Nie mozesz myslec, ze twoj maz zawsze bedzie kozystal z okazji, Daj mu szanse i moze troszeczke zaufania. Wlasnie, ze na poczatku nie dostrzeglismy tych wyraznych sygnalow, ze cos jest nie tak jak powinno, ze cos nie gra. Teraz jest juz za pozno. Nigdy nie bedzie jak dwniej, to juz nie jest to samo. Co do twojego zapotrzebowania na milosc to nic nie poradze, ale wsparcie masz w nas na forum. Daj sobie pomoc.
Podobne tematy
Wczoraj wróciłam do domu po 10 dniach . Mąż przywitał mnie serdecznie i ciepło , ale chyba postawiłam mu za wysoko poprzeczkę bo nie do końca spełnił moje oczekiwania. Sama nie wiem czego po nim mogę się spodziewać i czego od niego wymagać. Nigdy nie był szczególnie wylewny a romantyzm to dla niego obcy wyraz. Nigdy nie dostałam od niego kwiatów tak bez okazji nigdy też nie zaskoczył mnie jakimś spontanicznym czynem. A gdy zapytałam go czego mu brakowało w naszym małżeństwie powiedział po długim zastanawianiu się że "może spontaniczności". Jak mam to rozumieć ja zawsze byłam spontaniczna to jemu tego brakuje i nic nie stało na przeszkodzie żeby był spontaniczny. Cały czas zastanawiam się nad tym i dochodzę do wniosku że za bardzo go wyręczałam we wszystkim w spontaniczności też. Jakbym miała czekać na jego spontaniczność chyba bym się nie doczekała. On nawet nie potrafił mi się oświadczyć jak należy. Przez pierwsze lata małżeństwa to on zapewniał nam byt , ale przyszedł czas że mąż stracił pracę i bardzo się załamał wtedy ciężar utrzymania rodziny wzięłam na swoje barki.
Zbychu jesteś facetem powiedz mi jak to widzisz ze swojego punktu widzenia.
Misiu - nie znam faceta, wiec nie moge sie z czystym sumieniem wypowiadac na jego temat. Jestescie po slubie kilka lat, moze po prostu mu sie znudzilo. To, ze po twoim powrocie jego przyjecie twojej osoby nie bylo takie jakie sobie wyobrazalas, to przez to poprostu ze jest facetem, a my faceci troszeczke inaczej myslimy. Nie chcialbym, zebys pomyslala, ze biore jego strone. Calym sercem jestem po twojej stronie. Dla nas (przynajmniej dla mnie) liczy sie spokoj w domu, rodzinie i zyciu, a romantyzm przechodzi na drugi plan. Twoj maz moze jest po prostu zmeczony zyciem, nie toba i nie waszym malzenstwem, ale po prostu zyciem. Czasami tak jest, ze nic sie nie chce, ze nic nie jest wazne. A to, ze byl bezrobotny i byl na twoim utrzymaniu, napewno nie wzmocnilo jego meskiego ego. Moze po prostu jest takim facetem ktory nie lubi przejmowac inicjatywy i woli zebys to ty podejmowala decyzje zyciowe. A moze to po prostu lebiega to znaczy facet bez jaj. Ale jak sobie znalazl kochanke.
Zbychu widzę że tylko ty jesteś osobą z którą mogę pogadać. Wczoraj dostałam na maila anonim, ale ja jestem pewna że to ona napisala :
"Dzień dobry to by był właściwy początek. Czyżby nadal niewierny mężuś Ci dokuczał?A może znów nie dopowiedział co robił np. z wtorku na środę ? ale myślę, ze miał odwagę o tym powiedzieć, a może za dużo mówię, a może teściowa nic nie wspomniała?, że go widziała z pierwszą damą myślę ,że w pełni poczynania synalka teściowa aprobuje, jeżeli ty o tym nie wiesz! czyżby to jakaś między nimi zmowa o której również nie wiesz?
P.s. wszelkie pytania kieruj do tzw. męża i tzw. rodzinki.
Życzę tobie permanentnego zaufania do w/w osobników i utrzymania tego czegoś w czym tkwisz oraz utrzymania co najmniej drugiego miejsa na podium- oby to było drugie miejsce.
Nie masz wewnętrznej odwagi wyzwolić się z tego bagna, w którym jesteś i BYĆ pewnie będziesz A szukanie przez ciebie pocieszenia na zewnątrz jest miernym twoim dziełem, które nie przyniesie żadnego pozytywnego rezultatu, więc zaspakajaj swoje wyimaginowane potrzeby z tzw.tym czymś co nazywasz mężem.
pozdrawiam i wszelkiego powodzenia tobie życzę.
Życzliwy."
I co ty na to Zbychu czy nadal mam ratować mój związek , czy teraz widać jaką ona jest kobietą, czy widać intencje mojego męża. Chyba tak. A ja nadal nie wystawiłam go za próg. Czy jestem kretynką czy po prostu rozpaczliwie staram się utrzymać przy zyciu nasze już nie istniejące małżeństwo.
Rozmawiałam dzisiaj z teściową potwierdziła że widziała ich ale nie chciała dokładać mi trosk.
Byłam pewna że nadal się spotykają i wcale nie potrzebowałam dowodu , ale to wszystko boli, cholernie boli. Wczoraj przepłakałam pół nocy teraz też piszę i płaczę. Przez całe moje życie nie wylałam tyle łez co teraz. I nie mogę zrozumieć dlaczego mnie to wszystko spotkało. Jestem przecież optymistką zawsze uśmiechniętą , zawsze staram się być w porządku do innych jestem otwarta , mówię co myślę. Zawsze irytowali mnie ludzie dwulicowi , a żyję z takim już 20 lat. Jak mogłam się nie domyśleć kim jest, ale jeżeli człowiek jest uczciwy patrzy na innych przez własny pryzmat . Tu chyba juz nie ma czego ratować a mimo to cały czas mam nadzieję że mój mąż przejrzy na oczy i zrozumie co zrobił.Czy to na sens?????????????
Misku. Każdy kolejny dzień sprawia ze zatracasz kawałek siebie. W tym kawałek własnego poczucia godności zaufania do siebie i miłości do samej siebie. Bo to co teraz robisz sama siebie to krzywda której nikomu byś nie wyrzadzila.. A siebie ranisz...
Miskuu coś się skończyło... Definitywnie. Naprawdę.
Dziewczyny
Tak mi strasznie ciezko czytac o tym, jak ukladaja sie wasze sprawy. Jedyne co mi przychodzi na mysl, jesli jeszcze w waszych secach tli sie cien nadziei i tak naprawde nie wiecie, co zrobic, nie robcie nic.
Olinderko
Jesli Twoj maz wciaz sie stra, walczy o Ciebie, znosi Twoje fochy, nastroje, kazdego dnia udawadnia Ci, ze jestes najwazniejsza osoba w jego zyciu, w koncu w to uwiezysz. Rana, ktora Ci zadal jest gleboka i bolesna i bedzie goic sie dlugo. Cos umarlo, to pewne, ale tez ma szanse narodzic sie cos nowego. Nie szukaj na razie w sobie dawnych uczuc, one sa otepiale bolem, nie dostrzezesz ich w haosie wszystkich emocji. Pozwol mezowi starac sie o Ciebie, skakac kolo siebie, jak sie z nim kochasz - bierz z tego najwiecej przyjemnosci dla siebie. Ja tez wiem, jak jest nie czuc NIC i jak frustruje swiadomaosc, ze jeszcze tak niedawno w miejscu tej pustki byl taki ogrom uczucia. Pozwol, aby czas robil swoje. Wciaz macie szanse.
Misku
Tobie nie wiem, co napisac. Podziwiam Cie, ze jeszcze rozpoznajesz w swoim sercu uczucie do czlowieka, ktoy tak Cie zranil. Nie wiem, co jeszcze musi sie stac, zeby Twoj maz przejrzal na oczy. Moze tak naprawde musi poczuc, ze moze Ciebei stracic, ze jest tego bardzo bliski? Mysle, ze moj przypadek jest bardziej podobny do przypadku Olinderki. Nasi mezowie zobaczyli jak w jednej chwili oddalilysmy sie emocjonalnie od nich, jak zlamali nasze psychiki i to ich przerazilo. Ty, mimo ciaglego upokarzania przez meza jestes wciaz przy nim, to tak jakbys dawala ciche przyzwolenie na to, co robi. Moze powinnas gdzies wyjechac bez slowa, do rodziny na kilka dni. Wiem, latwo sie mowi. Twoj maz zdaje sie potrzebowac terapii wstrzasowej. Mam nadzieje, ze oprzytomnieje wreszcie.
Aga ja jestem zmęczona. ZmeczonA ciągłym stapaniem po cienkim szkle. Jestem ostrozna chodzę delikatnie i boje się bo nie wiem jaka przepaść jest pod szkłem. A do tego rozbijając to szkło mogę się poranic....
Jestem zmęczona. Sama sobą.
Misiaczku - To,ze dostalas jakis glupi anonim o niczym nie swiadczy. To ze widziano ich razem o niczym nie swiadczy. Raczej malo prawdopodobne zeby sie sama przyznala do tego, ze sie z twoim mezem spotyka. Mosisz zdecydowac czy tesciowa jest za toba, czy za swoim synkiem. Bo jezeli masz w niej oparcie i przyjazn to ok, ale jezeli wezmie strone swojej pociechy to nie mozesz jej ufac i nigdy ci nie powie prawdy. A to, ze placzesz to zapewne mial na celu ten "czlowiek", ktory napisal ten anonim. Porozmawiaj ze swoim mezem bardzo szczerze, niech ci powie czy jeszcze cos miedzy nimi jest czy nie. Jezeli ufasz swojemu mezowi, to powinnas przyjac, ze jego zdanie jest najwazniejsze i prawda lezy po jego stronie. Nie przejmoj sie tym anonimem, bo jezeli bedziesz plakala i rozpaczala to dasz satysfakcje tej osobie. A walczyc o milosc i rodzine warto do samego konca, bo nie ma wiekszej swietosci ponad to. Glowa do gory i teraz twoj ruch. A anonimy olej cieplym moczem. Nie wiem czy chcialabys wiedziec jakie ja dostawalem sms-y od "przyjaciol" i "zyczliwych" w ktorych sugerowano mi, ze moja zona jest zwykla prostytutka. Gdybym tak wszystko bral na serio to dawno bym sie powiesil. Powodzenia i glowa wysoko. Serdecznie pozdrawiam.
Zbychu. Ja wiem jedno. Zdrada zniszczyła całe moje życie. Zniszczyła mnie. Sprawiła ze dzisiaj nie jestem ta osoba która byłam. Wcale nie jest mi dobrze z nowa mną....
I wiem jedno. Gdybym dowiedziała się ze mój mąż spotkał się z wywloka... Zapytałabym go czy to prawda. Jeśli powiedziałby ze tak. I nieważne czy dlatego bo wpadł na nią przypadkiem na ulicy czy się z nią umówił. Nieważne czy by się tłumaczył ze to zwykle kolezenskie spotkanie ze do niczego niCzego nie doszło, ze kocha tylko mnie...
To zbychu- powiedziałabym ze to koniec. Spokojnie. Ze musimy postanowic jak podzielimy się dotychczasowym wspólnym życiem... I żegnaj.
Bo jeśli raz był taki głupi ze nie przyszło mu do głowy ze rzniecie jakieś panienki esemesiki wyznania i radość z bycia super ogierem żeby się popisac przed kolezkami... Może spowodować utratę kobiety z która jest. Jeśli raz tłumaczył jak dupek ze przecież zawsze kochał tylko mnie i ze to się nie liczyło... Jeśli przez ponad rok ogląda każdego dnia jak jego szczęśliwa ufna żona zamieniła się w klebek nerwów któremu trzęsą się ręce.. Płacze bez powodu i zachowuje się jak jakaś głupia cma która się trzepocze trzepocze aż się spali...
Jeśli mój mąż mimo tego co przeżyłam i przeżywamy mimo tego ze codziennie uczę się go kochać i ufać tej miłości Mimo tego ze codziennie starać się nie bać ze jak raz nie dotyczyło mnie jego życie seksualne ze codziennie z pogarda myśle: jak mogłeś chociaż przez chwile nie włączyć wyobraźni i po prostu przewidzieć konsekwencji!!!
No wiec jeśli mimo to on by się z nią spotkał.... To oznacza ze jesteśmy sobie obcy i on dalej jest gotów mnie krzywdzic i ranic.
A ja już nie chce. Nigdy nie czułam się tak jak teraz nigdy nie myślałam tak złe o sobie i swoim życiu jak teraz nigdy nie czułam ze za długo tak nie dam rady jak teraz. Nigdy nie bałam się ze minę życie może trwać jeszcze luzik ze 30 lat.... Bo jeśli będzie takie jak przez ostatnie półtora roku to wybaczcie ale ja nie dam rady.....
Wiec jeśli za to ogromna cenę która ponoszee każdego dnia- i już naprawdę nie wiem dla kogo.... Mój mąż jest gotów okazać się takim kretynem żeby tego wszystkiego nie widzieć... To mogłabym tylko zaplakac nad zmarnowanymi nastoma miesiącami na ratowanie miłości...
Nie związku. Związek sobie póki co trwa. A ja uczę się kochać i ufać miłości która otrzymuje.
Misiaczku - To,ze dostalas jakis glupi anonim o niczym nie swiadczy. To ze widziano ich razem o niczym nie swiadczy. Raczej malo prawdopodobne zeby sie sama przyznala do tego, ze sie z twoim mezem spotyka. Mosisz zdecydowac czy tesciowa jest za toba, czy za swoim synkiem. Bo jezeli masz w niej oparcie i przyjazn to ok, ale jezeli wezmie strone swojej pociechy to nie mozesz jej ufac i nigdy ci nie powie prawdy. A to, ze placzesz to zapewne mial na celu ten "czlowiek", ktory napisal ten anonim. Porozmawiaj ze swoim mezem bardzo szczerze, niech ci powie czy jeszcze cos miedzy nimi jest czy nie. Jezeli ufasz swojemu mezowi, to powinnas przyjac, ze jego zdanie jest najwazniejsze i prawda lezy po jego stronie. Nie przejmoj sie tym anonimem, bo jezeli bedziesz plakala i rozpaczala to dasz satysfakcje tej osobie. A walczyc o milosc i rodzine warto do samego konca, bo nie ma wiekszej swietosci ponad to. Glowa do gory i teraz twoj ruch. A anonimy olej cieplym moczem. Nie wiem czy chcialabys wiedziec jakie ja dostawalem sms-y od "przyjaciol" i "zyczliwych" w ktorych sugerowano mi, ze moja zona jest zwykla prostytutka. Gdybym tak wszystko bral na serio to dawno bym sie powiesil. Powodzenia i glowa wysoko. Serdecznie pozdrawiam.
Zbychu ależ oczywiście że to ona to napisała bo kto inny mógł widzieć mojego męza wiarołomcę o drugiej w nocy u niej w domu. A niestety wczoraj przyznał się do tego. Przyznał się też że rozmawiali na ulicy i teściowa ich widziała. Wczoraj byliśmy na terapii i mój mąż powiedziała więcej niż się spodziewałam. Tyle że nie wiem jak dalej żyć bo tak naprawdę kolejny raz mnie zawiódł a ja znów jak ta głupia gąska daję mu kolejną szansę.
A szmata cały czas dąży do tego żebym go wyrzuciła z domu bo on nigdy się nie zdecyduje. Przy tym upokarza mnie jak tylko potrafi.
Tylko żeby nie było tak ze trzymasz męża z Przekory i na złość szmacie...
Miskuuu. Zawiódł cię po raz kolejny. Myśle ze musisz
Sobie odpowiedzieć na pytanie czy jesteś gotowa na kolejne i kolejne zawody. Bo on będzie cię zawodzil bo się przyznaje ze jest słaby i nie umie inaczej. Wiec jeśli zgadzasz się i akceptujesz jego słabości to masz dwie opcje do wyboru:
Pilnować go i czuwać nad nim w dzień i w nocy. Być zawsze krok za nim. Zamienić się w szpiega i policjanta. Wtedy cię nie zdradzi.
Pogodzić się z tym ze będzie korzystał z okazji bo jest słaby... Wiec co on może ze swoją słabością... I zgodzić się na jego skoki w bok.
Akceptujesz i jesteś z nim takim jaki jest. I albo z nim walczysz albo się poddajesz. Za każdym razem jak wyjezdzasz myśleć co on robi. Bać się gdy wróci pózniej...
Pilnować go i czuwać nad nim w dzień i w nocy. Być zawsze krok za nim. Zamienić się w szpiega i policjanta. Wtedy cię nie zdradzi.
Taka opcja nie istnieje. Nie można się z nikim skleić 24/24. Jak będzie chciał - 5 minut wystarczy.
...nie wiem jak dalej żyć bo tak naprawdę kolejny raz mnie zawiódł a ja znów jak ta głupia gąska daję mu kolejną szansę.
A szmata cały czas dąży do tego żebym go wyrzuciła z domu bo on nigdy się nie zdecyduje. Przy tym upokarza mnie jak tylko potrafi.
Misiu złoty - to ten twój chłop jest BEZWOLNA biedaczyna prowadzona na jedwabnej smyczy?
Czy może z pełną premedytacją ma w nosie twoje uczucia? Bo rozumiesz o 2 w nocy w jej domu? Przystawiał mu ktoś pistolet do skroni?
Mam takie dziwne przeczucie, że ten piękny romans będzie kwitł do "uśmiechniętej" śmierci. Obym się myliła. On w ogóle widzi niewłaściwość swego zachowania? Oferuje jakieś zmiany w Waszym życiu - czy tylko puste i bez pokrycia słowa?
Wygodnie się chłopina ustawił - do podziwienia...
Misku. Każda taka sytuacja kradnie coś z ciebie. Twoje poczucie godności wartości i wiarę ze zaslugujesz na dObra ufna miłość... Każda taka sytuacja sprawia ze stajesz się słabsza mniejsza bezradniejsza gorsza w twoich oczach.
Wiem bo ja się czuje taka odkąd dowiedziałam się ze mąż mnie zdradzal. I czuje się tak dalej bo zgodziłem się na kOmpromjsy niezgodne z moimi wartościami i zasadami.
Powinnas poczytać tarantelle. Kiedy ona mówi- poczułam ulgę ze nie muszę się już bać ze znowu dostanę cios prosto w serce... To ja ja rozumiem. Bo ty bała żyjesz na linie a twój mąż wali w ciebie nozami....
A każdy cios boli i łamie nas na pól. Potem się dzwigasz i dalej Prubujesz.
Tylko ja dzisiaj nie wiem o co dalej walczysz. O miłość? Gdzie ona jest? O związek? Wrogiem nie zyczylabys takiego. O siebie? O siebie jaka misku??
To wszystko jest do bani to całe pieprzone życie jest do bani ja też jestem do bani. Nie potrafię sie uwolnić do tej toksycznej miłości, nie potrafię a może nie chcę uwolnić się od niego. Ale dlaczego przecież wciąż i wciąż robi mi krzywdę. Chyba po prostu nie chcę a może boję się bycia singlem, bo już nie wiem jak to tłumaczyć. Może to głupie co zaraz napiszę ale ja boję sie o niego, boję sie że trafi na ulicę że nie poradzi sobie w życiu beze mnie, boję się że może sobie coś zrobić. Czy to normalne???? Ja go naprawdę kocham nawet po tym wszystkim co mi zrobił. Kocham go mimo jego wad mimo jego podłości mimo wszystko. Jestem naiwną kretynką!
Może to głupie co zaraz napiszę ale ja boję sie o niego, boję sie że trafi na ulicę że nie poradzi sobie w życiu beze mnie, boję się że może sobie coś zrobić. Czy to normalne???? Ja go naprawdę kocham nawet po tym wszystkim co mi zrobił. Kocham go mimo jego wad mimo jego podłości mimo wszystko. Jestem naiwną kretynką!
Miśku - chcesz tak żyć?
To wszystko jest do bani to całe pieprzone życie jest do bani(...) Jestem naiwną kretynką!
Życie jest takie, jakim go sobie kreujesz. Jeśli oddałaś swoje życie w jego ręce to musisz się z tym po prostu pogodzić. Dlaczego od razu kretynką? Życie to sztuka wyborów - TY je czynisz, bo to twoje życie
Może czas zamiast pustosłowia COŚ zrobić?
1. można stwardnieć jak skała i pracować nad tym, by nie odczuwać emocji
2, można gdzieś wyjechać samej, odseparować się na jakiś czas i popatrzeć na to wszystko z dala, z boku (niestety, taki porzucony zamiast sobie zrobić coś złego i ślozy lać, może się przykleić do panienki na amen)
3. można nie robić nic i cierpieć dla uszlachetnienia własnego charakteru, w imię np.wartości religijnych lub "dla dobra" rodziny.
Nie podejmowanie żadnych decyzji to też decyzja.
Czy już do czegokolwiek dojrzałaś, wiesz tylko TY.
Życzę dużo sił ![]()
NIE CHCĘ TAK ŻYĆ. Ale naprawdę nie potrafię sie od tego uwolnić. Jakbyś zobaczyła w niedzielę naszą rozmowę. Zapytał mnie " to co mam sie wyprowadzić?" odpowiedziałam "droga wolna , ja cie nie zatrzymam..." a wtedy nasza córka złapała go w pół z płaczem "tatusiu ja cię potrzebuję jestem jeszcze dzieckiem ... nie odchodź ..." Co miałam zrobić przecież córka by mi tego nie wybaczyła. Czasami czuję sie jak w pułapce, bez możliwości jakiegokolwiek manewru .
RATUNKU POMOCY !
NIE CHCĘ TAK ŻYĆ. Ale naprawdę nie potrafię sie od tego uwolnić. Jakbyś zobaczyła w niedzielę naszą rozmowę. Zapytał mnie " to co mam sie wyprowadzić?" odpowiedziałam "droga wolna , ja cie nie zatrzymam..." a wtedy nasza córka złapała go w pół z płaczem "tatusiu ja cię potrzebuję jestem jeszcze dzieckiem ... nie odchodź ..." Co miałam zrobić przecież córka by mi tego nie wybaczyła. Czasami czuję sie jak w pułapce, bez możliwości jakiegokolwiek manewru .
RATUNKU POMOCY !
A dlaczego takie rozmowy toczą się w obecności córki? Nie rozumiem...
Dziecko Ci wybaczy, zapewniam. Z pewnością nie wybaczy, jeśli nauczy się "takich" zachowań w domu i będzie później na nie pozwalać jako dorosła osoba.
Jesteś zaangażowana emocjonalnie i trzymana w pułapce. Ale twoja córka jest dzieckiem i ma prawo być emocjonalna dziecinna i nie chcieć zmian w swoim życiu.
A ty masz prawo usiąść z nią i powiedzieć: kochanie- twój tata zawsze pozostanie twoim najkochanszym tata i nic tego nie zmieni. Ale nie może być dłużej moim mężem bo skrzywdził mnie straszliwie. To nie przekreśla go jako twojego taty. I nie zmienia naszych relacji jako twoich rodziców dla których zawsze będziesz najważniejsza na świecie.
Ale gdyby kiedykolwiek w życiu ktoś zranil cię tak jak zranil mnie twój tata to chciałabym żebyś miała odwagę taka jak ja mam- odwagę powiedzenia dość. To tak jakby ktoś cię bił i się nad tobą pastwil każdego dnia. Są rzeczy kochana córeczko na które nie ma przyzwolenia. I dlatego ja muszę postąpić w taki sposób. Nie tylko dla siebie ale tez dla ciebie jako kobiety.
Jesteś zaangażowana emocjonalnie i trzymana w pułapce. Ale twoja córka jest dzieckiem i ma prawo być emocjonalna dziecinna i nie chcieć zmian w swoim życiu.
A ty masz prawo usiąść z nią i powiedzieć: kochanie- twój tata zawsze pozostanie twoim najkochanszym tata i nic tego nie zmieni. Ale nie może być dłużej moim mężem bo skrzywdził mnie straszliwie. To nie przekreśla go jako twojego taty. I nie zmienia naszych relacji jako twoich rodziców dla których zawsze będziesz najważniejsza na świecie.
Ale gdyby kiedykolwiek w życiu ktoś zranil cię tak jak zranil mnie twój tata to chciałabym żebyś miała odwagę taka jak ja mam- odwagę powiedzenia dość. To tak jakby ktoś cię bił i się nad tobą pastwil każdego dnia. Są rzeczy kochana córeczko na które nie ma przyzwolenia. I dlatego ja muszę postąpić w taki sposób. Nie tylko dla siebie ale tez dla ciebie jako kobiety.
Olinderko rozmawiałam właśnie w ten sposób z córką, to mądre dziecko i naprawdę wiele rozumie ale to tylko dziecko, którego nie chcę skrzywdzić. Wystarczająco mocno skrzywdził ją ojciec.
Do póty dzban wodę nosi do póki ucho sie nie urwie - w myśl tego przysłowia pewnie tak będzie ze mną. W końcu pewnie nie wytrzymam i rozstanę sie z miłością mojego życia. To takie smutne ze ludzie krzywdzą sie na wzajem, takie smutne. Zawsze byłam niepoprawną romantyczką i wierzyłam w miłość, wierzyłam że mój maz mnie naprawdę kocha, że jest mi oddany i wierny. A tu wylano mi na głowę nie kubeł zimniej wody ale kubeł pomyj i to ohydnie śmierdzących. Odarto mnie z mojej godności .
Odarto mnie z mojej godności .
Nikt oprócz siebie samej nie może Cię odrzeć z godności.
Jego czyny świadczą o nim, a nie o Tobie.
DZIĘKUJĘ WAM ZA WSPARCIE JEST MI BARDZO POTRZEBNE.
220 2011-06-28 17:15:36 Ostatnio edytowany przez olinderka (2011-06-28 17:16:20)
Misku. Zostań z nim ale niech to będzie twoja decyzja a nie presja. Jeśli bycie z nim wynika z twojego chce i twoich potrzeb to masz prawo sama wybierać ale niech inni nie wybierają za ciebie. Córka blagajaca teściowa presja ze mąż nie da sobie rady...
Najbardziej by cie pewnie zabolalo ze by dał radę....
Misku. Zostań z nim ale niech to będzie twoja decyzja a nie presja. Jeśli bycie z nim wynika z twojego chce i twoich potrzeb to masz prawo sama wybierać ale niech inni nie wybierają za ciebie. Córka blagajaca teściowa presja ze mąż nie da sobie rady...
Najbardziej by cie pewnie zabolalo ze by dał radę....
Chyba nie, wręcz przeciwnie jeżeli się rozstaniemy nie życzę mu źle. To głupie po tym wszystkim co mi zrobił ja jeszcze martwię się o niego i chciałabym żeby nie znalazł się na ulicy. Jak patrzę czasem na bezdomnych to serce mi sie kroi bo wszyscy ci faceci albo prawie wszyscy mieli kiedyś rodziny domy itp. i zaprzepaścili wszystko bo rozum spłynął im do jaj. To takie smutne. Nie chciałabym żeby to była przyszłość mojego męża, nie chcę żeby skończył na ulicy zachlany i zaszczany.
Nie chciałabym żeby to była przyszłość mojego męża, nie chcę żeby skończył na ulicy zachlany i zaszczany.
Kobieto! Przestań że w końcu martwić się o to, na co nie masz wpływu! Wyląduje tam, gdzie będzie chciał.
Zajmij się sobą, swoim zdrowiem i swoimi uczuciami. On Cie zdradził, a Ty jeszcze się nad nim litujesz????
Wiem że jestem głupia 9 na 10 kobiet wyrzuciło by takiego męża w domu ja nie mogę, bo to by oznaczało że kochałam go na niby że moja przysięga -"na dobre i na złe w zdrowiu i w chorobie" nic nie znaczy to że on złamał przysięgę to jedno ale dlaczego ja mam to robić. Moja siostra mówi że robię z siebie pokutnicę , może i tak ale ja chyba inaczej nie potrafię. Cierpię i to bardzo ale cały czas wierzę że mój mąż w końcu odzyska rozum.
224 2011-06-29 10:16:11 Ostatnio edytowany przez niekochana72 (2011-06-29 10:16:47)
Wiem że jestem głupia 9 na 10 kobiet wyrzuciło by takiego męża w domu ja nie mogę, bo to by oznaczało że kochałam go na niby że moja przysięga -"na dobre i na złe w zdrowiu i w chorobie" nic nie znaczy to że on złamał przysięgę to jedno ale dlaczego ja mam to robić. Moja siostra mówi że robię z siebie pokutnicę , może i tak ale ja chyba inaczej nie potrafię. Cierpię i to bardzo ale cały czas wierzę że mój mąż w końcu odzyska rozum.
Nie jesteś głupia. A skąd Ty wytrzasnęłaś te słowa przysięgi? No chyba z amerykańskiego filmu
Ja piszę "zajmij się sobą", a co Ty słyszysz?
Kwestia odzyskania rozumu przez Twojego męża ZUPEŁNIE nie zależy od Ciebie. Masz tego świadomość?
Pytanie z innej beczki - zrobiłaś sobie i dziecku badania?
Moja siostra mówi że robię z siebie pokutnicę , może i tak ale ja chyba inaczej nie potrafię. Cierpię i to bardzo ale cały czas wierzę że mój mąż w końcu odzyska rozum.
Możesz sobie być cierpiętnicą, czemu nie... tylko dlaczego masz żal i pretensję? Przecież to twój wybór - nie masz pistoletu przy głowie...
Rozumu do głowy lejkiem nie nalejesz...
misiekpuszysty napisał/a:Moja siostra mówi że robię z siebie pokutnicę , może i tak ale ja chyba inaczej nie potrafię. Cierpię i to bardzo ale cały czas wierzę że mój mąż w końcu odzyska rozum.
Możesz sobie być cierpiętnicą, czemu nie... tylko dlaczego masz żal i pretensję? Przecież to twój wybór - nie masz pistoletu przy głowie...
Rozumu do głowy lejkiem nie nalejesz...
Pewnie że nie mam pistoletu i że to mój wybór i jest też oczywiste że nikomu nie naleję rozumu, ale to nie zmienia faktu że chcę ratować ten związek.
Moje życie to porażka miałam bezpieczny świat, byłam szczęśliwa i wszystko pękło jak bańka mydlana.
227 2011-07-01 11:16:52 Ostatnio edytowany przez Anhedonia (2011-07-01 11:18:37)
...chcę ratować ten związek.
Moje życie to porażka miałam bezpieczny świat, byłam szczęśliwa i wszystko pękło jak bańka mydlana.
I to jedyny prawdziwy fakt.
Bo czego naprawdę oczekujesz?
KTOŚ ma Ci zaaplikować amnezję? Jak?
Pozwól, że wkleję cytat z wątku Ana37 "...ku pokrzepieniu serca":
"Terapia działa dopiero wtedy,kiedy człowiek dokładnie wie, czego ona ma dotyczyć.Myślę, że traktowanie terapeuty jak maga, który odczaruje naszą podłą rzeczywistość, lub nas to błąd. Ta rzeczywistość jest, a my mamy z nią problem ze względu na to, że nie byliśmy na nią przygotowani i wywołuje w nas ból , strach, poczucie poniżenia, zagrożenia, itd. Zdrada jest jak wypadek samochodowy: przechodziliśmy przez ulicę przestrzegając wszelkich zasad bezpieczeństwa- a ktoś, kto również te zasady zna i powinien ich przestrzegać nas rozjechał.Najgorzej jest, jeśli przechodząc przez tę ulicę, dodatkowo trzymaliśmy za rączkę nasze dziecko! Ja wiem, że człowiek w takiej sytuacji zjada się pytaniami, czy na pewno zrobił wszystko, żeby do kolizji nie doszło.Nie ma się nad czym zastanawiać i obwiniać! Kierowca, który nas rozjechał wiedział o naszym istnieniu, nie wyskoczyliśmy przecież nie wiadomo skąd na tę jezdnię. Uderzył w nas z premedytacją, może był "pod wpływem", ale z całą pewnością wiedział, co robi.Szok , niedowierzanie, ból,łzy, utracone zaufanie, lęk, rany psychiczne, fizyczne i cały wachlarz złych doznań i emocji -to wszystko jest w nas. A sprawca? Czasem od razu ucieka, czasem się tłumaczy , czasem przeprasza,a czasem udaje, że nic się przecież nie stało! Nie ma usprawiedliwiania się! Najważniejsze jest , że to już się stało i teraz trzeba sobie poradzić z konsekwencjami wypadku! Kto był i w jakim stopniu był winny, to już jest sprawa mniejszej wagi! Obejrzyj uważnie swoje rany, objawy, jeśli jednak żyjesz, to najważniejsze wstań i zejdź z tej jezdni, żeby Cię dalej nie rozjeżdżał, przecież już widzisz, że jest do tego zdolny! Wiem,że to trudne, ale jak chcesz żyć, musisz to zrobić! A potem oceń swój stan i krok po kroku staraj się sobie pomóc. Potraktuj się z najwyższą uwagą i jako absolutny priorytet. Zastanów, może jest ktoś, kto mógłby Cię w tych pierwszych najgorszych chwilach wesprzeć, może znasz jakiegoś lekarza, jeśli nie, a ty widzisz, że mimo wysiłku nie radzisz sobie z ranami, to go poszukaj! Po prostu działaj i ratuj się jak tylko możesz! Musisz żyć i to jest najważniejsze! Przede wszystkim nie licz na to, że sprawca udzieli Ci pomocy, bo to przed nim się trzeba bronić.Nie ratuj jego, tylko siebie!"
Życzę Ci dużo sił i powodzenia w budowaniu NOWEGO ZWIĄZKU ze starym mężem
Przeszłość minęła bezpowrotnie. Tamtego już nie ma, jest obecne życie, uczyń je przynajmniej znośnym - nie tkwij w przeszłości, to NIC nie wnosi...
Drogi Miśku naprawdę dużo przeżyłaś ze swoim mężem i szuje cie za to ze postanowiłaś zostać z nim wiem sama że to była trudna decyzja i zastanawiasz się czy dobrze zrobiłaś ,niestety tego nikt nie wie. SZansę można dać jeżeli twój mąż się stara i cię kocha a czas na odejście będzie zawsze lepiej spróbować niż później całe życie żałować. Ja dałam szanse a co będzie dalej nie wiem teraz jestem silniejsza i wiem że gdy kiedyś coś podobnego się wydarzy zostawię go bez mrugnięcia okiem ale teraz spróbuję choć łatwo nie jest.
Trzymam kciuki.
Świetnie, dziś dowiedziałam się że jestem zarażona chlamydią (bakterią przenoszoną drogą płciową) Pytam się co jeszcze, z której strony oberwę, wystawiłam już wszystkie policzki więcej już nie mam. Dzisiejsza kropla przelała czarę. Mam dosyć.Co ja takiego zrobiłam w życiu że tak mnie los doświadcza. DLACZEGO bliskie mi osoby mnie krzywdzą? Gdy miałam 19 lat zgwałcił mnie kolega, a gdy byłam dzieckiem skrzywdził mnie też bliski człowiek ale o tym nie chcę pisać. Co jest we mnie takiego że przyciągam takie rzeczy? MAM DOSYĆ TEGO CHOLERNEGO ŻYCIA!
Anhedonia napisał/a:misiekpuszysty napisał/a:Moja siostra mówi że robię z siebie pokutnicę , może i tak ale ja chyba inaczej nie potrafię. Cierpię i to bardzo ale cały czas wierzę że mój mąż w końcu odzyska rozum.
Możesz sobie być cierpiętnicą, czemu nie... tylko dlaczego masz żal i pretensję? Przecież to twój wybór - nie masz pistoletu przy głowie...
Rozumu do głowy lejkiem nie nalejesz...Pewnie że nie mam pistoletu i że to mój wybór i jest też oczywiste że nikomu nie naleję rozumu, ale to nie zmienia faktu że chcę ratować ten związek.
Drogi puszysty misiu - człowiek chciałby Ci jakoś pomóc, ale nie ma jak.
Bo wszystkie argumenty odbijają się od Ciebie jak od ściany.
TY WCIĄŻ chcesz JEGO zmienić. NIKT tego nie dokona. TO nie twoja wina, że ON jest jaki jest, a chlamidia tylko jest tego widocznym objawem ![]()
Pozwól, że Ci wkleję fragment z innego wątku:
"...pozostawanie z czynnym psychofagiem, który nie ma świadomości swojego upośledzenia (charakteropatii, skrzywień, socjopatii) i nie rozpoczął ŚWIADOMEGO (czyt. niewymuszonego) leczenia sam z siebie nie doprowadzi do zmiany relacji w danym związku. Dopiero dramatyczna zmiana w jego życiu i podjęcie odpowiednich kroków, również zainicjowanych przez niego samego, zmusza go do zmian. Pasożyt nie widzi powodu do wprowadzania zmian, dopóki pozostaje przy nim źródło jego pasożytnictwa - np. żona, którą zawsze bił i nadal można bić bo ona nie odchodzi, partnerka, którą zdradzał i ona pozostając z nim nadal daje mu przyzwolenie do zdrad, albo taka, na którą można się wulgarnie wydzierać i ona to łyka. Taki pasożyt będzie nadal pasożytował w wybrany przez siebie sposób na danej kobiecie, bo nie ma motywacji do zmian. Jeśli odejdzie od niego dana kobieta a nie znajdzie się żadna inna osoba, na której można będzie żerować wówczas pasożyt MOŻE się zacznie zastanawiać nad koniecznością wprowadzenia zmian w sobie."
Współczuję
Trzymaj się i nie obwiniaj za jego uczynki, jego uczynki to jego wybór. Ty się na to godzisz, to i ponosisz przykre konsekwencje...
MASZ DOSYĆ TEGO CHOLERNEGO ŻYCIA! POWTARZAM po raz pewnie setny = To twoje życie i TYLKO TY możesz je zmienić.
Świetnie, dziś dowiedziałam się że jestem zarażona chlamydią (bakterią przenoszoną drogą płciową)
Przykro mi, ale radzę zrobić badania pozostałych dziadostw przenoszonych drogą płciową. Zwłaszcza wirusy ![]()
Misku. Nikt nie jest w stanie czuć tego co ty czujesz i zrozumieć to co ty czujesz. Możemy sobie tylko wyobrazac co bym czuła na twoim miejscu. Ja to odbieram tak.
Swiat zwalil ci się na łeb. Pękło serce i z tego wszystkiego ty znandowalas siły żeby te kawałki serca jeszcze sklejac. Jeszcze znalazłas przestrzeń na chronienie córki i teściowej.
Z tego wszystkiego składając to biedne poranione serce stworzylas sobie rożne kleiki do sklejaniA. Po pierwsze to wina tej wywloki bo ona chciała ci odebrać szczęście. Po drugie twojA bo twoja siła spowodowała ze mąż miał prawo być słaby i dać się omamic. Po trzecie ponieważ przez ciebie jest słaby musisz go chronić bo jeszcze zrobi sobie krzywdę. Po czwarte znowu cie zawiódł wystarczy ze wyjechalas a skorzystał z okazji- ale przecież on jest słaby ciebie nie było i ty jesteś silna wiec możesz się poświęcać...
I tak dalej.
Jesteś ofiara która przyjmuje na siebie te ofiarę... Zgadzasz się na to żeby być jedyna cierpiaca nieszczęśliwa osoba bo twoja siła daje ci prawo do poswiecania się. Bo ty wytrzymasz najwiecej...
Ale wiesz co ja myśle? Myśle ze Swiat daje ci sygnał za sygnałem. Testuje twoja wytrzymałość aż powiesz dość....
Misku. Przestań myśleć o przeszłości o tym co się stało. Pomysł o dniu jutrzejszym kolejnym...'tak podejrzewam ze te kolejne dni złoża się jeszcze na minimum 30 lat...
Jak chcesz je przeżyć? Bojąc się wyjeżdżać z domu? Zastanawiając się co robi twój mąż? Bać się kolejnego dnia bo może przynieść ci ból i cierpienie?
Czy jesteś na to gotowa? Czy naprawdę tego chcesz? Czy jesteś tak silna aby dać radę??
Jeśli uważasz ze tak. To nie masz już prawa rozpaczac. Bo twoja rozpacz psuje twój plan poświęcenia się.
A jeśli rozpacz jest wielka- to co dalej?
Wczoraj powiedziałam DOSYĆ. Właśnie urwało się ucho od dzbana który nosi wodę(w myśl przysłowia). Przyznał się do tego co robił w nocy kiedy mnie nie było przy swoich rodzicach. Mój teść prosił mnie o ostatnią szansę dla mojego męża. Powiedziałam że już nie mogę nie dam rady, że już dostał ostatnią szansę i ile może być ostatnich szans.On się zachowuje jak osoba uzależniona wie że źle robi a i tak to robi. Jak alkoholik. Powinien chodzić na terapię indywidualną do psychologa.
Misku. Nie zbudujesz. Jeśli tylko ty budujesz. Możesz budować dla siebie. Tarantellaa? Czytasz ten wątek? Napisz miskowi jak to jest czuć ulgę- bo już nic co zrobi mąż psychofag - nie zburzy ci życia....
235 2011-07-07 11:00:20 Ostatnio edytowany przez olinderka (2011-07-07 11:01:53)
NIKT nie ma prawa wykorzystywać twoje uczucia dla proszenia cie o relacje z kimś kto cie rani. To jest jak alkoholizm. Wiesz co jest problemem? Alkoholik nigdy nie rzuca picia jak ktoś mu pomaga i jak rodzina go chroni.
Twojego męża chronisz ty broni twoja córka chronią rodzice. On jest bezpieczny. Bo zawsze ktoś wyciąga rękę i pomaga...
Ale powiem ci jedno. Może to są Rodzice twojego męża... Ale znają cie z 20 lat. Widza jak cierpisz. Emocjonalne gierki na tobie to okrucienstwo i czyste bestialstwo. Można chronić swoje dorosłe bladzace dziecko.... Ale brak wrażliwości na ciebie twoje potrzeby i to jak cierpisz sprawia ze nie zasługują na dbanie o nich... Naprawdę...
Zapytaj teściowa co by zrobiła jakby teść miał romans i mimo tylu tron ciagle spotukalby się z ta druga. Zapytaj teścia czy gdybyś ty była jego córka to czy by chciał takiego życia i takiego związku dla ciebie...
Misku. Naprawdę nie jesteś sama. Pamiętasz jak dobrze czulas się przed świętami? Jak wiedzialas ze się wyprowadzi?? A potem się poddalas. Nie temu co ty chciałass- temu co inni chcieli- i nikt nie myślał o tobie twoich potrzebach i twoich prawach...
Wczoraj była 45 rocznica ślubu moich teściów, msza w kościele,imprezka,zjazd rodziny itp. Wystroiłam się umalowałam i zrobiłam na wszystkich ogromne wrażenie . Wczoraj słyszałam mnóstwo komplementów . Jedna z gości powiedziała mojemu mężowi żeby uważał bo ktoś mu mnie sprzątnie z przed nosa(rodzina nie wie co sie dzieje w moim małżeństwie). Te wszystkie słowa były bardzo miłe ale oczywiście żadnej pochwały z ust męża wiarołomcy nie usłyszałam. Coraz częściej myślę że nie doczekam do 21 rocznicy ślubu. Gdyby mi to ktoś powiedział jeszcze niedawno nazwałabym go głupim a okazuje się ze to ja byłam głupia.
Pomóżcie mi wyrwać sie z tego chorego związku!!!!!!!!! Ja tu usycham jak kwiat bez wody. Ratunku pomocy!
Pomóżcie mi wyrwać sie z tego chorego związku!!!!!!!!! Ja tu usycham jak kwiat bez wody. Ratunku pomocy!
Miśku - tylko Ty sama możesz to zrobić. My możemy Cię tylko wspierać. Ale wszystko pozostałe - Ty.
Czy zaglądałaś do wątków "Grupa wsparcia dla Kobiet kochających za bardzo" i "Dlaczego zdradzani są głupi"? Może tamte historie pomogą?
Pomóżcie mi wyrwać sie z tego chorego związku!!!!!!!!! Ja tu usycham jak kwiat bez wody. Ratunku pomocy!
Droga miskupuszysty,
czytam i czytam i mysle , ze sie uzaleznilas.
Nie umiesz sie wyrwac z tego , co Ciebie niszczy.Prosisz o pomoc .WSZYSTKIE DZIEWCZYNY JUZ DAWNO CI CHCA POMOC!! POMAGAJA!
Ale Ty nie dajesz sobie pomoc, chcesz , mam wrazenie , zeby TE decyzje podjal za Ciebie ktos inny.
Powiedz szczerze , JEST tak ???
Raczej chcę żeby wiarołomca sam bez mojej presji się wyprowadził, ale on chyba nie ma zamiaru.
Raczej chcę żeby wiarołomca sam bez mojej presji się wyprowadził, ale on chyba nie ma zamiaru.
Dlaczego chcesz , zeby to on podjal decyzje ?
Bo wiem że wykorzysta to przeciw mnie. Za kilka lat przypomni mi że przecież podjęłaś decyzję kazałaś mi się wyprowadzić.
Tarantella. Hotelik i panienka z biura. Tylko moja 6 lat młodsza ode mnie.
Ale kiedy Cię czytam to słyszę swoje aktualne dylematy. Ja jestem w związku w którym borykam Sie ze zdrada 15 miesięcy. Jestem glupsza od Ciebie bo własnie dochodze do tych wniosków do których ty doszlas po miesiącach dwóch.
To nie chodzi o to ze mój mąż złamał zasady skontsktowal Sie z nią. On w każdej chwili deklaruje swoją uwagę i starania.
Ale problem jest taki ze to ja zlamalam zasady..swoje własne. Poszłam na kompromis który zgodnie z moimi zasadami powinien być nie do przyjęcia.
Nie czuje Sie dobrze ze sobą. Nie czuje Sie dobrze w tym związku.
Z mojej strony jest z dystansem chlodniej i nie tak blisko. Jak było kiedyś i jak bym chciała.
I ja po tych 15 miesiącach i 500 dniach.. Czuje Sie dalej niż bym chciała. I zastanawiam Sie czy dobrze robię. Dobrze zrobiłam. Bo czemu ja daje szanse? Przeszłości? To Sie nie wrati. Nie będzie jak kiedyś. Nie będzie tak dobrze. Ja nie musiałam niczego naprawiać w swoim związku. Mnie Sie tylko popsulo...
I patrzę na siebie i nie chce być taka i tak Sie czuć. Nie chce bylejakosci. Powszednosci. Codzienności. Nie chce zwyczajnosci życia koło siebie. Bo ja nigdy nie chciałam być z kimś bo... Co? Przywiązanie? Wygoda? Doświadczenia? Dobre serce moje? dbałość o dziecko?
Pierdykam to wszystko. Rozumiesz? Czuje tak głęboko bylejakosc która upokarza mnie i mój system wartości. I wcale mi Sie to nie podoba. Nie czuje po ponad roku. Ze wybrałam. Ze mi Sie udało. Czuje ze przegralam tkwiac w tej sytuacji.A może to taki etap i bisteryzuje???
Ja myślę, że się żałuje. Bo to obrzydliwe, że facet potrafi iść na boku z kimś do łóżka jakby nigdy nic za plecami swojej żony. To jest po prostu paskudne. I komu chce robić dobrze tym, że nic nie powie, że nie jest szczery. Żywię odrazę do takiego postępowania. Nie da się dalej żyć po czymś takim. Bo skoro kocha to nie zdradza i tyle. A wszystkie inne związki typu jedna partnerka i inna utrzymanka do spółki czy na boku są chore.
Miśkupuszysty,
Ta fraza powtarza się w spokrewnionych forach - czytam Ciebie i jakbym o sobie czytała. Bo ja również byłam WSZYSTKIM - zapleczem infrastrukturalnym, intendentką, bankowcem, zaopatrzeniowcem, organizatorem, koordynatorem, pomysłodawcą, realizatorem ... kim chciał i potrzebował, tym byłam. A on budował swoją karierę, a ja byłam dumna, że jestem tej kariery współsprawcą. Prawda jednak była taka, że on przerzucał na moje barki stopniowo wszystkie niewygodne czynności, okradał mnie z mojego czasu a sam zagospodarowany w ten sposób czas wykorzystywał na kurwienie sie i robienie na innych laskach dobrego wrażenia wyluzowanego kolesia po czterdziestce, chodzącego w skórze, jeżdżącego dobrą bryką i zabierającego je do dobrych restauracji i 5-cio gwiazdkowych hoteli. Ot i całe współtworzenie kariery. Efekt jest taki, że ja, zaniedbując swój rozwój i swoją karierę mam teraz tyle kasy ile mam a on ma takie zarobki, że może mnie wykopać z naszego wspólnego mieszkania, bo tylko jego z nas dwojga stać na utrzymanie tego kredytu.Tak, drogi miśkupuszysty - dałyśmy z siebie zrobić totalne kretynki i żadne jego zapewnienia o miłości i poprawach nic w moim pojmowaniu CAŁOŚCI sprawy nie zmieni. Zostałam upodlona, upokorzona, potraktowana jak babochłop do odwalania brudnej roboty, wyrolowana finansowo, zmanipulowana moralnie.
Ja mam dziecko w 2-giej gimnazjum. Lekko nie jest ale najważniejsze to przedstawić dziecku fakty takimi, jakie są. Dziecko też ma prawo do REALNEGO widzenia świata i ojca. Dlaczego go osłaniasz? Moje dziecko usłyszało niemal całą prawdę (oszczędziłam mu tylko tych najintymniejszych szczegółów z życia zdrajcy). Powiedziałam mu, że jak ktos dopuszcza się kłamstw, to musi ponieść tego konsekwencje. Bo na tym polega życie (już to gdzieś pisałam) - dokonujemy wyborów, potem ponosimy ich konsekwencje a następnie wyciagamy z tych konsekwencji nauki. Myślę, że moje dziecko będzie kiedyś mi za to wdzięczne, że potrafiłam nazwać kłamstwo kłamstwem, sprzeniewierzenie sie podstawowym wartościom - zdradą.W kwestii odejścia - ja postanowiłam to zrobić PIERWSZA. Nie chciałam czekać na ten motyw w jego wykonaniu: "nasze życie już nie jest takie samo, ty juz jesteś inna, zmieniłaś się, próbowałem, ale to jednak była pomyłka, muszę odejść."
Wyobrażasz sobie swoją rozpacz i upokorzenie, gdyby jeszcze po tym wszystkim to on odszedł?
Ja swojego wykopałam mówiąc: próbowałam, ale nie jestem w stanie pogodzic sie z tym, co zrobiłeś naszemu związkowi, mojemu pojmowaniu moralności, mojej psychice. Nie chcę, żeby taki człowiek na codzień kształtował również psychikę mojego dziecka. Nie chcę pozostając z tobą dawać mojemu dziecku sygnału, że kłamstwo jest dopuszczalne i akceptowalne.Taki był mój tok rozumowania
Jedno słowo przychodzi mi do głowy, nie jest ona ładne - kawał skur...
Bo wiem że wykorzysta to przeciw mnie. Za kilka lat przypomni mi że przecież podjęłaś decyzję kazałaś mi się wyprowadzić.
moge byc szczera, miskupuszysty?
zastanawia mnie , dlaczego Ty ciagle wszystko rozpatrujesz z JEGO punktu widzenia?
TY jestes wazna i TWOJ bol . Przestan ciagle myslec : co ON zrobi , jak ON bedzie sie czul, co ON powie za kilka lat.
Pomysl przez chwile : JA! JA! JA!
Całe życie byłam optymistką natomiast on pesymistą . Zastanawiam się jak człowiek który zawsze bał się wszystkiego nie bał się zdradzać żonę , to zupełnie nie pasuje do mojego męża. A jednak. Czuję się upodlona , oszukana , samotna jest mi strasznie źle.
A mimo to próbuję posklejać to wszystko, chyba jestem kretynką. Tak naprawdę nie wierzę że mi się uda. W sobotę były moje urodziny . Wiedziałam że dostanę kwiaty , tort (dostałam też drogą perfumę), ale nic mnie nie cieszyło, bo to na co czekałam nie dostałam. A chodziło mi o życzenia . Powiedział "wszystkiego najlepszego".Tak mnie tym rozwścieczył że dostał w pysk . Może przesadziłam ale on przesadzał przez pięć lat pieprząc się z moją "przyjaciółką"wywłoką . Mówił mi że jego potrzeby seksualne zmalały , pogodziłam się z tym , ale nie było mi łatwo . Teraz już wiem że łomotał szmatę a do domu przychodził tylko spać . W sobotę moja wściekłość na niego osiągnęła zenit .
Najgorsze jest to że moja córka patrzy na to wszystko (wie o wszystkim) i bardzo cierpi .
Ja bym wywaliła drania na zbity pysk. Co za bezczelność. A przyjaciółka owa to kurwisko. Kim jest ktoś to potrafi zrobić coś takiego własnej przyjaciółce. Jej też dałabym po pysku, choć szkoda ręce brudzić.
Przeczytałam wszystko od deski do deski.
Dziwię się, że tak łatwo poddajesz się destrukcji.
Co mąż powiedział na to, że zapodał ci paskudztwo, a dziecko jest zdrowe?
Powiedz mi na co ty właściwie czekasz?
Jesteś niezależna, nie musisz się martwić, że nie będziesz miała na chleb. Trzeba być konsekwentnym, nie wahaj się, Właśnie to może wykorzystać, twoje niezdecydowanie. Ja bym powiedziała "Zabieraj się i nie chcę CIĘ więcej widzieć ty wywłoko". Żyj na nowo, bo szkoda czasu.
Co to za miłość? Gdzie tu jest miłość, szacunek, zaufanie? Gdzie?
Ja się z moim mężem męczyłam 3 lata mniej więcej. Tyle trwał etap rozpadu. Nie miał do mnie szacunku, pomiatał mną na prawo i lewo. On mógł chodzić z kolegą na piwo (a że pić nie umiał i przychodził strzelony i pił dalej w domu dopóki ryjem o glebę nie zawinął to już inna sprawa). Czułam się okropnie. On mógł wszystko, ja nic. Tylko dom i gary. Wszystko się zaczęło psuć kiedy nawiązałam kontakt z fajnymi ludźmi na wczasach. Ależ było fajnie. Rozmowy, ogniska. Coś się działo. A nie ciągła monotonia, nie ma się w co ubrać. Jest się przeznaczonym do sprzątania.
I tak się skończyło, kryzysów było wiele. Tyle razy chciałam tym pieprznąć, ale mało zarabiałam i ze swojej pensji opłacałam rachunki.
Zawsze to ja wszystko załatwiałam, wszędzie chodziłam. On nie miał czasu, jego praca była najważniejsza tak jakby tylko on zarabiał. Pytałam, czy mam dać sobą pomiatać bo więcej zarabia?
Długo się okłamywałam, wmawiałam sobie, że to może moja wina, bo ja zbyt wiele oczekuję, może nie powinnam zbyt wiele wymagać.
Były ciągłe awantury, że sobie wychodzę a on musi w domu siedzieć. Z nim było wstyd wyjść, jak tylko napił się piwa było wiadomo, że nie obejdzie się bez jakiejś "jazdy". Zawsze mył "najmądrzejszy", po piwie wypowiadał takie mądrości do ludzi, że można było zapaść się pod ziemię. Nie miał wyczucia, nie potrafił się zamknąć, kiedy sytuacja wymagała. Nie potrafił rozmawiać, nie potrafił słuchać. Nie wytrzymałam. Chciałam poczuć się dobrze, być zauważoną.
Raz spotkałam się z kolegą z pracy, poszliśmy na piwo. Ale było fajnie. Pogadaliśmy o tym, o tamtym. Rozerwałam się. Ale nic się nie działo. Nie miałam chwili spokoju. Non stop telefony. Przyszłam do domu, chciał się pociąć. (Już kiedy go poznałam miał sznity). Od razu mnie oskarżył o zdradę i bóg wie o co. O rzeczy, które sobie uroił. Miało być lepiej, wciąż mnie oskarżał, że kupiłam sobie ciuchy dla innego faceta. Irytowało mnie to nie powiem, bo to były oszczerstwa.
Ale to było jeszcze wcześniej, potem małżeństwo toczyło się dalej. Ale do czasu. ON wciąż oglądał telewizor, ja byłam nikim. Nie mogłam nigdzie wyjść, oczywiście nie było mi to zapowiedziane wprost, ale robił coś takiego, że wolałam siedzieć w domu. Niszczył moją psychikę wzbudzając ogromne, bolące aż wyrzuty sumienia.
Stało się. Zostałam bez pracy. Poznałam kogoś, zakochałam się.
Ze strony męża spotkało mnie piekło. Straszenie, groźby, policja. Wszystko było po jego stronie. Ale jestem silniejsza. Mimo, że jest mi ciężko, zwłaszcza finansowo, bo nie pozwolę, żeby jeszcze ktoś kiedyś powiedział mi że wszystko jemu zawdzięczam. I cieszę się, że się nie dałam. Zginęłabym, psychofag zmiótł by mnie z powierzchni ziemi z drańskim uśmiechem na gębie (bo to nie twarz). Potrafił tak patrzeć i mówić takie rzeczy, których nie potrafię powtórzyć. Pamiętam tylko, że coś mi się wtedy działo. Łapałam się za głowę, kryjąc uszy i krzyczałam żeby nie słyszeć. Tak bardzo go nienawidzę.
A teraz żyję sobie. I chyba trafiłam na kolejnego lenia. Chociaż jest niby inny widzę tyle podobieństw. I wiecie co, nie mam już siły wychowywać kogoś od nowa. Pokazywać jak się myje kibel i upominać za każdym razem kiedy wstanie od koryta,zostawi je tam gdzie żarł i pójdzie. I ma jeszcze jedną wadę której nie rozumiem. Jak napisał wcześniej Zbychu wybrakowany jest społecznie. Nie ma potrzeb. Irytuje mnie, rozmowy na poważny temat nie istnieją, bo on problemu nie widzi. Nie potrafi otwarcie powiedzieć niczego.
Więc niektórzy mogą powiedzieć, że zdradziłam. Niektórzy inaczej. Moje poprzednie życie oddzieliłam gruba kreską i powiedziałam otwarcie, że mam kogoś i tyle. Nie potrafiłabym iść do łóżka na boku a potem wrócić do łóżka męża. Powiedziałam mu, że kogoś mam. Chciałam być szczera i byłam. Do bólu. Chciał żebym wróciła, ale nie potrafił ze mną żyć. Zamykał mnie w domu i mówił o dziecku. A to on zrobił mi piekło, więc powiedziałam, żeby się wyprowadził.
Po jakimś czasie on ma kogoś. Może ktoś będzie miał takie piekło jak ja kiedyś. Chociaż ma go już wychowanego i sprzątającego. Ale to już nie moja sprawa.
Kochana hm.. męża miałas takiego jak moja siostra. Ona też nie mogła wychodzić z domu, nawet nie pozwolił jej pracować. Dopiero dwa lata temu postawiła się i nie pozwala sobą pomiatać. Myślę że ich małżeństwo nie potrwa długo.
A jeżeli chodzi o mnie to dochodzę do wniosku że chyba jestem uzależniona od męża. Nie potrafię inaczej tego nazwać. To jest jaj narkotyk. Bo jak można nazwać coś takiego. Nie muszę z nim być, cały czas rani mnie i sprawia mi ból więc niby co mnie jeszcze przy nim trzyma? Kasa nie , od miesiąca nie sypiam z nim więc nie sex , szczególnie przystojny też nie jest, jest zupełnie przeciętnym facetem więc co? No właśnie co? Przez dwadzieścia lat był dobrym mężem kochałam go nad życie . Nie można sie odkochać tak od razu, cały czas szukam w nim dawnego S. tego w którym się zakochałam tego który kochał mnie tego z którym byłam szczęśliwa i cały czas mam nadzieję że go odnajdę. Ot i wszystko. Kocham go mimo tej całej ohydy. Czasami udusiłabym go własnymi rękami i wtedy bardzo chcę wyrwać się z tego związku a czasami widzę go takiego jak dawniej i wtedy chcę zapomnieć o całym złu które mi zrobił. Zdaję sobie sprawę że taka huśtawka nie jest dla mnie dobra, dla nikogo by nie była.
Gdyby mój facet był pokroju twojego męza to nasze małżeństwo byłoby przeszłością ale on przez wiele lat był dobrym męzem. Ja wiem to jest tylko takie nieudolne tłumaczenie siebie i tego co robię. Wiem też że większość kobiet już dawno wystawiło by go za próg. Kurcze ja nie potrafię.
...Kocham go mimo tej całej ohydy. Czasami udusiłabym go własnymi rękami i wtedy bardzo chcę wyrwać się z tego związku a czasami widzę go takiego jak dawniej i wtedy chcę zapomnieć o całym złu które mi zrobił. Zdaję sobie sprawę że taka huśtawka nie jest dla mnie dobra, dla nikogo by nie była.
Gdyby mój facet był pokroju twojego męza to nasze małżeństwo byłoby przeszłością ale on przez wiele lat był dobrym męzem. Ja wiem to jest tylko takie nieudolne tłumaczenie siebie i tego co robię. Wiem też że większość kobiet już dawno wystawiło by go za próg. Kurcze ja nie potrafię.
TY się nie kieruj tym co zrobiłaby większość kobiet twoim zdaniem - TY się kieruj swoimi pragnieniami. BO te inne kobiety za Ciebie twego życia nie przeżyją ![]()
Byłaś u psychologa w końcu?
Musisz coś z tym zrobić bo zwariujesz. Mój też na początku był dobry, nawet bardzo. Ale to już przeszłość. To było. I nie wróci.
Najważniejsze są twoje uczucia. Nikt nie wie co czujesz, każda sytuacja jest inna. Musisz się skupić na sobie i na tym czego pragniesz. Tylko martwi mnie jedno, skoro on niby wykazuje taka skruchę to czemu łajdak poszedł do do tej lafiryndy wtedy kiedy Cię nie było?
Nie okłamuj się proszę Cię.
Wcale nie musisz się odkochać.
Czy on jest z Tobą w porządku? Czy stara się odbudować to co zniszczy? Pierdoła, nieudacznik. Pasożyt.
Chroń siebie. Staniesz na nogi. Nie załamiesz się, bo gdyby tak miało być już dawno by się to stało. Jesteś silna.
Zastanawiam się czy on nie budzi w Tobie odrazy? Dla mnie ktoś taki jest po prostu brudny.
misiekpuszysty napisał/a:...Kocham go mimo tej całej ohydy. Czasami udusiłabym go własnymi rękami i wtedy bardzo chcę wyrwać się z tego związku a czasami widzę go takiego jak dawniej i wtedy chcę zapomnieć o całym złu które mi zrobił. Zdaję sobie sprawę że taka huśtawka nie jest dla mnie dobra, dla nikogo by nie była.
Gdyby mój facet był pokroju twojego męza to nasze małżeństwo byłoby przeszłością ale on przez wiele lat był dobrym męzem. Ja wiem to jest tylko takie nieudolne tłumaczenie siebie i tego co robię. Wiem też że większość kobiet już dawno wystawiło by go za próg. Kurcze ja nie potrafię.TY się nie kieruj tym co zrobiłaby większość kobiet twoim zdaniem - TY się kieruj swoimi pragnieniami. BO te inne kobiety za Ciebie twego życia nie przeżyją
Byłaś u psychologa w końcu?
Do psychologa chodzę od marca indywidualnie a od maja chodzimy na terapię rodzinną. Co z tego wyjdzie? Zobaczymy?
Jeśli tylko chcesz i jest to dla Ciebie ważne To może się udać, bo dla chcącego nic trudnego. Życzę wytrwałości w dążeniu do wyznaczonego celu. Tylko, żeby znów Cię nie zawiódł, o to się martwię. A tamta to wyjątkowa suka.
Misku?? Jak tam??
Co u mnie? Otóż nic się nie zmieniło on nadal udaje ze nic sie nie stało. W naszym domu jest zwykła codzienność, robię ogórki na zimę. Pojechaliśmy w niedzielę do córci bo jest na koloniach. Życie sie toczy nijakie zwykłe pozbawione kolorów. Ja się z nim nie kłócę i nigdy się nie kłóciłam nie wypominam mu moich krzywd. Ale jestem nieszczęśliwa jest mi źle tęsknię za dawnym życiem. Przecież wiem że to se ne wrati. To wszystko przeszłość i już nigdy nie będzie tego co było. Szmata napisała mi że nigdy nie bądę z nim taką całością jaką oni są. Powoli dojrzewam do samotności do tego aby wyzwolić się od niego. Powoli zaczynam myśleć że lepiej mi będzie bez niego niż z nim. Przestaję wierzyć w cud który miał nastąpić. On nic nie robi żebym poczuła się lepiej nie walczy o mnie. Nie stara sie naprawić tego co zepsuł.
Dziś mam potwornego doła a właściwie to nie dół tylko kanion i to ogromny. Nie chce mi się nic robić, rozgrzebałam chałupę i nie mam sił dokończyć sprzątania. Zawsze potrafiłam się pozbierać nawet z największego dołka a teraz nie umiem bo przecież chcę ale nie umiem. Czuję się jakby jakiś ogromny ciężar mnie przytłaczał. Co się ze mną dzieje? Jutro wraca z kolonii moja córcia a ja nie mam sił żeby upiec jej szarlotkę którą tak lubi.
Jestem na szkoleniu 300 km od domu. Co zastanę po powrocie? Nie wiem. Czy skorzysta z okazji że mnie nie ma? Pewnie tak. Co dalej? Nie wiem. To wszystko jest takie smutne. Nie mogę kontrolować go i sprawdzać a właściwie nie chcę.
Misku,
Nie mys o tym co on robi. Ciesz sie towarzystwem innych ludzi na szkoleniu i mysl pozytywnie.
Jestem na szkoleniu 300 km od domu. Co zastanę po powrocie? Nie wiem. Czy skorzysta z okazji że mnie nie ma? Pewnie tak. Co dalej? Nie wiem. To wszystko jest takie smutne. Nie mogę kontrolować go i sprawdzać a właściwie nie chcę.
Uciekaj kochana, uciekaj.
On nie robi NIC a powinien leżeć u Twych stóp i BŁAGAĆ o przebaczenie!!! Jak nie zrobisz z nim porządku, to się wykończysz.
Miłość miłością ale czy nie lepiej żyć w spokoju? Ile jeszcze wytrzymasz? A co z Twoją córcią?
Pomyślałaś jak na Nią działa nieszczęśliwa mama?
Trzymam kciuki za siłę która jest Ci potrzebna.
Ja juz nie wiem jak żyć dalej z tym facetem? On stara się stworzyć pozory normalnego życie w normalnej rodzinie. Problem polega na tym że my już nie jesteśmy normalną rodziną. Mój mąz ciężko na to pracował żeby było nienormalnie. On jest pozerem, przez pięć lat udawał więc nie sprawia mu to problemu natomiast ja nie chcę i nie potrafię udawać "normalności" bo to fałsz. To se ne wrati i już. Nigdy już nie będzie jak dawniej nigdy już nie będzie tego co było, teraz czas na zmiany czas na budowanie czegoś nowego, czegoś innego. Nie wiem czy potrafię jeszcze mu zaufać. Nie wiem czy to możliwe. Nie wiem czy starczy mi miłości i siły żeby udźwignąć to wszystko.
260 2011-08-01 09:58:30 Ostatnio edytowany przez Tarantella (2011-08-01 11:37:44)
Boszsz, Miśku. Nie wiem, co Ci odpowiedzieć, co napisać. Im dalej od mojej miłości i bliżej do siebie samej, tym trudniej mi udzielać rad osobom próbującym jeszcze posklejać te skorupy. Wiem, że są tacy, którym wychodzi, udaje się. Ale jakim kosztem, tego nie wie nikt. Nikt nie wie, jakie piekło odbywa się w duszach osób, które szukają w sobie resztek zaufania do osoby, która powinna CAŁA BYĆ JEDNYM WIELKIM ZAUFANIEM a już nigdy nie będzie.
To było właśnie to moje pytanie, kiedy jeszcze ja ... próbowałam próbować - co on może zrobić TAKIEGO, żebym ja mogła na powrót uwierzyć. Niestety ostateczna odpowiedź brzmiała NIC, ale to może dlatego, że mój ON nawet nie próbował ze sobą walczyć. Udawał przede mną a swoje robił dalej. To już przekreśla wszystko. Jeśli Twój ON próbuje i masz pewność, że w sobie to zwalczył i dalej walczy o Ciebie, o Was (głęboko w to wierzę) sznsa jest i nadzieja nie umarła. Tylko, skąd brać tę pewność, że zwalczył ... We mnie to pytanie po wszystkim co przeszłam pokutowałoby do śmierci i zabiłoby mnie. Wybrałam życie - z cierpieniem wywoływanym przez tęsknotę i pytania "a jeśli" ale bez codziennej tłumionej złości, rezygnacji i pełzającego wyniszczającego lęku, że znów ...