Dzieci - pragnienie każdej kobiety? - Netkobiety.pl

Co do Muchy i stacji benzynowej, znajac ja to specjalnie te zadyme zrobila, zeby o niej napisali. W koncu z tego zyje, nic innego robi poza szumem wokol siebie.

Co do checi posiadania dzieci, ja nie chce i nie mam i jak nie uwazam za konieczne motywowanie dlaczego sie chce miec dzieci, tak zbedne jest rowniez uzasadnianie dlaczego ich  sie nie chce miec. Posiadanie dziecka nie przystaje do mojego trybu zycia.

Dzisiaj bylam naocznym i nausznym świadkiem w Tesco,jak jednej kobiecie dziecko fuul histerie narobilo w markecie,że aż niektorzy uciekali z tego sklepu tak szybko jak sie da,bo tych decybeli nie dalo rady zniesc,(z tego co zrozumialam to do czterolatkow chodzilo)
Autentycznie podziwiałam  tą kobiete,że zamiast ocierania wlasnych łez i mając oklapniete uszy ze wstydu,(a tak bylo) nie zostawila tak tego dzieciak lezącego wijącego sie jak piskorz na podlodze dracego w nieboglosy, i nie wybiegla z predkoscią swiatla gdzie sie da,po drodze wpadając do odpowiedniej instytucji zrzekając sie praw rodzicielkich,a zarazem bardzo wspolczulam jej serdecznie tej ciązy,tego piekielnego macierzynstwa na w skutek czego narodzil sie taki szkódnik  doprowadzający własną  matke do lez i wstydu,a kobieta chlipiąc,do kogoś obok mnie powiedziala, że ona juz nie ma sil do tego bachora,i to dziecko ją do grobu wpedzi (to są jej slowa)Napewno szukala wsparcia bo czula ten wzrok na sobie

Tak,tak,każdy zapewne myslal i Ja takze,że to matki wina ,że do tego dopuscila,i tak wychowała,no ale nitk nie rodzi sie z wrodzonymi umiejetnosciami jak wychowywac dziecko,podreczniki to nic,bo kazde dziecko jest inne, kierujemy sie intuicją,uczymy sie na wlasnych bledach, czesto bywa za pozno zanim te swoje blędy wychowawcze dostrzegnemy

Zdecydowanie na glos powiedzialam do samej siebie,że dzieki bogu ja nie bylam w takiej sytaucji,bo zakonczylo by to sie oplakanie dla dwoch stron,i niech mnie los wynagrodzi,że do takiej sytuacji nie doszlo.
Będąc niejednokrotnie swiadkiem takich scen,utwierdzam sie w przekonaniu,że wtenczas moje wlasne dziecko w takich sytuacjach nie bylo by ze mną szcześliwe

Ze szkolnym dzieckiem już sie dogadasz, pojdziesz na kompromisy,mozna sobie wiele wyjasnić,a takie male ledwo odstające od podlogi to jak ci w hiper histerie wpadnie  nie ma szans, i wez tu ponad ludzkie sily cierpliwosci zachowaj?awykonalne,załamanie nerwowe gotowe,czy to warto?? w takich sytuacjach nie sądze

...no właśnie Ja pojęcia nie mam jak ten fenomen działa, ale działa : relacje moich znajomych mających dzieci, w tym wyznanie mojej bliskiej koleżanki, matki 2 dzieci (juz dorosłych) które kocha przeokropnie, a one ją: -Ale Catwoman, lepiej tych bachorów nie mieć, same kłopoty i troska do końca życia

luc wierzę Ci Moja kuzynka, która nie chciała mieć nigdy dzieci i naprawdę przezyla depresję poporodową te 19 lat temu, nie mogła sie odnaleźc w roli matki.... ze swoim dzieckiem/ synem wkrótce się zaprzyjaźniła i dziś mówi, że nie wyobraża sobie bez niego zycia- że drugi raz by się nie zdecydowała te 19 lat temu, to znaczy robiłaby wszystko by nie narazić się na wpadkę, ale skoro już on jest, to kocha go totalnie, przyjaźnią się , matka jednocześnie jest dla niego autorytetem więc ...odnalazła się w tej roli.

Eeee związek to ZUPEŁNIE co innego: tworzą go 2 dorosłe osoby, każda jest samodzielna i za siebie odpowiedzialna. zwykle

.....no to se wyobraź do tego wszystkiego jeszcze dziecko

Nie no, z mężem jednak co innego, nie ma tej odpowiedzialności i poczucia winy np. w razie choroby. Wątpię, żeby któraś z nas tuliła zasmarkanego męża do piersi z wyrzutami sumienia, że może to dlatego, że nie założyłam mu szaliczka Albo jak sobie mąż narobi wiochy, to sam za siebie świeci oczami, natomiast jak się dziecko rzuci na podłogę w supermarkecie, to wszyscy patrzą na matkę jednak.

"Bo chcę" to najczęstszy powód posiadania dzieci (obok: "bo wpadłam"). Nie wyśmiewam się z nikogo Olinka, tylko dziwię się, że to nam bezdzietnym wmawia się egoizm Przyganiał kocioł garnkowi

Zapewniam, że to nie było personalnie skierowane do Ciebie, do nikogo zresztą personalnie , choćby dlatego, że ja nikomu nie wmawiam egoizmu, każdy żyje tak, jak chce, ważne, żeby przy tym nikogo nie krzywdził, siebie również. Jedyne czego dziś nie rozumiem w kontekście omawianej kwestii, to tego wzajemnego niezrozumienia.

A jeśli o mnie chodzi, to nigdy nie byłam z tych, co to piszczą na widok dzieci czy zaglądają do każdego spotkanego po drodze wózka, do dzieci mnie nie ciągnęło, żeby nie powiedzieć, że zwyczajnie ich nie lubiłam, nawet nie zastanawiałam się jakie motywy przyświecają kobietom, które dla posiadania potomstwa gotowe są ponieść najwyższą cenę. Co prawda gdzieś tam nieśmiało przebijała mi się myśl, że pewnie kiedyś, gdzieś, w jakiejś bliżej nieokreślonej przyszłości... Wszystko jednak do czasu, bo życie te moje poglądy niesamowicie zweryfikowało. 

Mniej więcej od szóstego miesiąca moja ciąża była zagrożona i nie wiem czy to nie tak właśnie miało być, do dziś bowiem pamiętam te długie tygodnie spędzone w szpitalu i ten strach, którego nie da się porównać do niczego innego. To właśnie tam, leżąc pod kolejnymi kroplówkami, zrozumiałam jak bardzo kocham to swoje nienarodzone maleństwo i jak bardzo się o nie boję, potem ta moja miłość już tylko coraz bardziej we mnie rosła. Czas po porodzie, choć tak trudny i wyczerpujący, do dziś wspominam jako jeden z najszczęśliwszych w życiu.

Tak naprawdę nigdy nie przerażała mnie świadomość odpowiedzialności za nowe życie, ale przerażała wizja, że tak bardzo zmieni się moje życie i tak wiele zapewne bezpowrotnie utracę. Tymczasem okazało się, że nie straciłam absolutnie NIC, za to moje życie zyskało na wartości, otrzymałam taki dar, że żaden spokój i żadna kariera nie byłyby w stanie mi tego zrekompensować. Bez żalu zrezygnowałam z paru rzeczy, które wcześniej wydawały mi się tak ważne, natomiast na pewno nie przestałam żyć. Zaczęte studia oczywiście ukończyłam, rozwijałam się, założyłam własną działalność, nie zaniedbałam towarzysko, wciąż chodziliśmy na imprezy, jeździliśmy na wczasy, czułam się kochana, pożądana i atrakcyjna - nasze dziecko w NICZYM nie było przeszkodą. Co więcej, jego istnienie jeszcze bardziej nas do siebie zbliżyło, a mnie podwójnie mobilizowało, kazało być lepiej zorganizowaną, wyrobić w sobie jeszcze większą samodyscyplinę.

A dziś? Dziś uważam, że pomimo trudu wychowania, pomimo tego, że nie zawsze jest kolorowo, to jednak tej miłości nie da się porównać do żadnej innej. Dziecko daje też swojej matce ogromną siłę, choćby dlatego, że kiedy cały świat Ci się wali, to wiesz, że dla niego musisz wziąć się w garść. Przede wszystkim jednak każdego dnia masz przy sobie swoje małe, a jakże wielkie szczęście, bo tak jak pisze Luc - tak właśnie wygląda bezwarunkowa miłość.

Ja to rozumiem- w końcu mam kilka kotów. Po co? Ktoś by zapytał Otóż wydaję na nie pieniądze, ale dają mi taką frajdę, radość, że moje problemy stają się mniejsze gdy je biorę na kolana ...  " za resztę można zapłacić kartą MasterCard "

Nawet jeżeli ocena osób świadomie bezdzietnych sprowadza się do ich egoizmu czy wygodnictwa, to co z tego. Jak tu już wiele razy zostało napisane, każdy ma prawo do przeżycia swojego życia wg własnego uznania. Jak ktoś nie chce dzieci to jego sprawa. Ja tego nie oceniam. Wprawdzie nie rozumiem ( bo nie da się zrozumieć do końca innego człowieka) ale nie oceniam. Każdy jest w jakimś zakresie egoistą.

No właśnie... gdzie jest granica tego "chcenia" - mówię w kontekście in vitro i całego zamieszania z tym związanego. Dla mnie piłka jest krótka - chcesz, stać cię na to, to czemu nie. Ale czemu ci ludzie oczekują sponsorowania ich zachcianek? Czemu nie adoptują dziecka, skoro tak bardzo chcą je mieć? Czemu musi być MOJE, bo inne (cudze) są gorsze? Śmierdzą? O co im chodzi?

A po drugie, jeśli ktoś nie ma kasy na in vitro, to jak sobie wyobraża finansowanie dziecka w przyszłości? Przecież sami rodzice twierdzą, że utrzymanie dziecka kosztuje. To tak jakbym ja kupiła sobie Porshe (a właściwie dostała ) a nie miała na paliwo do niego.

A ja mam 26 lat, 3 dzieci, 3 fakultety i męża, którego kocham i on mnie też. Najmłodszy bobas ma 2,5 miesiąca. Jak się urodził miałam pewne syndromy depresji, przyznaję choć poród był w miarę dobry i bardzo szybko wróciłam do formy (nie do wagi ). Ale ja nie o tym... Z tym chceniem dzieci, to przyznam, że różnie bywa mój mąż jeszcze w narzeczeństwie wspominał, że marzy o dzieciach, wielu, że chce mieć w domu głośno, wesoło itd. W sumie ja to podłapałam, choć nie byłam aż tak napalona jak on. On wciąż mi mówi, że chce mieć 5 dzieci. Do mnie to nie przemawia. Ja wyraziłam zgodę na najwyżej trójkę. On już nie nalega, bo zwalam na niego tyle domowych obowiązków ile się da, on to znosi i widzę, że mu odpowiada rola sprzątacza, kucharza i niańki. Ze starszymi dziećmi lata po domu z koszem na śmieci i zbierają wszystkie śmieci. Ze wszystkiego robią zabawę, przez co atmosfera w domu jest super wesoła. Jednak takich dni nie ma za wiele, bo mój mąż duuużo podrózuje po Polsce i szara rzeczywistość należy do mnie Najgorzej jak dzieci zaczynają smarkać i się to nakręca buuuuu. Ileż to nocy nieprzespanych. Ech.... Ale wiecie co? Jakoś nie zamieniłabym swojego zycia na żadne, nawet najbardziej towarzyskie i rozrywkowe. Zaczynam się odnajdywać w roli mamy trójki dzieci. Po macierzyńskim wracam do pracy, więc i kontakt ze wspaniałymi (nie przesadzam, na prawdę mam świetnych ludzi w pracy) ludźmi. Praca przy projektach... Uwielbiam jak mnie podziwiają za kolejny znakomity pomysł. A skąd biorę pomysły? Z domu. Dzieciaki to tryskający wulkan pomysłów. Mój małżonek wykorzystał naszego sprytnego czterolatka do prezentacji montażu systemu mocowań swojej firmy i "skompromitował" przedstawicieli pokazując, że dzieci potrafią to montować Film trafia też do klientów i budzi spore zainteresowanie Rodzina z dziećmi ma potencjał, choć zdaję sobie sprawę, że nie każdy chce/ma predyspozycje do bycia nim. Jeszcze inni nie chcą odpowiedzialności. Lub mają milion innych (ważnych) powodów żeby nie mieć dzieci. Ja to szanuję, rozumiem i nie czuję się w niczym lepsza czy gorsza od nich. Każdy jest kowalem swojego losu i niech kieruje swoim życiem tak, by był szczęśliwy Ja się uczę tego szczęścia każdego dnia. Choć są i te trudne chwile, to jednak jest więcej tych dobrych.
Jeszcze tylko jedna sprawa. Na studiach, zupełnie niedawno była dyskusja na temat już nawet nie pamiętam. Pamiętam za to laskę wytapetowaną, wcale nie szczupłą, ale w leginsach i uważającą się za bóstwo. Ogólnie dziwadło chodzące i pamiętam jak powiedziała, że babki które mają więcej niż jedno dziecko są puste, głupie i że to głównie patologiczne zjawisko, bo nowoczesna kobieta nie ma dzieci. Dotknęło mnie to do żywego (!) Powiedziała jeszcze dużo obrzydliwych rzeczy pod adresem wielodzietnych rodzin. Może bym i się tym nie przejęła, ale nosiłam już pod sercem maleńką istotkę, trzecią i jak nie ryknę, że jest głupią krową i że wygląda jak strach na wróble, pracuje w Holandii przycinając róże, ma 30 lat i nie widzi jakie ma wielkie dupsko itd... Aż się zdziwiłam, że prowadzący nie przerwał zajęć, bo nie zostawiłam na niej suchej nitki. Wstałam i powiedziałam, że mam dwoje, a wkrótce troje dzieci i nie życzę sobie takich komentarzy. Grupa trochę zaniemówiła, a po zajęciach wszyscy byli mi wdzięczni, że jej ukręciłam łeb, bo ogólnie babka była nie do zniesienia. Na kolejnym zjeździe ubrała się o niebo lepiej i zmieniła makijaż na lżejszy Wtedy postanowiłam, że zawsze, jak bardzo by mi nie było ciężko nie zaniedbam się, bo to też był argument, że kobietki po porodzie dziadzieją i chodzą w piżamie cały dzień, do sklepu itd. Ja nie!

Catwoman argument kota też był Stwierdziła, że ma kota bo to czyste zwierzę w porównaniu z dziećmi. To też mocno skomentowałam i nie żałuję do dziś. Ja też bardzo lubię zwierzęta i osoba mająca zwierzęta zamiast rodziny nie wydaje mi się jakąś patologią, ale ona przegięła. Podejrzewam, że miała mnóstwo kompleksów, które bardzo chciała zagłuszyć
Wracając do wątku to uważam, że nie wszyscy się do macierzyństwa/tacierzyństwa nadają i jak wszystko na tym świecie nie jest jest dla każdego. Ja się odnalazłam i może codziennie na nowo muszę się odnajdywać jako żona, matka, studentka (już nie, legitymacja wygasła z ostatnim dniem października ), pracownik (choć może językowo powinno być pracownica, ale to słowo budzi we mnie powiedzmy mieszane uczucia)
pozdrawiam

Nie , nie kazda chce miec dzieci i nie widze w tym nic zlego.
Sa kobiety , ktore nie maja instynktu macierzynskiego i nie chce potomstwa a robienie czegos wbrew sobie czesto przynosi oplakane konsekwencje.
Ja nie uwazam tego za egoizm bo kobiety nie sa, wybaczcie za wyrazenie '' krowami rozplodowymi'' ktore musze miec dziecko.

Ja bedac mloda chcialam miec dziecko. Chce ale nie moge miec dzieci. Takie jest zycie.

Remi, bardzo dziwacznie prawisz, bo ja od kiedy pamietam, dzieci nie chcialam miec, a dzis 36-tka na karku i tez nie tesknie za bebi. Jak wpadlam, to bardzo szybko usunelam, z pelna swiadomoscia, ze po prostu nie chce miec potomka. Musze byc chyba jakims mutantem.

Prywatnie, dla mnie, eradykacja kilkutygodniowego zalazka/ plodu, ma sie nijak do zabijania dzieci.

Moze Cie zszokuje, ale tak jak, ewidentnie, nie kazda kobieta chce miec dzieci, tak tez nie kazdy jest przeciwny aborcji.Nie zaczynajmy zreszta dyskusji aborcyjnej, bo to nie w temacie.

Nie Remi!,jesli kobieta wyjątkowo mocno i zawziecie nie chcę rodzic potomstwa,nie zamierza byc matką,( z roznych osobistych powodow)wtedy odpoczątku oznajmia sie swojemu partnerowi jak do tego podchodzi,(im szybciej tym lepiej) i jeśli facet z tym pogodzic sie nie moze ,to niech szuka innej kobiety,ktora mu potomka urodzi.Prawda musi byc
Oszukiwac drugiej osoby nie mozna, trzeba byc szczerym w tym temacie ,jesli sie nie dojdzie do porozumienia ,wtedy rozstanie jest najlepsze dla kazdego .Albo akceptujemy swoje dycyzje w kwesti posiadania dziecka, albo nie ,więc Pa!!

No takie podejscie bez wzgledu na plec mozna dostrzec.Mezczyzna tez takie warunki moze postawic i czesto stawia.Nie tylko od kobiety zalezy ostateczna decyzja co z tym związkiem robic
Zarówno facet moze postawic tak sprawe swojej kobiecie "Nie chcesz miec ze mną dziecka, wiec "spadaj"  ,nie bede tracic czasu na ciebie ,tylko innej poszukam, przyszlej matki  mojego dziecka"
Tak więc i kobieta moze pierwsza przerwac związek z powodu niedogadania sie w temacie pootomstwa jak i mezczyzna rowniez .Jeden i drugi ma do tego prawo i swoje racje ,w tym osobiste przekonania

Z męzem juz ten temat zostal przedystkutowany ,doszlismy do porozumienia zanim jeszcze sie pobralismy, dlatego po ostatecznej dycyzji ,jakis czas pozniej z spokojnym i czystym sumieniem ,bez obaw moglam pojsc krok dalej, czyli wejsc w  uczciwe małzenstwo
Wczesniejsi parnerzy nie zgadzali sie ze mną, a ja z nimi w tym temacie,czesto jako jedynym temacie,jaki nas dzielil, wiec albo oni, albo Ja,lub wspolnie podejmowalismy decyzje o rozstaniu

Wlasnie ... jedne chca inne nie,

Jeśli ktokolwiek z dwojga osób nie chce mieć dzieci, Ci ludzie nie powinni być parą. Bo zawsze ktoś będzie pokrzywdzony.
Piszesz, że nie umiesz traktować poważnie mężczyzn którzy chcą mieć dziecko albo chodzą do kościoła - dlaczego?
Masz męża, ale oceniasz go, jest za stary na dzieci, mała szansa że będzie płakał - to dość egoistyczne postępowanie, traktujesz go przedmiotowo myślę. Nie chciałbym usłyszeć, że jestem za stary na dzieci, tak samo jak powiedzieć - ona jest za stara na to... To okrutne tak nawet myśleć.
Po co mąż Ci?

Dlaczego okrutne?
Okrutne jest jak facet , ktory ma 50 lat planuje dzieci w przyszlosci. Okrutne wobec potecjalnych dzieci. Natura nie tak stworzyla nas. To logiczne, nawet jesli oschle i wydaje sie przedmiotowe.
A poza tym nie rozumiem co to ma wspolnego z egoistycznym postepowaniem? Od kiedy myslenie to postepowanie?
Jaguar odpowiedziala za mnie co do mezczyzn  religijnych i chcacych dzieci. Nie traktowalam ich powaznie bo wiedzialam, ze nic z tego nie bedzie bo to roznice dla mnie osobiscie nie do przekroczenia.
Po co mi maz? Zeby sie ze mna przyjaznil i zeby pilnowal mojego domu i kotow i zeby uprawial ze mna seks.
Proste.

Nina - napisałaś przedmiotowo, mąż po to, by dbał o twój dom, koty, byś miała seks - a gdzie uczucia?

Na takiej ze maja inne oczekiwania od zycia i nie osiagna kompromisu.
Nie da sie czesciowo urodzic dziecka ani czesciowo byc w ciazy.
O religi nie chce dyskutowac bo tutaj jest latwiej o kompromis.

Facet ktory chce dzieci nie jest zly.
Tylko nieodpowiedni dla kobiety ktora ich nie chce.
To nie ocena, to stwierdzenie faktu.

Zle myslisz bo w ogole o tym myslisz.
Nie znasz sytuacji Niny nie tobie ani mnie sie wypowiadac.
Nie ma to nic wspolnego z marzeniami kobiet tylko z faktem ze zadne z nas nie jest kompetentne w ocenia jak ona meza traktuje.

No to po co sie pytasz na co jej maz?
Z twojego pytania mozna wywnioskowac ze skoro ona nie chce dzieci to na co jej maz?
I swoja droga...nie nasz interes na co jej maz potrzebny.
Moze do pielenia ogrodka.
Ale to nie nasza sprawa.

Gdy są różnice religijne i ogromna różnica wieku, to rozumiem, że dziecko to kwestia umowy. Natomiast nie rozumiem tekstów - facet ma 50 lat, więc to okrutne wobec potencjalnych dzieci, że w ogóle może o tym pomyśleć i planować. Tak samo okrutne jak to, że kobieta koło 40stki jest zbyt stara na to, by mieć dzieci, więc trzeba takowe omijać łukiem szerokim, bo nie są w pełni kobietami już.

Dla mnie żartem są teksty - nie umiem poważnie traktować faceta, jeśli chce mieć dziecko albo jest religijny. To typowe podejście przedmiotowe.

Nie każda kobieta musi zostać matka. Jeżeli tego nie chce, jeżeli dogada się z partnerem to nie musi.

Ja osobiście jeszcze nie chce, nie czuje się na tyle dorosła i odpowiedzialna żeby ponosić opiekę nad dzieckiem.
Może kiedyś się ten instynkt macierzyński ujawni, ale nie teraz. +/- - 10 lat.
Nie spieszy mi się

A Ty umiesz traktowac powaznie 17 latke z dyskoteki, w miniowce, kozaczkach i osoboscia Joli Rutowicz?
Czy zwiazalbys sie  z aktorka z taniego porno?
I traktowalbys zwiazek ten powaznie?
Czy od razu bys wiedzial, ze to moze byc moze mile spedzenie czasu ale zadna powazna relacja?
Jestem bardzo bardzo negatywnie nastawiona do religii i mialabym wiazac sie z kims kogo poglady beda bardzo rozne od moich i znosic to, ze nigdy nie zrozumie sposobu w jaki mysle?
Swoja droga to, ze Ty uwazasz, za niegrzeczne mowienie , ze lubie w wieku lat 50 sa za starzy na planowanie dzieci w przyszlosci to Twoj problem wynikajacy z myslenia ciasnego i nielogicznego na ten temat.
"więc trzeba takowe omijać łukiem szerokim, bo nie są w pełni kobietami już." a co to ma byc?
Ja nie okreslam wartosci ludzi poprzez ich plodnosc, wiec zdanie, ze 50 latek jest za stary by planowac w przyszlosci potomstwo nie jest obrazliwe,
Zartem jest robic sobie dzieci i to ponurym w wieku, ktory wedle biologii nie jest do tego przeznaczony.
Jak on mialby 50 lat i planowal dzieci za kilka lat to moim zdaniem bylby niedojrzalym i nielogicznym czlowiekiem, a tego zniesc bym nie mogla.

Moj maz lubi prawde Remi, nie znosi owijania w bawelne , mydlenia oczu, slodkich slowek i obetnic bez pokrycia, nie lubi jak ktos kreci i miesza i ozdabia prawde. Znam go, spedzam z nim czas i slepa nie jestem. Nie nadaje sie na ojca i jest na to juz za stary jezeli kiedykolwiek sie nadawal, a jesli mysl o dziecku przeszla by mu na mysl to bylby to kaprys niemadry i on dobrze sam o tym wie jako, ze posiada niemaly intelekt.
Swoja droga to fantazjowal cos o dzieciach czasami, ale wieksza potrzebe to on odczuwa posiadania lamborgini  tak naprawde

Po pierwsze nie oceniam ludzi w sposob w jaki Ty sobie wyobrazasz , ze oceniam.
Nie przez wiek, nie przez plec, nie przez zwiazek.
Mam kolezanki co kilkoro dzieci maja, co nie znaczy, ze uwazam to za cudowny pomysl. Ale nie oceniam ich zle z tego powodu.
Ja sie nie zastanawiam nad tym po prostu.

Pytanie co z tego jesli powiem, ze moj maz jest za stary zeby zrobic herbate bo mu sie rece trzesa?
Jesli bedzie mial 80 lat, i reka bedzie mu sie trzesla i jesli to powiem to czym to jest jak nie stwierdzeniem faktu?
Obrazą wielką?
Nie rozumiem co Ty w tym widzisz takiego strasznego.
Jesli bedzie tak stary, ze nie bedzie w stanie miec erekcji, albo nie bedzie mial ochoty na seks to owszem bedzie za stary na seks ze mna.
I nie rozumiem czego Ty oczekujesz? Mam udawac , ze on ma 20 lat kiedy ma ponad 50?
Odnosze wrazenie, ze Ciebie to jakos osobiscie dotyka dlatego tak Cie to drazni. Ja w swoich slowach nie widze zadnego ataku na mezczyzn. Nie widzi go moj ojciec, bo go o to zapytalam i moj maz tez nie.

Myślę, że poglądy Niny są zbyt wyzwolone żeby były do przełknięcia dla Remi W jej towarzystwie trudno być samcem alfa bo sama jest bardziej alfa od niejednego faceta to przerażające!

---
Szkoda tylko, że najczęściej dzieci nie chcą mieć kobiety piękne, wykształcone i inteligentne jednak jest to strata dla społeczeństwa.

Gdy poznalo sie kogos z Kim zaczyna budowac sie zwiazek trzeba budowac go na zaufaniu.
Musze ci przyznac racje ,ze trzeba rozmawiac o takich kwestiach jak chec posiadania potomstwa czy checi niecheci Do slubu. Oczywiscie nie Po 2tyg znajomosci...
Wiele par rozstaje sie wlasnie z takich niedopowiedzen szczegolnie w sytuacji gdy Partner nie jest gotowy Do kompromisu.

Ja z kolei mam 31 lat i dwójkę dzieci od kiedy pamiętam chciałam mieć dwójkę i udało się mam parkę cudownych moich :-** są sensem mego życia moją miłością i motorem...o starszego syna starałam się 2 lata i pragnienie bycia mama miałam ogromne,z moim byłym  mężem  byłam wówczas 3 lata on nie chciał,więc go nie zmuszałam bo to bez sensu , to musi być decyzja obojga...ale wiem że są kobiety które instynktu macierzyńskiego nie mają w ogóle i raczej nie powinny mieć dzieci..