Czego się spodziewać po romansie z żonatym?

Dziękuję Kasandro za to co napisałaś.Takie słowa były mi potrzebne. Też przekonuję siebie ,że czasami trzeba  po prostu dać unieść się  nurtowi i płynąć, skoro inaczej się nie da. Wyjeżdżam na kilkanaście dni i może uda mi się złapać jakiś dystans.Pozdrawiam wszystkich serdecznie...

"Czego się spodziewać po romansie z żonatym"? Dokładnie tego na co się zasłużyło przez swoją głupotę.
Już mi ręce opadają jak czytam te wynurzenia - i młodych 20latek, które się wplątują w jakieś durne historie, i tych takich dojrzałych, mądrzutkich i rezolutnych 40latek, które tyle wiedzą o życiu - a srają we własne gniazdo.

A tak. Właśnie srają. Z nudów, z braku inwencji, masz tyle na ile sobie pozwolisz - jak pozwalasz żeby mąż Cię olewał - to będzie Cię olewał, jak pozwalasz na życie w domu dwojga obcych współokatorów których kiedyś połączyło jajeczko z plemnikiem - to będziesz miała współokatora, którego będziesz obsługiwać, a który będzie na Ciebie patrzył z odrazą i żalem za spieprzone życie. Czyste lenistwo i prostota w obsłudze.

Zamiast brać życie we własne ręce - jest tak krotkie, ulotne, mamy tak mało czasu żeby zrobić coś pożytecznego, zostawić ślad, to zajmujecie się drogie kochanki marnowaniem powietrza. A dziura ozonowa rośnie.

Żal mi kobiet którym do poczucia własnej wartości potrzebny jest penis. Jezusie jakie to płytkie, płaskie i puste. Kawałek obcego mięśnia z naczyniami krwionośnymi jest w stanie kierować Waszym życiem i wyborami. Ameba ma więcej instynktu samozachowawczego. Jak penis w lewo - dojrzała kobieta jest szczęśliwa, jak penis w prawo - szczęście znika, pojawiają się wątpliwości, czarne myśli, filozofowanie o znajomości skomplikowanego cudu jakim jest życie i niosące prądy.

Penis wyśle impuls do mózgu narośli - chcę ciupciać - narośl zadzwoni - dojrzała kobieta jest spełniona i dowartościowana. Penis chce zrobić grunt pod ciupcianie - sypie frazesami z Harlequina w słuchawkę albo w klawiaturę - dojrzała kobieta bije się piętami ze szczęścia po dupie. Jakież to skomplikowane. Głębokie. Normalnie czyste cierpienia literackie dwudziestolecia międzywojennego. Syf malaria i łatwizna.

I Wy dojrzałe kobiety śmiecie pouczać tak idealistyczne, młode dusze jakimi są 20latki na kobiecy forum?! Jak mi moje jajniki miłe - to powinno być karalne. Kobieta za którą myśli penis - poucza młodziutką dziewczynę na temat życia i niosących prądów. Litości.

No właśnie. Jednym słowem Wasza godność jest ważniejsza niż to, by jakiś facet był blisko - tym bardziej, że ten facet ma rodzinę i ani myśli od niej odejść. Wy musicie sobie zdać sprawę, że macie jakiś problem ze sobą i dlatego jesteście kochankami - np niska samoocena , rozwiązać go ( nawet z psychologiem, jeśli nie da się inaczej) i pamiętać, że taki układ jest nic nie warty i nie warto się tak upodlać dla kilku chwil ułudy.

Dziś powiedział o nas żonie, nie chciał za bardzo o szczegółach rozmawiać ze mną. Prosił żebym się nie obwiniała, bo to wszystko wyszło od niego, wie że nie chciałam niszczyć mu rodziny. Powiedział jej że od dawna nie widzi sensu bycia razem, kłócą się coraz bardziej, a moje pojawienie się pomogło mu podjąć decyzję. Nie wiem co teraz będzie.

A jeśli o mnie. Hmm...trudno mi raczej zgodzić się ze stwierdzeniem, że rządzi mną penis, skoro widujemy się co pól roku albo i rzadziej. Gdyby tak było, znalazłabym kogoś bliżej.Chętnych facetów nie brakuje w końcu.
Część z Was- antykochanek, zupełnie nie wie o czym pisze. Gratuluję takiej stanowczości w poglądach.

Droga Mikko. To jest właśnie sedno tego, o czym napisałaś i o stałych związkach, i o tolerancji, której niestety tak mało, i o dystansie. Uważam, że każdy ma prawo przeżyć swoje życie tak, jak chce i potrafi, a uczymy się na swoich błędach.Mam 42 lata i dopiero teraz powoli potrafię się zdystansować i chyba nawet wreszcie żyć. Nagle uświadomiłam sobie upływ czasu i z przerażeniem obejrzałam się za siebie. A tam co? Praca, dom, mąż, dziecko i tak w kółko. Niewielu przyjaciół, ograniczenie się do czterech ścian i depresja za depresją. To mój przyjaciel, a nie mąż uświadomił mi, że jestem kobieca, że ładnie chodzę, że mam fajną figurę, jestem inteligentna i z poczuciem humoru. To on powtarza, że lubi rozmowy ze mną, ze mu brakuje, gdy ich nie ma. I nie chodzi o to, jak to niektóre panie by powiedziały, że facet nagadał mi komplementów, a ja poszłam za nim jak w dym, ale o to, ze dzięki temu rzeczywiście zobaczyłam w sobie kobietę, przestałam patrzeć na siebie tylko krytycznie, zaczęłam chcieć coś innego robić niż sprzątać i gotować. On daje mi tę siłę, której nie dostaję od ślubnego.I jestem przekonana ,ze w małżeństwie i tak zawsze bardziej starają się kobiety. Co można zresztą zauważyć, czytając te wszystkie posty na forum. Ja też się starałam, a młody żonkoś powtarzał koleżkom "patrzcie jaką mam tolerancyjną żonę, nie robi mi awantur o byle co". A ja głupia chodziłam dumna jak paw i myślałam sobie jaka to jestem fajna, mój pan i władca mnie docenia.A pan władca znalazł sobie darmową sprzątaczkę, wpadał do domu i wypadał. Ja w nim siedziałam i czekałam na niego. To dopiero jest paranoja. Po 15 latach małżeństwa powiedziałam sobie dość.Poznanie tego człowieka to zupełny przypadek, a to, ze tak długo potrafimy wytrwać, mimo tak rzadkich kontaktów, to chyba o czymś świadczy.Początkowo było mi trudno. Zrywałam z nim co kilka tygodni, bo jak każda kobieta, wlałabym mieć go wyłącznie dla siebie albo przynajmniej częściej. To, że ciągle jesteśmy , jest raczej jego zasługą, nie moją.Ja już dawno uciekłabym, bo uważałam ,że miłość miłością, ale taki związek jest dla mnie za trudny.A teraz myślę, że i tak można, skoro nie da się inaczej.
Więc zgodnie z Twoją radą Mikko, postaram się cieszyć tym, co mam. Czasami zatęsknię, czasami popłaczę, ale może lepiej tak niż nie czuć nic, jak to było zanim go poznałam?
Tobie też życzę powodzenia i dużo radości. Pozdrawiam bardzo cieplutko. Odezwij się jeszcze, jeśli będziesz miała ochotę. Czasami fajnie porozmawiać, podzielić się wątpliwościami. igna

Kochanka się przyczyniła? No jakże by inaczej.A on taki biedny, niewinny, głupiutki....no i tyle w temacie. Kij ma zawsze dwa końce...wina zawsze leży po obu stronach itd. itp.

Nie jestem nieszczęśliwa.Minęło, przeszło. Nie liczę na to, ze odejdzie od żony. Wcale nie wiem nawet czy bym chciała, żeby odszedł.Zaczynać wszystko od nowa?  Nabrałam dystansu, otrząsnęłam się. Biorę, co mi życie przyniesie i już.
I jasne, że mając nawet 16 lat, można mieć w sobie wiele mądrości, ale z roku na rok życie ją weryfikuje. Twój mąż też uważał na początku, że jesteś jedna, jedyna i co się stało?
No to pewnie za mało się starałaś no nie?
Ja też sie za mało starałam o męża. Bo przeznaczeniem wszystkich kobiet jest nadskakiwanie facetom, żeby przypadkiem nie przenieśli swoich zabawek do innej piaskownicy. A oni i tak mają te starania w nosie. W większości. Pewnie nie wszyscy.

Pozdrawiam i życzę powodzenia, odzyskania męża, jeśli jest tego wart oczywiście.

Przeczytałam wypowiedzi Pań i troszeczkę uśmiechnęłam się pod nosem.
Żyję dłużej niż Wy, drogie dziewczęta i widziałam już nie jedno.
Miałam sąsiadkę, która była w szczęśliwym związku, a została kochanką faceta, który związał się z nią, na czas nieobecności jej męża.
Męża często nie było w domu, wypływał w długie rejsy. Sąsiadka była bardzo atrakcyjną kobietą, jej mąż również należał do tych,
którzy podobają się kobietom.
Taki stan rzeczy trwał przez parę lat.
Wszystko się unormowało, gdy jej mąż przeszedł na krótkie linie. Bywał zbyt często w domu, by żona mogła bezpiecznie spotykać się
ze swoim kochasiem.
To było naprawdę wzorcowe małżeństwo.
Wyobraźcie sobie jaka byłam zaskoczona, gdy rozniosło się w towarzystwie, że nasza sąsiadka z drugiej klatki spotyka się z jakimś
facetem.
Wtedy " Pani  Żona" oburzona,
stwierdziła, że nie rozumie kobiet, które zdradzają swoich mężów.
Jej mąż wypływał na długie miesiące, a ona wiernie czekała, bo sobie nawet nie umie wyobrazić, jak mogła by zdradzić męża, któremu
przysięgała przed ołtarzem i przed P.Bogiem.
Dobrze, że w tamtym czasie miałam zdrowe serce, bo pewnie dzisiaj bym Wam tego nie opisała,
A, kimże jest kobieta, jak nie kochanką, gdy współżyje ze swoim partnerem przed ślubem?
Przecież nigdy nie wiadomo, czy staną przed ołtarzem i złożą przysięgę małżeńską.......
Byłam zdradzoną żoną, więc wiem, jak to wygląda, ale miałam większy żal do męża, niż do jego kochanki.
Ona była panną, która poszukuje szczęścia, a on, twierdził, że ja i dzieci, jesteśmy jego szczęściem.
Nie wiem, co jej obiecywał i co naopowiadał , ale skusił ją, bo inicjatywa wyszła od niego.
On spał ze mną, a w nocy przeniósł się do niej, na materac, który rozłożyłam jej, aby mogła się wyspać.
Była moją koleżanką....Była.....Jego też już nie ma wiele lat, a ja ciągle, gdy wspominam mojego męża, widzę ich razem na podłodze....
Byli ze sobą bardzo krótko, ona znalazła innego....męża, a on został sam.

Dziwię się, że dojrzałe kobiety nie potrafią brać życia we własne ręce i czekają na bodziec "z zewnątrz" - czytaj - od penisa. Celowo użyłam słowa penis - zostało ono zrozumiane w kontekście ściśle seksualnym, mnie zaś chodziło o kontekst szerszy.

Dlaczego wypowiadające się tu nieszczęśliwe żony nie są w stanie kierować własnym życiem? Nie wiem. Drogie Panie - dlaczego życzycie osobom posiadającym ideały, prosty kręgosłup moralny i jasne zasady "więcej tolerancji"? Do czego jej ma być więcej? Do tego że się miotacie we własnym życiu nie potrafiąc znaleźć prostej drogi - chwytacie się nowej znajomości i czekacie na ochy i achy i klepanie się piętami po pośladkach z zachwytu - jak to ładnie umiecie sparafrazować zasadę "carpe diem"?

Co za brednie. Każdy ma życie takie jakie ma. Sami decydujemy, czasy "niewolnictwa" żon dawno skończone wraz z wynalezieniem pigułki antykocepcyjnej w latach 50tych ubiegłego wieku. Jeżeli nie kochacie Waszych mężów, nie szanują Was, traktują jak interaktywną pralkę, kuchenkę, odkurzacz i co tam jeszcze - DLACZEGO PRZY NICH TRWACIE? Nie jesteście zamknięte w piwnicy bez dostępu do cywilizacji - macie internet. Nie pojmuję.

Co ja mam tolerować? To nie moja sprawa. Nie moje podwórko, nie moje małżeństwo czy toksyczny związek. Co za różnica ile razy do roku spotyka się jedna z drugą z kochankiem? Czy cyferki mają tu jakiekolwiek znaczenie, jeżeli same zbudowałyście sobie bezpieczne więzienie w którym tkwicie? A klucze każda z Was ma w ręku. Tylko żadnej się NIE CHCE. Wam się NIE CHCE sięgnąć po nowe życie. Tak jak jest - jest wygodnie. Śmierdząco - ale to znajomy smrodek, znajome zachowania, wszystko przewidywalne, nie trzeba się wysilać, nic nie zaskoczy. Dreptu dreptu. Skarpetka za skarpetką, obiadek za obiadkiem, dzień za dniem, odliczany do tego spotkania, kiedy znowu można być gwiazdą. Masakra. A potem - jest czas aby każde z tych spotkań, każde kolejne, w cichości krojenia warzyw do rosołu rozkminić na czynniki pierwsze, podretuszować, zgloryfikować, postawić ołtarzyk. Przechowywać nie jak wrzód na dupie i sprzeniewierzenie samej sobie - ale nadać rangę rzadkiego skarbu. Jest na co czekać, jest po co żyć.

O takiego penisa mi chodziło - dzięki niemu to wszystko. Nie dzięki samym sobie czujecie się pełnowartościowe, piękne, mądre, tylko dzięki byle fiutkowi. I to jest clou mojego wcześniejszego postu. Nie jest on wyłącznie o seksie. Jest o samoświadomości kobiety.

Nie wiem czy Wasze małżeństwa są ciężko chore,  w agonii czy to już ścierwo. Ale to jest straszne na co pozwoliłyście. Pozwoliłyście się same zgnoić, stracić chęć do działania, do życia, do radości. Jesteście uzależnione na własne życzenie. Od męża pierdzibąka, kapcia, syfiarza, nudzirza i aseksualnego capa - ale ciągle bezpiecznej przystani. I od krótkich stanów ekstazy z kochankiem, który daje narkotycznego kopa euforii - by przez resztę miesięcy móc spokojnie dalej prać skarpety w znanym rozmiarze.

I co tu tolerować?

Nigdy mnie nie interesowało co myślą inni na temat moich związków czy stylu życia. Ani zdanie mężczyzn, ani zdanie kobiet. Moje życie - moja sprawa. Dlatego wyszłam za mąż dopiero przed 30tką. Nie miałam "parcia na ołtarz" w wieku 20paru lat. Uwielbiam określenie "stara panna" - synonim kobiety świadomej, najczęściej nieźle wykształconej, potrafiącej samodzielnie radzić sobie w życiu. Byle pacan jej nie podskoczy. Bo to już nie jest durna koza - tylko KOBIETA. Sama decyduje, to ona rozdaje karty na swoim własnym stole do gry.

"Rozwódka" brzmi jeszcze  lepiej - to Kobieta Odważna. Potrafiła skubana zawalczyć o siebie, swoje potrzeby, potrzeby dzieci - żeby nie musiały oglądać wiecznie uciśnionej mamusi i nie powielały modelu kostropatej rodziny w swoim dorosłym życiu. Nie przelewały toksyny z pokolenia na pokolenie. Rozwódki - to dumne sztuki. Harde.

Ale to tylko moje skromne zdanie - każdy z osobna wie co dla niego najlepsze prawda?

Droga Igno - poczytaj moje posty - dowiesz się po co weszłam na to forum, chyba że Ci się NIE CHCE. Jest tam powód główny, powody poboczne, część "kopów" ktore dostałam od życia.

"Tego typu forum" to forum "Netkobiety" - nie napisano: wstęp wyłącznie dla tych, którzy są wybitnie nieszczęśliwi, niespełnieni, nie-trzydziestoletni, etc. Nie jest to forum "Sfrustrowane -niewierne.pl". Jest mnóstwo pokrzepiających historii, mało tego, wiele osób mi pomogło - spojrzeniem "z boku", kilku osobom pomogłam i ja. Stworzyły się więzi, przyjaźnie, Grupy wsparcia.

Nie będę biła z Tobą piany na tematy, których nie dotyczy niniejszy wątek.

Przecież napisałam o Waszych sytuacjach - "nie pojmuję". Bo ja nie pojmuję jak samej sobie można robić krzywdę i szybko szukać na to usprawiedliwienia.

Nie muszę poznawać osobiście złodzieja, żeby wiedzieć że źle postępuje. Ani kłamcy, oszusta, gwałciciela, etc. Zło jest złem. Jeszcze gorsze jest takie na które pozwalamy by nam je wyrządzono personalnie. No chyba że ktoś jest emocjonalnym masochistą, ale żadna z pań mających kochanków nie wypowiedziała się w stylu: mam męża, kochanka, dzieci - jestem tak super szczęśliwa, że chyba na ten temat książkę napiszę - typu poradnik.

Nie muszę łazić w miniówie nocą po dziadowskiej dzielnicy znanej z przestępczości - żeby wiedzieć że jest bardzo wysokie prawdopodobieństwo tego, że ktoś mnie napadnie i co najmniej okradnie. O gwałcie nie wspomnę.

Owszem, nie znamy się - ale czy Ty musisz znać każdą szczęśliwą mężatkę, aby uwyierzyć w to, że szczęście małżeńskie jest możliwe? Czy ja muszę znać każdą niewierną żonę - żeby wiedzieć że w końcu główną poszkodowaną będzie ona sama? Czy koniecznie muszę gołą ręką wyjmować ciasto z nagrzanego piekarnika, żeby wiedzieć że się poparzę?

Nie, nie muszę wszystkiego sprawdzać na własnej dupie. Wystarczy mi obserwacja i instynkt samozachowawczy.

Co do robienia pożytecznych rzeczy - czy nie lepiej zrobić coś pożytecznego zamiast marnować swój cenny czas z byle fiutkiem zdradzając męża? Czy nie lepiej zająć się swoim - młodym przecież jeszcze - życiem, zamiast marnować je na pierdoły i powolne umieranie?

Szczerze? Tego typu "romanse" uważam za stratę czasu właśnie. On już nigdy nie wróci. Ja dla odmiany działam charytatywnie - po części też z egoizmu - nic tak nie podbudowuje własnego Ego - jak zrobienie czegoś pozytywnego. Żaden fiutek nie jest w stanie tego uczucia zapewnić.

Masz rację - dalsza dyskusja z Tobą nie ma sensu - Tobie dobrze z Twoim życiem, mnie dobrze z moim. Duża jesteś. Wiesz co robisz.

Mam serdeczną prośbę do "dużych" pań mających kochanków. Bardzo Was proszę, nie deprecjonujcie ideałów młodych dziewczyn, które wypowiadają się na forum. Mają swoje zasady, marzenia na temat związków.

Naprawdę nie każda mężatka musi być nieszczęśliwa.

Nie odbierajcie im marzeń - wytykając młody wiek, czy rzekomy brak doświadczenia życiowego. Nie każdy musi równać do dołu i szukać tłumaczeń. Dzięki temu - jest szansa, że będą się tych ideałów trzymały i nie popełnią Waszych błędów. Będą po prostu szczęśliwe w zbudowanych z kochaną osobą związkach.

Być może będą uczestniczyły w dyskusjach na inne tematy - dotyczące pracy nad związkiem, bolączek codziennego życia, podziału obowiązków, jak nie dopuścić do rozpadu, jak zmienia się uczucie po iluśtam latach, etc. Być może choć jednej z nich się uda. Nie każdy musi strzelać sobie w kolano.

Pozdrawiam.

Kriss jak juz cos napisze...............   

wszystko co piszesz to przerabiałam bo już żony nie kocha,bo już ze sobą nie sypiają,bo w końcu znalazł w tobie drugą połówkę,bo już dwno chciał się rozwieśc,bo są ze sobą tylko ze względu na dzieci i jeszcze sto innych argumentów bla,bla,bla TO WSZYSTKO BUJDA!!!!!!!!!!!!moja rada po tym koszmarze który sama sobie zafundowałam ZAKOŃCZ TO JAK NAJSZYBCIEJ.Znam wszystkie uczucia które tobą teraz targają ,ale wiem z doświadczenia że te parę chwil które możesz ukraśc jego rodzinie nie jest tego warte,teraz jest fajnie macie o czym gadac jest fascynacja,widzicie się parę chwil przez co nie możesz go tak naprawdę poznac ,u mnie też na początku było cudnie z czasem chciałam spędzac z nim coraz więcej czasu on nie mógł bo rodzina zaczęła się moja zazdrośc,frustracja chciałam więcej ,chciałam miec normalny związek z nim się nie dało spotkania tylko u mnie i tylko wtedy kiedy on mógł żadnych wyjśc ze znajomymi i w miejsca publiczne bo nas ktoś zobaczy zaczeły się kłótnie obietnice że odejdzie,ale jeszcze nie teraz bo musi przygotowac na to dzieci bo żona grozi że popełni samobujstwo i takie tam ściemnianie w końcu podjełam decyzję że odchodzę że zasługuję na coś lepszego i dopiero wtedy pokazał swoje prawdiwe oblicze zaczoł mnie nachodzic grozic że jak się z kimś zwiążę to mnie zabiję,że jak nie wrócę to znowu on się zabiję i jeszcze inne różne historie bardzo długo po tym wszystkim nie mogłam się pozbierac,czułam się jak najgorsza świnia wyrzuty sumienia mnie doprowadziły prawie do depresji zapłaciłam wysoką cenę za ten związek i wszystkim kobietom w takiej sytuacji radzę skończyc to bo z takiego związku nic dobrego nie będzie .serdecznie pozdrawiam wszystkie kochanki te byłe i te obecne [kochanka]co za okropne słowo kiedyś myślałam że kochanka to jakaś wyrachowana s...ka bez żadnych uczuc jednak teraz wiem że każdy kij ma dwa końce i kochanka też może miec jakieś uczucia.Wiec mój wniosek jest taki że najlepiej wymiksowac się z takiego związku jak najszybciej ,albo jak naprawdę chcecie byc razem to niech natychmiast odchodzi od żony i niech skończy was obydwie okłamywac,nie daj się zwodzic bo będzie to ciągnął bez końca.[dodam tylko że obecnie jestem bardzo szczęśliwą mężątką to tak na marginesie żebyś pamiętała że istnieją też inni mężczyżni]pozdrawiam cię serdecznie .

Byłam juz w czymś takim 2 razy, raz jako 21 lata omotana przez starszego o 5 lat 'kolegę' z zona i córką.... myśle ze on zrównał mi psychikę na kolejnych 10 lat... przez te 10 lat nie potrafiłam znaleść sobie normalnego faceta i nie umiem do teraz...
jako 25 latka trafiłam na kolejnego żonatego, bez dzieci... to co mi napisał w mailu pożegnalnym po tym jak juz zmuszona byłam go zostawić... mam przed oczami do teraz. ze jestem bajką, niespełnieniem, ze bajka by sie w zyciu nie spełniła... ze nadaje sie tylko do tego by byc w czyjejs głowie... a w swieta, weekendy mnie nie ma.. an 2 rozwiódl sie kilka lat pozniej i odkad wiem ze jest po rozwodzie mam ochote jego ex napisac ze gratuluje decyzji....

w miedzy czasie byli tzw normalni, którzy wydawali sie normalni ale okazywali sie bardziej lub mniej walnięci...

nr 3 zonaty pojawił się 3 msc... broniłam się żeby się nie dac, trafił w okres w moim życiu kiedy potrzebowałam zainteresowania... męskiej dłoni.... codziennie budze się z myślą ze to ostatni dzień w tym pseudo związku... i w koncu nastąpi bo trzeci raz juz tego nie wytrzymam....

nie wiem o co chodzi, to uzaleznienie ? moja słaba psychika, czy oni wyczuwają..... ze dam się nabrac na kolejne smsy, obietnice, słowa rzucone na wiatr... ?? ... jaka ja wydaje się słaba w moich wlasnych oczach !! to porazka.

trzymajcie kciuki... muszę to uciąć !! o inaczej skoncze za chwile jako 40 letnie stara kochanka....

witam
   jestem mężatka juz od 14 lat ,ale jak to w małżeństwie z takim juz stażem znudziliśmy się już sobą a zwłaszcza on mną ,więc postanowiłam kogoś poszukać ,i znalazłam on tęż jest w związku ale nam to nie przeszkadza skoro pasuje nam taki układ jaki mamy jestem szczęśliwa że od czasu do czasu mogę się z nim spotkać i poczuć się wyjątkowo

Nigdy nie zrozumien i nigdy nie będę próbowała zrozumieć kobiet które niszczą rodziny... Bo jak nazwać romans z żonatym i dzieciatym?

"Jak suka nie da to i pies nie weźmie"

no jasne ban....

tylko nie uważasz, że to smutne. że ktoś "od czasu do czasu" poczuje się wyjątkowo?
jak sądzisz, czy da się tak zyć, aby wyjątkowo czuć się każdego dnia?
aby rano patrzec w lustro z ciekawością, co nam ten dzień przyniesie?
aby nie bać się tego, co przyniesie, bo przecież każdego dnia zdarzają nam się małe i duże cuda
aby usmiechac się do siebie, bo przecież wiem, że jestem wyjątkowa, że nie ma takiej drugiej osoby jak ja
wiedzieć, że ma się wiele do zaoferowania i obdarzac tym ludzi
aby zyć w zgodzie ze samą sobą i swoimi zasadami
aby nie wstydzić się.... bo przecież jak ukradnę kawałek ciastka - to będzie mi wstyd, jak skłamię meżowi, to będe się źle z tym czuła.. bo po co kłamać?
aby ludzie wokół wiedzieli to, co ja wiem -że zasługuję na szczęscie, radość i każdy dobrze przezyty dzień

czy tak się nie da?
ja np. mam poczucie, że jestem wyjątkowa - nie dlatego, że w uniesieniu dzikim z kochankiem.. ale w każdym dniu, który przeżywam, potrafię opowiedzieć tobie o trzech rzeczach, które mnie poruszyły
w każdym dniu było coś, co zmobilizowało mnie do refleksji
każdego dnia czegoś się nauczyłam....

jestem wyjątkowa
i żyję tak, aby czuć się wyjątkowo każdego dnia

nie wtedy, gdy ktoś się slini na mój widok -i mówi kłamstwa - bo przecież jak mówi, że jestem super, że jestem wyjątkowa, że jestem wazna - to to nieprawda... bo jakby bgyłą prawda, to by kochał, walczył o mnie, chciał mnie na własność, a nie przeleciec od czasu do czasu....

czuje się wyjątkowo nie tylko w kontekście pożądania - ale małych celów, które sobie wyznaczam, rzeczy, które tworzę, pasje, które mam i pielęgnuję, przyjaciół, których mam masę, pomysłow, których mam tysiące i ideały, z którymi zyje...

czyje się wyjątkowo każdego dnia... bo mam prace, którą cenię i którą szanuję, mam rodzine i zjaomych, którzy są dla mnie wazni i o nich dbam, mam jakieś 300 cieni do powiek i codzienny makijaż to zawsze niespodzianka...,

pytanie tylko.... czy to bycie w wyjątkowości bohaterki postu... nie jest żałością i pustką??
naprawde jest spełnieniem i wyjątkowością?/
a po takich chwilach wracasz do czego??
do tego, co nieprawdziwe? fałszywe? nie-moje?

TO GDZIE JA JESTEM, KIM JESTEM
DLACZEGO NIE ZAŚŁUGUJĘ NA WYJĄTKOWĄ WYJĄTKOWOŚC KAŻDEGO DNIA??

Byłam w związku z żonatym starszym męszczyzną.Wiem jak to jest czekać w nieskończoność kiedy przyjdzie,łudzić się nadzieją że on jest nieszczęśliwy z żoną ,że w końcu ją zostawi bo przecież mnie kocha.Nie przespane ,przepłakane noce,wybaczanie kiedy zrobił żle. Uwierz mi on tylko pięknie gra i mówi dokładnie to co chcesz  usłyszeć.Naucz się uważnie słuchać co mówi,czytać między wierszami,a zobaczysz jak zmienne są jego wypowiedzi.My kochanki jesteśmy darmowymi prostytutkami spełniającymi każdą zachciankę byleby tylko nas nie zostawił.Zyczę ci dużo siły i wytrwałości w chorym związku.

Wiem, że wątek był zakładany wiele lat temu ale ciekawią mnie dalsze losy założycielki tematu.