Rozwód i ciąża

Do nich to jak do słupa!!! można mówić, że się czegoś nie życzy a oni swoje... najpierw udają, że wszystko jest ok, chcą się ściskać na przywitanie, spacerować, normalnie rozmawiać a potem wylewają gorzkie żale! dwubiegunowi!!!

I tutaj jest problem... bo mąż zdaje sobie doskonale sprawę ze swoich praw rodzicielskich!!!
przypomina mi o tym na każdym prawie spotkaniu!
jak mu utrudnię kontakty z synem to nie omieszka wejść na drogę sądową!
dlatego muszę być chyba pierwsza
---- przypomina, że ja nie chcę ograniczać mu kontaktów---

Ja bym się jednak zniżyła do ich poziomu( chociaż uważam, że  większych nizin już nie ma) i bym ich wywaliła na zbity pysk. Kochana koniec z tym ciągłym poniżaniem Ciebie. Masz prawo być zła, masz prawo im twardo i stanowczo WYTŁUMACZYĆ, że nie życzysz sobie tego typu przedstawienia.

lib.
protestuję!

Protestuję przeciw temu, coś tutaj napisała w kilku ostatnich postach.

NIE ZGADZAM SIĘ, byś nazywała się zniewoloną, głupią, z klapkami na oczach. Nie, nie, i jeszcze raz nie.

Jesteś osobą wolną. To, że masz jeszczemęża nic nie znaczy. No, źle napisałam. Masz trochę formalności do załatwienia, ale jesteś osobą wolną,chyba że sama ją sobie odbierzesz.

Jesteś osobą mądrą, a to że czasami zdarza się tobie palnąć jakąś głupotę? Aureola Cię nie uciska.

To, że przejmujesz się, gdy ktoś jeszcze do niedawna bliski jest, delikatnie mówiąc, chamski, oznacza jedynie fakt posiadania przez Ciebie uczuć. Jesteś człowiekiem, nie robotem. Przeżywasz, gdy ktoś wyrządza Ci przykrość.
Że łudzisz się? Bo oceniasz innych swoją miarą i zapominasz (to jedynie możesz sobie zarzucić), że jeszczemąż zmienił się o 180 stopni.

Bądź kulturalną w kontaktach z jeszczerodziną (jeśli musisz), lecz zdecydowaną, stanowczą i wymagającą.

Jak zwykle przesyłam w pakiecie stos smarkatek i worek.

Literówki mnie zabiją.

Witam serdecznie!

Czytam Twój wątek Lib już od kilku dni...
To samo mnie spotkało:( Od trzech tygodni jestem sama z dwumiesięcznym synkiem:( Mąż zostawił mnie dla młodziutkiej stażystki z pracy. Banał, prawda? Zakochał się jak wariat, nigdy go takiego nie znałam. Kiedy odchodziłam z jego domu, powiedział, że nigdy mnie nie kochał...(skąd Ty to znasz), że kocha inną i nie może bez niej żyć i że teraz tak naprawdę wie czym jest miłość i zazdrość o drugą osobę.
Byliśmy 12 lat razem - w tym 4 lata w małżeństwie...
Nie mieliśmy żadnego kryzysu, byliśmy w miarę fajną parą, rozumieliśmy się na wielu płaszczyznach, a tu taka "niespodzianka".
Twierdził,że byłam dla niego za dobra, że zapomniałam w tym związku o sobie i że nie potrafiłam go docenić. Zgadzam się z tym wszystkim i już nigdy nie popełnię tych samych błędów. nie warto zatracać się dla kogoś.
Lib, wiem, że to marne pocieszenie, tym bardziej, że jestem w nielepszym stanie, podobnie jak Ty, to różnica między nami jest taka, że Twój mąż nie chce i nie ma z Tobą dobrych relacji. Dziwnie się zachowuje, nie zależy mu na Twoim szczęściu. U mnie jest zupełnie odwrotnie. Mąż bardziej myśli o mnie niż o dziecku, chce mi w jakiś sposób zrekompensować swoje odejście, jest dobry i miły jak nigdy. W końcu zaczął słuchać moich słów i potrzeb.  Pewnie ma to swoje ukryte cele - choćby wyrzuty sumienia, z którymi mu ciężko. Lib Ty możesz znienawidzić swojego męża, a mój nie daje mi na to żadnej szansy, wręcz przeciwnie chce być moim dobrym kolegą, a może nawet przyjacielem. Bardzo dba abyśmy mieli dobre relacje i wspólnie wychowali synka. Widzę, ze cierpi, ale wybrał wg niego prawdziwą miłość, a nie rodzinę i pewnie dlatego nigdy nie będzie dobrych relacji między nami, bo ja tego nigdy nie zrozumiem. Kim trzeba być, by zostawić maleńkie dziecko...

Trzymaj się cieplutko.

Taki widać "urok"tych jeszczemężów.

Twój z kolei kontroluje jakość sprawowanej opieki, na razie medycznej.

Gdyby to nie było takie straszne dla Ciebie,byłoby bardzo śmieszne. Spójrz z tej strony. Oto Twój jeszcze mąż zamiast po ludzku (no tak,trzeba byłoby być ludziem) zagadać z Tobą, dopytać, bo np. ciekawy, zaniepokojony, to ten ... śle maile i żąda harmonogramu.
Czy potrzebny mu też jest dokładny czas wejścia do gabinetu, a później z dokładnością co do sekundy czas wykonania szczepienia? Przecież to komedia!

Trzymaj się ciepło.:)

Poziom wkur**nia już chyba wystarczający, żeby wziąć się za sformalizowanie kontaktów, co kochana?
Skarbie - nie ma na co czekać. On dokładnie wie, co robić, żeby rozwalać Cię na kawałeczki. Nie pozwól na to.

Kochana Lib

Wiem że Ci ciężko...Z jednej strony jest tesknota za tym co było...może jeszcze głupia nadzieja że to się zmieni...Z drugiej tak bezwzględne zachowanie twojego jeszcze męża.
I tu LIb masz wybór...albo żyjesz tą własnie przeszłoscią, złudzeniami... Albo spojrzysz na sytuacje realnie...
Zachowanie Twojego jeszcze męża jest bezwzględne i zimne... On czuje że wciąz jeszcze przeżywasz rozstanie, on czuje że wciąz jeszcze darzysz go uczuciem...i niestety...wykorzystuje to baaaardzo!!!!
Nie tylko z resztą on ale też jego "fantastyczna' rodzina...

Lib...wiem że to nie łatwa decyzja...ale sama siebie ranisz....Przemyśl to co napisały dziewczyny, to co radziły wcześniej. To naprawdę niegłupie abyś zabezpieczyła siebie i dziecko prawnie. Skoro twój jeszcze mąz potrzebuje konkretów to daj mu je. Potrzebujesz tyle i tyle na szczepionki a tyle i tyle MA ci dać na życie. Z góry ustalasz wizyty i on MA CIĘ INFORMOWAĆ jeżeli zechce przyjść z mamusia, wujkiem czy ciocia krysią. I ustalasz że widzicie się godzinę, albo dwie...bo TAK TOBIE JEST WYGODNIE!!!
Lib...dziewczyny mają rację tez co do jednego. Maile....waż słowa...bo on może je potem wykorzystać w sądzie. To są już słowa pisane, deklaracje, dowody...To że on wymaga nagle od Ciebie takiej formy komunikacji jest poprostu podejrzane...

Lib...wysyłam do Ciebie pozytywne myśli....TRZYMAJ SIE MOCNO!!!

ściskam Cię jak zawsze bardzo bardzo mocno!!!!!!!

Uciekam do mojego malucha bo własnie się budzi...pora na kąpiel ))))

Nie wiem, czy to jest tylko projekt, czy te przepisy weszły już w życie. Podejrzewam, że już obowiązują. Nowe przepisy dotyczące udzielania rodzicom osobom mającym dzieci.
W ich świetle, sąd nie będzie mógł udzielić rozwodu dopóty, dopóki małżonkowie nie ustalą miedzy sobą spraw dotyczących opieki i wychowywania dzieci, i nie przedstawią sądowi takiej pisemnej umowy. Umowę taką mogą sporządzić sami lub przy pomocy mediatora.

Znalazłam takie coś:

No i zapukały realia do twoich drzwi. Chyba już złudna nadzieja umarła śmiercią naturalną?
Skoro on działa zgodnie z literą prawa, jedyne co Ci zostaje to stawić temu godnie czoła. Spróbuj opanować emocje i "na zimno", bez sentymentów ustosunkuj się do jego propozycji.
Życzę sił  w tym trudnym zadaniu... 

Lib pomyśl o pełnomocniku. Dzięki temu bedziesz miała spokój. W kwestiach prawnych twój mąż kontaktowal by się z nim a nie z tobą. Koniecznie znajdź dobrego adwokata. Ustal sądownie alimenty. Co do spotkań indywidualnych z dzieckiem to chyba się przeliczył bo jeżeli karmisz piersią to przy takim maluchu to nie ma takiej opcji. Koniecznie zbieraj rachunki nawet za lek na katar z apteki. Jeżeli do niego piszesz smsa czy maila waz każde slowo. Wiem że to ciężkie ale tak Jak doradzają dziewczyny ,,,nie podchodz do tego emocjonalnie. To już nie jest osoba w której się zakochałas...
Sciskam raz jeszcze.

Ja wiem że to cięzkie...Sama podejmując prawne działania czuję się czasem tak jakbym robiła coś wbrew sobie...Ale najważniejsze jest teraz dziecko. I to malucha trzeba zabezpieczyć.
Twój jeszcze mąż widać że już sprawę przemyślał i skonsultował. Nie pozostaje Ci teraz nic innego jak obrona.
Zastanow się też Lib czy faktycznie chcesz separacji...Czy jednak nie rozwód byłby lepszy.
Przemyśl to wszystko na spokojnie....i z analizą co będzie najlepsze dla Ciebie i dla Twojego Synka.
Nie warto żyć przeszłością Lib...warto natomiast patrzeć do przodu. I nie bój się. Jesteś dzielna. Masz wsparcie w rodzinie i w przyjaciołach. No i masz Kacperka dla którego warto walczyć !!!!!

Całuje mocno i wysyłam moc ciepłych myśli !!!

Lib, ja wiem, że ten zawód jaki Ci sprawił mąż jest jeszcze świeży i bolesny - ale proszę Cię nie wymieniaj z nim maili - dopóki nie skonsultujesz się z prawnikiem. Dla własnego dobra.
Pamiętaj, że teraz stoicie po 2 stronach barykady i każde twoje słowo, może być użyte przeciwko Tobie... Chociażby to, że napisałaś iż niczego nie podpiszesz, co on zaproponuje. Interpretacja może być taka, ze sprzeciwiasz się wszelkim próbom uregulowania stanu prawnego dziecka, bezzasadnie. Wydrukuje twoje słowa i pokaże sądowi, a Ty będziesz musiała tłumaczyć skąd twój upór. To już jest rozgrywka, bez pardonu I tak sąd będzie to rozstrzygał, bo nie ma wyboru w Waszej sytuacji. Uwierz mi, że 9 wizyt w ciągu 2 miesięcy to w sądzie będzie AŻ a nie tylko. Bo nie mieszkacie razem, bo on dokłada starań, inni widzą dzieci 1 raz na miesiąc i sąd ma TAKIE porównanie.
Przykro mi, że cierpisz i bardzo współczuję, ale musisz teraz ważyć każde słowo - szczególnie to pisane...

Witajcie. Witaj Lib. Dawno was nie odwiedzałem, ale jakoś zawsze wyczuję na odległość kiedy jestem potrzebny. Chociażby po to by wtrącić swoje "trzy grosze"

Podzielam zdanie Anhedonii. Bądź ostrożna. Przed sądem zostanie Ci wywleczone wszystko aż do czwartego pokolenia wstecz, a z miłych nic nie znaczących wypowiedzi buchnie żar. Urosną rangą do gróźb karalnych pełnych złości i nienawiści. Przeszedłem przez to - wierz mi.

Wiesz niby wybieganie w przyszłość, ale patrzcie na to z tej strony, że to jest jakby "zabezpieczenie" z tej strony. Kto by chciał żeby "mąż" wtrącał się do Twojego życia skoro z Tobą nie mieszka i nie żyje na co dzień, lepiej się rozwieść i mieć spokój. Nie jest to miłe, ale życie toczy się dalej i lepiej sobie wszystko z tyłu pozamykać na dobry nowy start. Pozdrawiam.

Witajcie. Witaj Lib
Bardzo przykro jest mi czytać przez co przechodzisz, co za ludzie i to ich wyrachowanie ... brrryyyy okropności. Zgadzam się z innymi musisz się zabezpieczyć musisz zacząć działać. Przykro mi to pisać ale z tego co dotychczas przeczytałam obawiam się ze możesz mieć naprawdę ciężką przeprawę z jeszczemężem i jego mamuśką. Wszystko musisz konsultować z prawnikiem i nie podpisywać niczego bez konsultacji z nim. W sprawach spornych kontaktuje się z jeszczemezem listem poleconym nie SMS-em czy mailem , w mojej sprawie tego typu dowody zostały przez Sad zakwestionowane ( niestety wszystko zależy od podejścia Sadu czy uzna SMS-a za dowód czy tez nie) . Zycze Tobie z całego serca wytrwałości i siły .

Dziękuję Wam Kochani za wszystkie słowa prawdy, za okazywanie mi wsparcia i dużo ciepła! Bardzo tego potrzebuję aby odbudować w sobie to, co zostało "zabite" przez mojego męża... Musze odbudować w sobie siłę, którą miałam a którą znowu zatraciłam...
Co u mnie? Odważyłam się w końcu i porozmawiałam z prawnikiem - byłam z 1 strony z siebie dumna, że zrobiłam ten krok - a z 2 oczywiście czułam się z tym bardzo źle - pojawiły się wyrzuty sumienia, że może działam nieodpowiednio... Na szczęście ta 2 strona szybko została przyćmiona zachowaniem mojego męża...
Co powiedział adwokat? Był w szoku, że można się tak zachowywać, że można być tak niedojrzałym emocjonalnie człowiekiem i sprawować jednocześnie tak odpowiedzialną funkcję zawodową w życiu... mój mąż to syndrom Piotrusia Pana... przerosło go bycie mężem, ojcem, nie dał rady stawić czoła dorosłemu i odpowiedzialnemu życiu... wolał zawinąć ogon i zwiać...tchórz... i to w czasie narodzin dziecka!!!
Co do merytoryki to prawnik poradził, że mam podpisać umowę wychowawczą z mężem ale na swoich warunkach... mam podnieść kwotę utrzymania dziecka, mam zmienić godziny wizyt ojca (zwłaszcza te przedpołudniowe, ponieważ kiedy wrócę do pracy nie będzie możliwe aby ojciec widywał się z synem pod obecność babci czy opiekunki), no i oczywiście przebywanie z dzieckiem sam na sam poza domem jest niemożliwe - do czasu, aż Kacperek zapamięta i zaakceptuje go jako kogoś "powtarzalnego",kogoś, kto pojawia się w jego życiu i jest mu znany...
Kwestia rozwodu leży w gestii mojego męża... ja nie mam się tym zajmować - chyba, że bardzo chcę... Skoro mąż zawalił to powinien zająć się tym formalnie i ponieść wszystkie koszty finansowe i moralne również... Standardowo - mam trzymać w tajemnicy wszystkie zebrane dowody przeciw niemu, zbierać nowe o ile się da itp. i nabierać siły, bo dużo emocji przede mną...
W przypadku, kiedy mój mąż nie zaakceptuje moich warunków napiszemy pismo do sądu o ustalenie alimentów i wizyt... może się obędzie bez tego, chociaż znając pogląd mojego męża do jego "ciężko" zarobionych pieniędzy wątpię aby zgodził się na to...
Wczoraj mieliśmy o tym podczas jego wizyty u syna porozmawiać ale jakoś nie było okazji... Tak, był wczoraj u Kaperka (zgodnie z terminem zaproponowanym w umowie)... ale wcześniej (koło południa) zadzwonił by upewnić się czy nic się nie zmieniło... no i koszmaru ciąg dalszy...
Mąż chciał wyjaśnić, że jak przyjeżdża do dziecka to przyjeżdża do niego a nie do mnie, i co za tym idzie nie chciałby w tym czasie rozmawiać o naszych problemach----zrozumiałe dla mnie----
więc rozmawialiśmy przez telefon - usłyszałam wiele krzywdzących i raniących mnie słów: że on mnie nie kocha i nigdy nie kochał, że męczył się ze mną przez te 14 lat, że trułam go, że i ja się męczyłam bo przecież oczekiwałam wiele razy od niego więcej czułości, że nie byliśmy szczęśliwi razem, że jeszcze ułożę sobie życie z kimś, kto będzie zaspakajał moje potrzeby, że jestem atrakcyjna i podobam się mężczyzną, że on jest otwarty na współpracę, że może mi jeszcze wiele w życiu pomóc... Boże, najgorsze usłyszeć to wszystko od swojego ukochanego, od swojego męża!!!
Na koniec zaproponował, abyśmy rozstali się w przyjaźni, abyśmy nie darli kotów i pokazali ludziom, że nie jesteśmy tacy jak inni, że nie pierzemy publicznie swoich brudów i potrafimy rozmawiać, że umiemy zakończyć nasze wspólne życie w cywilizowany sposób!!!
Na co on liczy? Po tylu krzywdach jakie mi zapodał, po tym całym bólu jakim mi zadał ja mam być mu jeszcze wdzięczna, że chce być dla mnie przyjacielem? Ja mam o tym wszystkimi zapomnieć? W imię czego? Jego dobrego imienia? Aby społeczeństwo go nie wyklęło? Aby czuł się niewinnym całej sytuacji? Aby mógł normalnie funkcjonować nie bojąc się oceny innych?
Przecież dopuścił się najgorszego świństwa jakie można wyrządzić kobiecie --- w ciąży!!! No przepraszam, nie pobił mnie jeszcze... O czym on myśli? Mam wrażenie, że bardzo źle się z tym czuje  i chce się społecznie usprawiedliwić, chce mojej akceptacji i zgody aby nie narobić sobie syfu np. w pracy... zbliża się rozpoczęcie roku akademickiego więc ma obawy jak inni to przyjmą... przecież uchodziliśmy za dobraną parę, pojawiło się dziecko i co? rozwód? jak to? z czyjej winy?
Drań, cholerny egoista...@#$%^&*&^%%$$%&*(()
a ta panienka połechtała jego ego i pomyślał: szaleństwo, życie bez zobowiązań czy pieluchy!!! wybór jest jasny... no i wybrał ale musi przyjąć wszystkie konsekwencje podjętej decyzji... z wszystkimi niedogodnościami, ocenami i zachowaniami... nie będzie łatwo... nawet jeśli będzie to z moje strony czysta złośliwość i zemsta... nie po tym co usłyszałam, doświadczyłam...
Jak można żyć z osobą przez wszystkie lata i udawać, że się kogoś kocha, planować wspólne życie, planować potomka!!! a potem porzucić!!!
bo się nagle uświadamia, że miłości nie ma, że liczą się inne priorytety i ot tak zmienić wszystko... Może to ja jestem jakaś inna, ułomna i nie potrafię tego zrozumieć...
Boli, to mnie tak bardzo boli...
Wczoraj (po rozmowie telefonicznej) poczułam się tak jak w chwili odkrycia zdrady mojego męża - tej emocjonalnej, w sumie gorszej od fizycznej... Jakbym dostała w ryj!!! Wpadłam w taki stan psychiczny jak wtedy, płakałam, nie ja wyłam z bólu, szlochałam, życie po raz kolejny straciło na chwilę sens... Na szczęście w samą porę synek się obudził i pokazał swoją obecność więc wzięłam się w garść... Jak przyjechał mąż to oczywiście widział w jakim jestem stanie, że mam zapłakane i bardzo smutne oczy, że cierpię... ale potrafiłam zachować się z klasą... nie wróciłam do tego tematu, oddałam w jego ręce synka, udzielałam rad, jak ma go trzymać (bo to już duży chłopak jest, nie trzeba np. podtrzymywać mu główki), jak z nim rozmawiać, jak przewijać, zostawiałam ich samych w pokoju, dałam im szansę bycia sam na sam (chociaż syn jest za mały aby zapamiętał to spotkanie, aby zapamiętał jego twarz, głos... bez codziennej kilkurazodziennej przypominajki to nie jest w stanie zakodować nowych osób) itp. potem był obecny podczas kąpieli Kacpra (pierwszy raz!!!) ---- taka namiastka wspólnego rodzicielstwa... Myślę, że mąż był mi za to wdzięczny... ale nie podziękował, pożegnał się tylko z synem dając mu całusa a mi mówiąc cześć...
Wspomnę tylko jeszcze to, że to była jego pierwsza wizyta na nowych warunkach i spóźnił się bo akurat miał kolizję samochodową!!! Czyżby pasmo nieszczęść się rozpoczęło??? Kolejne odwiedziny w piątek - i co??? uprzedził mnie, że też się spóźni bo ma akurat jakieś spotkanie na którym jego obecność jest obowiązkowa!!! Podejrzewam, że zawsze będzie jakaś wymówka, zmiana terminów, godzin... więc po co taki formalizm??? Z czasem z 2 czy 3 spotkań w tygodniu pozostaną 2 razy w miesiącu...
Jestem już zmęczona tym wszystkim, gubię przez stresy rozum i kilogramy, "zapadam się", mam dość ale boję się przyszłości, nie potrafię też zapomnieć o przeszłości (przecież to połowa mojego życia) i chociaż wiem, że z nim już nie będę to nie potrafię go wykasować...przykro mi, cierpię okrutnie, niejedni by napisali, że uprawiam swego rodzaju "masochizm"... Wierzę jednak, że z czasem będzie lepiej, że uda mi się powoli zapominać i koncentrować na sobie (bo dziecko to inna bajka). Nic nie poradzę na to, że zostałam wychowana na osobę wrażliwą, kochliwą i altruistyczną...
Ale się rozpisałam... a to nie wszystko z czym chciałam się z Wami podzielić... Mam takie potrzeby pisania ale niestety czasu brak!
Bardzo się cieszę, że nasz Diabełek się pojawił? Mam nadzieję, że u Niego wszystko dobrze się układa... Zresztą nie może być inaczej...
Bardzo się cieszę, że Pe jest taka silna i szczęśliwa! Że w końcu odnalazła swoją drogę i nią podąża, że jest stanowcza, że wie czego chce i jest taką wspaniała Mamusią dla swojego ukochanego synka...
Dziękuję Anhedoni, Delphine, Niekochanej, Wielokropkowi i pozostałym za perfekcyjne rady... obym się tylko Was słuchała to byłabym o wiele dalej... ale niestety emocje jeszcze mną targają i przez to moje cierpienie jest większe... Zdaję sobie sprawę z tego, że robię 2 kroki do przodu ale 1 zawsze do tyłu... i tak wolno to wszystko się toczy...
Aha! Pisząc do niego sms (choć dawno nie pisałam) czy mejle to ważę każde słowo, tak ich używam aby nie było do końca jasne o co mi tak naprawdę chodzi, bo wiem, że wykorzystałby je przeciw mnie...
Buziaki...

Dobry pan.
Taki czuły, taktowny, zainteresowany i dobrze życzący. Altruista po prostu. I święty człowiek. I jaki myślący! Sam miód.

Czy Ty, aby, nie przesadzasz?
Chciałabyś, by bolała Cię głowa od aureoli?

Nam jest łatwo doradzać, stoimy z boku, Ty jesteś w samym oku cyklonu, a Twym przeciwnikiem (niestety tak jest) jest, do niedawna ukochany przez Ciebie, człowiek. Więc (wiem, nie rozpoczyna się od tego zdania), więc może porzuć zbytnie ambicje i bądź dalej tylko/aż człowiekiem ze wszelkimi emocjami włącznie.
Albo inaczej. Wyobraź sobie, że możesz pozbyć się tych niechcianych emocji, nic Tobą już nie targa. Ale pozbywając się tych "złych" emocji, eliminujesz wszystkie pozostałe również. I już nie kochasz nikogo (z dzieckiem włącznie), niczym się nie zachwycasz, niczego nie przeżywasz, itd. Naprawdę tego byś chciała?

Przytulam Cię mocno.

No!
Nie ma to jak sobie dziewczyny w podobnej sytuacji pogadają
Ściskam Was obie, kochane.
Będzie dobrze, Z czasem, ale będzie. Jestem tego pewna. A oni... cóż wcześniej czy później zapłacą.

a teraz może coś o moim Słoneczku
jest cudowny, fantastyczny, wspaniały... to moje największe szczęście w życiu...
skończył 2 miesiące
urósł, ciągle się śmieje, poznaje świat, obserwuje, jest ruchliwy (chyba aż za bardzo )podnosi i utrzymuje sam główkę, sprawia wrażenie, że chciałby już chodzić...
mało śpi
ale jest taki kochany - pomimo permanentnego zmęczenia mam dla niego mnóstwo sił, cierpliwości i miłości
nie zamieniłabym tego czasu jaki spędzam z synem na nic...i za nic...
kocham go tak bardzo!!!!!!!!!!!!!!

lib,
co u Ciebie i maleństwa? Jak żyjesz?

Ściskam Cię serdecznie

Witajcie,

To prawda, że nasze Skarby absorbują całą naszą uwagę (podejrzewam, że Pe i LiL mają tak samo) ale ja tu zaglądam Przyznaję się bez bicia , że nie zawsze mam czas aby odpisać - co zrobić... można się tylko cieszyć, że powodem tego są nasze Dzieci!

Co u nas?

Otóż przed nami chrzest Małego. Nie obyło się bez problemów mojego męża - w sumie to nadal nie wiem, czy podczas uroczystości z czymś nie wyskoczy - w końcu jest nieprzewidywalny. To wydarzenie będzie bardzo przykre... dla mnie i przede wszystkim dla dziecka... czysta fikcja!
Jedynie matka chrzestna będzie prawdziwa bo ojciec (kuzyn tatusia) to chyba przypadek... żałuję, że się na to zgodziłam! Skrzywdziłam dziecko?
Być może... obym się myliła i oby okazało się, że wybór ojca chrzestnego nie był przypadkowy i okaże się, że będzie spełniał swój "obowiązek" z korzyścią dla wszystkich...

Kilka dni temu byłam w tamtym mieście... Musiałam pojawić się w pracy bo już niedługo chcę tam wrócić... ale aby to się stało muszę wykazać, że mi na niej zależy...zarząd jest mi przychylny i powiedział, że moje stanowisko czeka ale nigdy nie wiadomo czy zdanie raz powiedziane nie ulegnie zmianie... w końcu ludzie zdania zmieniają...

c.d.n.

Na czym to ja skończyłam... aha! Wyjazd do tamtego miasta...
Zrobiłam przysługę mojemu mężowi i umożliwiłam mu spotkanie z synem (zaoszczędził czas i pieniądze na dojazd do nas!)... najpierw był spacer a potem musieliśmy wejść do domu, tamtego mojego dawnego domu... ponieważ syn płakał a wiał wtedy silny wiatr i nie chciałam aby nałykał się powietrza... początkowo byliśmy sami ale dołączyła do nas matka mojego męża (wróciła z zakupów) i... zaczęli rozmawiać o - nazwijmy to - relacjach damsko - męskich... żenada!!! oczywiście przytyk był do mnie... a o czym konkretnie mówili: otóż moja teściowa stwierdziła, że gdyby była mężczyzną to na pewno by się nie ożeniła bo dzisiejsze kobiety są głupie, lecą tylko na kasę, status społeczny męża a same dbają tylko o paznokcie, makijaż nic nie wnoszą a tylko oczekują że im się da mieszkanie, pieniądze, pracę itp.
działania i zachowania mojego męża rozstały usprawiedliwione... i najgorsze, że zaakceptowane!!! przynajmniej przez czarownicę...
ale to było wiadome, że rodzice zawsze staną murem za swoim dzieckiem... choćby robił najgorsze rzeczy... i tak też się stało w jego przypadku
---- już więcej tam nie pojadę---- i kto tu kogo torturuje psychicznie!!!!!!!!!!!!!!

po tym "przyjemnym" spotkaniu pojechałam do pracy a następnie do przyjaciół - fajnie było się z nimi spotkać, pogadać w kilka oczu (bo przez telefon to co innego, pomimo prawie codziennych dyskusji ), napić się herbaty czy zjeść wspólnie obiad...  jejku, jak mi ich brakuje

wróciłam do domu i następnego dnia odbyłam rozmowę z mężem nt. warunków chrztu! - a konkretnie o pójściu do spowiedzi (byłam w ten dzień na konsultacji u księdza) ... mój mąż orzekł, że nigdzie nie pójdzie bo jest niewierzący!!! --- w końcu się określił!!! zaskoczenie!
w między czasie było kilka przykrych słów odnośnie mojej osoby... ale nie dałam się i powiedziałam stanowczo, że ma się dostosować do podyktowanych przeze mnie warunków albo niech spada!!! (nie dosłownie to powiedziałam ale taka była puenta)

to smutne, że człowiek tak bardzo potrafi się zmienić, z dobrego stać się złym... z kochanego stać się znienawidzonym...
tak, mogę to teraz napisać - mój mąż jest właśnie takim człowiekiem - złym człowiekiem ;( potrafi tylko krzywdzić, ubliżać i dbać o swój interes... a podobno chce się dogadać i rozstać w przyjaźni ze względu chociażby na szacunek do tego, co między nami było...
jest nieszczery w swoich intencjach... i to nadal boli!!! serce wciąż pęka...

nie wiem jak przeżyje następne kilka dni... najpierw uroczystość synka (kontakt z mężem i jego familią - na szczęście tylko formalnie w kościele), w przyszłym tygodniu mija kolejna rocznica naszego ślubu (ja zawsze przywiązywałam wagę to takich dni ;( ) no i wizyty tatusia u nas... jak dobrze, że będzie obecna moja rodzina bo sama bym chyba sfiksowała...

straszny czas nastał u mnie...
pamiętam, że jak składałam sobie życzenia noworoczne z mężem to powiedziałam, że ten nadchodzący rok będzie przełomowy dla mnie ponieważ: miałam satysfakcjonującą pozycję zawodową i czekał mnie awans, będę obchodzić okrągłe urodziny (30) no i urodzę nasze dziecko!!!
i co... praca pozostała... urodziny były... dziecko się urodziło... a moje małżeństwo roztrzaskało się.... i to nieważne, że z jego winy... po prostu nas już nie ma
przełom totalny!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
smutek ogromny! a żal... długo pozostanie...
żałuję...

Kochana cieszę że u Was ( Ciebie i synka) wszystko ok. Natomiast ciągle nie umiem zrozumieć, dlaczego znosisz przytyki tego babska. Wiem, że jesteś po prostu dobrze wychowana ale ile można. Czasem człowiek żeby móc normalnie funkcjonować i iść dalej do przodu musi wyrzucić wszytko co mu leży na wątrobie. Ja bym nie mówiła twojemu jeszcze mężowi co mi przeszkadza w jego mamuśce. Powiedziałabym to JEJ, że nie życzysz sobie takich zachowań. Jeśli przyjeżdża do swojego wnuka to TYLKO na nim ma się koncentrować a jak jej to nie pasuje to niech sobie daruje te wizyty. Zachowania Twojego męża nie komentuje bo myślę, że to jest zupełnie inny człowiek niż był kiedyś. Kochana Ty zasługujesz na coś więcej. Nawet gdyby teraz on się zmienił jak za dotknięciem czarodziejskiej różki, to Ty NIGDY nie zapomnisz tego co Wam zrobił.

Pozdrawiam Was serdecznie

Nikaa1982 - gdybym wiedziała co teściowa do mnie powie to bym unikała jej jak ognia ale niestety nie posiadam takich mocy- wiem już natomiast, że też jest nieprzewidywalna jak jej syn... raz jest miła, proponuje różne rzeczy a potem bum... ale hugo mnie to obchodzi...
The_Devilu - nawet nie wiesz ile radości wywołało we mnie Twoje pojawienie się Co do Twojego wpisu to masz racje - powinnam się cieszyć, że tatuś chociaż trochę swojego cennego czasu poświęca synkowi... ale kurcze jakoś nie potrafię się z tym pogodzić... bo cały czas wracają wspomnienia o wspólnym wychowywaniu dziecka - ale tak razem a nie osobno! Bardzo mi przykro, że matka Twojego Synka jest taką złą kobietą i traktuje swoje dziecko w tak nieludzki sposób... Twój Syn jest mądrym człowiekiem, dużo rozumie, trafnie ocenia sytuacje więc na pewno to sobie wszystko racjonalizuje i  radzi z tym bałaganem... Podejrzewam, że są i przykre momenty ale Ty wtedy stajesz na wysokości zadania i wynagradzasz mu wszystko Ściskam Was mocno
Buziaki

Pięknie to napisałeś. Szkoda, że "oni/one" tak tego nie postrzegają.

Nie napiszę tego, co bym chciała. Ale Ty wiesz
Cieszcie się sobą chłopaki Mały i duży Devil - to brzmi dumnie.

Ale osssoooo choziiii? 
Przecież ja nic.... nie pisałam...

Wiecie co... po 5 latach odezwała się do mnie dawna znajoma, z która miałam super dobre relacje... tak - mogę to napisać, to była moja przyjaciółka! głupia sprawa nas rozdzieliła... teraz to nawet nie pamiętam tak do końca o co poszło... nieważne...
pamiętam, że długo nie mogłam się podnieść po jej stracie - ale mój chłopak (dzisiejszy mąż) mi w tym pomógł...
napisała do mnie na nk gratulacje z powodu narodzin syna... podziękowałam jej i zapytałam co u niej... odpisała
to może dziwnie ale jak pisałam do niej to czułam się tak jakby tych kilku lat naszego milczenia w ogóle nie było, tak jak byśmy dalej się przyjaźniły i ze wszystkimi sprawami były na bieżąco (ona też tak czuła)... czułam radość, swobodę, fajne odczucia
teraz z perspektywy czasu inaczej bym podeszła do tamtej różniącej nas kwestii i wiem, że nie pozwoliłabym na takie samo zakończenie... obie żałujemy, że się tak to wszytko potoczyło, obu nam brakowało naszych kontaktów, spotkań, rozmów ale żadna z nas nie odważyła się na pierwszy krok - do teraz... kto wie co z tego wyjdzie...
sprawdza się tutaj przysłowie, że nie docenia się czegoś/kogoś dopóki się tego/kogoś nie straci...
poza tym nic ciekawego u mnie...
data kolejnej rocznicy ślubu już jest za mną, jakoś przeżyłam ten dzień choć był smutny!
dziecko mi rośnie dużo "mówi", szybko się rozwija, jest bystry, ciekawy świata - nic dziwnego, przebywa w domu pełnym ludzi...
uwielbiam patrzeć na niego, bawić się z nim, mówić do niego (czasami opowiadam takie głupoty a on słucha i uśmiecha się do mnie - cudowne) i nawet gdy jestem bardzo zmęczona i mam wszystkiego dość to dla niego nigdy nie zabraknie mi czasu i sił... sama radość
a najpiękniejsze uczucie jest wtedy, gdy się rano obudzi, spojrzy się na mnie, ja mu powiem <dzień dobry> a on uśmiecha się od ucha do ucha
to jest coś pięknego, czego nie da się opisać... to trzeba przeżyć!!!
Devilu i Niekochana - ja już wiem o czym piszecie i co chcecie mi/nam przekazać... ja już doświadczam tego... smutne ale prawdziwe
Pe Kochana - tak się cieszę z Twojego wpisu... a pancerzyk już mamy
3majcie się Kochani i do następnego pisania...
kolorowych snów
buziaki

Lib ... ja i niekochana nie chcemy byc przyczyną smutku w Twoim wątku. Ba ! Jestesmy tu oboje po to, by i wiecej i cześciej wywoływać Twoj uśmiech. Ale niektórych rzeczy nie da sie pominąć. Chcemy byc prawdziwi - przewidziec co bedzie, uprzedzić i uodpornić Cie.

Cieszę się, że znów jest jakaś radość. Zadnej przyjaźni nie należy odrzucać. Tym bardziej, że była wartościowa. Samo to, że jest "dawna" dobrz o niej świadczy. Teraz zajmie Ci trochę czasu odnawianie starych więzi ... moze długie opowieści ... no i najważniejsze - ktoś komu się ufało. Dni będą wiec "lecieć" szybciej ... a maluch wkrótce zacznie wołać "mamusiu" i biegać po domu.
A my ciągle będziemy tu pisać i wspierać sie słowami ... Chociaż tyle ....

Niekochana, mam nadzieję, że nie przekroczyłem swoich kompetencji wypowiadając się także w Twoim imieniu na wstępie ... "z góry" wyjasniam, że to akt pokojowy i zgodny z prawdą w moim rozumieniu Twoich intencji.