Nadmiar kilogramów-złe samopoczucie psychiczne.

Ja byłam na kopenhaskiej i mnie nie wyniszczyła... jo-jo też nie było. Więc to zależy wszystko od tego jakie kto ma doświadczenia z dietami, jak jadał wcześniej itd ja przestrzegam wszystkim - nie mowcie publicznie o tym, ze sie odchudzacie, bo nic bardziej nie wkurza!!

a toci już o orgazmach

Podstawą diety jest "PŻ" czyli przestań żreć(sprawdza się w moim przypadku. Na początek jeśli już proponuję ograniczenie jedzenia i nie jedzenie słodyczy!efekt murowany!

No z tymi słodyczami to właśnie jest największy problem w moim przypadku! mogłabym dosłownie cały dzień nic nie jeść tylko żyć na samych ciastkach. Czekolady, chipsy jem już od święta, cukierków w ogóle, ale z ciastek nie umiem zrezygnować nie pochłaniam ich kilogramami, ale jednak coś jem, co na pewno też wpływa na to, że nie chudnę tak jakbym chciała. Eh jakbym była zabiegana, nie miałabym czasu na nic, to by się dość szybko schudło i nawet słodyczy by się nie chciało, a tak to cóż, poczekam

Wiem, ale generalnie jest uznawana za wyniszczającą, więc może lepiej przed stosowaniem zapytać dietetyka, szkoda, żeby później mieć przez to jakieś problemy ;-)

Nemezys, dlaczego uważasz, zę ta dieta mniej żreć jest dobra tylko dla początkujących ?  Nie rozumiem.. a rozumie. mie umiesz znalezc zlotego srodka.. e tam jak duzo jesz to po prostu duzo sie ruszaj tak psizecie o dietach a jakby nie wspominacie o ruchu fizycznym, a to najwazniejsze wiadomo, ze chcialoby sie schudnac nic nie robiac, dlatego czesto dziewczyny  nie jedza i nic nie robia, ale to naprawde nie daje efektow i nie jest to dobre , lepiej sie poruszac, ruch to zdrowie ( wiem , sama jestem leniuch , ale skoro temat to diety to wiecie .. )

Anna, przestać zrec ? chyba mniej zrec   bynajmniej ja bym nie umiala tak przestac jesc - nawet na 1 dzien poza tym to niezdrowe i nawet jakbym bardzo chciala zgubic kg to nie sa warte takiego wynsizczania, a kolejna sprawa, ze nie jest to skuteczne i zbilansowane.

Nemezys, to widzę, że mamy podobne przeżycia:) ja doprowadziłam się do takiego stanu w wieku jakoś 16-17 lat, kiedy to schudłam jakieś 13 kg, jedząc jedno jabłko dziennie przez chyba 2-3 miesiące. No ale wtedy byłam już zdesperowana, bo przytyło mi się naprawdę. Schudłam i nie miałam efektu jojo, choć potem jadłam już normalnie. Przytyłam dopiero te 4-5kg za kilka lat, ale tamta waga utrzymywała mi się przez długi okres czasu. Teraz właśnie nie ma dnia, abym nie myślała o tym, jak ja wyglądam, jaka to ja nie jestem gruba, choć wagę mam prawidłową. Jednak to wszystko zostaje w głowie i nie da się o tym tak zapomnieć. Ciągle mam obraz siebie sprzed tamtych lat i chciałabym wyglądać jak wtedy, czyli jak prawie szkielet.
I też nie umiałabym powiedzieć sobie "jedz mniej" i żebym tak jadła. Po prostu muszę od razu wprowadzić dietę np dukana i stosować się do niej, bo moje to "mniej jedzenie" będzie wyglądało tak, że śniadanie z obiadem będzie normalne, kolacja może mniejsza i do tego słodycze czyli efekt diety będzie żaden. A tak jestem na diecie i oprócz jedzenia tego, co muszę jeść podjadam sobie ciastka i jakiś tam efekt jest. Może znajdę jakąs motywację, którą sprawi, że naprawdę zrezygnuje i z tych ciastek.

Ze mnie jest leniuszek i nie chce mi się po prostu ćwiczyć jeszcze niedawno robiłam brzuszki, a teraz już nie. Jedynie więcej się ruszam, jęzdze na rowerze.
Będąc na diecie wcale nie trzeba głodować i powiem więcej - odkąd jestem na diecie Dukana, jestem bardziej najedzona niż kiedyś odzwyczaiłam się juz od normalnego obiadu i wcale za nim nie tęsknie. Jedynie co, to na fast foody nieraz mam ochotę, ale nie jem tego, powstrzymuje się nawet wtedy, kiedy idę gdzieś ze znajomymi i wszyscy jedzą frytki, hamburgery, a ja tylko siedzę i się patrzę korci mnie, ale wiem, że nie mogę i dlatego nie jem.
Nikt nie każe nic nie jeść. Wystarczy spojrzeć na dietę Dukana i od razu widac, że nikt nie ma prawa na niej głodować. No chyba, że ktoś nie lubi jajek, nabiału itp ja uwielbiam jajka i mogłabym je jeść non stop w różnej formie

truskaweczka, właśnie chodzi o to, że nie umiem po prostu nie kupić bo mam już taką ochotę na nie, że muszę zjeść i tyle, ale tak jak mówię, mam tak tylko z ciastkami ehh chyba zrobię sobie postanowienie wiosenne i napiszę wielkimi literami w pokoju NIE JEDZ CIASTEK kiedyś zadziałało, może i teraz zadziała. Wiem, że bez tego schudłabym więcej, no ale

Właśnie mam mało kasy, a ciastka to rodzice kupują i sami jedzą, więc siłą rzeczy słodycze jakieś zawsze są w domu no ale muszę się porządnie zawziąć. W sumie, jak dłuższy okres czasu najem się ciastek, to potem już się na nie patrzeć nie mogę, więc to też jest dobry patent już czuję się wręcz najedzona nimi i może to jest właśnie ten moment, by powiedzieć dośc ciastek na jakiś miesiąc/dwa
Rowerek jest dobry i już nie chodzi o odchudzanie tylko o kondycję i ogólnie teraz jest tak piękna pogoda, że można sobie trochę poszaleć. Niestety ja roweru nie mam i jezdzę na nim tylko jak jestem u chłopaka, bo on ma aż trzy ale ten raz na tydzien to zawsze coś:)

Nemezys, żeby schudnąć, to ja też musze wprowadzić dietę jakąs, bo samo zmniejszenie ilości jedzenie nic nie daje w moim przypadku.
Tak, popadłam prawie że w anoreksję, ale na szczęście opamiętałam się w porę i zaczęłam jeśc normlanie, choć było to bardzo trudne. Mdlałam gdzie popadnie, była blada jak ściana albo i gorzej. Obrzydzało mnie jedzenie, ale zmusiłam się jakoś. Potem utrzymywałam tą wagę, jadłam a nie tyłam jednak potem, jak już organizm przystosował się do normalnego odżywiania, to przybyło mi parę kg. Potem znów zaczęły się diety i tak w kółko...

Nemezys, ehh same się do tego stanu doprowadziłyśmy ja z kolei próbowałam też zwymiotować jedzenie, ale nie wychodziło mi to.
Teraz jestem już w takim stanie, że idąc do sklepu i kupując cokolwiek, nawet serek naturalny (innego nie ruszę), to patrzę się na kcal, tłuszcze, węglowodany i wybieram ten, który zawiera oczywiście najmniejszą ilość tego. I tak jest ze wszystkimi produktami praktycznie. Może gdyby nie te ciastka, to bym już dawno popadła w anoreksję, bo to już trwa ponad miesiąc i wiem, że nie przestanę tak robić. Będę tak jadła, dopóki nie dojdę do celu. Stojąc przed lustrem oglądam się dosłownie z każdej strony i brzydzę się siebie, swojej figury. Tak jak mówie, to już jest chyba chore. Mam pełno ciuchów, fajnych ciuchów, ale nie chodzę w nich, bo twierdze, że mnie pogrubiają, że tu odstaję tłuszcz, tam też i zakładam to co zawsze, czyli to w czym się lepiej czuję.
A Ty już nie masz takich problemów? wyszłaś z tego? czy dalej jakoś ciągniesz to?

truskaweczka19, byłam u psychologa, ale to kilka lat temu i w sumie nawet nie z tym problemem, ale o tym też tam rozmawiałam. Nie chcę iśc do psychologa, bo wiem, że to nic nie da. Ja jestem baaardzo uparta i nikt mi nie przetłumaczy, że nie jestem gruba, że nie mam się z czego odchudzać, bo zawsze będę twierdziła inaczej. Może jak już będę miała swoją rodzinę, to nie będę tak o tym myślała, bo nie będzie czasu, ale na dzień dzisiejszy jestem dla siebie gruba, brzydka, kompletnie nieatrakcyjna. Nie lubię komplementów i jak ktoś mi je prawi, to mnie krew zalewa, bo wydaję mi się, że śmieje się ze mnie i mówi to bo mówi, a nie że tak naprawdę jest. Codziennie rano wstaję i pierwsze co robię to patrzę się na brzuch, czy jest mniejszy niż wczoraj. Wiem, wiem śmieszne to jest i chore, ale na to już nic nie poradzę. Chłopakowi nie pozwalam już nawet ściągać mojej koszulki. kiedy ma dojść do zbliżenia, bo się po prostu wstydzę.... i zawsze wymiguje się mówiąc, że jest mi zimno itp

A zaznaczę, że wcześniej również tak myslałam, ale nie aż tak. Takie poważne myślenie, brzydzenie się sobą pojawiło się u mnie właśnie odkąd wycieli mi migdały i odkąd zaczęłam się odchudzać, czyli jakiś miesiąc temu, nawet więcej.

Nie pamiętam dokładnie ile chodziłam, ale pewnie coś koło 6-7 miesięcy i rozmowy głównie skupione były na tym, abym przestała bać się ojca, umiała wyjść do ludzi. Od właśnie takiego dzieciństwa mam zrytą psychikę i myślę tak, a nie inaczej. Mimo iż to minęło, to jednak o tym nie da się zapomnieć, to siedzi we mnie
Wiesz, nie chcę wyglądać jak anorektyczka, ale jak modelki, mieć szczupłą sylwestkę bez żadnego wylewającego się tłuszczu i wystającego brzucha. Nie mam nawet z kim o tym pogadac, a może nawet i nie chcę, bo jestem zdania, że każdy ma swoje problemy dlatego nie chcę zawracac głowy przyjaciołom. A z facetem nie ma co o tym gadać, bo on ma z kolei wysoką samoocenę, uważa się za pięknego i kiedy tylko zaczynam temat swojej figury, to od razu zmienia temat i mówi, że nie będzie o tym gadał, bo przesadzam,. Cóż, i takim oto sposbem zostaję sama z tym wszystkim. A on nawet nie zauważył tego, że schudłam i nic na ten temat nie powiedział. Ale to dobrze, bo kiedys to mówil, że jestem gruba, to teraz chociaż milczy.

Oj to ja Ci współczuje naprawde mieć ojca alkoholika, to nic przyjemnego i miłego. Mój chlał przez ponad 30 lat małżeństwa. Przestał pić dopiero, jak miałam 17 lat, więc doslownie całe dzieciństwo mi odebrał, a przy okazji sprawił, że myślę o sobie teraz tak, a nie inaczej. Mam nadzieję, że chociaż u Ciebie nie ma aż tak źle, dajesz radę, masz wsparcie w chłopaku i mimo wszystko nie poddajesz się, jak ja to chciałam zrobić:)
Wiesz, nawet jeśli mój facet powie cos miłego, to ja w to i tak nie wierzę. Nie umiem w nic uwierzyć, a już na pewno nie w to, że ładnie wyglądam itp to jest dla mnie nie do przyjęcia, za daleko w to zaszłam i tego nie zmienię już. Nie umiem ja go komplementuje, bo lubie to robić i jeszcze wierzyłam w jego słowa dopóki nie zaczął właśnie mówić, że jestem gruba itp. Już tego nie mówi, ale ciągle mam to przed oczami, a to tak boli.

Nemezys, mam jakieś 162cm i ważyłam 52kg. Niby waga prawidłowa, sama widziałam, że mam oponki na brzuchu, ale myślałam, że on to akceptuje, bo przecież ze mną jest. A tu nagle na każdym praktycznie spotkaniu zaczął wyjeżdzać z takimi tekstami... i też przez to zaczęłam się odchudzać, stałam się bardziej zakompleksiona.
Oj i mam tak samo jak Ty, staje przed lustrem i widzę gruba lochę, i w żadnych ciuchach się sobie nie podobam, bo ciągle mi się wydaje, że wszystko co założe mnie pogrubia. I potem wychodzi na to, że przymierzam 10 rzeczy, a i tak ubieram to samo, czyli luźne rzeczy, żeby nie widać było boczków itp okropne to jest, ale nie umiem sobie z tym poradzić na kogo bym nie spojrzała, to mam przed oczami obraz tej osoby i siebie i widzę, że ona jest 100 razy lepsza ode mnie, choć jej nawet nie znam. Też bardzo rzadko zdarza się, abym stanęła przed lustrem i powiedziała, że dzisiaj ładnie wyglądam. Nawet jak się maluję, to mi się to nie podoba, ale z kolei bez makijażu to już w ogole lepiej, żebym nie pokazywała się na ulicy ja kiedys też byłam bardziej zamknięta w sobie,. płakałam po kątach, spałam na PKP lub PKS, ewentualnie u koleżanek, bo wolalam spać zimą w - 30 stopniowym mrozie na dworze niż iść do domu i widzieć cała awanturę rodziców, jak ojciec bije mame, a potem jak policja zabiera nawalonego w trzy d**y ojca na izbę wytrzeźwień. Okropne uczucie niby było minęło, ale to jednak zostaje w głowie, i nie umie z niej wyjść.
A co robisz, żeby czuc się lepiej? wychodzisz gdzies ze znajomymi? idziesz na zakupy? bo ja próbowałam już wszystkiego chyba i tylko na chwile udaje się zapomnieć. Zresztą jak idę na zakupy i mam przymierzac jakaś rzecz, to mnie strzela, bo oczywiście we wszystkich czuje sie gruba

ElTorro001, może i nie ma, ale jak już pisałam wcześniej - jestem bardzo zakompleksiona i nikt nie jest w stanie mi przetłumaczyć, że ze mną wszystko jest ok. Dla siebie zawsze byłam najgorsza, jestem i taka zostanę. I choć tego po mnie w ogóle nie widac, bo przecież wśród znajomych jest wręcz idealnie, to w głębi serca jest mi strasznie ciężko i nie ma dnia, żebym nie płakała i nie myślalał o tym wszystkim. Tak jak już pisałam, to wszystko przez dzieciństwo, a raczej jgeo brak. Od zawsze mówiono na mnie, że jestem nikim, zerem, pasożytem, kur** i tak skończę na ulicy - tak, to sa słowa mojego ojca, które codziennie leciały w moją stronę. I tak mi to utkwiło w pamięci, bo słyszeć to dzień w dzień przez 17lat to jednak uraz jakiś zostaje, prawda? a na deser słyszec od każdego faceta (nie tylko obecnego), że jest się grubą, brzydką, niewartościowa i nieatrakcyjną kobietą, to też nie ejst miło, prawda? i przez to jest tak jak jest. Moja psychika już powoli wysiada, a ja nie mam sił by cieszyc się z czegokolwiek, bo ciągle musze udawać, że wszystko jest ok. Bo jak ja mogę narzekac po takim dzieciństwie na siebie skoro inni maja o wiele gorzej.

ElTorro001, próbowałam już przełamac się, ale na dłuższą metę to nie wychodzi. Tu już nawet nie chodzi o tracenie pieniędzy, bo w sumie dużo ich nie wydaje, ale chodzi tu głównie o moją psychikę i podejście do samej siebie. Jestem jaka jestem i tego już chyba nie zmienię, bo za daleko to wszystko zaszło. Do psychologa chodziłam kilka lat temu, rozmawiałam też z nim o tym problemie, ale szybko przeszła mi ta cała pomoc, bo nie chciałam z nikim o tym rozmawiać. I tak duszę to w sobie, raz jest lepiej, raz jest gorzej. Chłopak ma swoje życie, swoje problemy, a wiem że on ze mną na ten temat rozmzwiać nie będzię, bo tak jak już pisałam, on nie będzie widział żadnemu problemu. Powie coś raz i na tym się zakończy nasza rozmowa. Jakoś sobie będę musiała sama poradzić, nie mam wyjścia:) najwyżej wykończę się do końca i już nawert nie będę umiała udawać.
Dziękuje za wsparcie:)

Wiem, że takie duszenie w sobie problemów nie jest dobrym pomysłem, ale nie mam z kim o tym rozmawiać. Niby znajomych cała masa, a tak naprawde to każdy ma swoje życie i nie chce nikomu go zatruwać swoimi problemami. I nawet jakbym chciała pogadać o tym z facetem, to takiej możliwości nie mam, bo on nie widzi w tym sensu. Ciąglę w głowie mam te jego słowa, że jestem gruba, żebym coś ze sobą zrobiła. Masakra. Chyba nigdy o tym nie zapomnę tak samo jak o tym, co zrobił z mojej psychiki ojciec. Tylko jak to wszystko naprostować? do psychologa na pewno nie pójdę.

OMG!!! Dziewczyno...Ty nie masz wyjścia, musisz iść do psychologa!!!!  Nie mam prawa  mówić Ci jak masz dobierać sobie partnera, ale pozwolę sobie zasugerować że ten typek nie zasługuje nawet na 10sek Twojej uwagi. Ty potrzebujesz pomocy w swoim problemie i to ON właśnie powinien Cię przede wszystkim wysłuchać i zrobić wszystko co możliwe żeby Ci pomóc, a nie jeszcze dolewać oliwy do ognia mówiąc że jesteś "gruba"....idę po piwo bo mnie nerwy trzepią...

O tego zdecydowanie nie da sie wymazac, zapomniec. Po prostu sie nie da, a poki bedzie to tkwic w pamieci to nie wybacze.
Moj ojciec, kiedy byl jeszcze z mama, tez bil mame, a potem nas do tego jeszcze dochodzily obelgi i znecanie sie psychiczne. Nauczylam sie o tym mowic, no moze nie ze wszystkimi i od razu, ale osoby ktorym wiem, ze moge zaufac.
Jesli nie stac Cie na psychologa to mozesz zawsze zadzwonic pod numer przeznaczony dla osob ktore doswiadczyly przemocy w rodzinie, takie instytucje powinny Ci pomoc, od tego przeciez sa, nie mozesz tego dzwigac sama, bo kiedys Ci sil zabraknie a wtedy co? Z tego co piszesz na faceta tez nie mozesz liczyc, bo najwyrazniej nie jest Ciebie wart, skoro tak sie odnosi do Ciebie i Twoich problemow...

Tak przeczytałam, co piszecie, no i hm...

Mika ja miałam tak samo jak ty, ale od ok półtora roku tak jak pisałam troche to minęło. Nawet potrafię wskazać dzień mojej przemiany. Wcześniej codziennie wymiotowałam, codziennie sie ciełam, płakałam, ćwiczyłam całymi dniami, nie wychodziłam nigdzie, bo przecież byłam gruba, więc nie mogłam wychodzić... No i w wakacje kolega zabrał mnie na koncert, oczywiście nie chciałam jechać, bo się wstydziałam. Ale pojechałam, i tam poznałam tak wspaniałych ludzi, z którymi utrzymuję kontakt i to oni pokazali mi to nowe patrzenie na świat. Mimo, że przytyłam od tego czasu - bo zaczełam normalnie jeść, mniej wymiotowałam, to byłam dużo szczęśliwsza. Stałam się otwarta, miałam (mam) mnóstwo znajomych, wszystko sie zmieniło.
Teraz nadal sie odchudzam, uważam, że jestem gruba, ale już nie stawiam odchudzania jako życiowy cel. Wiem, że gdy nie schudne, to nie zaakceptuje siebie, ale to dlatego, że pare lat temu postawiłam sobie ten cel, i dopoki go nie osiągnę będe mieć na glowie coś do zrobienia, coś co będzie mnie męczyć. W zasadzie chyba dopiero teraz dorosłam do odchudzania.

Dzień, w którym zaczełam się odchudzać jest najgorszym dniem mojego życia.

Mika, musisz cos z tym zrobić. Chcesz się poddac innym ludziom? Nie miec wlasnego zdania, zawsze byc ponizana, byc ta gorsza? A może jest tak, że ty jesteś ze swoim chłopakiem, bo wydaje ci sie, ze nikt inny cie nie zechce? Może okazujesz mu wdziecznosc, ze cie chcial? (Moge sie mylic, poprostu tak od razu pomyslalam czytajac kilka twoich postów). Jesli nie chcesz isc do psychologa, to sama musisz zacząć walczyć. Napisz sobie na kartce, że jesteś ładna i wartościowa (niby banalne, a jak pomaga). Ubieraj sie jak chcesz, odwazniej, nos obcasy, stopniowo zacznij ubierac ciuchy, na ktore wydaje ci sie, ze nigdy bys sie nie odwazyła.

Dziewczyny współczuje wam takiego dziecinstwa, ale czasu nie cofniecie, teraz jedyne co możecie zrobić, to przebaczyć, zaakceptować to, że dziecinstwo było jakie było i zyć dalej.

Mika tak, ale zapomniałam jeszcze dodać, że wtedy to było bardziej na zasadzie, że ja miałam kompleksy i co minutę chyba pytałam czy aby nie jestem za gruba itp. To on po którymś razie powiedział, że niby tak... no więc być może nie wiem uznał, że rzeczywiście mam parę kg za dużo, ale bardziej to było takie powiedzenie ze złości, bo strasznie go tym męczyłam.. dlatego pogodziłam się z nim kiedyś jeszcze w złości powiedział, że ja gruba, bo coś kłocilismy się, ale wiecej sie juz nie powtorzyło. Ja w sumie w zlosci tez czasem mowilam rzeczy, ktore nie sa prawda, wiec.. a jeżeli uznal , ze na serio mam parę kg za dużo, to o ile mnie kocha, to mogę to zaakceptować, nie musi uważać mnie za ideal, byle kochal , wspieral, byl szczery itp.
Poza tym nie przejelam sie moze też, bo ja wiem, że jego kręcą panienki wlasnie o takich ksztaltach jak ja, jak jeszcze nie byliśmy razem to mial nawet zdjęcia jakiś kobiet to byly one wlasnie mojej budowy, więc tym bardziej ok

Miko, a Twój facet okazuje Ci milosc ? Na spotkaniach czujesz sie kochana ? Czy gdy masz jakis inny problem stara Ci sie pomoc ?

Mika09
Z tym telefonem to jest tak, ze to byl tylko przyklad, sa instytucje ktore zajmuja sie bezplatnym poradnictwem dla osob dotknietych przemoca w rodzinie, w przeszlosci tez, bo to ze bylo to jakis czas temu nie znaczy ze teraz juz nie potrzebujesz pomocy.

A co do wsparcia facetow i ich osady na temat figury, to przytocze cytat moj partner czesto to powtarza: 'Widzialy galy co braly' I chocbym nie wiem jak nie potrafilabym byc z facetem, ktory do konca mnie nie akceptuje, bo predzej czy pozniej zaczelabym wpadac w paranoje w stylu: A moze to zmienic, a moze zapisac sie na silownie, a moze zmienic styl...Nie to nie dla mnie ja nawet kalorii nie potrafie sobie liczyc (bedac na diecie tez nie liczylam).

Szczerze pierwszy raz trafiam na przypadek kiedy to facet mowi kobiecie jak sie malowac i czesac...Przeciez wiekszosc z nich nie ma o tym kompletnie pojecia, moj czasem kiedy mamy gdzies wyjsc lapie sie na tym, ze nie wie czy jestem umalowana czy nie, a co dopiero jesli mowa bylaby o jakies tam kresce zrobionej eyeliner'em. Dla mnie tez zastanawiajace byloby to dlaczego mial tylko jeden zwiazek i wiele przygodnych znajomosci. Skoro go kochasz, to moze porozmawiaj z nim szczerze, ze nie odpowiada Ci jak sie miesza do tego jak masz sie malowac, ubierac czy czesac, Ty przeciez nie robisz tego w stosunku do niego. Zwiazek to takze akceptacja.

Napchałam się 3 kawałkami ciasta - głupia   Tak, widziały gały co brały To prawda.

Mojej kumpeli chłopak przytył dużo kiedyś tam i już tak jej nie pociągał, rozumiem, powiedziała mu to , ale delikatnie , to zmotywowało go. Dlatego jak mówiłyście to nic złego zasugerować partnerowi, że mógłby schudnąć nawet dla zdrowia, tylko, żeby to nie były chamskie złośliwości, bo to naprawdę boli.

Mika, to Twój facet tak gada ? No własnie te docinki o sadełku to jeszcze nic, bo myślę to ewentualnie można wybaczyć tym bardziej ze dal z tym spokoj - choc jak mowilam nie powinien w ten sposób bo to rani. No, ale żeby tak makijaż komentować ??   Ubranie ? To tak jakby nie akceptowal Cię taka jaka jestes, tylko chcial zmienic na swoja modle. Moj facet chyba nawet nie zna sie na makijazu :d Twoj jest dziwny i naprawdę przegina. Gadalas z nim o tym, ze nie zyczysz sobie takich uwag ??

Wiesz, np dla mojego faceta wazna jest tylko podstawoaa higiena, to tylko go zmrozi jak mu powiem i przeprosze bo nie umylam zebow wiem glupie   ale tak, zeby zwracal jakos uwage na makijaz czy cos to nie.. ( ja sie nawet nie maluje )

Ok pogadaj z nim poważnie, bo naprawdę taka sytuacja nie powinna mieć miejsca. Jesteś dorosłą kobietą i na pewno potrafisz o siebie zadbać. Poza tym facetowi jego kobieta powinna się podobać czy w makijażu czy bez, no i jak pisano wiedział jaką Cię brał , więc czemu próbuje zmieniać ?
Jest jeszcze sposób, że jemu tak zacząć coś wytykać, ale to pewnie nie zda rezultatu, najlepsza będzie szczera rozmowa, tylko wiesz powiedz mu, że umiesz sama o to zadbać i on nie powinien tu mówić jak masz robić. I nie pozwól, by to bagatelizował, bo przecież powinien Ciebie słuchać i jak uważasz , że coś jest nie tak, to wziąć to pod uwagę, a nie np ciągle 'Przesadzasz'.

No czasem faceci potrafią obrócić kota ogonem   No bo najwidoczniej wielu z nich nie umie się do winy przyznać

Ok Miko jak uważasz, Twoja decyzja, ale po prostu mimo tego co Ci gadał Ty spróbuj w siebie uwierzyć. Gdy będziesz łapać doła i myśleć, że źle wyglądasz, to przypominaj sobie każdą chwilę, gdy ktoś Ci coś dobrego powiedział i różne miłe momenty. Nie można złym myślom się poddać, bo mogą zdominować życie. A jak na serio uważasz, że są nie wiem partie ciała, które sie nie podobają, to przecież wiele można zatuszować:) Musisz doceniać to jaka jesteś, a po postach wnioskuje, że fajna, dojrzała itp. I nikt nie powinien zaburzyć Twojej samooceny, jesteś wiele warta i tyle Bez dwóch zdań.

Ok nie ma za co. Lubię pomagać ludziom nawet w taki sposób Wiadomo, że przede wszystkim Ty musisz sobie pomóc, bo jeżeli Ty bys nie chciała sobie pomóc , to nic samo się nie zrobi

Oj akurat nieśmiała to ja nie jestem, chować też się nie chowam chodzi tylko o moje kompleksy, o to jak ja patrzę na siebie. Niestety trzeba udawać przed innymi, że jest ok, wychodzić do ludzi, spotykać się ze znajomymi, bo nawet w domu sama bym nie wyrobiła. Dopiero, kiedy przychodzi wieczór uświadamiam sobie, że jestem niczym, a to wszystko tylko na pokaz. Może to wydawać się dziwne, ale tak niestety jest. Najgorsze jest to, że nie umiem się przełamać, nie umiem uwierzyć już facetowi, bo moja psychika zeszła już na dno i nie chce niczego przyjąć do wiadomości. No ale dam radę, może małymi krokami jakoś dojdę do siebie, nie teraz, to za rok, za 10 lat:)

Droga Miko, nienawidzę mówić; "a nie mówiłem", i nie zrobię tego, ale jeżeli przeanalizujesz tą dyskusję od momentu, w którym do niej dołączyłem, z łatwością dostrzeżesz właśnie to, co chciałem powiedzieć. W WIĘKSZOŚCI przypadków (w Twoim też), tak na prawdę nie chodzi o nadwagę, tylko o mniejsze lub większe złe emocje, które jakoś tam zagnieżdżają się w naszej psychice i powoli nas wyniszczają. Powtórzę to raz jeszcze; bez fachowej pomocy sama sobie nie poradzisz z tym. Z całego serca dobrze Ci życzę, i dlatego piszę to wszystko...zrozum

Jak uważasz Mika, ale pamietaj, ze najgorsze jest czekanie. Ja nie potrafie. Albo w 100% musialabym siebie zaakceptowac, co jest niemozliwe, albo się odchudzać. Wybieram raczej to drugie, bo jest poprostu łatwiejsze do realizacji. Też chcę schudnąć ok 6-7 kg.

zagląda tu może ktoś jeszcze?
Mam dziś okropnego doła... za 2 tygodnie mam wesele koleżanki, chciałam dziś coś kupić, żeby jakoś wyglądać... ale przecież na takich tłuściochów jak ja nic nie pasuje..
mam dziś okropnie wisielczy humor...
i nie mam o tym z kim porozmawiać...
nie chcę rozmawiać z najbliższymi, bo i tak nie zrozumieją...
wszyscy tylko prawią swoje kazania, ale nikt nie umie mi pomó. choćby głupią rozmową...

Mika... u mnie to już chyba jakieś chorobliwe jest... bardzo się tego boję... boję się czasem swoich myśli...
nie umiem poradzić sobie z tym problemem.. jestem z tym wszystkim sama...
Najgorsze jest to, że nikt z bliskich nie potrafi zrozumieć tego, że to mnie przerasta, że czuję się źle ze swoim ciałem, że się nie akceptuje... ja już nawet wstydzę się wychodzić z domu...

A ile ważysz ?

Przecież ubranie dla siebie można znalezc nawet jak ma sie rozmiar 52.

Ja mam 170 cm i ważę 68 kg, mam rozmiar 40 / 42, zaloze się, że wazysz mniej, zgadlam ? a czemu pytam ? bo zazwyczaj narzekaja najwiecej osoby, ktore sa naprawde szczupole, wrecz bez grama tluszczyku

ja tam siebie akceptuje, ale pytam z ciekawosci