Rozwód i ciąża

Kochana Lib śledziłam wątek Twój i Pe nieustannie.Gratulacje.Jestem z Ciebie dumna.Odpoczywaj ( na zapas ,bo nigdy nie wiadomo gdzie spędzimy kolejną noc-mnie właśnie 2 letni szkrab wypędził z ciepłego łóżka oferując z zamian swoje-ups za dużo ważę i nie mieszczę się)

Witajcie

Mam chwilkę czasu bo mały śpi (w końcu) i podzielę się swoimi wrażeniami... Nie wiem tylko od czego tu zacząć, ponieważ wszystko wydaje mi się tak bardzo ważne... Jeżeli nagle nie skończę jakiegoś wątku to oznaczać będzie, że musiałam wrócić do najważniejszej dla mnie osóbki na świecie... rozumiecie prawda

A więc aby nie tracić czasu zaczynam swoje opowiadanie

5 lipca trafiłam do szpitala - miałam mieć zrobiony tylko zapis KTG ale dzięki zaprzyjaźnionej pani położnej lekarz przeprowadził u mnie badanie usg i okazało się, że mam mało wód płodowych więc zatrzymuje mnie na obserwacji... zgodziłam się (ba nawet byłam na to przygotowana)...
o godz. 16 miałam kolejny zapis, w którym okazało się, że serducho małego bije ok a u mnie pojawiają się małe skurcze... ale jeszcze nieporodowe... po godz. 17 te skurcze zaczęły być regularne (co 10 min) i mocniejsze, a po upływie kolejnych 2 godzinach skurcze się nasiliły i pojawiały co 5 minut... wtedy były już bardzo bolące!... o godz. 21 podeszłam do pani doktor by ją o tym poinformować... przeprowadziła badanie i powiedziała, że to jeszcze nie to... (zbyt małe rozwarcie) i że za kolejne 120 minut znowu mam przyjść... pojawiłam się już po 30 minutach ponieważ okazało się, że rozwarcie postępuje i muszę się przenieść na salę porodową... zadzwoniłam po mamę... byłam lekko zdenerwowana... która ok. godz. 22 przyjechała wraz z siostrą i... poszłyśmy rodzić...

zanim jednak urodziłam był szereg badań i wywiadów do udzielenia - standardowa procedura... na moje "miejsce pracy" - czyli fotel porodowy trafiłam więc dopiero po godz. 23... i wtedy już naprawdę bardzo bolało...

cały czas obecna była moja rodzina... około północy poprosiłam mamę aby poinformowała męża o tym, że jesteśmy na porodówce... zrobiła to... a mnie mocniej bolało...

wiedziałam, że muszę być silna - bo tego oczekuje ten mały człowieczek, który zaczął się pchać na ten świat

po godz. 1 w nocy byłam już bardzo zmęczona tym oddychaniem, nie parciem, przetrzymywaniem skurczy, skakaniem na piłce, kucaniem... ale cel był jeden - urodzić SYNA!!!

około 3 w nocy nastąpił postęp w akcji porodowej - męża jeszcze nie było, więc mama znowu skontaktowała się z nim (za pomocą sms) - napisała, że rodzę i .... był odzew: już jadę... po godz. 4 mąż wszedł na porodówkę i został tam do 6 rana... (przyjechał z ojcem)... zaznaczam, że moja familia również mi towarzyszyła i ... z jednej strony bardzo mnie wspierała, współczuła tego ogromnego bólu jaki miałam a z kolejnej śmiała się z moich reakcji... przyznaję, czasami nie dawałam już rady więc gadałam głupoty i robiła dziwne rzeczy... ale co tam - nie codziennie się rodzi

cierpiałam ogromnie - rodziłam od poprzedniego dnia, najbardziej stresujące były skurcze (bardzo silne i częste) - sam poród to sama przyjemność

gdy zobaczyłam, jak po moich parciach wychodzi główka syna, potem jego ramionka, tułów, nóżki to łzy z oczu same leciały - ze SZCZĘŚCIA, że już tak blisko, że już za chwilę, że już teraz, że JEST - w końcu jest ze mną - a właściwie na mnie... cudowne 90 minut!!! mój mały synek nie jest już we mnie a na mnie - na moich piersiach... taki malutki, siniutki - potem różowiutki, krzyczący, ssący cyca - od razu się do niego dorwał - wiedział, gdzie uderzyć

po tych minutach zabrali małego na kolejne badania, mnie przewieziono na salę poporodową  i tam czekałam na jego powrót... z mamą ponieważ mąż już odjechał - nie czekał na informację ile waży, mierzy - poprosił abym do niego zadzwoniła z ta informacją... zrobiłam to, ponieważ to jego syn i uznałam, że powinien wiedzieć... ucieszył się, że z małych wszystko w porządku i dodał, że chciałby przyjechać popołudniu w odwiedziny ale nie wie czy może... wyraziłam zgodę...

gdy przywieźli syna był już zaszczepiony, przebrany, zawinięty w kocyk i głodny! a ja... byłam tak podekscytowana, że nie mogłam ani spać, ani jeść tylko patrzyłam się na nowego członka rodziny

był taki malutki, jego nosek, oczka, czół?o, usteczka - takie miniaturowe, opuchnięte ale najpiękniejsze i najcudowniejsze jakie w życiu widziałam... te paluszki u raczek, stópki, włosy na głowie (jest ich mnóstwo i są takie długie), rzęsy i brwi (tez już są)... CUDO można godzinami się patrzeć i nie znudzić... a jakie minki robił   uśmiech po pachy
mały z niego komik i to, że nie daje mi spać, odpocząć, nawet się umyć i zjeść sprawia, że kocham go coraz bardziej

a jego tatuś??? przyjechał w odwiedziny ze swoimi rodzicami - teściowa jakby nigdy nic przywitała się ze mną, podeszła aby mnie ucałować, podeszła do wnuka i... rzekła, że nie jest podobny ani do mnie ani do jej syna... nie wzięła go na ręce, pouczała tylko męża jak ma się zachowywać, co robić - a właściwie czego nie robić z synem... powiedziałam mu, że może wziąć syna na ręce - ona nie dasz rady, złamiesz albo spuścisz go... nic takiego nie zrobił...
powiedziałam mu, że może do niego mówić normalnym tonem głosu - ona, ze ma mówić cicho, bo na pewno będzie chciał spać... - mówił normalnie...
powiedziałam mu, że jak chce to może mi pomóc w zmianie pampersa - parł się do tego to ona przejęła pałeczkę i nie pozwoliła mu na to... co za paskudna baba...
aż w końcu syn przemówił do niej swoim głosem i obrażona chyba wyszła z sali nie żegnając się ze mną... tak mi przykro ,  po wizycie mąż pożegnał się ze mną, zapytał czy czegoś potrzebuję i że chciałby przyjechać w piątek go zobaczyć...  no i przyjechał z ojcem do domu mojej rodziny (sam się nie odważył)... był bardzo chętny do brania syna na ręce (pytał sie czy może i czy dobrze to robi), mówił do niego, obserwował, robił zdjęcia... na prawdę się cieszył... na koniec zapytał sie znowu czy czegoś potrzebuję...

rozryczałam się bo już dłużej nie dałam rady... dzisiaj też ma przyjechać...

przepraszam, muszę kończyć bo syn mnie wzywa

do pisania później...

Oj....jak ja bym chciała mieć już mojego synka obok siebie:)
Okrutnie boję się porodu...Wcześniej o nim nie myślałam...ale im bliżej tym wiecej zaczynam myśleć
A twój opis jest taki spokojny....bolało ale dało się wytrzymać:)
Lib...jesteś niesamowicie dzielna!!!!

całujemy mocno mamusie i dzidziusia:)

Tak realistycznie to opisałaś, że aż przypomniał mi się mój poród:)

Również całuję Was mocno

Cudownie sie czyta Ciebie taka szczesliwa, promieniujaca i radosna chodz troszke zapewne zmeczona obowiazkami, ale to przyjemne obowiazki w koncu sa

Ciesze sie razem z Toba Lib

Podrawiam i sciskam mocno :*

Kochani - przepraszam, że piszę do Was wszystkich razem a nie do każdego z Was z osobna... lista byłaby długa

dziękuję Wam po raz kolejny za wielkie wsparcie i gratulacje
połechtaliście mnie trochę swoimi pięknymi słowami wzruszyłam się ogromnie i nadal to robię gdy je po raz któryś czytam... wspaniale mieć takich Przyjaciół

jestem bardzo szczęśliwa, że mam syna obok siebie, że nie jestem już sama, że w końcu małe CUDO, Słoneczko moje najdroższe na świecie, jest już ze mną, że zaczynamy nowe życie...

razem z synem uczymy się nawzajem rozpoznawać swoje emocje, nawyki, obserwujemy siebie i dostosowujemy się do nowej sytuacji... czasami jest zabawnie, czasami stresowo - dla mnie, bo uczę się jak być mamą, dla małego bo uczy się jak być synem
na szczęście mam mamę blisko siebie i wiem, że w potrzebie mnie nie zostawi... ona teraz pełni obowiązki ojca dziecka... gdy ja przestaję karmić małego to ona bierze go na ręce aby mu się odbiło, gdy ja go kąpię ona przygotowuje ręcznik aby go po wyjęciu z wanienki wytrzeć, gdy ja go przebieram to ona podaje mi kosmetyki, czyste ubrania itp., gdy w nocy nakarmię syna ona potem go usypia abym i ja nabrała sil i choć trochę sobie pospała.... nie wiem co bym bez niej zrobiła - bardzo mi pomaga...

dzisiaj po raz pierwszy była u nas pani położna środowiskowa - gdyby nie znajomości mojej mamy to byłby problem z tą opieką ponieważ należę do przychodni w "tamtym" mieście i pomimo braku rejonizacji nie wszystkie przychodnie wyrażają zgodę na takie wizyty... ale my na szczęście mamy ten problem z głowy... rady położnej są dla mnie cenne... martwiłam się np. o suchą skórę mojego brzdąca (podobno to normalne - skóra dopiero co przyzwyczaja się do nowych warunków i stary naskórek musi się złuszczyć), o to, że nie wypróżnia się codziennie (tym też nie mam się martwić), że kicha, ma czkawkę, je nieregularnie itp. chyba jestem powoli przewrażliwiona ale to wynika z samego dobra... im więcej mały mi dokazuje tym bardziej go kocham... gdy poszłam dzisiaj do apteki pod domem i zostawiłam go pod opieką mamy po 15 minutach już dzwoniłam z pytaniem czy się obudził - bo jeśli nie to pójdę jeszcze do innego sklepu - może zdążę... siostra powiedziała, że to się nazywa być mamą!!!

Kochani - on jest taki słodziutki, zwłaszcza jak się śmieje gdy je, albo śpi... wszystko wynagradza...

ale niestety pojawiają się wspomnienia dotyczące mojego męża... dzisiaj popłakałam się gdy usłyszałam pewien utwór w radio...była lawina łez, której nie potrafiłam opanować... i teraz gdy o tym sobie przypomnę to również płaczę... bo jest mi smutno... pomimo uśmiechu na twarzy mam ogromny ból w sercu ;(

spotkania z nim są dla mnie bardzo stresujące... ostatnio był u nas w sobotę (trochę ponad godzinę)... mały spał i ja akurat też... powiedział, że on teraz przy nim posiedzi a ja mam odpocząć... miło z jego strony ale to była tylko godzina! a gdzie pozostałe 23? i te wszystkie doby, które były i są przed nami... on naprawdę się cieszy z tego dzieciaka i mam wrażenie, że z jednej strony żałuje, że nie jest obecny w tym pierwszym okresie jego życia, jest taki chętny by spędzać z nim czas, jest śmiały aby go trzymać na rękach i nie boi się (przynajmniej tego nie okazuje)... on go naprawdę pokochał...
A ja? cierpię, bo go widzę... i chcę aby i mnie przytulił, powiedział coś miłego, złapał za rękę... i chociaż wiem, że on tego nie zrobi to ja czekam... wiedziałam, że tak będzie... że jak go tylko zobaczę to wszystkie emocje wrócą... i choć staram się nie myśleć o nim to nie potrafię tak do końca... koncentruję się na małym - bo on jest teraz najważniejszy na świecie ale gdzieś tam w środku myślę też o mężu bo nie przestałam go chyba kochać...
jestem szczęśliwa ale bardzo samotna...
znowu płaczę jak to piszę... bo nie tak to miało wyglądać... mieliśmy razem się nim zajmować, razem go wychowywać a nie tak jak jest teraz...

wiem, rozczulam się nad sobą, niepotrzebnie to mielę ale muszę się wypłakać, rozładować by potem iść do przodu...

kolejna wizyta tatusia w środę albo w czwartek bo... musi popracować... zostawię to bez komentarza...

chwilami jest ciężko i zdaje sobie sprawę z tego, że najgorsze jest przede mną...

w końcu skończyłam pisać to co chciałam (zaczęłam o 14 a potem mały już mi na to nie pozwalał - dzisiaj był wyjątkowo markotny, nie płakał ale też i nie chciał spać w łóżeczku tylko na rękach)...

dzisiaj sama go wykąpałam - bez asekuracji mamy!!!

3majcie się cieplutko, całujemy każdego z osobna z małym moim słoneczkiem

dobranoc...

Wcale się nie rozczulasz kochana, przecież to są naturalne odruchy w tej sytuacji.Bardzo mi przykro, że tak się teraz czujesz. Twój mąż nawet jeśli teraz jeszcze nie żałuje to niedługo zacznie.  Dobrze, że w tej sytuacji masz przy sobie mamę .. no i tego kochanego szkraba.

Brawo, kochana!
Ściskam Cię mocno i maluszka też

Lib ... szczeście to coś co jest teraz a nie to co mogłoby być ... Nie szukaj szcześcia poza tym co masz przed sobą ...
bo to właśnie jest największe szczęście, które nie każdemu było przeznaczone ... W ostatnim swoim poście pisałaś, że zaczynacie nowe życie ... Zacznij je więc bez złych nastrojów, bez smutków i bez niego ... Tylko ty i maleństwo ...

Kochana - pewnie to dla Ciebie żadne pocieszenie, ale uwierz - można mieć męża "przy boku", a "jakoby go nie było".
To dopiero przykre Tak więc - głowa do góry.

Witaj Lib!!! w wolnej chwili napisz jak się czujecie?:) Całujemy Was mocno

dzisiaj byliśmy z moim Słoneczkiem na pierwszym spacerku! byłam taka podekscytowana   cudowne uczucie

mały rozwija się tak szybko, tydzień temu przyszedł na świat a dzisiaj już potrafi się uśmiechać od ucha do ucha, przekręcać główkę na bok, gdy leży na wznak, ba zaczyna ją już nawet podnosić! jeszcze trochę i będę za im biegała i przytył od ostatniego ważenia w szpitalu! dostaje cyca więc rośnie

pomimo ciągłego zmęczenia jestem szczęśliwa, że mały już jest obok i mam wiele sił aby się nim zajmować... nawet jak mi się nie chce - bo i takie są momenty - to zaraz się przestawiam i poświęcam jemu cała ...

ciągle obserwuje go jak śpi w łóżeczku, uwieczniam wszystkie chwile robiąc zdjęcia - brakuje tylko na nich jednej osoby
apropo - jutro tatuś ma przyjechać w odwiedziny - bardzo się stresuję tą wizytą - ale to jutro... dzisiaj cieszę się z pierwszego 2 godzinnego spacerku

buziaki

Uśmiecham się jak tu do Ciebie zaglądam:))))))
odpisałam Ci na swoim wątku:)

Kochana Lib!!! Jak sobie radzicie????Jak się czujesz????
Myślimy o Tobie codziennie!!! )))

Kochana, ściskam Was mocno
Odnośnie powyższego - CZAS, CZAS jest lekarstwem na to wszystko.

Niekochana72--- czas, potrzeba go trochę... poczekam...
i my Ciebie równie mocno ściskamy - tymi małymi łapkami również

Nikaa1982 - przytulasów mi trochę brakuje - ale nadrabiam całuskami do synka i on mnie też już próbuje buziakować
Tak, macierzyństwo to kolejny najpiękniejszy po ciąży okres w życiu kobiety a niektóre muszą go przechodzić z przeszkodami...

Buziaki

Kochana Lib:)

Dołączam się do tego co napisaly dziewczyny. Musicie dać sobie czas. Moim zdaniem sytuacja z męzem może się u Ciebie jeszcze róznie rozwiązać. Sama zobaczysz  i poczujesz...jak.
Na ten moment-- mimo że to bolesne--- chyba dobrze że Was odwiedza. Teściowa??? Myśle że maz jest pod jej dużym wplywem i ona wcale nie ułatwia sytuacji....:/

Ale....główka do góry. Nie martw się na zapas. Delektuj macierzyństwem i swoim małym skarbem:)

///...mały nie ma kolek ale nie zawsze chce mu się odbić po cycu... żołądek mu jednak pracuje bo puszcza takie pierdy, że nos czasami wysiada.../// ------------ha ha ha ha ha:))))))))))))))))

Cudownie:) Znaczy...zdrowy jest:)

Całuję Was bardzo mocno!!!! Szkoda że jak moja dzidzia się urodzi to nie pójdziemy z wózeczkami na spacerek....:)
Fajnie by było...:) Ale...na pewno sie będę radzic doświadczonej mamusi Lib:))))

Gdybym miał coś napisać, napisał bym to samo Lib ....
Główka do góry ...

Kochana, niech ona sam się weźmie idiota w garść. I może niech się zastanowi, kto tu "nie dał rady". Aż mi się cisną pewne określenia pod paluszki......
Kochana - wiem, że nie powinnaś się teraz denerwować. Ale proszę zastanów się, czy nie pora przejść z funkcji "smutek" na funkcję "słuszny gniew, za to, co zrobił". Zrobisz jak będziesz chciała, to moje subiektywne zdanie, ale... czasami smutek jest bardziej niszczący, nie pozwala nam wprowadzać zmian. Masz prawo odczuwać gniew w związku z tą sytuacją, a jego zachowanie jest po prostu żenujące.
Wielki tatuś się znalazł. Jasne - w pełni się nim zajmie. Z pewnością.
Przykro mi to pisać, ale on Tobą w ten sposób manipuluje. To sugerowanie, że sobie nie radzisz - to DNO. On odebrał sam sobie prawo do jakichkolwiek decyzji i opinii.
Przepraszam, jeśli czymś Cie uraziłam, ale po prostu nie mogę na to patrzeć spokojnie.
Buziaki

Całować po stopach dobrego pana. Taki dbający, taki przejmujący się. Pozazdrościć takiej empatii i chęci pomocy. Dobry pan.

Dawno, dawno temu proponowałam albo Tobie, albo pe, albo obu naraz, byście zajrzały pod ten smutek i cierpienie.
Rozumiem, cierpienie - uczucie, które (w oczach innych) uszlachetnia, smutek też społecznie akceptowany, a ja podejrzewam ukrywanie u Ciebie złości, wściekłości i innych, których nie mogę nazwać, bo regulamin forum zabrania.
Przestań być tak bardzo szlachetną, dzielną, silną. Poszperaj, jak znajdziesz - odreaguj, będzie lżej na sercu.

Uściski dla Ciebie, mamy i Kacperka.

Cisna mi sie na usta takie slowa, ktore spowodowalyby calkowite zbanowanie mnie z tego forum... kolejny wszechwiedzacy i wspanialomyslny mezczyzna na tym swiecie...skaranie boskie z taki facetami...

Lib kochana zacznij myslec o SOBIE, prosze cie zmien sie w zołze, wiem ciezko, ale postaraj sie, zrob to dla siebie i dla synka, zeby mial szczesliwa mame, a nie wrak czlowieka przy sobie.
Niestety, ale podpisuje sie pod wypowiedziami dziewczyn, przykro mi strasznie, bo widze, ze sie meczysz i po tym co piszesz ten czlowiek ( maż) nie zasluguje nawet na jeden gram dobroci z Twojej strony.
Twoją szlachetnosc, dobroc serca pewnego dnia obroci przeciwko Tobie, a te spacery, obiady itp. ehh, brzmi cudownie, ale nie w Twoim przypadku, oszczedz sobie dalszego cierpienia, przerwij to.
Przepraszam cie Lib za te slowa, wybacz jesli urazilam, ale to wszystko co pisze to z troski o Ciebie, bo doskonale wiem jak to  dziala i chcialabym abys Ty chodz troszke mniej cierpiala niz ja i inne dziewczyny na tym forum.

Sciskam cie mocno, bardzo mocno...

Kochana moja!!!!
Ogarnij sie troche i posluchaj Wielokropka. Tupnij w koncu naga i pokrzycz. Zlosc tez jest dobra. Przestan byc taka poprawna bo to do niczego nie prowadzi jak widzisz. Moze twoj obecny/byly maz bedzie dobrym ojcem i nie nalezy mu tego odbierac ale ty juz jestes cudowna mama i tego tez nikt Ci nie odbierze.
Przepraszam jesli Cie urazilam

Moj pierworodny tez jest Kacperek ale to juz facet. Ma 12 lat i jest jednym z dwuch moich najwiekszych skarbow.

Pe ma slusznosc. Masz dobre serducho, mnostwo cierpliwosci, ciepla i jestes bardzo wrazliwa a to wszystko najlepsza bron przeciw tobie. Masz wiele dowodow na to iz maz nie zawacha sie wykorzystac. Przestan byc delikatna i bezbronna. Jestes mama, lwica ... bron siebie i malego ... bo ojciec krzywdzac matke krzywdzi dziecko.

Tak bardzo chcialabym przekazac Ci choc odrobine swojej sily...

No sorki, ale ani "honor" ani "mężczyzna" do tego kogoś nie pasują

Przyznam Wam rację ... prostuję :

Kochane Ludki Moje,

Gdyby to  było takie proste co mi radzicie to już dawno kopnęłabym swojego męża w zadek...
Walczę ze swoimi stanami i emocjami, walczę z jego słowami, już nie analizuje ich jak to czyniłam na początku ale nie ukrywam, jest trudno... i przykro słyszeć takie sformułowania...
Nie chcę też ograniczać jego kontaktów z synem, ponieważ - jak to napisał The_Devil "Ograniczać kontaktów nie wolno, i chociaż jest to jakby najgorsza kara dla niektórych - to jest niehumanitarna i nie działa dobrze na rozwój dziecka"...
Problem jest we mnie... to ja nie potrafię znieść jego obecności, ponieważ wszystko mi się przypomina... Może Anhedonia ma rację, że to masochizm...
Żal, gniew i wściekłość zawsze mi towarzyszy po jego wizytach więc potem odreagowuje to płaczem... Przechodzi... niestety tylko na chwilę... do następnej wizyty... Moje łzy nie są oznaką słabości lecz dowodem, że moje serce nie wyschło...
Czasami chciałabym cofnąć czas... zmieniłabym trochę w moim życiu...  przeprowadziłabym małą rewolucję...
Przeczytałam kiedyś gdzieś, że najgorzej jest być dla kogoś nikim kto dla ciebie jest najważniejszy... czyż można się z tym nie zgodzić?
Mam wrażenie, że powoli umieram z bólu i cierpienia... Mój mąż zranił mnie, pozostawił a teraz nie daje mi zapomnieć i rani mnie dalej - celowo? nie wiem... ja to odczuwam... i moja siła jest jeszcze za malutka abym się od razu podniosła... potrzebuję czasu... syn daje mi dużo energii ale mimo wszystko jest jej cały czas za mało...
Gdy czytałam dawno temu ONO zapisałam sobie 2 fragmenty, które może przytoczę:
*  Dotyczy miłości:
"Miłość - to raptem słowo. Słowo z kina, z książki, z kolorowego pisma. Tak wielu ludzi wierzy, że wystarczy je wypowiedzieć i już będzie dobrze, bo ono uleczy, uratuje, oczyści.  A to tylko słowo. Łatwo je wypowiedzieć, równie łatwo unieważnić. Ale spróbuj przekształcić je w ściany domu, który stać będzie latami niczym nie zagrożony i da ci szczęście, bezpieczeństwo, poczucie sensu i radości z każdej spędzonej wspólnie chwili. To jest trudne a często niemożliwe. Niewielu to umie..."
** Dotyczy dziecka:
"Urodzisz się, dzięki kasztanom i chcę, żebyś było do nich podobne. Ukłuj, gdy dotknie cię ktoś kogo nie chcesz i nie lubisz. Pokaż miękką ciepłą skórę, pozwól jej dotknąć  i ją pogłaskać, gdy stwierdzisz, że ktoś jest dobry i go lubisz. Ale wnętrze zawsze zachowaj dla siebie i dla niewielu ludzi,  którym zaufasz, bo napewno są gdzieś tacy, tylko trzeba ich znaleźć..."

Później dokończę ponieważ Słońce moje się obudziło i pewnie chce cyca

Elefantko Droga,

Mąż zapowiada swoje wizyty, tzn. pyta się czy wtedy i wtedy może przyjechać... nie czekam jakoś szczególnie na jego telefon bo wiem, że to nic dobrego nie wniesie... co nie oznacza, że nie tęsknię za nim... Zajmuję się synem, który absorbuje mój cały czas i uwagę...
Tata sam na spacerze??? no nie wiem, chyba nie jestem gotowa aby oddać syna w jego ręce... on nie ma doświadczenia... a jak mały zacznie płakać??? może przesadzam i nadto się obawiam ale to chyba jeszcze nie ten czas... w domu, w pokoju obok to co innego...
ale zastanowię się nad tymi małymi krokami bo uważam, że to dobry pomysł... może wyjdę z tego "zawieszenia"...

A co do tych 2 fragmentów, które wczoraj przytoczyłam to o miłości tak ładnie Terakowska napisała, a o dziecku... chciałabym tak wychować mojego syna...

Za chwilę kolejna wizyta tatusia... już wiem, że przywiezie mi część moich rzeczy...

Miłego dnia !!!

Nie zawsze jest to prawda!!! Ojciec mojego dziecka, a jestesmy po rozwodzie ( zdradzil porzucily wykorzystal) mieszka za granica( tzn , ja tez ale on przeprowadzil sie do innego kraju) odwiedza dziecko regularnie co 2 tygodnie ,  plus wszystkie swieta, wszytskie uroczystosci typu rozdanie swiadectw, wszystkie urodziny i codzienna rozmowa na skypie przez godzine!!! Robi to dla dziecka i wie ze ja nie pogodzilam sie z tym co mi zrobil, walczylam o zycie bylam w czarnej  d...pie!!!
To nigdy nie zmienilo jego stosunku do syna i jest w tym pieczolowity, jak tylko pojawia sie jakis problem , slysze od niego Oddaj mi go , a ja sobie ze wszystkim super poradze!!!

TAk jest juz od lat 4

The_Devilu - zdaję sobie sprawę z tego, że z czasem mój mąż być może będzie nas odwiedzał coraz rzadziej aż w końcu doprowadzi do tego, że zaprzestanie tego w ogóle... czas pokaże... na razie robi to co 3-4 dni... też jest to żenujące...

dzisiaj po raz kolejny mnie zaskoczył ponieważ przyjechał z rodzicami i ciocią! na szczęście nie wchodzili do domu tylko zobaczyli małego (akurat był na spacerze) i odjechali załatwiać swoje sprawy... potem był wspólny spacer, rozmowa o chrzcinach, o istnieniu Bogu - głównie jego monolog (mój mąż z wierzącego i praktykującego katolika przez ostatnie pół roku zmienił się w ateistę albo deistę - zależy od dnia i nocy - i ma strasznie popaprane poglądy w tej kwestii)... potem był obiad, herbatka i usypianie małego... oczywiście on nigdy nie chce nam robić problemów z piciem czy jedzeniem - że taki kulturalny czy co?...

aha, zapytał się też mnie czy jestem zameldowana u mamy na pobyt czasowy... sądzę, że pytał się o to celowo... przypuszczam, że będzie chciał mnie wymeldować z mieszkania jego rodziców... a tu taka niespodzianka...

przykre jest też to, że powoli przywozi moje rzeczy - dzisiaj resztę obuwia i kosmetyki, poprzednio buty i trochę ubrań... podobno jego mama mnie pakuje bo on nie chce tego robić... czeka, aż sama przyjadę i sukcesywnie będę się stamtąd wynosić...

przykre... ale wiecie co... dzisiaj nie płakałam po jego wizycie... i nie zamierzam tego robić...

spokojnej nocy

Lib ... nie dawaj mu powodów do zadowolenia. Nie reaguj jak wzruszona i poszkodowana kobieta, tylko jak szczesliwy człowiek.
Może to jakaś cholerna celowa działalnosć, bo mi naprawde cieżko to zrozumieć. Był wierzący ? Praktykujący ? I przestał wierzyc ?
Nie wierzę, że to co odgrywa przed Tobą to prawda. Tu musi być jakiś system ... jakis cel ... nie gra się takich teatrów dla własnej przyjemności, bo to musi byc cieżkie, ... a aktorem z zawodu chyba nie jest ... Normalnie to zachowanie bije wszelkie rekordy ...

Moze i podjęli decyzje niekochana ... ale niech zachowają się godnie. jak ludzie, chociażby ze względu na dziecko - jeśli za cos tam przestali kochac Lib i traktować jak członka rodziny.

Dokladnie tak. To tez da ci sile.