że jeśli zrezygnujesz ze swojego osobistego szczęścia  to  opiekując się mamą będziesz zgorzkniała i nieraz jej to wypomnisz.A wiesz co ona Ci odpowie?
Córeczko czy ja Ci broniłam?

opiekunka w warszawie tyle co pensja nauczycielki, na Mazurach lepiej. czyli sie samemu zwolnic, nie miec emerytury i najlepiej jeszcze zrezygnowac z rodziny i malzenstwa. bo mama, bo tata. bo glupie panstwo. myslcie o sobie dziewczyny nie psujcie sobie jedynej szansy