Dzieci - pragnienie każdej kobiety? - Netkobiety.pl

A to lekki szok dla mnie bo jakos oczekiwalam ze powiesisz na mnie wszystkie psy swiata JAk to sie czesto zdarza w temacie tak kontro jak dzieci.

Gratuluje zdrowego podejscia i sily charakteru
Osobom ktore mi mowia glupoty w stylu "Zrobcie sobie dziecko a napewno wam sie spodoba" mowie "To tak jakby powiedziec "obetnij sobie prawa reke a moze ci sie spodoba" ni dziecka ani obcietej reki nie da sie "cofnac" w czasie

Nic dodac nic ujac.
A zastanawiasz sie czasem jakie moga byc powody  takiego twojego podejscia? Bo ja czasem mysle nad tym ale do niczego madrego nie doszlam

Ja tez nie czuje. A skoro nie czuje to za tym nie tesknie...

Jeśli chodzi o mnie, to nie moje dzieciństwo- ja była idealnym dzieckiem, którego życzę każdemu kto chce mieć dzieci-skoro moja matka nawet to potwierdza co coś w tym jest:)
Teo, u mnie są wszystkie powody jakich sobie nie wymyślisz na "nie" + zwyczajnie nie chcę:) Nie czuję tego, nie chcę czuć + mam problemy zdrowotne, które by się tylko mogły poważnie pogłębić.

Ja jestem wśród tych niezdecydowanych kobiet. To znaczy nigdy nie czułam potrzeby posiadania dziecka.  Od kilku lat jestem z fantastycznym favcetem, jestesmy zaręczeni. I temat dziecka sie pojawia. Wiem, że to dobry czas na dziecko, że możemy si,ę zmierzyć z tym tematem. I musze podjąć decyzję. Właśnie - decyzję. Bo chyba nie ma szans, zebym wstała któregos dnia rano i poczuła zew natury w kierunku dzieci

Nie bardzo rozumiem rozróżnienie, to chyba coś normalnego, że dzieci krzyczą i trzeba je przewijać, tak jak to (przepraszam za porównanie) psa trzeba wyprowadzać. Nie wiem do końca, czy to kwestia odpowiedzialności, choć pewnie po części tak, też chciałabym jeszcze w życiu coś zobaczyć, pozwiedzać, mieć możliwość podejmowania spontanicznych decyzji. Ale to nie do końca prawda.

Wytłumaczę to na zwierzętach.

Uwielbiam szczury, mam w domu szczury, jest przy nich dużo roboty i nie za ładnie pachną, ale mi to nie przeszkadza. Ale doskonale jestem w stanie zrozumieć, że ktoś ich po prostu nie lubi i nie chce ich mieć. Że ktoś może nie uważać za urocze, że szczur ci śpi pod bluzą. A ja mam tak z dziećmi, nie przeszkadzają mi, niektóre są fajne, mogę się bawić z dziećmi koleżanek, ale nie chciałabym mieć ich w domu.

witam ja mam powazny problem w wyniku gwaltu zostalam operowana i juz nigdy nie bede mogla miec dziecka..

Nie bardzo wiem, jak forum miałoby Ci w tej kwestii pomóc, to chyba sytuacja nieodwracalna. Ale jeśli chcesz się wygadać to śmiało. To że nie możesz rodzić, nie znaczy że nie możesz być mamą, jeśli oczywiście chcesz. Są jeszcze adopcje.

Dzieci nie są pragnieniem każdej kobiety i bardzo dobrze.Nie ma nic gorszego jak być niechcianym dzieckiem.
Przez długi czas nie myślałam o dziecku.Kiedy,bez większego przekonania,dostałam skierowanie do poradni leczenia niepłodności- okazało się,że jestem w ciąży.Małżeństwo się posypało,myśleliśmy o rozstaniu a tu nagle- bach!Byłam po trzydziestce.
Chyba nie cieszyłam się.Do cieszenia się dojrzewałam prawie całą ciążę.Im ciężej było,im bardziej była ona zagrożona tym bardziej kochałam w sobie to dziecko.
U mojego męża to dojrzewanie trwało o wiele dłużej.Ale teraz jest chyba świetnym ojcem.

Nie przepadam za małymi dziećmi- chyba generalnie wolę już takie bardziej kontaktowe i nie rozumiem tych słodkich uśmiechów na widok leżącego i nic nie potrafiącego malucha. To taki proces trawienny na okrągło.
Natomiast moja siedmiolatka zachwyca się maluchami.Chciałabym,żeby miała rodzeństwo- z takiej małej ameby wyrasta szybko bystre i kontaktowe dziecko,więc myślę,że jakoś się "przemęczę":)
Nie zamierzam jednak urodzić,chcę zaadoptować malucha.

Mam sporo koleżanek grubo po trzydziestce albo przed czterdziestką,które nie mają dzieci.Te,które mają mężów lub partnerów są "normalne".Niestety te samotne chyba są zazdrosne i zachowują się tak nieznośnie,że inni omijają je szerokim łukiem.Zdarza się też,że jakby cofają się w rozwoju emocjonalnym.
Wydaje mi się,że często nie to jest przyczyną ich zmiany zachowania- bardziej to,że nie mają partnera.Ale okazuje się to zazwyczaj wtedy gdy się z kimś związują.

Znam też dwie kobiety po pięćdziesiątce,które świadomie i z żalem mówią o tym,że brak im dziecka...

Uważam że większość kobiet też by chciała mieć chociaż to jedno.Niektórzy mężczyźni też lubią dzieci , aczkolwiek nie każdy chce założyć większą rodzinę . Są ludzie którzy chcą mieć aby męża/ żonę i to im wystarcza. Ja osobiście choć jestem jeszcze bardzo młoda chciałabym mieć chociaż 2 dzieci.

Nie da się zajść w ciążę "na wszelki wypadek" żeby potem w dojrzałym wieku albo na starość nie żałować, że się nie chciało mieć dzieci. I lepiej potem żałować, że się ich nie miało niż urodzić dziecko, nie potrafić go pokochać i zniszczyć mu życie. Jak dla mnie to logiczny wybór.

Amen. Dziwie sie ze niektore kobiety tego nie pojmuja

Albo co chyba jeszcze gorsze pojmują, ale udają, że to do nich nie dociera. Potrafią też dać się przekonać tym "mądrzejszym" i zrobić sobie dziecko wbrew własnym przekonaniom. Dramat.
Bo jak kobieta świadomie spieprzy sobie życie poprzez dostosowanie się lub właśnie taką ciążę "na wszelki wypadek", to jeszcze pół biedy, będzie pokutować za swą wielką głupotę.
Najgorzej jednak właśnie mają potem te dzieciaki, których mamuśki przez brak zainteresowania, miłości skazują na dzieciństwo pełne beznadziei.

A czasami jak się człowiek tak poprzygląda co się w koło dzieje, to ma się wrażenie, że to jakaś plaga wyrodnych matek.

Sugerujesz że kobieta po 35 roku życia nie powinna mieć dzieci bo jest za stara i może urodzić chore dziecko? Niekoniecznie, bo dużo kobiet dwudziestoletnich rodzi dzieci z abberacjami chromosomowymi. Poza tym ciąża to tak naprawdę wielka loteria i nawet kiedy kobieta jest zdrowa, dba o siebie i strasznie pragnie dziecka - może mieć w ciąży problemy, tutaj nic nie jest oczywiste dlatego takie wypowiedzi uważam że są nie na miejscu.
Nie wszystkie kobiety zachodzą w ciążę od razu, nie zamierzam się tłumaczyć z wieku i z tego "dlaczego tak późno". Może nie mogłam, może chciałam najpierw zbudować dom  i mieć świetną pracę. Wiem jedno jestem spełnioną i szczęśliwą kobietą a Twoje zdanie w temacie mam gdzieś:P

Pozdrawiam

Nic nie sugeruję i nie byłam uszczypliwa wobec Ciebie tak jak Ty wobec mnie, stwierdzam tylko fakty, których uczono nas już w szkole na biologii. Czyli że ryzyko Downa kiedy matka ma 20 lat wynosi 1/1231, 30 lat 1/685, 35 lat 1/274, 40 lat 1/78, a 45 lat 1/22.

I co w tym jest nie na miejscu? Żadna to nowość, lekarze powtarzają to od lat. I chyba każda kobieta, która decyduje się na późne macierzyństwo się tym przejmuje. No chyba że się nie przejmuje...?

Czytałam sporo pościków i powiem tylko tyle, że  gdyby rzeczywiście, wszyscy mieliby się przejmować statystykami, to bałabym się wyjść z domu, bo spadnę ze schodów, albo przejedzie mnie auto na pierwszych pasach..

Co do właściwego tematu - jasne, są kobiety, które NIE CHCĄ mieć dzieci. Ale wydaje mi się, że znaczna większość marzy o tym, żeby w pewnym momencie zostać mamą Tak jak ja - mimo tego, że jeszcze nie powinnam w ogóle o tym myśleć.. Chociaż sama się sobie dziwię, bo odkąd pamiętam, nie lubiłam, nie znosiłam wręcz dzieci. A potem związałam się z pewnym chłopakiem, on w rodzinie ma dwie kuzynki 5 i 6 letnie na ten moment. Ta młodsza podziałała na mnie tak, że coś we mnie pękło i rozpływam się jak widzę dzieci ) a na swoje - muszę poczekać jeszcze dłuuuugo

Dziewczyny puknijcie się w głowę proszę Was. Nawet nie powiedziałam, że późne macierzyństwo nie jest ok. Musicie zawsze wrzucać w jakąś szufladkę i na jedno zdanie przypisywać serię innych poglądów? Nie da się inaczej? Chodziło mi o to tylko, że ze względu na dojrzałość psychiczną matki późne macierzyństwo jest fajne, a ze względu na ryzyko biologiczne nie jest fajne. Są plusy i minusy. Choćbyście nie wiem jak chciały się pokłócić i podbić poczucie wyższości własnych poglądów to nić z tego, nawet nie wiecie czy mam inne zdanie niż wy. Nie raczyłyście zapytać.

Co do wtrącania się ludzi do życia innych, im bardziej w czyimś życiu nic się nie dzieje tym bardziej będzie żył życiem innych. Nic tego nie tego nie zmieni, zmiana mentalności może co najwyżej oznaczać zmianę faktów z życia, których się czepiają. Teraz z resztą już coraz częściej czepia się ludzi, którzy mają dzieci za dużo i za wcześnie. Uznaje się ich za jakąś patologię. Nie sądzę, żeby coś mogło zlikwidować wtrącanie się, bo ten kto się wtrąca nie ma problemu z osobą, której się czepia tylko ze sobą.

Nie mam zdania na ten temat, każdy ma swój czas, żeby dorosnąć do macierzyństwa. Nie ma złotej recepty, jak jest lepiej a jak gorzej. Ale na pewno, gdybym miała decydować się na macierzyństwo grubo po trzydziestce, gdzieś z tyłu głowy miałabym zagrożenie. Pewnie trochę bym się bała. Tak jak teraz boję się tego, że jakbym miała dziecko to nie będę miała czym zapłacić za wynajmowane mieszkanie.

Zgadzam się, obawy są zawsze. Ja panikowałam przez całe 9 miesięcy, mimo że bardzo chciałam mieć dziecko i nawet leczyłam się na niepłodność. I jak w końcu się udało to tak spanikowałam, że bałam się wszystkiego i najchętniej siedziałabym w domu na kanapie, bo najbezpieczniej. Ale lekarz przekonał mnie, że strach o dziecko jest naturalny i nie można pozwolić, żeby zawładnął moim życiem. Ciąża to nie choroba, więc nie ma się czego bać

Post edytowany z uwagi na niedozwoloną reklamę. Mod. Vinnga

Osobiście dziecka nie chcę mieć nigdy. Wiem to od jakiś 8 lat.
Będąc nastolatką zdałam sobie z przerażaniem sprawę (wtedy uważałam, że bycie matką jest świętym obowiązkiem każdej kobiety), że posiadanie dziecka w przyszłości mnie nie cieszy. Owszem, zdarzały się jakieś fantazje na temat tego, jak swojemu dziecku dałabym na imię lub jakby mogło wyglądać- ale to zawsze były tylko fantazje. Podświadomie czułam, że nigdy nie chcę być w ciąży, nie chcę rodzić, być odpowiedzialna za życie dziecka do końca swoich dni. Coś się we mnie buntowało, gdy rodzina wyśmiewała moje poglądy mówiąc, że jeszcze zachcę dzieci, odmieni mi się itd.
Minęło wiele lat, z dziewczynki stałam się kobietą. Koleżanki w moim wieku wychodzą za mąż, zaraz pojawia się dziecko, potem drugie. Zachwycają się dziećmi na ulicach, podziwiają nawzajem swoje brzuszki.
Nie ,,czuję" tego. Owszem, uważam niektóre dzieci za urocze, gratuluję koleżankom ciąży. Dziecko nie jest dla mnie obślinionym bachorem czy wymagającym nieustannej uwagi ssakiem. Ja po prostu wiem, że bycie w ciąży i poród to nie dla mnie. O ile dzieci mnie nie odrzucają o tyle te dwa procesy jak najbardziej. Dziękuję, nie chcę.
Dojrzałam już to tego, by nie ukrywać się ze swoimi poglądami. Potrafię otwarcie powiedzieć, że nie chcę być matką. Reakcje są różne. Niektórzy uważają mnie za niedojrzałą egoistkę. Niektórzy nadal twierdzą, że jeszcze mi się odmieni. Mama już chyba pogodziła się z tym, że nie urodzę jej wnuka. Ojciec nadal twierdzi, że ,,co to za baba, jak nie chce mieć dzieci".
Obawiałam się, czy znajdę w życiu mężczyznę, który podzieli moje poglądy. Swoich co do dzieci nigdy nie ukrywałam.
Szczęśliwie spotkałam taką osobę
Uważam, że każda kobieta ma prawo żyć tak, jak chce. A dzieci powinny rodzić się z miłości a nie poczucia społecznego obowiązku ich posiadania.

Amen

Dostala pieluchowego zapalenia mózgu,a zwlaszcza chodzi mi o sytaucje co zrobila na stacji beznynowej
Wole bć hedonistką z natury,niz stac sie taką żałosną i beznadziejną ,godną pozałowania Matką Polką ,ktora uwaza że caly swiat musi sie podstosowac pod jej dziecko,gdziekolwiek sie pokaze,bo ma takie fanaberie.Nie,dziekuje

Zdecydowanie wole miec tą wrodzioną "ulomnosc"(ironia) w postaci braku instynktu,czy checi na dziecko,niz cierpiec na pieluszkowe zapalenie mózgu,które niebywale okrutnie absorbuje i irytuje łagodnie ujmując

Ta sama Anka Mucha określała to kiedyś : zrobieniem z mózgu kaszki

Właśnie przeczytałam o stacji benzynowej i A. Mucha. Cóż, dzieci mieć nie chcę, ale tutaj Muchę popieram; na stacjach benz. powinny być przewijaki - w centrach handlowych są, w łazience dla kobiet, a stacja benzynowa spełnia o wiele większą rolę, bo ludzie często zatrzymują się na niej, przemieszczając się nie tylko od domu do sklepu, ale również między miastami a także państwami. Na wielu stacjach bezn., spotkałam prysznice- z myślą o kierowcach TIR-ów, więc przewijak?-czemu nie?

Hm, tylko nie bardzo widzę sposób, co miała zrobić w tej sytuacji? Czasem takie skrajne sytuacje są potrzebne, by wprowadzić rewolucyjne zmiany

Hm... a co zrobisz jak dziecko jest "obsrane po pachy" jak to określiła A.Mucha o swoim dziecku, wtedy? OK< można się męczyć w aucie, ale po co? Przewijak, to naprawdę nie jest jakaś skomplikowana czy zajmująca dużo miejsca, rzecz.

Ja nie oceniam jej całościowo. Mówimy tylko o tej jednej sytuacji. Akcja z futrami mi się również nie podobała.... ale cóż, każdy ma swoje zdanie na ten temat.

A ja, gdybym miała dziecko, podejrzewam, że prędzej czy później zwróciłabym uwagę właścicielowi stacji benzynowej, na tego typu udogodnienie- by po prostu o nim pomyślał....tak na przyszłość;)

Odbiegając od tematu-dlaczego tak uważasz? Nie żyjesz tak, jak chcesz?

Bullitt to nie prawo Cie ogranicza. Prawo zawsze można złamać tak, jak wszystko inne. To Ty sam siebie ograniczasz bo narzucasz sobie przestrzegania prawa- chociaż nie musisz go przestrzegać (teoretycznie )
Ale trzeba skończyć ten off top

Podpisuję się pod tym. Przeraża mnie ta odpowiedzialność i że to już tak na zawsze, obojętnie co by się działo.

Jak czytam, że wcześniej czy później każdej kobiecie instynkt się włączy, to śmiać mi się chce Ja mam już bliżej 40stki niż 30stki i jakoś mi się nie włączył póki co No chyba, że życie zaczyna się po 50tce

Dlaczego nie chcę dzieci? A po co? Dzieci są dla ludzi, którzy nie mogą mieć kotów

A tak serio, o ile nieposiadanie dzieci da się logicznie i racjonalnie wytłumaczyć, to jeszcze nigdy nie słyszałam logicznego argumentu za posiadaniem dzieci.

Wiecie co mnie jeszcze ostatnio zastanawia. Natknęłam się na kilka już blogów w sieci, gdzie młode matki opisują uroki macierzyństwa w negatywny sposób. W sensie, że ciężko, nuda, niewyspane, sfrustrowane... - w takim razie po co jedna z drugą zdecydowały się na dzieci? Myślały, że będzie jak na reklamach? Kolorowo, one z permanentnym makijażem i nienaganną fryzurą a dziecko uśmiechnięte w czystych śpioszkach? Bo nie ogarniam tego zjawiska przyznam szczerze. Wiadomo chyba, że jak się ktoś na coś decyduje, to już nic nie będzie tak jak przedtem. Czy jednak niewiadomo a ja mam nadzwyczajny dar jasnowidzenia?

To, że kobieta "chciała" wydaje mi się dobrą odpowiedzią. Ja też "chcę", po prostu mam takie marzenie. Jaki inny miałby być powód? Może np
-nie chcę zostać na starość sama,
- żeby miał mi kto pomóc,
- to że moi rodzice chcieli mieć wnuki
Nie wiem co jeszcze mogę wymyślić, bo to jest takie niematerialne. Nie mam dzieci, nie wiem czy będę narzekać ale myślę, że sam uśmiech dziecka, jego szczęście będzie dla mnie wynagrodzeniem za te wszystkie trudy jego wychowania.
W wieku 15-20 lat nie chciałam mieć dzieci, to się zmieniło od kilku lat na szczęście. Wydaje mi się, że ominęłoby mnie coś pięknego w życiu.