Czego się spodziewać po romansie z żonatym?

Nie bylam w takiej sytuacji i nie zmaierzam byc, dla mnie czerwonym swiatlem juz jest to ze on ma zone i dziecko a ty swiadomie rozbijasz malzenstwo i rodzine! Jak myslisz moze nie jestes jedyna jego kochanka? Bo tak to musze nazwac. Mozlwie, ze on szuka rozrywki bo przeciez tyle lat z zona juz dziecko on szuka jakiejs nowosci w swoim zyciu i znalazl sobie, nie sadze aby odszedl od zony. Jak dlugo juz trwa ten romans?

Czy mowil Ci on o swoich planach? Co zamerza zrobic? Chodi mi o to czy dalej ma zamiar tkwic w tym romansie? Gdy on Cie "zostawi" bedzies bardo Cie to bolalo, zdajesz sobie z tego sprawe?  tej sytuacji jest Ci teraz dobrze? Gdy juz go pokochasz bedziesz potrzebowala jego bliskoci i czulosci na codzien a nie zapominaj ze on ma wlasna rodzine.

Jedna zasada - rzadko który facet zostawia bezpieczną przystań (dom, żonę, dziecko) dla innej, kochanki... Chcesz naprawdę nią być? Po co? Aby zapomnieć o EX? Aby nie być samotną? Sorry ale stać Cię na kogoś lepszego... A tak będziesz czekać aż on szanownie się odezwie i zaproponuje spotkanie - będzie tak jak on chce. Zakochujesz się - to źle wróży, bo to z rodziną będzie spędzał wieczory, weekendy i święta a nie z Tobą. To z nimi będzie jeździł na wakacje a nie z Tobą...
Zastanów się, jeszcze nie jest za późno. Przeczytaj inne wątki na ten temat. Pomyśl, czy chciałabyś być na miejscu jego zony? Bo ja nie...

Musisz sie zastanowic czego pragniesz od niego od zycia. Znudzila mu sie zona, jestes pewna, ze ty mu sie nie znudzisz? Tego nigdy nie mozesz byc pewna. Z tego co piszesz wiaze z Toba plany ale tylko niedalekiej przyszlosci. A co zrobisz jak zona sie dowie o tym romansie? Mozna spytac o wiek was i jego dziecka ?

gdybym weszła na jakieś forum i przeczytała swoj post, radziłabym to samo co Wy . I pomyślałabym - jak ona może? A teraz soję i patrzę z mojej perspektywy - rozkładam ręce i nie wiem co robić. Dla odmiany staram się nic nie planowac,nie myśleć co będzie w przyszłości, o ile dewizie carpe diem mówię nie, tak teraz mówię : chrzanić to, dziś jest ok.

Niedoceniona - Oboje mamy ok. 30-stki, oboje dzieci w wieku 3 lat...

O święta naiwności ...

Ona już wie, już zna tę historię,
że żona go nie rozumie, że wcale ze sobą nie śpią,
ona na pamięć to umie.
Jakże o tym zapomnieć? Jak w pamięci to zatrzeć?
Lepiej milczeć przytomnie i patrzeć.

Czy te oczy mogą kłamać? Chyba nie!
Czy ja mógłbym serce złamać? I te pe...
Gdy się farsa zmienia w dramat, nie gnam w kąt.
Czy te oczy mogą kłamać? Ależ skąd!

Ogarnij się dziewczyno, zanim będziesz wyć w poduszkę, jak się okaże, że z tego nie układania się w domu, żonka kochanego zajdzie w drugą ciążę

Wydaje mi się, że żeby wiązać się świadomie z żonatym mężczyzną trzeba mieć mocny charakter i coś z zimnej suki. Są kobiety, które mają to w nosie i cieszą się tylko swoją przyjemnością. Jak zadzwoni do nich zapłakana żona to obojętnie odpowiedzą, że to ich mąż zaczął, a w ogóle to żeby nie zawracała im głowy, bo nie mają czasu. To jest rozbijanie rodziny, nie będzie na każde Twoje zawołanie, nie będzie spontaniczności i zawsze gdzieś w kącie schowa się stres, lęk i wielkie poczucie winy. Jak nie jesteś zimną suką to nie brnij w to, bo z tego wszystkiego najbardziej będziesz poszkodowana właśnie Ty.

Nie nie byłam, zajęci faceci nigdy mnie nie kręcili. Nie rób tego nawet jak jesteś zimną suką heeeh i nie przemawia do Ciebie, że to brak szacunku do jego rodziny i do samej siebie.
Nie byłoby Ci chociaż dziecka szkoda?
On ma żonę, dziecko, wątpię, by poszedł do Ciebie. A Tobie chyba zależy na czymś więcej, masz ochotę się dowartościować, a po romansie z nim znienawidzisz pewnie siebie i on Cię kopnie w tyłek i wtedy będziesz mogła zbierać psychikę z podłogi. Nie pchaj łapek w ogień, lepiej daj sobie spokój, znajdź sobie wolnego faceta.

Zakoncz ten zwiazek, a im szybciej to zrobisz, tym bedzie lepiej dla ciebie. Jestes mloda i na pewno spotkasz mezczyzne, dla ktorego nie bedziesz kochanka, a partnerka. Nie warto wchodzic emocjonalnie w taki zwiazek, gdyz bedziesz cierpiec. Zastanow sie, czy juz nie cierpisz majac swiadosc tego, ze on wraca do domu, w ktorym ma zone i dziecko, ze on spedza z nimi wieksza czesc czasu, ze wiekszosc nocy sypia z zona. Jestes pewna, ze nie kocha sie z nia??? Nie boli cie to??? No, chyba, ze ci to nie przeszkadza.....

Piszecie, że nie warto w to brnąć, że pewnie nie zostawi żony i dziecka. To naprawdę zaskakujące, jak łatwo przychodzi Wam ocenianie drugiej osoby, której kompletnie nie znacie, bo skąd wiecie, że od żony nie odejdzie i nie weźmie rozwodu? Przecież ten facet obecnie nie jest szczęśliwy ze swoją współmażonką, skoro zdradza. Wiem, że często zdarza się, że facet szuka przygody, przychodzi do domu i pod nosem ma ciepły obiadek, ale tutaj sytuacja wygląda inaczej, jak napisała założycielka tematu. Wakacje z żoną i dzieckiem? Nie wydaje mi się, aby tutaj takie wyjazdy miały miejsce, skoro mąż chce odejść. Choć faktycznie zdanie, że chciał odejść od niej w ciąglu kilku lat nie wróży niczego dobrego...
Przede wszystkim rozmowa, co będzie za rok, dwa, pięć, a nie miesiąc. Rady większości osób tutaj raczej nie dały Ci pocieszenia, zimny kubeł wody i ocenianie. Sama musisz z nim porozmawiać, nikt Ci tutaj nie pomoże... Bycie w związku tylko dlatego, że ma sie dziecko nie jest dobre... Napisz, jeśli nie bedziesz się wstydziła, bała (?), jak potoczyło się dalej... i życzę powodzenia.

Zszokowałaś mnie tym postem.
Może i ich zachowanie jest chore. Ale czy to jest twój największy problem? Nie widzisz, że cała TA sytuacja nie jest normalna? Kochanka zazdrosna o córkę, mająca zastrzeżenia do zachowania rodziny kochanka we własnym domu?

Tak znamy go, to zwykły łajdak i kłamca.

A nie lepiej rozwieść się skoro taki nieszczęśliwy i dopiero zabierać się za kochankę? Nie uważasz, ze to byłoby uczciwe? Poza tym zapomniałaś już jak sama zdradziłaś swojego chłopaka, którego tak bardzo kochałaś?

Skąd Ty wiesz, jak un nich wygląda sytuacja? Pytałaś żony, czy co?

No jeśli spodziewała się pogłaskania po główce to faktycznie źle trafiła

czarnamadzia widać że jesteś jeszcze młodziutka.

Odnośnie autorki wątki. Nie zamierzam Ci mówić co masz robić. Jeśli masz ochotę włożyć rękę do wrzątku to już Twoja sprawa.

Ja byłam kiedyś kochanką obecnie jestem żoną. Można powiedzieć , że mi się udało, ale to nie jest takie proste... Czasem łatwo oceniać, a tak naprawdę każda historia jest inna. Kurcze- przecież ludzie się zmieniają, przestają do siebie pasować, kłócą się, rozwodzą... tak już jest. W dzisiejszych czasach niewiele osób decyduje się kochać do końca życia bo tak przysięgało. Po prostu- po co się męczyć. Wszystko tak naprawdę zależy od osoby zdradzającej- ja ona podejdzie do całej sytuacji- czy naprawdę chce zmiany, czy tylko przygody? To zwykle szybko da się wyczuć... naprawdę nieszczęśliwy facet szybko poszuka sobie nowego mieszkania, wniesie sprawę o rozwód, nie będzie szukał głupich wymówek. U mnie wyprowadzka nastąpiła szybko, rozwód również, bo facet był w naprawdę toksycznym związku.

Powinnaś obserwować jego zachowanie- czy jesteś dla niego tylko zabawką i odskocznią, czy motorem do zmian. Tylko Ty jesteś w stanie to zaobserwować. . .

Ja po prostu odpowiem na pytanie,które jest w temacie. Możesz oczekiwać TYLKO tego, że końcem końców ta sytuacja unieszczęśliwi minimum 4 osoby.
Ciebie bo będziesz się cały czas zadręczać, przez co do końca nigdy nie będziesz szczęśliwa w tym "związku".
Jego bo zniszczy to jego relacje z żoną, a co za tym idzie z jego dzieckiem i o ile żona dla niego jest nieważna to dziecko jednak jest znaczącym elementem życia rodzica (chyba, że rodzic jest socjopatą itp)
Jego żonę, bo cały świat legnie jej w gruzach, jak mają  małe dziecko to zapewne ona jest z nim w domu, a on utrzymuje rodzinę, poza tym po rozstaniu to ona pewnie zostanie z dzieckiem i ona będzie musiała się o wszystko martwić
No i jego dziecko- tutaj chyba nie muszę pisać jakie konsekwencje psychiczne może mieć wychowywanie się bez ojca
Ewentualnie pokrzywdzone może być też Twoje dziecko- nieszczęśliwa mama= nieszczęśliwe dziecko

Osobom, które nie przeżyły czegoś takiego, nie życzę wplątania się w romans,ale  nigdy nie mówcie nigdy. Ja też sądziłam ,że moja moralność i zasady  by mi na to nie pozwoliły. Z kolei wiem po własnych doświadczeniach,że ktoś może krzywdzić wiele lat, dla dziecka trwając w związku , choć nie kocha drugiej osoby. Ja osobiście wolałabym by faceci mieli na tyle uczcciwości w sobie by odejść w momencie ,gdy już wiedzą , że żyją osobno , są dla dziecka,bo to jeszcze bardziej krzywdzi . Próbuję uświadomić to osobie , z którą się spotykam. Wiele razy tez namawiałam go na próby naprawy relacji z żoną, poprosilam go by wziął urlop, porozmawiał szczerze z nią, spędzał czas i starał się maksymalnie. Oczywiście ,że nie wiem jak wygląda to wszystko z perspektywy jego żony,moze ona nie widzi problemu? Może żyje w nieświadomości i myśli że on ją kocha? Współczuję jej , dlatego namawiam go, by ratował małżeństwo, dużo o tym rozmawiamy. On nie widzi w tym sensu już, twierdzi,że bardziej już starać sie nie potrafi i tak to nic nie daje.

My, te zimne dla niektórych z was , s... robimy to z różnych powodów - ja zwyczajnie byłam zauroczona  i jestem nadal. Nareszcie mam pokrewną duszę, której brakowało mi od lat. Ja go do niczego nie zmusiłam,wręcz przeciwnie - on za mną latał , prosił żebym się spotkała. Zrobiłam to i zaczęliśmy się spotykać częściej , łączy nas wiele , mamy wspólne zainteresowania. Tu nie chodzi o seks. 80% tego co nas łączy,to pokrewieństwo dusz.
Nie wiem sama czego się spodziewam,czego oczekiwać,bo jest na to za wcześnie. Dobrze by było mieć jasność sytuacji, ale nie moge za kazdym razem gdy się spotykamy wypytywać o nas, o żonę, o to co dalej.

Cześć, przeczytałam tylko post autorki, odpowiedzi już nie, bo wiem co tam znajdę...
Zawsze reagowałam oburzeniem na zdradę i sądziłam, że w tej sprawie jest tylko czarne i białe. Ale to prawda, że jak się samemu nie znajdzie w tej sytuacji, to teoretyzować sobie można. Mi się wydawało, że mam zasady, moralność itp, ale w obliczu uczucia czy też raczej w moim przypadku poczucia, że trafiło się na swoją bratnią duszę, wszystko inne jst mgliste. Natomiast rozwiązanie i tak jest jedno - odcięcie się od tego. W moim przypadku nie można mówić o klasycznym romansie, z moim charakterem nie nadaję się do wiecznego czekania (polecam film "Pestka"), ale i tak jest ciężko. To co mnie otrzeźwia, to świadomość, że brnąc w to stracę tylko czas, a na końcu będę tylko parę miesięcy, lat... starsza i znów będę musiała zaczynać od nowa, sama...

Ja mam takie same odczucia i również tak reagowałam dopóki nie pojawił się on. Macie racje, pewnie niczego się nie moge spodziewać.
Mam 2 wyjścia- wyplątać się z tego albo grać w tą grę z ustalonymi przez niego zasadami. Jest też trzecie wyjście- zawsze może pojawić się ktoś wspanialy,bez bagażu w postaci rodziny ;)hehe

bramka nr 3  póki co wyjeżdzam na 2 tygodnie, z dala od niego przemyślę sobie wszystko.

po to wyjeżdzam, żeby przemyśleć sytuację, ze względu na pracę jako oboje wykonujemy, taki układ po częsci mi odpowiada, zwłaszcza czasowo;) hmmm... trudno mówić o czymś, o czym się nie chce za wiele powiedzieć,ale wierz mi na słowo - w kwestii czasu i zainteresowań jest idealnie. Minusem są wyrzuty sumienia i nasze skomplikowane życia .

Justawoman, w naszej sytuacji możemy się zdecydować jedynie na tzw. mniejsze zło

Nieprawda. Jeśli zakończycie to i on nadal będzie z żonką, to nie ma co płakać, to nie ten, jeszcze spotka się tego jedynego. Jego wybór, jego strata.
Jednak jeżeli naprawdę Was kocha, to i w końcu bylibyście razem, rozwiódłby się, to logiczne. Same sobie pokomplikowałyście życie, taka prawda.

kolejne doświadczenie,człowiek uczy się całe życie.
Zaczynam się cieszyć, ze odważyłam sie wejść na forum i radzić się obcych babek jestem coraz bliższa podjęcia decyzji,za co dziękuję wszystkim

Ja też się cieszę, że ktoś w końcu mnie nie potępia i rozumie moje rozterki. Ja już decyzję podjęłam, on jeszcze trochę "walczy", ale u nas to wszystko trwało chwilę, szybko się zatrze w jego pamięci...
A gdy się żaliłam przyjacielowi, że serce mnie boli, że On cierpi, to usłyszałam, że Jego ma kto pocieszyć, a ja wracamm do pustego domu. Od razu wtedy wiem co jest słuszne.

znam ten ból u nas opcja jest taka, że przez pracę dosłownie nikt nie moze się dowiedzieć. Więc nawet przyjaciółka najlepsza nie wie. Dzieki ci boże za stałe łącze. Anonimowo jest raźniej

lepiej CI teraz?

hehehe, ja czasami mam wrażenie ,że w pewnym momencie skonczy sie limit uczuć jakie jestem w stanie dać i pozostanie mi na starosć samotnośc, no chyba że kupie sobie koty

Czego się spodziewać po romansie z żonatym? wiesz ja wychodzę z zalożenia,że jeśli teraz zdradza żonę z toba ,to później ciebie zdradzi z inną-przykre ale bardzo prawdopodobne:(
więc spodziewać się możesz bólu i rozczarowania,bo zawierzasz swoje serce komuś kto nie jest tego wart:(

Czego sie spodziewac ?
A tego, ze najprawdopodobnie i tak nie zostawi dla ciebie zony i dzieci - bo taki uklad mu odpowiada
A przed toba wizja samotnie spedzonych weekendow, swiat, wakacji, sylwestra - bo wiadomo w tym czasie bedzie potulnie siedzial przy zonie.
Poza tym nie wyobrazam sobie bycia z zonatym facetem - bo nie tylko zdradza w takim ukladzie zone ale i rowniez kochanke , kiedy potulnie i jakby nigdy nic wraca do zony.
Nie lepiej znalezc sobie normalnego wolnego faceta z czysta karta ???
Ja wiem jedno nie zamienilabym nigdy w zyciu normalnego zwiazku na zwiazek z zonatym facetem.
Za duzo sie traci i za duzo obok nas umyka...

Witam. Nigdy nie myślałam o sobie "zimna su...", jak niektóre kobiety tu określają te, które romansują z żonatymi. Też myślałam ,że ja nigdy, też potępiałam. Poznałam go 3 lata temu, zupełnie przypadkiem. Okazało się ,że mieszka na drugim końcu Polski, ma troje dzieci, żonę. Najpierw tylko rozmawialiśmy przez telefon, gadu. Wiem, typowe. Potem spotkania. Rzadkie, co kilka miesięcy, pół roku, różnie. On jest obowiązkowy, sumienny, dba o dom i dzieci. Oczywiście twierdzi ,że nie potrafi porozumieć się z zoną.Jak to każdy facet, prawda? Moje małżeństwo jest jednym wielkim fiaskiem.Jestem po 40-stece, pracuję, mamy jedno dziecko, osobne konta, rozliczamy się z każdej rzeczy. On pracuje i dorabia-dla siebie. Nie wiem ile, nie wiem czy odkłada, nie wiem na co wydaje. Razem składamy się na rachunki, potrzeby córki i jakieś tam domowe sprawy. Jego ciągle nie ma w domu. Nie ze względu na pracę. Wraca i biegnie na spotkania z kolegami, by pograć w piłkę, pooglądać mecz, zagrać w pokera. Nie ma go. Jeśli jest nie rozmawiamy. Nie uprawiamy seksu od bardzo dawna. Ani on nie chce, ani ja.Dla mnie to małżeństwo stało się jakąś fikcją. Jest fikcją, w której nie mogę już wytrzymać. I jest On. Ten drugi.Facet, z którym rozmawiam, któremu mogę powiedzieć prawie o wszystkim. Jest przeciwieństwem mojego męża. Rozumiemy się, uzupełniamy. Przeszliśmy wiele ciężkich chwil. Moich kilka miesięcy temu i jego teraz, ponieważ poważnie zachorował. Kocham go i wierzę, że on też mnie kocha. Moje niskie poczucie wartości długo nie pozwalało mi w to uwierzyć, ale teraz prawie w 100% mu wierzę.Wydawało mi się, że dam sobie z tym radę. Że wystarczą mi telefony, smsy i od czasu do czasu spotkania. Ale której kobiecie by nie wystarczyło? Wpadam coraz częściej w jakieś nerwowe depresyjne stany, gdy zbyt popuszczę wodzom wyobraźni. Nie chce, by moje życie było takie jak teraz-wiecznie sama, praca, dom, zero czułości i seksu. Co jakiś czas próbuję zerwać, ale nie udaje się.Za bardzo mnie do niego ciągnie. Jemu też bardzo zależy. Ale wszelkie rozmowy typu" nie dam już tak rady, chciałabym z Tobą być" próbuje załagodzić stwierdzeniem ,że on teraz nie odejdzie od rodziny. Gdy ja mówię, że wiem, że to naturalne, bo ja też teraz nie, ale za kilka lat. Odpowiada, ze on nie wie co będzie za kilka lat, ze tak nie myśli do przodu, ze powinniśmy cieszyć się z tego, co jest. Nie chcę pytać o radę, bo każda z Was udzieli mi innej, a częśc na pewno nie pozostawi na mnie suchej nitki. Chce tylko powiedzieć, że ludzkie losy są naprawdę nieprzewidzialne, a faceci tchórzliwi i zapobiegawczy. Czasami myślę, że zaczynam być Go coraz pewniejsza, a mogę się pomylić. I co ważne, On bardzo mało mówi o żonie. Ani dobrze, ani źle. Jest typem zamkniętego w sobie faceta,przeżywającego problemy samotnie, niezbyt wylewnego, ale wbrew pozorom okazuje mi wiele czułości....I jak tu sobie poradzić z takim uczuciem? A odległość? Rzadkie spotkania?
Pozdrawiam wszystkie dziewczyny, które mają podobne problemy i życzę więcej wyrozumiałości pozostałym paniom. Jak to mówią "nigdy nie mów nigdy"...

Igna , nie raz wyrażałam opinię o kochankach i o zdradach, nie będę powtarzać, wiadomo, że jest negatywna i można ku temu przywołać wiele argumentów.
Jeżeli chodzi o Twoją historię, to niestety jak większość kochanek jesteś naiwna, zaznałaś znów trochę ciepła, tego było Ci trzeba, ale Twój kochanek nie zaoferuje Ci więcej. Dlaczego uważasz, że po paru latach to się zmieni? Gdyby naprawdę Cię kochał, to nie byłoby gadki, że za parę lat, tylko już by odszedł od żony.

Też masz rację. Gdyby był prawdziwym facetem, pewnie by tak zrobił. Widocznie nie jest, a ja go idealizuję.Z drugiej strony rozumiem. Nie jest chyba łatwo zostawić trójkę dzieci. Jak ja miałabym zostawić moją córkę? Nie umiałabym. Może jestem naiwna. A moze i on jest odpowiedzialnym człowiekiem po prostu. Tak trudno jednoznacznie kogoś ocenić.

Truskaweczko. Nie wiem ile masz lat.Koło dwudziestu? To bardzo mało jeszcze.Za 10 lat Twoje życie będzie inne, a za następne 10 jeszcze inne....oby zawsze dobre. Ja doskonale wiem ,że to co robię jest godne potępienia.Ale z drugiej strony dlaczego?Dlaczego kochanka to od razu ta najgorsza z najgorszych? Mój mąż też mógłby mnie zdradzać, może to robi zresztą, ale ja chyba nawet nie byłabym wściekła na tę jego kochankę, bo on spotyka się z mojej strony z obojętnością pod każdym względem. Ja nic nie robię, by było lepiej w związku, bo już nie chcę,nie potrafię, więc gdzie tu byłaby wina jakiejś kobiety, której on by odpowiadał? Nikt nie jest niczyją własnością.  Jest we mnie rezygnacja. Nie mam jakiejś wielkiej woli do walki. Moje poczucie własnej wartości jest tak niskie ,że nawet nie próbuję postawić Go przed wyborem:ja albo żona, sądząc, ze przecież i tak wybierze żonę. No bo to żona i wybór jest oczywisty.Wiem ,że to ona ma do niego prawo, nie ja. Nie szukam dla siebie usprawiedliwienia, bo go nie ma. Czasami ludzie spotykają się nie w tym  momencie, nie w tym czasie i nic nie można już zrobić, ale coś ich do siebie przyciąga. Cierpię ja i cierpi on. Staram się nie naciskać, tym bardziej ,że choruje, ja też mam problemy zdrowotne. Trzymam się złudnej nadziei, że może, że kto wie, życie jest takie nieprzewidywalne.A  jeżeli już nie będę mogla trwać w takim związku, po prostu odejdę. Teraz nie mam jeszcze na to siły, chociaż tyle razy byłam zdecydowana, ale w końcu ją znajdę.