Postawiłam mu ultimatum albo ja albo spotkania z dzieckiem.

rzeczywiście okropny człowiek to napisał
tu się nie da nawet nic doradzić

ciekawe czy dziecko autorki ma jeszcze innego tate czy jest nim rzeczony PARTNER

Wydaje mi sie ze zbyt surowo zostałam przez panie potraktaktowana . Z nią był zawsze problem również zanim ja sie pojawiłam w ich życiu Starałam sie zastąpić jej matkę bo ta odeszła traktowałam ja jak rodzona córkę wybaczałam histerie rozmawiałam z nią ona mówiła do mnie mamo i przez jakiś czas byliśmy szczęśliwa rodzina ale niestety od roku nie da sie z nią rozmawiać .  Rodzina partnera tez uważa ze powinnismy ja oddać starszy syn nie chce wracać do domu po szkole a na weekend jedzie do babci lub wujka , młodsza córka tez po przedszkolu lub wizycie u koleżanki nie chce wracać do domu płacze ze znowu bedą krzyki i stres . Rodzeństwo nie radzi sobie z emocjami płaczą . Ta dziewczyna nie jest chora nie ma ADHD lub innej nadpobudliwości byliśmy juz u kilku specjalistów psychologów oraz psychiatry niestety nic to nie daje . Poza domem ona zachowuje sie jak normalne dziecko a w domu jak tyran mamy połamane krzesła , zniszczone drzwi i musimy chować noże ( juz kilka razy groziła synowi i mojemu partnerowi ) , bije młodsza córkę niszczy jej zabawki . Ma 10 lat wychodzi z domu kiedy chce a jak jej zabroniony to demoluje mieszkanie gryzie i kopie partnera jak rownież rożnymi przedmiotami uderza w drzwi chce tylko dopiąć swego a gdy sie uderzy krzyczy ze my ja bijemy . To jest istny horror sąsiedzi z nami nie rozmawiają mój partner juz nie daje rady psychicznie i czasem nie ma siły aby reagować . Rodzina sie od nas odsunęła powiedziała ze juz więcej nam nie pomogą bo to juz za długo trwa .Próbowaliśmy chwaleniem za dobre zachowanie , rozmowa i prośba ale to nic nie dało było tylko gorzej . Pani psycholog powiedziała ze tylko twardym regulaminem w domu i karami zdziałamy coś ale to tez nie pomogło bo ona stwierdza ze jej sie nie chce ze ona niczego nie będzie robić i nie obchodzi jej to ze niszczy wszystko Sama mówi ze zrobi to co chce a my nic na to nie możemy bo nic jej nie zrobimy a jak będziemy  chcieli  ja ukarać to powie na policji ze ja bijemy . Zabiorą nam dzieci a ona będzie miała od nas spokój i weźmie ja inna rodzina która będzie na wszystko jej pozwalała .Próbowaliśmy juz wszystkiego łącznie z wizyta w ośrodku pomocy społecznej i tam nam powiedzieli ze jesli ona sobie coś zrobi to zabiorą nam wszystkie dzieci .

Dziecko wychowywał sam i on wie ze źle to zrobił . Gdy jestem z nią w domu a partnera nie ma wszystko jest ok wystarczy ze on jest obok ona juz robi co chce . Pani pisze ze sie brzydzi takimi ludźmi jak ja ale nie wie Pani jakie to uczucie jak patrzy sie na cierpienie partnera i pozostałych dzieci które nie wytrzymują tego psychicznie Ja napisałam na forum bo miałam nadzieje ze ktoś mi coś jeszcze doradzi nie mogę odejść bo nie wyobrażam sobie zostawić syna i rozdzielić zgodne i kochające sie rodzeństwo Partnera tez kocham ponad wszystko jest miłością mojego życia . Według Pani najlepszym rozwiązaniem jest abym skrzywdziła trzy najbliższe mi osoby i odeszła i wtem sposób pozwoliła aby 10 letnie dziecko dalej niszczyło psychicznie syna i partnera a co będzie jak ona będzie starsza  ? Wejdzie w wiek dojrzewania ?

Sara23 nie chce Cię moralizowac ale pracując w formacji takiej jak policja , uważaj na to co robisz 1 0 razy bardziej niż zwykla kobieta. Ty jesteś na początku tej drogi a już Ci powiem, że gdy będziesz za szybko szła do łóżka z kolegami , to nie myśl sobie ze to nie będzie tematem  nr 1 w męskiej szatni. Szacunek i jeszcze raz szacunek do siebie dziewczyno.  Unikaj kontaktów z kolegami z pracy ,tzn na jedna noc ,chyba ze będzie to coś poważnego i łóżko to będzie ostatni element. Sama wielokrotnie słyszałam która z kim i jak. Jak nie chcesz mieć takiej opini to naprawdę szanuj się w tej firmie.

I to jest sedno sprawy.

Wiktoria, czy ty w ogóle próbowałaś ten problem rozwiązać? Poszukać pomocy z zewnątrz, skoro ty i partner sobie nie radzicie? Czy też twoją pierwszą reakcją na sytuację, której nie jesteś w stanie sama opanować jest usunąć źródło problemu - czyli córkę parnera?

Rozumiem, że sobie nie radzisz. Nikt ci tu nie każe skakać z radości, nikt nie mówi, że pasierbica zachowuje się wzorowo a ty robisz z igły widły. Ale zamiast traktować ją jak lalkę, która się zepsuła, więc do kosza z nią - potraktuj ją jak człowieka. Poszukaj dla niej pomocy i dla siebie też. Byłaś z nią u psychologa dziecięcego? Może dziewczyna ma faktycznie jakieś zaburzenia albo inne problemy, które prowadzą do takiego zachowania.

Byliśmy juz u kilku psychologów Ona chodzi juz do poradni prawe 4 lata Każdy specjalista mówi to samo ze problem tkwi w moim partnerze bo to on sobie nie radzi w roli rodzica . Gdy pojawiłam sie w ich domu porażka pierwszy dwa lata temu nie wiedziałam ze tak histerycznie może sie dziecko zachowywać pracowałam z nią długo tłumaczyłam chwaliłam i okazywalam szacunek serce i zaufanie ale niestety gdy tylko w domu pojawiał sie partner ona zmieniała sie w kogoś zupełnie innego i po jego 3 tygodniowej obecności w domu z powodu choroby wszystko nad czym pracowałyśmy 1,5 roku legło w gruzach do tego stopnia ze ona w jego obecności mówi ze ja nie mam w jej kwesti nic do powiedzenia a on ma robić co ona chce . Napisałam na tym forum bo miałam nadzieje ze ktoś miał może podobny problem o znalaz rozwiazanie

To może Twojego partnera-ojca dziecka,należy oddać do jakiejś instytucji,"poprawczaka"?

W takim razie to z partnerem masz problem, a nie z dzieckiem. Proste i logiczne. Niech on się nauczy być dobrym ojcem, a nie próbuje pozbyć się problemu         (= dziecka!!)!

Najmłodszych córka jest z mojego pierwszego małżeństwa mój mąż był alkoholikiem i odeszłam od niego nie ma i nie chce mieć kontaktu z córka . Wczoraj dostałam telefon ze szkoły i byliśmy wezwani została przyłapana na kradzieży pieniędzy i zegarka koleżance z klasy Problem mojego partnera polega na tym ze chce zawsze dobrze i zawsze próbował wynagrodzić córce ze jej matka odeszła gdy miała kilka miesięcy , nie reagował nigdy na histerie córki w sposób który mógłby ja nauczyć ze tak sie nie powinna zachowywać a ona w ten sposób od łóżeczka wymuszała wszystko co chciała i nadal uważa ze skoro ona czegoś chce to ojciec ma jej dać a gdy tego nie dostanie wpada w furię i to może być np sytuacja kupił szynkę podobna do jej ulubionej ale innej marki Wtedy zaczyna sie od szynki a kończy na dużej awanturze
Pozno psycholog powiedziała ze w takim monecie ma być stanowczy i opanowany a on dyskutuje z nią ona na niego krzyczy i tak do kilku godzin 
Wiem ze trudno to zrozumieć ale każdego dnia każde z nas boi sie co sie dzis wydarzy
Dodam ze ona nie jest dzieckiem poniżanym bitym czy w jaki kolejek sposób krzywdzonym tylko brak jest od strony partnera konsekwencji i nie potrafi do niej dotrzeć ja sama nie jestem w stanie nic zrobić
Potrzebujemy pomocy z zewnątrz a wszędzie gdzie sie dowiadywałam czy można ja posłać na obóz dla dzieci mówią mi ze jak nie bedzie sie stosowała do reguł to bedziemy musieli ja zabrać przed zakończeniem obozu a myśle ze w ten sposób możemy tylko pogorszyć sprawę pokazując jej ze co kolwiek nie zrobi to i tak  w życiu nie bedzie miała konsekwencji MoZe robić co chce a i tak rodzice za nią wezmą na siebie każda winę

za skromna jesteś bo jak widać duza masz moc skoro namowilas jego i cala rodzine żeby pozbyć się dziecka z JEJ domu

Dziecko zostało źle przez Was wychowane i tyle.

Wasza wina, nie dziecka. Jako rozwiązanie proponujesz oddanie dziecka do bidula.
Współczuję, naprawdę. Ale nie Tobie, tylko dziecku.