witajcie. jestem w podobnej sytuacji, od roku mieszkam w Warszawie. od miesiąca jestem męzatką. Nie mam tu zupełnien ikogo prócz męza i jego rodziny. Czuje sie z tym okropnie bo jak np sier pokłócimy to nawet nie mam gdzie pójsc z kim pogadac. Zostaje mi maraton po centrum handlowym... Pomału mam tego dosć...myslałam ze sie przyzwyczaje ze poznam kogos z czasem... ale mija rok a sytuacja sie nie zmienia. W pracy są ludzie nie warci uwagi. Mysla tylko o imprezach piciu... Mnie to nie bawi, nie mam ochoty z nimi chodzic. Nie wiem...moze juz wyrosłam z tego? Więc relacje z ludzmi z pracy ograniczaja sie do pustych rozmów o pogodzie . Jak mam problem dzwonie do siostry lub przyjaciela który mieszka w moim rodzinnym miescie- mam jzu wyrzuty sumienia ze tak go obarczam.. wisimy na słuchawce ja mu płacze on pociesza... a tak mi brakuje naszych spotkan , spacerów wyjsc na piwo... Wracam do domu tak czesto jak to mozliwe... ale to nie to samo... ehh ciezko jest
Desire 1987 mam identyczny problem. Z tą różnicą, że ja już mieszkam 2 lata w nowym miejscu i nadal nie mogę się przyzwyczaić. Dosłownie oprócz faceta nie mam tu nikogo. Dodam, że wcześniej miałam grupę fajnych znajomych, dzięki którym nie było miejsca w moim życiu na nudę. Dlatego tym bardziej jest mi trudno zaakceptować tą stagnację w okół mnie. Chciałabym to wszystko rzucić i wyjechać, bo mam już dosyć tej dołującej sytuacji. Mój facet jednak nie che o tym słyszeć. Jemu jest tu dobrze. A mnie krew zalewa, że ciągle siedzę w domu i nie ma nawet z kim na kawę wyskoczyć. Nawet tak jak dzisiaj...Ech...szkoda gadać...
Również mam faceta, z którym mieszkam u jego rodziców ale brakuje mi przyjaciół/przyjaciółki. Nawet rodzina się ode mnie odwróciła.. Straciłam też pracę więc ostatnio siedzę cały czas w domu, daleko od miasta więc nawet nie ma gdzie się ruszyć.. On pracuję więc wracając z prac jest zmęczony i chce odpocząć a dla mnie nic się nie zmienia bo jak się nudziłam tak się nadal nudzę co powoduje, że się wkurzam bo nie wiem co ze sobą zrobić. Siedząc tak w domu, w tych czterech ścianach zadręczam się myślami, które wciąż krążą w mojej głowie i strasznie brakuje mi osoby, z którą mogła bym się nimi podzielić, poużalać, poskarżyć, poplotkować, pogłupkować itp... Z facetem niestety nie da się o wszystkim pogadać bo niewiele rozumieją i kobiece problemy wydają się znikomymi problemami.. 
też poszukuje 'bratniej duszy' do ploteczek i pogaduszek 
...