mmój mąż zadlużył się jak on twierdzi w naszej znajomej była to jego przyjaciółka od serca ale podobno do niczego nie doszło tylko tyle że pisali do siebie i dzwonili 20 razy na dzień przyznal sie że całowali sie nie przeczytalam poczty bo pokasował a o naj lepszego to iest to kochał sie ze mną częściej niz kiedyś i i maskowal sie tak starannie ze gdyby nie przypadek to w życiu bym sie nie dowiedziala nie wiem jak wybaczyc mam3 dzieci które bardzo kocham i też to przeżyly bardzo ale ja nie potrafie zaufać nie wiem co zrobić on twierdzi że nie spotyka się z nią i nie pisze ale nie wiem czy w to wierzyć nigdy nie dowiem się czy mnie zdradził ale jakoś też nie zabiega oto żebym zapomniała wrócił normalny tok życia ito wszystko a we mnie to siedzi nawet ostatnio przy sprzeczce mu wygarnełam to mi powiedział żebym szła się leczyć bo on już skończył tę znajomość napiszcie co sądzicie o tym prosze
Podobne tematy
Wiesz,co ja bym zrobiła?Udawała,że jest ok,ale bacznie obserwowała..Trzeba uśpić jego czujność,żeby mu udowodnić.Możesz dotrzeć do tej baby..Nie wierz mu.To on powinien się leczyć,a nie Ty.Zdradził Cię,a może robi to cały czas,tylko lepiej się ukrywa.
Dziś mamy swoją rocznicę. Rocznicę poznania się. Trochę już ich mamy za sobą. Kupiłam sobie seksowną sukienkę. wystroiłam się, zapaliłam świeczki i ... pokłóciłam się z moim mężem. Wcześniej nigdy tego nie robiłam bo przecież jak można kłócić się z mężczyzną którego się kocha. Dziś wiem że to był błąd. Kłótnie są potrzebne. Tyle że mój mąż nie jest przyzwyczajony do tego, bo przecież nie kłóciłam się z nim przez 20 lat. Tak jest to możliwe. Zawsze uważałam że wszystko można wyjaśnić bez niepotrzebnych nerwów. Myliłam się.
Już prawie dwa lata minęły odkąd dowiedziałam się o zdradzie.
Jest dobrze może nawet lepiej niż było. Sex jest fantastyczny wręcz rewelacyjny( w końcu przez kilka lat pobierał korepetycja ha ha ha) Widzicie nawet potrafię się z tego śmiać.
Napiszcie dziewczyny jak wam układa się po zdradzie. Jak sobie z tym radzicie?
394 2012-12-17 15:53:14 Ostatnio edytowany przez End_aluzja (2012-12-17 15:54:15)
Misku. Ja ci opowiem historie z ostatnich dni.
Małżonek mówi do mnie. Tak bardzo cie kocham. Mam poczucie ze miedzy nami jest taka nic porozumienia. Ze jesteśmy w innej galaktyce. Jakbyśmy żyli w odrębnej bance a Swiat wokół nas. Ze my to całość jedność a cały Swiat nas otacza...
Powiedziałam. Widzisz. Ja tak uważałam. Ze taki nasz związek jest. Ze jesteśmy jak osobny Swiat. Ale przecież tobie to nie wystarczało. Odwrociles sie ode mnie i rozwaliles te bańke. Przecież wypuściłes powietrze z tego balonika który nas otaczał.
Ja miałam poczucie ze takim związkiem byliśmy. I mam poczucie straty. Bo jak dla mnie dowiodles ze dla ciebie to nie było to samo co dla mnie. Przełożyłes nad to co nas łączy cos co w tym momencie było ważniejsze i lepsze..
Powiedział ze on zawsze w ten balOnik będzie dmuchal. I nie zrezygnuje. Aż uwierze mu znowu. Płakał...
Tak wyglada związek po zdradzie.
Kilka tygodni temu powiedziałam mu przy okazji jakieś- w ramach porad dla swoich kumpli powinieneś im powiedzieć ze najważniejsza i nieunikniona konsekwencja zdrady jest fakt ze relacje sie zmieniają.
On zapytał. Naprawdę tak uważasz? Odpowiedzialam. Tak. To jest zupełnie inny związek i inna relacja...
Życie nie znosi pustki sama boleśnie przekonałam się o tym. Wydaje nam się że mamy szczęsliwe małżeństwa że nasi mążowie są nam oddani że spełniamy się w pracy. Aż tu nagle budzimy się z ręką w nocniku bo najbliższa ci osoba jest podłym kłamcą a przyjaciółka nigdy nie była twoją przyjaciółka. Czujesz się wykorzystana oszukana, życie nagle wali ci się na głowę. Jak sobie radzić w takich sytuacjach. No cóż człowiek nie sznurek wszystko wytrzyma a człowiek płci żeńskiej dwa razy więcej.
Moje drogie NETKOBIETKI , te zdradzone , te nierozumiane , te nieszczęśliwe i wszystkie które kiedykolwiek zaglądałyście do mnie życzę wam abyście były szczęśliwe na te nadchodzące święta, aby wszystkie wasze problemy przestały istnieć , aby wasi partnerzy zmądrzeli, albo żebyście spotkały innych lepszych. Dziewczyny uszy do góry WESOŁYCH ŚWIĄT!!!!!!!!!!!!!!!!
Wesołych Świąt ![]()
397 2012-12-23 10:54:32 Ostatnio edytowany przez Animus (2012-12-23 10:59:29)
[...]. Przez pięć lat oszukiwał mnie patrząc mi w oczy , a ja bezgranicznie mu ufałam. To wszystko jest takie trudne. Jestem zdruzgotana.
Takie były słowa w pierwszym poście.
Dziś mamy swoją rocznicę. [...]
Jest dobrze może nawet lepiej niż było. Sex jest fantastyczny wręcz rewelacyjny( w końcu przez kilka lat pobierał korepetycja ha ha ha) Widzicie nawet potrafię się z tego śmiać.
Napiszcie dziewczyny jak wam układa się po zdradzie. Jak sobie z tym radzicie?
A takie w przedostatnim.
Misiekpuszysty, to jest bardzo ważne. Śmiech i poczucie humoru w trudnych chwilach pozwala złapać oddech i dystans. Zawsze podziwiam taką umiejętność.
I chwała CI za to, że nie zamknęłaś sypialni dla Męża, to tak zaleca schemat zranienia. Jeśli można odbudować cokolwiek między małżonkami to potrzebny jest plac budowy, a w tym wypadku jest nim małżeńskie łoże.
Plac budowy chyba masz rację. Domu od dachu nie zbudujesz tylko od fundamentów a sex bądź co bądź to fundament udanego związku, i jest ignorantem ten kto w to wątpi. To właśnie sex wiąże ludzi i sex jest przyczyną rozpadu wielu związków.
a to mój stary wątek , dawno tu nie zaglądałam
Kto ma ochotę zapraszam do lektury.
Ostatnio jak go czytałam zwyłam sie jak głupia
Była moją najlepszą przyjaciółką , o wszystkim rozmawiałyśmy. Wypłakiwała się na moim ramieniu kiedy mąż ją zdradził. A teraz okazuje się że ona wbiła mi nóż w plecy. To co sie wydarzyło miesiąc temu zwaliłoby z nóg konia a co dopiero mnie. Okazało się że mają romans od pięciu lat(!). Niemożliwe? A jednak. Trzy lata temu sprytnie wyeliminowała mnie ze swojego życia , obrażając się za jakąś pierdołę. Bardzo to wtedy przeżyłam nie mogłam zrozumieć dlaczego . Teraz już wszystko jest jasne , przeszkadzałam im . A mój mąż hipokryta rozmieniał sie na drobne prowadząc podwójne życie . Był "głową" rodziny w dwóch domach. Żałosne jest to że on tłumaczy mi że chciał to wszystko oddzielić "jak byłem z tobą to byłem tylko twój"
Całe życie mój mąż bał się wszystkiego: inwestycji, zmiany pracy , kredytów itp..Nie bał się jednak wleźć między nogi mojej przyjaciółki. To chore . Ale najsmutniejsze jest to że ja nadal go kocham i to okrutnie , potwornie cierpię , moje życie okazało sie fikcją . Dodam jeszcze że jesteśmy dwadzieścia lat po ślubie . On jest miłością mojego życia. Jak mam dalej żyć , jak się z tym wszystkim pogodzić co dalej robić . Powiem jeszcze że to nie on mi o wszystkim powiedział zrobiła to ta wywłoka . Nie wyrzuciłam go z domu jest ze mną , mówi ze mnie kocha , ale co znaczą słowa w jego ustach . Przez pięć lat oszukiwał mnie patrząc mi w oczy , a ja bezgranicznie mu ufałam. To wszystko jest takie trudne. Jestem zdruzgotana.
Masz tylko jedno wyjście.
Kopnij go w doopę.
Strasznie dawno tu byłam.
Od zdemaskowania mojego męża minęło prawie 4 lata.
Czy jestem z nim? Tak i nawet czuję się szczęśliwa.
Jak to możliwe? Sama nie wiem.
Pogodzenie się z faktem, że mój mąż nie jest tym za kogo go uważałam zajęło mi sporo czasu.
Uważam że jeżeli już zdecydowałam że z nim zostaję. Musiałam zamknąć za przeszłością drzwi
i już do tego nie wracać.
Nie, nie było mi łatwo, powiedziałaby nawet że to cholernie trudne. Ale się udało.
Od ostatniej rozmowy (kłótni) na temat jego romansu minął rok.
Misiek - śledziłam Twój wątek, bo "nasze bum" wypadło mniej więcej w tym samym czasie. Cieszę się, że Ci się udało. Ja tez zostałam z moim M. Tez próbuję zamknąć przeszłość,ale nie do końca mi się udaje. Są jeszcze takie momenty - sytuacje, zachowania, zdarzenia, które przypominaja o zdradzie. Wtedy ból wraca. Wiem, że nie da się zapomnieć. Ale wracają te przykre uczucia, poczucie krzywdy, czasem nawet łzy. Wprawdzie rzadko sie tak dzieje i na krótko, ale.... Też tak jeszcze masz?
Czytam ten wątek i jest mi bardzo smutno. Mnie także zdradzono, nie mąż ale wieloletni partner. Czułam to przez skórę, ze coś jest nie tak, w końcu usłyszałam straszne słowa: "chcę zakończyć związek z Tobą". Zostawił mi list z wyjaśnieniami, napisał, że spotyka się z kimś. Ja rozstrzęsiona, nie mogłam się pozbierać dłuższy czas. Po jakimś czasie jeden sms, drugi, spotkanie na piwo z moim byłym. W końcu po 2óch latach zdecydowaliśmy się wrócić do siebie. Wiem, że się zmienił, ale cały czas pamiętam tamtą sytuację. Nie ufam mu do końca, boję się, że znowu mnie zostawi, choć od powrotu jesteśmy ze sobą 3 lata...
Dolaczam do grona czterolatek.Za miesiac bedzie ta rocznica.Jestesmy razem,ale do szczescia wiele brakuje.
Najgorsze jest to odbudowanie zaufania... Czy się da? Chyba nie, przynajmniej nie do końca ![]()
406 2015-01-21 17:06:24 Ostatnio edytowany przez ewka123 (2015-01-21 17:07:07)
Dolaczam do grona czterolatek.Za miesiac bedzie ta rocznica.Jestesmy razem,ale do szczescia wiele brakuje.
Witaj operka:) nie jest źle ale zawsze może być lepiej. Mam w sobie dużo więcej optymizmu i radości życia .oby ne mijalo
operacja napisał/a:Dolaczam do grona czterolatek.Za miesiac bedzie ta rocznica.Jestesmy razem,ale do szczescia wiele brakuje.
Witaj operka:) nie jest źle ale zawsze może być lepiej. Mam w sobie dużo więcej optymizmu i radości życia .oby ne mijalo
Ja jednak mam duzo wiecej w sobie smutku,ale cisze sie,ze minelo juz tyle czasu i potrafie w miare normalnie zyc.
Fakt,ze wracamy czasami na to forum swiadczy o tym,jaka to byla trauma.Nauczylam sie patrzec na niektore rzeczy w zupelnie inny sposob.
408 2015-01-21 18:03:17 Ostatnio edytowany przez maniek_z_maniek (2015-01-21 18:04:42)
Ojej, ojej
![]()
Moja mama odkryla dwa lata temu, ze jej maz, a moj ojciec (wzorowy maz i ojciec) ma romans, ktory trwa od dziesieciu lat i to...z jej rodzona siostra... Siostry tak latwo sie nie da odstawic, chociazby ze wzgledu na dziadkow.
Powiem Ci, jak bylo zaraz po odkryciu i jak jest teraz: moja mama- osoba zawsze pewna siebie, wszystko trzymajaca w kupie, odwazna (oczywiscie to cechy odwrotne do cech mojego ojca) nagle, w ciagu jednego dnia stracila to wszystko, co miala, w sensie psychicznym. Zalamala sie. Po dwoch latach widze,ze nic jej nie cieszy i nie ma takiego powera, jaki miala wczesniej. Runal wizerunek szczesliwej rodziny, ktora budowala wiele lat. Do tej pory jest w depresji, a ja nie wiem jak jej pomoc, bo sama nie czuje sie najlepiej.
Najpierw myslala o rozwodzie, ale potem postanowila, ze zostanie z ojcem, ale z czystego wyrachowania. Ojciec sie zmienil. Zaczal uczestniczyc w zyciu rodziny, bardzo sie angazuje itp, ale mama traktuje go jak, hmmm.... moze nie jak obcego czlowieka, ale cos w tym stylu. Czy go kocha? Nie sadze, raczej jest to przyzwyczajenie. Moze troche litosci, bo ojciec blagal mame, zeby nie odchodzila. I tak sobie zyja - ojciec starajacy sie wciaz o mame, a mama robi swoje. Czasem mam wrazenie, ze pewnego dnia to wszystko sie zawali.Zastanow sie czy potrafilabys zyc tak, jak moja mama - niby razem, ale jednak osobno. Ja wiem, ze moja mama nie wybaczy tego ojcu nigdy. Nie powiedziala mi o tym, ale czuje to i widze w ich codziennych relacjach. Do tego wszystkiego dochodzi ciotka, ktora trzeba ogladac w swieta, czy przy innych okazjach, a jej widok przewraca nam flaki w zoladku (dziadki nic nie wiedza, chyba by ich to zabilo).
Nie wiem, czy ja bylabym w stanie zyc z czloweikiem, ktory az do tego stopnia mnie sponiewieral, zniszczyl mi zycie. No bo jak zyc z czlowiekiem, z ktorym budujesz swiat,a on robi cos takiego? przeciez to nie byl skok w bok lecz regularny romans
![]()
Jesli go kochasz to sprobuj, ale duzo czasu bedzie musialo uplynac zanim pozbedziesz sie uczucia obrzydzenia, zawodu. Byc moze to przycichnie, ale nigdy nie ustapi, bedzie w Tobie caly czas jak zadra, a wyplywac bedzie przy kazdej mniejszej czy wiekszej klotni z mezem. Byc moze po jakims czasie ta milosc, ktora do niego czujesz przejdzie sama, tak po prostu... wtedy odejdz, bez sentymentu i wyrzutow sumienia.
Zdaje sobie sprawę ze to stary watek który odswierzyliscie ale chciałem się tutaj wypowiedzieć odnosząc się do powyższej wypowiedzi. Otoz nie wyobrażam sobie takiej sytuacji jak powyzsza, stalej obecności kochanki meza w zyciu, tolerowanie tego czy ukrycie prawdy przed rodzicami w takim wypadku. W imie czego? Ukrycia poczucia wstydu? To nie tylko wyniszcza ale tez pokazuje konieczność tolerancji dla takich zachowan gdzie takiej konieczności nie ma. Jak można siebie skazywać swiadomie na taki los? Dla mnie to jest niepojęte i tyle a miałem przecież podobnie. Nie tylko dlatego ze zrobiłem wszystko żeby sprawa nie została zamieciona pod dywan, nie tylko żeby rodzina wiedziała ale również po to żeby mogla się do tego ustosunkować dzięki czemu dziś osoba sprawcy jest z rodziny wykreslona i nie ma prawa bywac na zadnych spotkaniach rodzinnych, pogrzebach czy weselach. Moim zdaniem nie można siebie katować obecnoscia osoby, która nas z premedytacja przez wiele lat bez skrupułów oszukiwala. W tym przypadku również dzieci maja zly przykład, nie znaja prawidłowej reakcji, ucza się tolerancji zla. Od czasu, do czasu wychodzą podobne sytuacje w rodzinie, gdzie ktoś jest pokrzywdzony, lub ktoś krzywdzi innych. Nie wolno tego ukrywać choćby z dwóch powodow. Jednym jest możliwości okazania osobie pokrzywdzonej wspolczucia (potrafią to niestety tylko niektórzy), druga jest zapobieżenie możliwości działania dalszego sprawcy. Nie mowiac już o tym ze młodszemu pokoleniu pokazuje się jak wyglada prawidłowa rekacjia, nietolerancjia zla, adekwatne postepowaniu w "dziwnych" sytuacjach. Żadna z tych podstawowych rzeczy nie jest możliwa do spełnienia w przypadku ukrywania prawdy.
ewka123 napisał/a:operacja napisał/a:Dolaczam do grona czterolatek.Za miesiac bedzie ta rocznica.Jestesmy razem,ale do szczescia wiele brakuje.
Witaj operka:) nie jest źle ale zawsze może być lepiej. Mam w sobie dużo więcej optymizmu i radości życia .oby ne mijalo
Ja jednak mam duzo wiecej w sobie smutku,ale cisze sie,ze minelo juz tyle czasu i potrafie w miare normalnie zyc.
Fakt,ze wracamy czasami na to forum swiadczy o tym,jaka to byla trauma.Nauczylam sie patrzec na niektore rzeczy w zupelnie inny sposob.
operacja - napisałam wyżej, że są jeszcze takie sytuacje kiedy to wraca, odbija sie echem. I wtedy zdaję sobie sprawę jakie to było straszne wydarzenie w moim zyciu, że po tak długim czasie nie daje spokoju. Ale masz rację, zmieniłam się, zmieniłam patrzenie na świat, zmieniły się moje priorytety. Mówią, że kryzysy sprawiają, że idziemy do przodu. Staram się
)
Misiek - śledziłam Twój wątek, bo "nasze bum" wypadło mniej więcej w tym samym czasie. Cieszę się, że Ci się udało. Ja tez zostałam z moim M. Tez próbuję zamknąć przeszłość,ale nie do końca mi się udaje. Są jeszcze takie momenty - sytuacje, zachowania, zdarzenia, które przypominaja o zdradzie. Wtedy ból wraca. Wiem, że nie da się zapomnieć. Ale wracają te przykre uczucia, poczucie krzywdy, czasem nawet łzy. Wprawdzie rzadko sie tak dzieje i na krótko, ale.... Też tak jeszcze masz?
Oj Ewciu ja już od dawna nie płaczę.Chyba zabrakło mi łez. Cztery lata temu wypłakałam chyba ocean. Nie wiem czy w 2011 był dzień w którym nie płakałam. Myślę że kazda zdradzona kobieta czuje to co my. Ból, poczucie krzywdy, zadaje sobie pytanie dlaczego. Każda z nas. My wybrałyśmy trudną drogę naprawienia zgliszczy, które zawdzięczamy naszym samcom i ich zwierzęcych instynktom.
Zmieniłam się, jestem teraz cyniczna i wyrachowana.
To prawda że każda kobieta była kiedyś aniołem ale jeżeli brutalnie ktoś pozbawi ją skrzydeł musi latać na miotle.
Latam więc na miotle i dobrze mi z tym.
Szczerze podziwiam dziewczyny. Nie wiem czy umiałabym żyć bez wytykania przeszłości, nie wiem, czy potrafiłabym zamknąć rozdział życia zwany "zdrada". Chyba ....nie! No chyba, że....facet na prawdę się stara, jest prawdomówny i widać, że chce
No to i ja przedstawię swoją historię ![]()
Mój mąż miał romans z moją bardzo dobrą koleżanką...Zaczął się na początku lipca tamtego roku w trakcie mojej imprezy urodzinowej
to dopiero...:) Przez pierwsze 2 miesiące ich romansu nic nie podejrzewałam, przynajmniej 5 razy w tygodniu jeździł z kolegą w interesach i wracał nad ranem...Nie wydawało mi się to podejrzane,ponieważ ma taka pracę, często wyjeżdża....No i wyszło,że naiwna i głupia jestem
Jeździł do mojej bardzo dobrej koleżanki....160 km w jedną stronę hahahha ach ta miłość .... do tej pory zastanawiam się czy to rzeczywiście się zdarzyło.....a ona bezczelna wywłoka, jeszcze bardziej zwiększyła kontakt ze mną, zapraszała mnie do siebie na weekandy, rozmawiałysmy przez tel po 3 ,4 razy dziennie. Zwierzałam sie jej,a ona.....chciała miec informacje z pierwszej ręki, czy coś podejrzewam czy nie....O romansie dowiedziałam się pod koniec września (nie chciał mi powiedziec z kim ma romans), przez przypadek...zobaczyłam kolegę, z którym miał być tego dnia....Na drugi dzien jak przyjechał, przyznał się, że miał kogoś....że to ta wywłoka moja najlepsza koleżanka, dowiedziałam się prawie 2 miesiące później, oczywiście już ze mną nie mieszkał...Oczywiście ta wywłoka ma męża i dzieci....Nie powiedziałam jej mężowi, szkoda jest mi jej dzieci...A dlaczego mam się zniżać do jej poziomu i rozwalać rodzinę?!W każdym bądź razie złożyłam pozew rozwodowy, ktory pózniej wycofałam
wiem, głupia jestem
teraz tego żałuję, bo mój mąż raczej sie nie zmieni. ... Nie boli mnie az tak bardzo,że on mnie zdradził i powiedział nawet, że przestał mnie kochać....Boli mnie sam fakt,ze to ona!!!osoba której (jak mi się wydawało) mogłam ufać.pamietam jak wielokrotnie rozmawiałam z nia przez tel o ty,że mój mąż przyznał się do romansu(jeszcze niewiedzialam ze to ona) Płakała razem ze mną, pocieszała mnie, wyklinała tą sukę z która mnie zdradzał.....hhahaha sama siebie wyklinała....Nie mogę pojąć jak można być tak zakłamaną, perfidną i dwulicową osobą!!!!!
413 2015-05-14 09:12:57 Ostatnio edytowany przez bullet (2015-05-14 09:22:39)
Widać, ze masz juz do tego dystans, i dobrze
.. złożyłam pozew rozwodowy, ktory pózniej wycofałam
wiem, głupia jestem
teraz tego żałuję, bo mój mąż raczej sie nie zmieni. ... ..
złóż go ponownie, z orzekaniem winy, w czym problem. Nie miej skrupułów, oni nie mają
.. dlaczego mam się zniżać do jej poziomu i rozwalać rodzinę?.
Nie martw się Ty nie rozbijesz jej rodziny. To ona już ją rozbiła. Powinnaś poinformować jej męża by miał szansę pozbyć się lafiryndy, jest jeszcze młody i ma większe szanse na szczęście. Ona i tak będzie się puszczać więc dasz mu kilka lat więcej.
Wiem,chodzi mi coraz częściej po głowie ta myśl, by powiedzieć w końcu jej mężowi....Niedługo czeka mnie spotkanie z nią, pierwszy raz od pół roku. Może mi poradzicie....lepiej wytargać ją za kudły czy może skręcić jej kark ?:D
415 2015-05-15 08:09:23 Ostatnio edytowany przez Ola_la (2015-05-15 08:14:17)
naiwna28 może nie powinnam się wtrącać ale ciebie boli bardziej zdrada koleżanki niż męża i to ze ciebie nie kocha?
to tylko podstępna obca osoba i ty jeszcze ja BRONISZ i mężowi jej nic nie mówisz
żal trochę ze mało piszesz o mezu o sobie a cały post o niej
a gdzie wy w tym wszystkim
aż tak ważna jest dla ciebie jakąś wyrachowana kobieta obca na dodatek? póki o niej myślisz to się nie pobierasz i małżeństwa nie uratujecie czy sama nie staniesz na nogi
a macie dzieci?
na moje za bardzo ufasz mężowi jak widać i zostawiasz mu wolne rękę
ja tu widzę obojętność z twojej strony do męża i brak miłości
Przepraszam jak ciebie urazilam bo ja mogę się mylić bo ciebie nie znam pisze tyle co wyczytałam z twoich postów
....Niedługo czeka mnie spotkanie z nią, pierwszy raz od pół roku. Może mi poradzicie....lepiej wytargać ją za kudły czy może skręcić jej kark ?:D
Po co się spotykasz ? Nie rób tego ! Dla samej siebie ... nie rób tego !
Ta wywłoka ma koleżankę,moją sąsiadkę....i przyjeżdża do niej średnio 1 w miesiącu....i tak ją widzę i tak, więc muszę się z nią spotkać po to by wyperswadować jej dalsze przyjeżdżanie do mojej sąsiadki.....Jak ta suka jest w pobliżu to krew mi się gotuję z nerwów....Jak ja jej nienawidzę!!!! i oczywiście poznęcam się trochę nad nią :)szantaż bardzo dobra rzecz
Nie pomyślcie o mnie źle....naprawdę nie jestem złym człowiekiem, teraz mogę sprawiać takie wrażenie...to wszystko przez to co ona mi zrobiła....
Masz rację, najbardziej boli mnie zdrada tej wywłoki....Męża kocham, chyba nawet za bardzo....Jesteśmy teraz razem dla naszej córki i dlatego,że o to go prosiłam...w oczy mi powiedział,że już się między nami wypaliło....Ostatnio jest między nami dobrze, boję się że to cisza przed burzą... Jak zostawiam mu wolna rękę,nie rozumiem?
Masz rację, najbardziej boli mnie zdrada tej wywłoki....Męża kocham, chyba nawet za bardzo....Jesteśmy teraz razem dla naszej córki i dlatego,że o to go prosiłam...w oczy mi powiedział,że już się między nami wypaliło....Ostatnio jest między nami dobrze, boję się że to cisza przed burzą... Jak zostawiam mu wolna rękę,nie rozumiem?
Popełniasz błąd taki sam jak ja. Zbyt łatwo wybaczyłaś, on nie odczuł żadnych negatywnych skutków swojej zdrady. Nie poniósł kary. Zrobi to ponownie sądząc, że Ty i tak mu wybaczysz
Mam tą świadomość...kolejnego razu na pewno nie wybaczę...
Naiwna ty go prosisz żeby z toba został, a to on powinien o ciebiue walczyc nie odwrotnie, więcej wiary w siebie zycze
Odrazu mówię, że nie przebrnęłam przez całość.
Mogę tylko powiedzieć, że ubolewam za każdym razem jak czytam o rywalizacji pomiędzy kobietami, a raczej rozszalałymi su.. mi o uwagę jakiegoś samca.. Nie mogę tego pojąć.
Albo inaczej: MOGĘ, jeśli mowa o jakiejś patologii, gdzie miara wartości i atrakcyjności kobiety jest "wyrwanie" jak największej ilości penisów.
Ale tak..
Przykre, kiedy jedna kobieta zdradza drugą, nie mając nawet pojęcia o tym jak bardzo "sra we własne gniazdo".
Miśku, wiem, że minęło już sporo czasu, ale ponieważ przeczytałam wątek od deski do deski (co zajęło mi parę ładnych dni
) pozwolę sobie dodać moją subiektywną opinię.
Przepraszam z góry za brutalność, ale uważam, że wcale nie jesteś silną kobietą, na jaką się kreujesz. Silna kobieta odeszłaby od takiego "mężczyzny", Ty natomiast ze względu na słabość swojego charakteru poszłaś tą łatwiejszą drogą - nie musiałaś zmieniać swojego życia, budować go na nowo, nie potrafiłaś iść w nieznane i wziąć los w swoje ręce - wybrałaś konformistyczną słabość, która polegała na tym, że postanowiłaś trwać w czymś, co dobrze znałaś i czego nie miałaś właśnie siły zmienić. Twój mąż zdradziłby Cię jeszcze wielokrotnie, gdyby miał ku temu okazję. Jest niedojrzały emocjonalnie, a Ty... Ty jesteś od niego UZALEŻNIONA. I postanowiłaś tkwić w tym uzależnieniu bez względu na zdrowy rozsądek, a nawet swoje własne dziecko... O próbie samobójczej nie wspominając, gdzie wtedy była ta Twoja "siła"? Cynizm i wyrachowanie też mi jakoś nie pasują do kobiety, która potrafi przespać się z facetem, który ją zdradził zaledwie kilkanaście dni po tej "nowinie". Poza tym cały czas uciekałaś od prawdy, od rzeczywistości: przez próbę samobójczą, przez zrzucanie wszystkiego na tamtą kobietę (która jest tak samo winna jak Twój mąż, wcale nie bardziej - po prostu tak Ci wygodniej myśleć), przez odejście od psychologa, którego poglądy rozmijały się z Twoimi, przez wracanie myślami do przeszłości, przez picie, przez pisanie na forum, przez unikanie sprawdzania, czy podczas wyjazdów służbowych on Cię zdradził czy nie, przez religię, która była Twoim usprawiedliwieniem, żeby męża nie opuszczać, przez idealizację kogoś, kto nie ma żadnego poszanowania dla wartości, które powinny być najważniejsze dla każdego człowieka... i pewnie jeszcze parę innych by się znalazło. ![]()
Nie piszę tego złośliwie, chciałabym po prostu pokazać paru kobietom, że postępowanie w ten sposób nie pokazuje siły, a wręcz przeciwnie. Pokazuje głębokie uzależnienie, które nie ma nic wspólnego z miłością, no bo proszę Cię... pisanie "najjedyńszy"? Takimi kategoriami kieruję się może dziewczyny w liceum, ale teraz, w dorosłym życiu warto kierować się rzeczywistością, a nie bajkami i swoimi wyobrażeniami zupełnie tej rzeczywistości przeczącym. Żyjesz sobie, jak to napisałaś "spokojnie, szczęśliwie, jest miło", nie ma w tym głębi prawdziwego uczucia, a wygoda, bierna akceptacja, wewnętrzne przekłamanie i parę innych niefajnych rzeczowników.
Zżyłam się z Twoją historią i do samego końca nie wiedziałam, co mam o niej myśleć,dzisiaj poukładałam fakty do kupy i wyszło mi powyższe. Mam nadzieję, że Twoja Córa nie załapie takiego sposobu postępowania, jakimś cudem. Szukałaś, Drogi Miśku, usprawiedliwienia dla każdego swojego przewinięcia, przekręcając je na swoją korzyść, chociażby przykład z niewyrzucaniem męża z domu... Ewidentnie powinnaś to zrobić, jako kobieta "silna", a Ty po prostu co rusz szukałaś wymówki, np. "chcę żeby to on choć raz podjął decyzję", "nie chcę żeby mi to wypominał". "nie dam satysfakcji lafiryndzie"... No proszę Cię, to nie była sytuacja, w której należało myśleć takimi kategoriami, a sytuacja oczywista! To Ty powinnaś rządzić, to Ty powinnaś wypominać i to TY powinnaś mieć satysfakcję z tego, że pozbędziesz się wrzoda na tyłku, a to, co on i ona będą myśleć, robić - to nie powinno być czynnikiem wpływającym na Twoje myślenie. Mimozą nie przestałaś być - dalej jak prawowita matka polka żyjesz usługując komuś o wątpliwym ilorazie inteligencji, a już na pewno z ubytkami intelektu emocjonalnego.
Aha, i mówienie o tej kobiecie, jako szmacie, lafiryndzie, wywłoce - jest dehumanizacją, tj. sprowadzasz daną osobę do poziomu podczłowieka, by poradzić sobie z nienawiścią do tejże osoby, której nie zwykłaś odczuwać do ludzi - w takich warunkach nasz umysł właśnie "odczłowiecza", czyli dehumanizuje obiekt naszej nienawiści. Najsławniejszym przykładem tej reakcji jest zachowanie SS'manów wobec żydowskich więźniów.
Poza tym, uwierz mi, gdyby Twój mąż potrafił Cię kochać nieważne, co zrobiłaby inna kobieta i jak piękna by nie była - nie zdradziłby Cię. To łatwe tłumaczenie "jak suka nie da, pies nie weźmie". Nie jesteśmy psami, tylko ludźmi. Owszem, są mężczyźni, którzy zdradzą jedynie jeśli to jakaś inna kobieta zacznie flirt, ale w żadnym wypadku nie wynika to z ich miłości, czy braku opamiętania, ale z niskiej samooceny i braku wiary we własną atrakcyjność i możliwości. To nie zmienia faktu, że taki mężczyzna codziennie fantazjuje o innych kobietach i bardzo by się ucieszył na wieść, że którejś się podoba. A Twój mąż prawdopodobnie wyłączał porno, gdy weszłaś nagle do pokoju - on ewidentnie mocno pożąda innych kobiet i z pewnością szuka zaspokojenia poza Waszą sypialnią, chociażby posługując się bodźcami internetowymi i... ręką.
Cóż, faktycznie, zdarzają się pojedyncze przypadki, gdzie facet popłynie i naprawdę żałuje, ale to byłby JEDEN raz, a nie pięć (sic!) lat.
Przepraszam, jeśli coś Cię uraziło, ale mój post ma na celu dać Tobie i innym kobietkom trochę do myślenia, a nie głaskać po pleckach - to zrobiły już inne forumowiczki. ![]()
Życzę Ci wszystkiego dobrego, z całego serca. Ale dobrego w pełnej dobra okazałości, a nie powierzchowności, bierności i gry pozorów. Całuję ciepło. :*
O mamo, aż się płakać chce, kiedy to się czyta...
strasznie Ci współczuję, ale nie mam zielonego pojęcia, co w tej sytuacji zrobić... ile czytanie takich historii daje do myślenia...
ja bym komus takiemu już nie zaufała. Piec lat? Naprawdę?
Bardzo trafnie sformułowałaś istotę problemu wielu, wielu kobiet będących w podobnej sytuacji. Ja nieśmiało zaliczyłabym siebie jednak do tych silnych, patrząc na Twoje precyzyjne kryteria i konkretne przykłady
Zrobiłam wiele z przytoczonych przez Ciebie rzeczy ![]()
Za każdym razem, jak czytam sobie forum i trafiam na przenikliwy wpis, lubię odnieść to do siebie. Zwróciłaś mi uwagę na istotną rzecz, a mianowicie określenia "tej drugiej".
W pierwszych fazach zdrady i porzucenia jak najbardziej naturalne są silne emocje, gniew jest jak pożar lasu, więc człowiek wyrzuca z siebie epitety, aby sobie ulżyć.
Ale na dalszych etapach jest już odpuszczanie - uwalnianie siebie , więc i język odzwierciedlający spojrzenie na sytuację z czasem powinien się zmienić...
Aha, i mówienie o tej kobiecie, jako szmacie, lafiryndzie, wywłoce - jest dehumanizacją, tj. sprowadzasz daną osobę do poziomu podczłowieka, by poradzić sobie z nienawiścią do tejże osoby, której nie zwykłaś odczuwać do ludzi - w takich warunkach nasz umysł właśnie "odczłowiecza", czyli dehumanizuje obiekt naszej nienawiści. Najsławniejszym przykładem tej reakcji jest zachowanie SS'manów wobec żydowskich więźniów.
Przykład bardzo obrazowy, porównanie celne. Ja już jestem na etapie po-szmatowym, po-lafiryndowym i po-wywłokowym
I jeszcze bardziej soczystym ehm
też. Nie czuję się moralnie lepsza od mojego męża i jego kochanki ani się nie wywyższam (choć nigdy go nie zdradziłam, nie jestem też na etapie usprawiedliwiania tego, co mi zrobił), ale ... postanowiłam, że ta zdrada nie odbierze mi godności i już nie będę pozwalać się prowokować .
Ten kryzys w moim życiu pojawił się z jakiegoś powodu - pytanie, co z nim zrobię, jakie wnioski wyciągnę. Na co dzień jestem osobą pogodną, lubię ludzi, nie żywię nienawiści. Nie chcę, aby zdrada mojego męża mi to odebrała. O kochance mojego męża myślę coraz rzadziej, a jeśli już, szczególnie w rozmowach z przyjaciółmi, nie używam już dosadnych słów, skłaniam się w stronę humorystycznych określeń, które wywołują u nas wszystkich szczery, serdeczny uśmiech.
pisanie "najjedyńszy"? Takimi kategoriami kieruję się może dziewczyny w liceum, ale teraz, w dorosłym życiu warto kierować się rzeczywistością, a nie bajkami i swoimi wyobrażeniami zupełnie tej rzeczywistości przeczącym.
Uwielbiam ludzi mocno stąpających po ziemi ![]()
Żyjesz sobie, jak to napisałaś "spokojnie, szczęśliwie, jest miło", nie ma w tym głębi prawdziwego uczucia, a wygoda, bierna akceptacja, wewnętrzne przekłamanie i parę innych niefajnych rzeczowników.
Tak właśnie żyje kochanica mojego męża u boku swojego ślubnego i ich dwójki dzieci. I to mi tak naprawdę zaproponował mój mąż, oferując powrót. To nie moja bajka, ja tak nie umiem, więc stanowczo powiedziałam nie.
Poza tym, uwierz mi, gdyby Twój mąż potrafił Cię kochać nieważne, co zrobiłaby inna kobieta i jak piękna by nie była - nie zdradziłby Cię. To łatwe tłumaczenie "jak suka nie da, pies nie weźmie". Nie jesteśmy psami, tylko ludźmi.
Osobiście znam takich, którzy nawet zaatakowani przez setkę pięknych, seksownych, uwodzicielskich kobiet, nie zdradziliby swoich żon. Smutny wniosek jak w setkach historii na tym forum: gość się odkochał w starym
i zakochał w nowym ![]()
Życzę Ci wszystkiego dobrego, z całego serca. Ale dobrego w pełnej dobra okazałości, a nie powierzchowności, bierności i gry pozorów. Całuję ciepło. :*
Dołączam do życzeń
I sobie też tego życzę ![]()
Przykre, kiedy jedna kobieta zdradza drugą, nie mając nawet pojęcia o tym jak bardzo "sra we własne gniazdo".
Niestety, często baba babie wilkiem
O braku solidarności wobec własnej płci mówią same zainteresowane.
Bywa, że najgorszym wrogiem kobiety jest druga kobieta - przykładów z mojego otoczenia są dziesiątki.
Mnie męża też "ukradła" nie tyle "koleżanka", ile osoba, którą znałam i ... uważałam za miłą, swojską babkę (tak na marginesie jak sprawa romansiku wyszła na jaw, to jej oficjalnie już "oddałam" skarb-mężulka z wyraźnym podziękowaniem za uwolnienie od łajdaka i oszusta
Okazuje się, że kobiety też ze sobą rywalizują, czasem za obiekt rywalizacji wybierając typa, przy którym ja przetarłabym oczy ze zdziwienia, że może wzbudzić w nich taką chęć walki
Ale o gustach ponoć się nie dyskutuje.
Rywalizują te z mega-kompleksami, one też chcą coś sobie i światu udowodnić. A jak już upolują takiego żonatego żuczka, to już mega-zwycięstwo
Tak było i w moim przypadku, tylko to jej pseudo-zwycięstwo było pozorne, bo to ja w pewnym momencie odpuściłam.
Znalazłam w sieci takie ładne zdanko Najbardziej skłonne do współdziałania i życzliwych zachowań są kobiety spełnione, pewne siebie, pogodnie nastawione do świata. Świadome własnej wartości. Im mocniej jednak obawiamy się żeńskiej konkurencji, tym trudniej nam przekonać się do babskiej solidarności.
Czyli znów wszystko sprowadza się do poczucia własnej wartości i postrzegania siebie.
Mówię, swój swego znajdzie - ona niedowartościowana i on niedowartościowany, dwie energie o tej samej wibracji...
428 2016-05-01 00:23:31 Ostatnio edytowany przez koko_12345 (2016-05-01 00:31:52)
Twoja "przyjaciółeczka" to kawał wyrafinowanej s*ki. Odetnij się od tego, bo to Cie zniszczy.
Pewnie czegoś/ kogoś Ci zazdrościła. Zazdrosna baba jest jak narkoman na głodzie, a nawet gorzej...
Jesteś za bardzo wartościową osobą, aby tkwić w takim trójkącie.
Ciekawe jakie choroby wyniósł od niej twój (z szacunkiem) księciunio- małżonek
Uwierz w siebie, wyjdź do ludzi, a spotkasz odpowiednią osobę. Spróbuj i tak niczego nie trafisz.
Księciuniomałżonek winien iść w odstawkę, a Ty na badania. Kto to wie co roznoszą i przenoszą oboje.
Rozumiem, kochasz i boli Cię ta sytuacja. Nie możesz wybaczyć tego co trwało aż 5 lat, to nie był jednorazowy skok w bok. Twój mąż świadomie Cię oszukiwał.
Pakuj i wywal dziada za drzwi!
Elle88 napisał/a:Przykre, kiedy jedna kobieta zdradza drugą, nie mając nawet pojęcia o tym jak bardzo "sra we własne gniazdo".
Niestety, często baba babie wilkiem
O braku solidarności wobec własnej płci mówią same zainteresowane.
Bywa, że najgorszym wrogiem kobiety jest druga kobieta - przykładów z mojego otoczenia są dziesiątki.
Mnie męża też "ukradła" nie tyle "koleżanka", ile osoba, którą znałam i ... uważałam za miłą, swojską babkę (tak na marginesie jak sprawa romansiku wyszła na jaw, to jej oficjalnie już "oddałam" skarb-mężulka z wyraźnym podziękowaniem za uwolnienie od łajdaka i oszusta
![]()
Okazuje się, że kobiety też ze sobą rywalizują, czasem za obiekt rywalizacji wybierając typa, przy którym ja przetarłabym oczy ze zdziwienia, że może wzbudzić w nich taką chęć walki
Ale o gustach ponoć się nie dyskutuje.
Rywalizują te z mega-kompleksami, one też chcą coś sobie i światu udowodnić. A jak już upolują takiego żonatego żuczka, to już mega-zwycięstwo
Tak było i w moim przypadku, tylko to jej pseudo-zwycięstwo było pozorne, bo to ja w pewnym momencie odpuściłam.
Znalazłam w sieci takie ładne zdanko Najbardziej skłonne do współdziałania i życzliwych zachowań są kobiety spełnione, pewne siebie, pogodnie nastawione do świata. Świadome własnej wartości. Im mocniej jednak obawiamy się żeńskiej konkurencji, tym trudniej nam przekonać się do babskiej solidarności.
Czyli znów wszystko sprowadza się do poczucia własnej wartości i postrzegania siebie.
Mówię, swój swego znajdzie - ona niedowartościowana i on niedowartościowany, dwie energie o tej samej wibracji...
Mądre słowa. Ktoś mi kiedyś napisał (miałam podobną sytuację) "TWOJA PRZYJACIÓŁKA PODŚWIADOMIE RYWALIZUJE Z TOBĄ"- w sumie to się zgadza. ONA nie była atrakcyjna, wykształcona, inteligentna, mądra, ale była cwana i zakompleksiona. Musiała sobie coś udowadniać.
Dziewczyny zaczęłam czytać ten wątek, jestem na 5 stronie ale nie wiem czy dam radę skończyć, bo czytając czuję jakby mi ktoś serce rwał na strzępy.
Jak można kogoś tak ranić?
Jak można znieść takie cierpienie? Miśkupuszysty jak?
Dziewczyny zaczęłam czytać ten wątek, jestem na 5 stronie ale nie wiem czy dam radę skończyć, bo czytając czuję jakby mi ktoś serce rwał na strzępy.
Jak można kogoś tak ranić?
Jak można znieść takie cierpienie? Miśkupuszysty jak?
Uwierz, że my też tego nie pojmujemy i zastanawiamy się czemu nas to spotkało i za jakie do cholery jasnej grzechy?
Ja swoją "przyjaciółeczkę" poinformowałam, że jej zachowanie mnie rani. Stwierdziła, że musze jej zaufać i że jej to po prostu imponuje, że taki przystojniak jak mój EX się nią interesuje. Oczywiście miałam o tyle lżejszy przypadek, że to nie trwało 5 lat i to nie było tak bezczelne. KARMA wraca, zawsze i ja w to wierze.
Autorko, pogoń mężulka i przyjaciółkę w cholerę. Rozpocznij życie od nowa. Masz szanse poznać wartościowego człowieka.
Przeczytałam ten stary topik od A do Z.
Aż sama oczom nie wierzę.
Moim zdaniem nie zbudowałaś przed zdradą z mężem dobrej relacji, takiej, która mogłaby to uratować. Czyli tak jak parę forumowych koleżanek pisało, że to facetom powinno zależeć, oni powinni pchać ten głaz.
Ja zdradę partnerowi bym wybaczyła, bo wiem jak traktuje mnie na codzień, wiem, że to on pchał by ten głaz. I prawda jest taka, że ten, który kocha to nie zdradzi choćby nie wiem ile dziewczyn chętne byłoby na bzykanie. Mało tego to była zdrada także uczuciowa... Ale nie wierzyłabym w to, że to jest prawdziwa miłość.
,,Suka nie da, pies nie wezmie.'' i na odwrót,, Pies nie da, suka nie wezmie.''
Na moje on dostał kosza, dowiedział się jaka jest ta Twoja ex przyjaciółka i został z Tobą, z kołem zapasowym...
On się wcale o Ciebie nie starał a Ty na siłę go tłumaczyłaś.
I tak jak poprzedniczki uważam, że wcale nie byłaś silna. To była Twoja ucieczka od tego bólu...
Mimo wszystko ja Cię podziwiam, że dałaś radę.
433 2017-01-11 20:13:00 Ostatnio edytowany przez getty (2017-01-11 20:55:17)
Historia straszna. Zostając z nim popełniłaś ogromny błąd. A już przynajmniej trzeba było sobie poszukać nowego typa w tym czasie. Zdradził raz, zdradzi i drugi. To jest jak z mordowaniem. Wzięłabyś młotek, poszła za kimś w ciemną uliczkę i go zamordowała waląc w głowę młotkiem? Nie. Czemu? Bo nie jesteś do tego zdolna. Bo to ci się nie mieści w głowie. A jednak są ludzie, którzy to robią. Zdolni do tego. To inny gatunek niż ty. Tak samo jest ze zdradą. Zdradziłabyś? Nie, bo nie jesteś do tego zdolna. A on tak. Zrobił to. Bo jest do tego zdolny. Jest innym gatunkiem niż ty. Zabił młotkiem. I kiedy nadejdzie okazja, żeby nie zostać złapanym, zrobi to ponownie.
Zrobił z ciebie zgorzkniałą i wyrachowaną osobę. Zniszczył cię. Bo od niego nie odeszłaś. Ale najgorsze jest to, że już raz próbowałaś przez niego popełnić samobójstwo. A jeśli zdradzi cię ponownie, to co zrobisz? On poczeka kilka lat, a kiedy odbuduje twoje zaufanie, uderzy znowu.
Może to chęć upodlenia cię? Czasem wydaje mi się, że faceci zdradzają, żeby upokorzyć kobietę. Zwłaszcza, jeśli jest od nich lepsza. Mądrzejsza, zaradniejsza, atrakcyjniejsza. Taki cios poniżej pasa, po którym wiadomo, że kobieta się nie podniesie.
Może jeśli zobaczy cię silną, poczuje ochotę zniszczyć cię i sprowadzić znowu do poziomu gleby.
Jedno jest w waszych historiach naprawdę szokujące. Jedynymi wygranymi są wasi męzowie. Poużywali na boku i pewnie dalej używają, a ich wierne służące dalej robią im obiadki, piorą i sprzątają po nich, do tego dostają świetny seks - dużo lepszy, niż przed zdradą. Czyli oþłaciło im się was zdradzać. Szok. Bycie samcem się jednak opłaca.
Nie ja tego nigdy nie pojmę to jak gra va banque o życie.
post przeniesiony
Moje kochane netkobietki, już dawno mnie tu nie było. To dzięki wam przetrwałam. Osiem lat temu dowiedziałam się że mój mąż ma romans z moją tak zwaną przyjaciółką. Przeżyłam koszmar. W 2011 chyba nie było dnia w którym bym nie płakała. Teraz to już historia, ale wtedy myślałam, że nigdy się z tego nie otrząsnę. Wybrałam trudną drogę, łatwiej się rozstać, niż naprawiać coś po czym zostały tylko zgliszcza. Moje małżeństwo było w ruinie, ale kochałam tego drania.
Dziś po latach stwierdzam, że było warto. To w pewien sposób naprawiło nasze relacje. Staramy się oboje. Nie wracam do tego co było - to przeszłość, a przeszłości nie da się zmienić. Jestem szczęśliwa. Z radością wracam do domu, z przyjemnością spędzam czas z moim mężem.
Moje kochane zdradzone netkobietki, jeżeli nadal kochacie swoich niewiernych mężów spróbujcie im wybaczyć, czasem warto. Chcę dać nadzieję innym. Nam się udało chociaż nie było łatwo.
436 2019-11-28 22:05:27 Ostatnio edytowany przez bagienni_k (2019-11-29 00:59:49)
Muszę przyznać, że jestem napawdę głęboko poruszony. Zawsze jak słyszę o zdradach, to mnie jakoś zaczyna wewnątrz trząść. Jeszcze jak dochodzi do nich wśród rodziny czy bliskich znajomych. Na samą myśl o jakimś bliższym związku z żoną któregoś z moich bliskich znajomych, to aż mi się niedobrze robi. To mi się zwyczajnie w głowie nie mieści.
Pozostaje mi opowiedzieć tylko to, żę podziwiam Twoją determinację i wytrwałość, choć takowe powinien przede wszystkim okazać mąż, jeśli gotów był do Ciebie wrócić, prosząc lub raczej błagając o wybaczenie. Jestes w stanie powiedzieć że Wam się udało? Warto dać choć tę jedną szansę, i jeśli tylko pójdzie wszystko dobrze, przekonasz się, że było warto. Choć takie przypadki są dość rzadkie ![]()
Co do facetów, którzy nie potrafią utrzymać swojego popędu na wodzy mam sprawdzone zdanie. Nie będę tutaj go przytaczał, bo nie przystoi.
Moje kochane netkobietki, już dawno mnie tu nie było. To dzięki wam przetrwałam. Osiem lat temu dowiedziałam się że mój mąż ma romans z moją tak zwaną przyjaciółką. Przeżyłam koszmar. W 2011 chyba nie było dnia w którym bym nie płakała. Teraz to już historia, ale wtedy myślałam, że nigdy się z tego nie otrząsnę. Wybrałam trudną drogę, łatwiej się rozstać, niż naprawiać coś po czym zostały tylko zgliszcza. Moje małżeństwo było w ruinie, ale kochałam tego drania.
Dziś po latach stwierdzam, że było warto. To w pewien sposób naprawiło nasze relacje. Staramy się oboje. Nie wracam do tego co było - to przeszłość, a przeszłości nie da się zmienić. Jestem szczęśliwa. Z radością wracam do domu, z przyjemnością spędzam czas z moim mężem.
Moje kochane zdradzone netkobietki, jeżeli nadal kochacie swoich niewiernych mężów spróbujcie im wybaczyć, czasem warto. Chcę dać nadzieję innym. Nam się udało chociaż nie było łatwo.
Bardzo się ciesze że Wam się udało. Ja zawsze powtarzam, że warto dać JEDNĄ szansę - o ile osoba która zdradziła naprawdę chce wszystko naprawić. Życie nie jest czarno-białe, a w dodatku jest bardzo długie.
Ja akurat nigdy nie zostałam zdradzona, jednak znam parę gdzie była zdrada już 30 lat temu (właściwie to długi romans). A jednak postanowili iść dalej - dzięki temu ich dziecko miało dom, oboje rodziców, ci ludzie naprawdę się kochali i kochają, chodzą do dziś za ręce i zawsze potem byli sobie wierni.
438 2019-11-29 03:07:11 Ostatnio edytowany przez Winter.Kween (2019-11-29 03:08:06)
Dobrze, ze sie udalo.
Jednak to facet, ktory w ukryciu prowadzil podwojne zycie przez 5 LAT.
Wiec jestem sceptyczna, co do takiej przyszlosci.
To tak jak z mordercami. Jak ktos regularnie zabija przez 5 lat, to raczej nie przestanie chyba, ze w wiezieniu.
Z kolei jak ktos raz kogos zabije, to moze byc co innego.
Z kolei jak ktos raz kogos zabije, to moze byc co innego.
Mogłabyś to rozwinąć?
Mnie zaślubiona zabiła raz. Wystarczyło. Ja już nie żyję. Tylko nie mów o męskiej dumie, ponieważ okazuje się to nieprawdą, bowiem zabiła wspólną, dozgonną wierność, bezbrzeżne zaufanie, u dzieci dobrą postać mamy, wspólne dążenia. Wystarczyło zabić raz.
Dobrze, ze sie udalo.
Jednak to facet, ktory w ukryciu prowadzil podwojne zycie przez 5 LAT.
Wiec jestem sceptyczna, co do takiej przyszlosci.
To tak jak z mordercami. Jak ktos regularnie zabija przez 5 lat, to raczej nie przestanie chyba, ze w wiezieniu.
Z kolei jak ktos raz kogos zabije, to moze byc co innego.
Życzę autorce jak najlepiej (i jej związkowi także), ale z natury jestem sceptyczny. Nie wyobrażam sobie sytuacji inwestowania energii, uczuć, całego siebie w taką partnerkę (odwracając sytuację). Nie chciałbym obudzić się po kilku (kilkunastu) latach i zobaczyć jak nagle znowu musi się "przewietrzyć", "zostać w pracy" itp.
P.S. Co do porównań z mordercami, to przypomina mi się od razu Dennis Rader (pseudonim BTK), był przewodniczącym rady parafialnej, mężem, ojcem. W sumie zabił 10 osób, ale miał przerwy: 8-letnią i 5-letnią.
Co do porównań z mordercami, to przypomina mi się od razu Dennis Rader (pseudonim BTK), był przewodniczącym rady parafialnej, mężem, ojcem. W sumie zabił 10 osób, ale miał przerwy: 8-letnią i 5-letnią.
Nie tylko on Wielu seryjnych morderców miało rodzinę lub kogoś bliskiego. Ted Bundy miał dziewczynę, John Gacy żonę i dwójke dzieci i ogólnie był szanowanym obywatelem.
Nieśmiało proszę o dalsze nierozwijanie tego off topu.
Wow! 8 lat to kupa czasu, upewniłaś się co do swoich uczuć. Życzę Wam wszystkiego najlepszego.
Dzięki MonkaIska.