mąż mnie nie kocha - co robić?

Majusia-oczywiście ze sie nie gniewam. chyba musicie mną troche potrząsnąć.

Okej, to co mam robić?? Powiedzieć mu to wszystko jakim jest bydlakiem????
Chociaż z drugiej strony zgodził się spróbować, więc sama nie wiem...

Nic mu nie musisz mowic.
Po prostu wystaw go za drzwi. Jak mu tak zle to wypad! Laski Ci nie robi ze z Toba jest. Boi sie tylko zostac sam, tchorz przebrzydly.
Potem zloz pozew o rozwod - najlepiej jak moglabys wczesniej wydrukowac te rozmowy na GG jako dowod (zawsze moze sie przydac).
Nie kontaktuj sie z ta Pania - tylko sie zdenerwujesz i zrobisz z siebie ofiare.
Po wystawieniu malza na Twoim miejscu udalabym sie do meza tej Pani - milo byloby z Twojej strony jakbys go uswiadomila kogo ma w domu. Co on z tym zrobi jego sprawa.

Pozdrawiam i sily zycze
Bedzie Ci potrzebna

Ps. Busiu ma racje - on zgodzil sie sprobowac bo nie ma innej mozliwosci. Gdyby mial - juz by go nie bylo.

I powiedz mu ze nie chcesz mu stawac na drodze do szczescia, wiec niech sie wyprowadzi jak najszybciej

Osobiscie mysle ze dobrze wam zrobi separacja

Zrobiłam to, zrobiłam...Powiedziałam mu że ze został ze mną bo nie miał innej możliwości,ze nie bede prosic, blagac o jego uczucie, ze ja wiem jakie bledy popelnilam i go za to przeprosilam a on przez pol roku mnie oszukiwal i zdradzal mowiac mi jednoczesnie ze mnie kocha i snujac plany na przyszlosc na temat budowy domu. Powiedzialam mu ze jezeli chce wolnosci to ma odejsc.
Zostal bez slowa
Czekam na jego reakcje

To Pan się dziś OPIJE hopla

Na razie chyba to faza szoku - wiem, bo tez tak mialam. Ale to dobrze - szok znieczula.
A poza tym BRAWO!!!
Pokaz temu mydlkowi, kto tu ma atuty w reku. Niech sobie nie mysli ze bedzie Toba rzadzil za pomoca strachu
Bac to sie moze teraz tylko On. Nagrabil sobie to niech ma!
I pewnie juz zaczyna sie bac - nie poznaje Ciebie. Juz nie jestes slaba, placzliwa kobietka, ktora tylko czeka na kazde skinienie Pana i Wladcy. Znalazlas w sobie sile i nie pozwol jej sobie odebrac

Gratulacje! Teraz tylko krotkie komunikaty, zadnego placzu czy blagan przy nim.
Wyplakac sie mozesz pozniej.
Teraz stal w oku i lod w sercu
Dasz rade
3mam kciuki

No to dziewczyny, wreszcie chyba "dotarły" do Agnieszki. Bardzo mądrze to wszytko napisałyście. A Busia to po prostu wow. Sama jestem w szoku, bo ma tylko 20 lat. to pierwszy jej post z jakim się zetknęłam, brawo. Mądra kobietka i taka świadoma w tak młodym wieku.
Agniecha na prawdę jak zaczniesz brać te rady do serca, sama pomału zaczniesz zauważać, że będzie lepiej. Lepiej z Tobą. przede wszystkim nie będziesz czuła strachu i nie będziesz ogarnięta taką desperacją jak wcześniej. Dopadnie Cię POWER WOMEN i zobaczysz to czego teraz jeszcze tak nie dostrzegasz a dziewczyny Ci napisały.

No................najgorsze będzie jak zostanie. Miejmy nadzieję, że ma więcej ikry niż Ty Aga i się faktycznie wyniesie.
Proponuję, abyś przeczytała ponownie wypowiedź autorstwa Busiu (Busi) - nie wiem jak ten nick odmienić. Masz wszystko podane tam jak na tacy.
Nie chciałem tego napisać, ale swoim postępowaniem robisz się żałosna. Wydzwanisz do tamtej baby...............może jeszcze ją łaskawie poproś, żeby sie odkleiła od Twojego męża. A najlepiej się popłacz przy Niej, niech Cie pogłaszcze po główce i jeszcze przytuli. Opamiętaj się kobieto. Stary przedstawił Cię jako kretynkę z którą się musi męczyć. Ty ten wizerunek niestety podtrzymujesz.
Myślę, że doskonale wiem dlaczego tak się stało, że poszukał przygód na boku. Nie możesz być jak ciepłe kluchy, dasz się upodlić, a On będzie Cie traktować jako tresowanego pieska, którego faktycznie z trepa można ściągnąć bo i tak wróci.
Sądzę, że Go przestałaś ciekawić, intrygować. Nie możesz być taka przelukrowana, słodka, naiwna. Może nie stanowisz dla Niego wyzwania.
Swoim postępowaniem się upadlasz. Hahahahahahaha nie zmieni pracy bo to go zabije. Dziewczyno pakuj Go i niech wyp........ Już jesteś przegrana. Nawet, gdy teraz zostanie to i tak Cię kiedyś zostawi. Nie dla tej laski, bo mąż i dwójka dzieci to problem.
Jesteś taka słaba.................to wzbudza litość. Po prostu. A facetów litość nie kręci. Zmień się i przestań myśleć o psychiatrach. Znajdź sobie kogoś podobnego charakterem do siebie . Takie dwa dobre duszki będziecie . Twój mąż najwyraźniej potrzebuje kogoś zupełnie przeciwstawnego do Ciebie.
Normalnie, mam ochotę Tobą potrząsnąć. Przestań się kajać i szmacić, On już nie ma dla Ciebie szacunku. Postaraj się sama do siebie go nie stracić.
Powodzenia życzę. Szczerze.

Droga Agnieszko. Wszystko, co tu usłyszałaś jest naprawdę cenne i warte przemyśleń. Ale tak jak napisałaś- masz wciąż nadzieję, to nic dziwnego, tylko, że On to wyczuwa, dobrze Cię zna,przynajmniej tak mu się wydaje. Ty sama siebie pewnie teraz odkrywasz na nowo, i dobrze byłoby gdybyś odkryła w sobie silną kobietę, wartościową, która bez żadnej    łaski zasługuje na szacunek!! A on, niestety Cię nie szanuje. Jak można powiedzieć, że na dzień dzisiejszy Cię nie kocham?? To jego słowa, bezczelne i bezlitosne, ale najwidoczniej szczere. Tak więc przyjmij te słowa z dumą i o nic nie żebruj. A Ty sobie poradzisz, jak każda z nas tutaj, bo nie będziesz miała innego wyjścia. i jeszcze cytat na koniec- JEŚLI COŚ KOCHASZ, PUŚĆ TO WOLNO. JEŚLI WRÓCI- JEST TWOJE. JEŚLI NIE- ZNACZY, ŻE NIGDY NIE BYŁO.

Powiedziałaś mu o forum? Być może miałaś nadzieję, że to coś zmieni. Nie napisałaś tu nic złego. Sama prawda. Teraz, o ile rzeczywiście się wyniósł, zacznie się ciężki czas, ale wytrzymasz.

Aga,

Czemu zdradzasz mu takie intymne rzeczy jak to forum, myslisz ze sie rozklei i padnie w twe ramiona....

Nie dobrze...

Twoj facet to nie twoja przyjaciolka teraz nie pozostaje ci nic innego jak go wyrzucic.

Najlepiej z nim nie rozmawiaj bo widze ze mowisz mu za duzo glupot. Nie obraz sie ale taka jest prawda.

I sory za co go przepraszalas, to nie byl dobry moment, czy on cie przeprosil???

Przeprosilam go za bledy ktore popelnilam. on mnie nie przeprosil. wiem glupia jestem, powiedzialam mu o forum wczoraj kiedy mnie przytulil. po kwiaty napewno nie pobiegł. Boze dlaczego to tak boli...
Jestem glupia ze wciaz mam nadzieje

Ja bym sie po takim czyms do niego nie odezwala, co za kretyn ze cie nie przeprosil

I zeby ci wiecej do glowy nie przyszlo go przepraszac i prosic o powrot, ja bym zlozyla pozew o rozwo i o alimenty

to szczyt bezczelnosci

Cześć dziewczyny
Nie odzywałam się przez dwa dni, bo jeszcze raz chcialam wszystko przemyśleć...i właściwie nie doszlam do zadnych wniosków.
Mąż nie odszedł, chce próbować. Pierwsza część soboty byla dla mnie koszmarem, raz płakałam, za chwile wszystko bylo mi obojetne i znow płakałam. Po poludnie spędziliśmy razem, wieczorem oglądaliśmy nawet film, bylo bardzo przyjemnie. Wczorajszy dzień był jeszcze gorszy. Mąż cały dzien pracował, a później miał impreze firmową (jej tam nie było). Wieczorem myślałam ze zwarjuję, nawet nie chce sobie przypominać co wtedy robiłam. Wrocil do domu o 21.30. Kochaliśmy się. powiedział ze tego ode mnie chciał właśnie przez ostatnie 3 lata. stwierdzil ze to nie byl sex tylko kochanie. ale czy tak faktycznie bylo dowiem się pewnie dzisiaj po poludniu.
Nie moge sie doczekać jutrzejszej wizyty u lekarza, musi cos zrobic z moją głową bo inaczej oszaleję.
Ściskam was

Majusia, to nie jest tak że my sobie po tym wszystkim ot tak żyjemy. chociaż nie wiem jak on, ale ja bezustannie to przeżywam, caly czas mysle o tym. Poszlam z nim do lozka z tych powodów, o których pisałaś - potrzebuje jego bliskości. moze w ten sposob go odzyskam.

Chcialabym przespać to wszystko i obudzić się w swoim dawnym życiu. ale wiem że to niemożliwe.

dzisiaj idziemy do kina (moja propozycja) - zobaczymy jak bedzie.

3 lata małżeństwa to niemało, rozumiem że nie chcesz tego ot tak przekreślać. Poza tym widzę że kochasz go jak diabli. Znam to.
W takich sytuacjach plujemy na nasz kobiecy honor, na dumę. Tylko że całować stopy komuś, kto nami pomiata to jak strzelić sobie samej w kolano. Facet nie zawsze potrzebuje słodkiej niuni. Musisz mu też pokazać pazurki. W końcu to nie ty flirtowałaś z innym, prawda? Należy mu się trochę chłodu z Twojej strony, nie dawaj się tak łatwo!
Trzymam kciuki i pisz jak było w kinie

Przewidywałam, że będziesz dążyć do spotkania.
Agnieszko, jeśli chcesz opisz sytuację co się wydarzyło dodatkowego, że ten dół no i co Ci dało spotkanie?

Agniesiu,

to my mamy wpływ na nasze życie, sami mamy moc aby nadać mu sens. Jeśli jedynym sensem Twojego życia jest On to działanie jest proste. Nie ma go (nie kocha) = moje życie nie ma sensu.

Agnieszko,
nawet gdyby Ci powiedział z ręką na sercu, że Cię  nie kocha i przysiągłby  Ty i tak byś w to nie wierzyła. Bo Ty nie masz zamiaru spocząć w "walce" o niego.
Nie chcę Cie zasmucić (i tak mi nie uwierzysz)  ale on Cię nie kocha. Niestety.

Wiem, że to boli i tego Ci współczuję.

Agnieszko..Przeczytałam cały Twój watek..i nikt Ci nie da gwarancji na to "Czy on Cię znów pokocha?".
Walcz...walcz o SIEBIE!Znów ,stań się kobietą!!!! Nie błagaj ,nie skoml,nie kalaj się...I nie pacz przy nim!!!! Pokazujesz mu tym ,jaka jesteś słaba!
Zadbaj o siebie,wyjdz wieczorem ze znajomymi (tak jak on na imprezy firmowe).Pokaż,że kwitniesz,że Twój seksapil nie umarł...Uświadom mu (czynami),że świetnie ; ) sobie radzisz.Podśpiewuj pod nosem,kup bieliznę (taką seksi) ale nie zakładaj jej!!! Połóż w takim miejscu aby ją zauważył! Jeśli zapyta : Po co Ci to?" odpowiedz " Aaaa..taki drobiazg sobie kupiłam,na jakąś szczególną okazję w MOIM życiu" : )
Nie daj się stłamsić,zacznij intrygować..

dzisiaj mam wizytę u psychiatry.

Myślicie, że nie chciałabym postępować tak jak mi mowicie? Zeby mieć to totalnie w d.. . ale nie potrafię tego zrobić, nie wiem jak.
Piszę na tym forum bo mogę się wygadać. nie mam takiej przyjaciółki, której o kazdej porze dnia i nocy mogłabym się wypłakać.
A znajomi? mają swoje życie.

Agnieszko,

Zgadzam sie z dziewczynami. I twoje starania o niego, zapraszanie do kina ( w tym momencie ) sprawi ze nie bedzie cie szanowac. I to jest pewne. Bedzie widzial tylko ze bardzo go kochasz i zrobisz wszystko by zostal. bedzie myslal moja Agusia jak ona mnie kocha...

Pomysl, tak hipotetycznie, ze masz kolezanke ktorej maz powiedzial ze jej nie kocha itd... co bys o tym pomyslala, co bys jej doradzila?

To nie ty powinnas starac sie o niego w tym momencie tylko on o Ciebie. No i niestety zle zrobilas ze sie z nia spotkalas.

Miekkim serce i wielka miloscia go nie zatrzymasz... moze na kilka lat. Jesli ty nie bedziesz sie szanowac to on tym bardziej. I prosze pozwol mu by to on walczyl o Ciebie, inaczej bedziesz staczac sie po rowni pochylej.

Pozdrawiam

Moim zdaniem, wyszlas na ' niezrownowazona i niepewna kobiete' przed mezem, wiem ze to brutalne, ale prawdopodobnie tak to on odbierze.

W tym wszystkim najgorsze jest to ze ty teraz bedziesz sie zastanawiac, czy zostal z toba bo to lekko wymusilas, czy dlatego bo chcial. Bedzie Cie to dreczyc, tygodnie, miesiace. Z czasem bedziesz chciala by Ci udowodnil ze zaluje. On moze sie tym czuc osaczony. Ty nie chcac go przeciez osaczac, znajdziesz sie w zamknietym kole. Poza tym, wie juz ze moze sobie na duzo pozwolic. Kurcze, moze sie myle. Ale sie troche nasluchalam od innych, naczytalam i sama zaobserwowalam z autopsji.

Podsumowujac, nie zabiegaj o niego i sie nie przymilaj, nie zapraszaj nigdzie. To on to powinien robic...

Na razie jestes w duzym szoku i robisz rzeczy, na ktore spojrzysz zupelnie inaczej jak ochloniesz. Nie mowie ze masz sie pozbyc meza. Mowie tylko, ze masz prawo byc na niego zla i zawiedziona.

Jest jeszcze inna sprawa. Dlaczego nie chcialas sypiac z mezem. Zwykle nie jest tak ze nie chcesz, bo nie. Tylko jest to nastepstwem jakiegos zlego zachowania partnera? Zastanawialas sie nad tym. Przemysl to??? Moze dojdziesz do jakis owocnych wnioskow. Lub byc moze wcale go nie kochasz. A to co teraz przechodzisz jest tylko wynikiem zranionej dumy, leku przed zmiana lub samotnoscia.

Nie wiele wiemy o waszym malzenstwie, wiec to tylko takie moje przypuszczenia, moze zupelnie nie trafione.

Mysl o sobie.

Pozdrawiam

Cześć dziewczyny
Minęło parę dni. Raz jest lepiej raz gorzej. Ale pracujemy nad sobą-oboje.

Byłam u psychiatry - mam depresję, ale powiedział że jest ona efektem tego co się stało, także z moją głową chyba nie jest aż tak źle . Powiedział mi też że moj nastrój zależy od męża - jeżeli on będzie mily i zacznie się układać, to mnie też będzie się układać.

Dzisiaj w nocy mąz przytulał się do mnie i mówił przepraszam - ja udawałam że śpię.
Może tak było, bo wczoraj wieczorem powiedziałam mu , że się poddaję, że to jest jak walka z wiatrakami, że przejży na oczy dopiero jak mnie straci.

Pozdrawiam

Cześc dziewczyny
jestem w martwym punkcie. Niby oboje się staramy, jeden dzień jest bardzo miły, drugi do bani. i tak w kółko. Coś nie gra i nie wiem co. Ja analizuję każde jego słowo, czy to dobre czy złe. jak ja się na niego wściekam że coś jest nie tak, to odpowiada że chciałabym wszystko naprawić w jeden dzień. Najgorsza jest chyba ta niepewność , że pewnego pięknego dnia powie mi "wiesz co? nie wyszło". Chociaż jak mu o moich wątpliwościach mówię to odpowiada że uda nam się.
Zaczynam myśleć, że on prowadzi ze mną jakąś gierkę (może to moje urojenia???). Pewnego wieczoru rozmawialiśmy i powiedziałam mu, że nie wierzę że tak do końca przestał mnie kochać, że on mnie karze za te 3 lata żebym poczuła jak to on nie czuł się kochany - nic mi na to nie odpowiedział tylko się uśmiechnął. Powiedziałam mu także, że ma spojrzeć mi prosto w oczy i powiedzieć, że mnie nie kocha. Nie zrobił tego.

Mam tak namieszane w głowie, że nie wiem już co mam myśleć. Raz wydaje mi się że zrobiliśmy krok naprzód, a za chwilę że dwa kroki do tyłu

Przeczytałam twoją  historie i nie mogłam uwierzyć jak bardzo zbliżone są nasze losy z tą małą różnicą że ja to przerabiam od 2 lat i niestety nie widać poprawy raz lepiej raz gorzej patrze na cała tą sytuacje z pewnym dystansem i po latach pytam czy będziesz miała na tyle siły aby na końcu zostać z niczym . Ja przywykłam do pustki do braku zaufania do traktowania jak powietrze do ciągłego strachu że jutro już może nie być nas a tylko ja i cierpię po cichu bo i tak wiem że tak właśnie ma być ale to moja świadoma decyzja i nie każda kobieta umie z tym żyć zastanów się czy na pewno warto bo po latach może być za późno.  Czy twój mąż jest naprawdę taki wspaniały , że masz się bić w piersi i błagać o uczucia to on cie okłamuje i to on pokochał inną umiesz z tym żyć.

fenix - ja walczę o niego bo jest wspaniałym, dobrym człowiekiem. bo go kocham i jak w nic na tym świecie wierzę w to że nam się uda. po prostu musi się udać. ja jestem urodzoną optymistką i pomimo tego co się stało, wierzę w nas.
czy bede umiała żyć ze świadomością, że mąż zakochał się w innej?(chociaż jego wersja jest taka, że wcale się w niej nie zakochał tylko pisał jej tak by ją zdobyć) -nie wiem, pomyślę o tym dopiero jak moje małżeństwo wyjdzie na prostą.

Od wczoraj przyjęłam trochę inną taktykę (mam nadzieje że w niej wytrwam) - nie chodzę już za nim, nie narzucam się, normalnie się odzywam jak mu minął dzień, jak się czuje, nie proszę go żeby mnie przytulił. chce dac mu czas, chociaż we mnie cierpliwości coraz mniej.

Nawet jeżeli się nam nie uda (a nie biorę takiej ewentualności pod uwagę), to chcę kiedyś sobie i swojemu dziecku spojrzeć w oczy i szczerze powiedzieć, że zrobiłam wszystko co w mojej mocy żebyśmy byli razem.

Narazie jestem na etapie, że walczę o nas, później powalczę o siebie.

Naprawde widze siebie z pjrzed dwuch lat   ale to błędne myślenie , nigdy nie można przedkładać partnera nad siebie samego bo wtedy stajemy sie niewolnikami drugiej osoby pomyśl o tym zapewne wybranka twojego męża to silna pewna siebie kobieta która myśli przedewszystkim o sobie a nie ulepek który gotuje obiadki i pyta czy przynieść gazetke. Życze powodzenia aczkolwiek licz się z porażką bo rozczarowanie może być dla ciebie zgubne. Jeszcze zaciekawiła mnie jedna kwestia napisałaś że mąż to dobry człowiek że go kochasz jak taki dobry człowiek może okłamywać swoją rodzine ? No i za co go kochasz skoro on nie okazuje ci uczuć a łożenie na dom , pomoc przy dzieciach jeśli to miałaś na myśli to jego psi obowiązek którego się podjoł zakładając rodzinę . Czy umiesz rozgraniczyć strach przed samotnością i przyzwyczajenie od miłości bo nieweiele kobiet które mają rodziny to potrafi.

Agnieszko - może to głupio zabrzmi, ale nie słuchaj nikogo. Słuchaj siebie
To twoje życie i Ty będziesz ponosić konsekwencje decyzji a nie ludzie z forum. Skorzystałaś z pomocy fachowca, lekarza. Przemyślałaś wszystko, wiesz na czym stoisz. Masz rację - trzeba zrobić wszystko, żeby nie mieć sobie do zarzucenia, że czegoś się zaniedbało
Być może, że to był tylko kryzys w waszym związku, nauczeni "na błędach" będziecie teraz bardziej uważni dla siebie, mam nadzieję. Naprawdę warto walczyć o rodzinę, jeśli miłość w Was jest - a piszesz, że jest w obojgu.
Będę kibicować tej waszej odnowie i bardzo, bardzo trzymać kciuki Powodzenia

Witajcie dziewczyny.
Wstyd mi... wstyd mi przed wami, bo chyba miałyście rację. To nie ma sensu...ale jak odejść???!!!

Agnieszko, przeczytałam całą Twoja historię i ogromnie się cieszę, ze Wam się udało. Zazdroszczę Ci tego, że miałaś siłę, i swój rozum, mimo wilu rad, które usłyszałaś. Moja historia zaczęła sie podobnie, może tylko z jednym małym (dużym) wyjatkiem. Ja zostałam zdradzona i emocjonalnie i fizycznie. Próbowałam walczyc, też usłyszałam że nie kocha, ze się wyprowadzi. Trwało to miesiąc, aż znalazłam dowody zdrady i wyrzuciłam go z domu, słuchając wielu rad, ze powinnam to zrobić. Nie mieszkamy razem juz miesiąc a ja tego bardzo żałuję, dałam mu wolność tak jak wszycy mi radzili. Też nie byłam aniołkiem, róniez jestem jedynaczką i pewnie miałam podobne zachowanie do Ciebie. Cierpię strasznie, wiem że on jest z tamta kobietą i oddala się ode mnie jeszcze bardziej i zaczynam zdawać sobie z tego sprawę, ze juz nie wróci. To bardzo boli, bo go kocham. I właśnie dlatego zazdroszczę Ci, ze Tobie się udało, jesteś silniejsza ode mnie. Ja poszłam na łatwizne i go straciłam.

A co sie stalo z tamta kobieta? Czy nadal razem pracuja? Zmienil prace?

Witajcie dziewczyny!
To znowu ja. Jestem na forum bardzo często, nic nie piszę bo właściwie nie mam co, a może powinnam???
No więc w dalszym ciągu jestem SZCZĘŚLIWA z moim mężem. Mija właśnie rok od tych traumatycznych przeżyć. I tak mnie teraz zebrało się na podsumowanie tego wszystkiego. Inaczej wygląda teraz nasze małżeństwo, dużo rozmawiamy, jeżeli pojawia się jakiś problem to mowimy o tym od razu, nie przemilczamy tego. Jest dobrze, nie ufam jeszcze na 100% i pewnie nigdy już do końca nie zaufam.
Wiem jedno: warto było, warto było walczyć! Dlatego dziewczyny, kobietki kochane walczcie o swoją miłość jeżeli widzicie chociaż cień nadziei, bo ja jestem żywym przykładem że można wygrać. Szczerze powiedziawszy jak sobie przypomnę te zeszłoroczne wydarzenia, to nie wiem jak to przeżyłam. Ale kurde dałam radę i Wy też dacie. Kobiety są jednak kurczę silne.
A co do tamtej kobiety...nadal oboje razem pracują. Mają znikomy kontakt, ale jednak. I wiem że nic ich już nie łączy. Po prostu wiem to. Wiem to bo widzę jak mój mąż żałuje tego wszystkiego, wiem to po jego zachowaniu.
Gorąco Was wszystkie pozdrawiam.

Bellatrix opisz swoją historię, być może będę mogła pomóc.