mysle o samobojstwie

Wyglada na to,że Ty i Philosoph macie ze sobą wiele współnego.Może się dogadacie ?

A ja wierzę... U mnie to bywało tak, że często prosząc o pomoc, zostałem boleśnie odrzucony, to po prostu boli. Nie chodzi tu o jakieś rękoczyny, ale tak czy siak, psychicznie jest to dość nie miłe uczucie. Przez lata to się kumuluje i wtedy powstaje podświadomy strach przed ponownym zranieniem w efekcie czego, nieświadomie boimy się prosić...

Od wrażliwości do przewrażliwienia jest bardzo krótka droga. Ludzie, których dawniej spotkałem mieli dziwną zdolność do wyczuwania mojej wrażliwości i wykorzystywania tego, sam nie wiem z jakiego powodu i dlaczego musiałem na nich trafić.

Piszesz o niedalekiej przeszłości czy o dniu "wczorajszym" ? Mozna wiedzieć ile masz lat?

stary , zgorzkniały kawaler jak nic.

Nie zgadzam się z tym.Niezapominajka podchodzi do tematu nieco inaczej.Zdrowo....normalnie.A Philosoph jest chyba nieco zagubiony.Bardziej poirytowany.

Już się dogadaliśmy. Chociażby w sprawie braku umiejętności proszenia o pomoc

Współpracowników nie mam, bo obecnie nie pracuje, mam diametralnie odmienny pogląd na pracę, różniący się od standardowo przyjętego poglądu społecznego.

A z rodziną... Nie mieszkam sam, ale jestem "Samotny wśród tłumu", tylko tak to mogę nazwać.

tak jak myslałem.Stary kawaler mieszkajacy z rodzicami,i pewnie na ich utrzymaniu. Stary masz za dużo czasu. Gdybyś pracował żeby sie utrzymać nie myslałbys o duperelach.

Nie irytuj sie już. Jeśli możesz wyjasnij swój poglad na pracę.

Wyjaśnie rano, bo teraz nie mam siły się rozpisywać.

Mieszkam sama, w mieście które wciąz jest dla mnie obce... pewnie dlatego tak bardzo odczuwam moją samotność.
Stosunki ze współpracownikami są poprawne, ostatnio często zmieniałam pracę więc żadnych bliższych znajomości nie zdążyłam nawiązać. Aczkolwiek są w obecnej pracy osoby, z którymi można wyjść na kawę i pogadać (ale o "duperelach", bo  nie otwieram się przed nimi, są zbyt "obcy").
Rodzina... kocham ich jak są daleko, bo w nadmiarze szkodzą;) Zatem teraz jest w porządku, czasami tęsknię,  doceniam to, że są.

Philosoph,
piszesz o sobie, że jesteś  "marzycielem, romantykiem, artystą z wyobraźnią, którą doskonale potrafię obrazować, podobno pięknie pisze, pięknie opisuje swoje często mniej piękne emocje. Kiedyś widziałem piękno w najzwyklejszych rzeczach tego świata... A teraz? Teraz z powodu samotności, moje talenty mnie opuszczają, samotność wygryza we mnie wielką pustkę, nie tylko pustkę drugiego człowieka"
(nie obraź się za zdanie wyrwane z kontekstu)
Samotność, w której się znajdujesz możesz wykorzystać, to co boli zamienić w coś pięknego... Pisz...
Ja jakiś czas temu znów zaczęłam pisać i malować. Z poczucia bezsilności, osamotnienia.
Pewnie mnie wysmiejesz i powiesz, że to  nie pomaga... Ale masz poczucie, że nie marnujesz swojego życia, że nie tracisz nad nim kontroli...

Nie wyśmieje, bo sam piszę, ale chwilowo nie mam weny i życie jeszcze bardziej mnie dogniotło.
Gdybyś mieszkała w okolicach Gdańska to moglibyśmy zaaranżować sobie jakieś spotkanie, ale znając moje szczęście, pewnie tak nie jest. Chociaż dla "przyjaźni" udało mi się przebyć pół polski, a teraz wszystko mi się rozlatuje... A przyznam, że jeśli umiesz malować, to chętnie bym to zobaczył - sam nie potrafię, a dużo obrazów mi w głowie powstaje.

Co do mojego nastawienia, do pracy. No cóż, ja szukam pracy, która przedewszystkim mnie zainteresuje, pewnie nie tylko ja, bo chyba wszyscy ludzie chcieliby robić to co ich pasjonuje. I w tej chwili staram się robić wszystko w stronę tego co sprawi mi więlką radość i być może przyniesie zysk, a jeśli nawet nie, to pozostanie mi nowa pasja. Ja nie wyznaje zasady pogoni za karierą i pieniądzem, szukanie jakiejkolwiek pracy u mnie kończy się jeszcze większym dołkiem, którego nie mogę się pozbyć. Muszę mieć inspirację do działania, a pierwsza lepsza praca, byleby mieć pieniądz jest dla mnie niczym - a miałem okazję zatrudnienia. Sam pieniądz nie jest dla mnie żadną motywacją, nie widzę jakiejkolwiek wartości w bezdusznym kawałku papieru. Rozumiem to, że za coś trzeba żyć, trzeba mieć co jeść i w co się ubrać i ktoś musi na to zarobić. Ja też mam swoje potrzeby, ale w ramach mojego nastawienia ograniczam je do absolutnego minimum i dalej działam w kierunku mojego marzenia - jeśli mogę to marzeniem nazwać. Moje marzenie to fotografia, od pewnego czasu żywo zainteresowałem się robieniem zdjęć, zauważyłem iż dzięki mojej wyobraźni potrafię zobaczyć przyszłe piękne ujęcia, a co ważniejsze myśle też, że potrafię takie ujęcie przenieść do rzeczywistości i uwiecznić na zdjęciu. Fotografia może mi też zastąpić malownictwo, bo malować nie umiem, a obrazy, które mam w głowie muszą znaleźć ujście. Mając motywację i przedewszystkim inspirację do fotografowania, uzyskam nie tylko satysfakcję z tego co robię, ale też ponad 100% wydajności. Jest to dosyć wysoka poprzeczka, jednym z problemów jest nauka, bo fotografia to nie jest tylko zwykły pstryk, ale z natury jestem samoukiem więc chyba podołam, lecz przydałoby się jakieś wsparcie, a do szkół nie wrócę z powodów własnych, przedewszystkim zdrowotnych, dzięki szkole mam wielką nerwice i inne dolegliwości na samą myśl o tej placówce. Może nie rozmawiam z ludźmi, ale ich obserwuję i z mojej perspektywy widze małe zabiegane mróweczki w pogoni za karierą i coraz większym pieniądzem, albo też by tylko związać koniec z końcem. Równa się to całkowitemu brakowi czasu na cokolwiek innego, na rodzinę, przyjaciół, samych siebie, ja tak to widzę z tego co obserwuję i dedukuję. Oczywiście nie potępiam tego, przedewszystkim współczuje tej drugiej grupie ludzi, że muszą tak harować, aby koniec z końcem związać, ale nie rozumiem tej pierwszej grupy... kariera, pieniądze, więcej, więcej, więcej, ciągle więcej, tego nie rozumiem, ale też nie potępiam.

Mimo iż ja nie potępiam, to pewnie zostane potępiony, ale cóż...

Philosoph ma poprostu taka osobowość.Nic na to nie poradzisz.Mnie tez w pewnym sensie drażni takie podejscie- ja taki dobry,a wszyscy ludzie są źli.Ale akceptujmy ludzi jakimi są.Żeby ten świat był lepszy,w koncu życie jest takie krótkie.

aga3 powiedz cos wiecej o sobie.

Wiesz , z niesmakiem czytam twoje posty.Mam wrażenie , że uważasz się za człowieka , który wszystko wie najlepiej , wszystko przeżył.Obce jest dla ciebie uczucia zrozumienia .Ciągle tylko krytykujesz , pouczasz , dogadujesz...Najpierw piszesz , że buja w obłokach , a zaraz póżniej , że trąca pesymizmem.Jak pesymista może bujać w obłokach ? Trudno mi to sobie wyobrazić.Każdy ma prawo do uczuć , czy to wzniosłych , czy dołujących.Jesteśmy tylko ludzmi...I nie pisz , że ktoś uwielbia taki stan jak przygnębienie , bezsilność czy niemoc...Wielu ludzi potrzebuje się wygadać , wyrzucić z siebie to co dręczy i boli.Poczytaj swoje posty z odrobina krytycyzmu , a zobaczysz , że to nie inni , ale właśnie Ty sprawiasz wrażenie takiego zgorzkniałego człowieka.

Ja niestety nie potrafię robić dobrej miny do złej gry, ale ktoś musi mieć taką zdolność, chociaż takie udawanie musi być pewnie bardzo trudne.
Chciałem zapytać, czy mógłbym Cię poprosić o przesłanie mi na maila jakiegoś prywatnego kontaktu? Gadu-Gadu, byłoby mi bardzo miło mogąc porozmawiać z Tobą "sam na sam".

Mam nadzieję, że chociaż trochę udzieli Ci się ten świąteczny nastrój, którego ja nie mogę wyczuć.

Dlatego spędzam święta u teściów i w domu xD najważniejsze, że z osobą z którą nie muszę udawać radości
A tą część rodziny za którą nie przepadam omijam xPP (chodzi o ciotki wszelkiej maści xD)

samotność odbiera chęć do wszytskiego, nie ma sie siły na zwykłe codzienne życie i to jest straszne. ze łzami w oczach wraca się do domu, patrzy na znajomych, którzy sie zaręczają, planyuja wspólne zycie. i na nic wydaje sie byc to ,że jest sie lubianym, ma sie znajomych, przyjaciela, konczy wymarzone studia. człowiek czuje sie niechciany, wybrakowany, odsuniety od najważniejszych spraw w życiu. a tym bardziej boli, jak sie nie uciekało od ludzi, nie unikało ich, a wręcz szukało ich towarzystwa.i tylko sie czeka i patrzy na szczęście innych. i w pewnym momencie słyszy sie tez , jak ludzie zastanawiaja sie jak mozna tak zyc ciagle bez chlopaka. nie wiedza jak to boli i jak człowiek bardzo tego nie chce. ale nie zawsze jest tak jak by sie chcialo i trzeba to akceptować, ale chwilami sił juz brak.

Hej    aga3   . Napisałaś  dokładnie  to  co  ja  czuję  i  myślę. Jestem  bardzo  samotna  i  nie  wiem jak  dalej  życ .

Ja juz tego nie zniose. Chyba sie zdecyduje

Samosiu nie daj się przez jakiegoś bałwana chcesz sobie zmarnować życie ja wiem że idealny mężczyzna to gatunek na wymarciu ale znajdziesz swoją połówkę.Trzymam kciuki

Samobójstwem niczego nie załatwisz myślisz że on się tym przejmie chcesz żeby miał satysfakcje chcesz żeby opowiadał że jedna go tak kochała że odebrała sobie życie z jego powodu

Mój maż wykręcił mi dzisiaj taki numer że też mam ochotę skończyć ze sobą, gdyby odszedł to nie byłoby najgorsze, ale narobił na mnie długów i cały czas żeruje na mnie, zabrał mi również ostatnich moich znajomych. Nie mam z kim ani gdzie wyjść,nie mam gdzie mieszkać. Wyposazyłam jego mieszkanie,......... Na sylwestra przyniusł 1/3 butelki wódki i sam wypił, nawet nie pytałam czy mnie poczęstuje, codziennie mnie dręczy, ja po prostu już nie daję rady. Mamy 12-letniego syna i on tak bardzo cierpi, stara się mnie jakoś pocieszać, ale to jest małe dziecko które powinno mieć prawdziwego ojca a ten skinsyn robi wszystko żeby go zranić to wtedy ja najbardziej cierpię. Dbałam o dom, robiłam wszystko co chciał i co zostałam sama 12-letnim  dzieckiem (córka skończyła studia) i nie wiem co mam robić. Gdybym miała gdzie się wyprowadzić. Jestem pielęgniarką, skończyłam też socjologię, sprzedałabym firmę i mogłabym jakoś dalej żyć. Ale gzie mam się podziać z małym ( ja mogę pracować wszędzie), kto mnie zatrudni. Boże co ja mam robić. Gdyby nie mały mogłabym nawt zmywać gary w Jrlandii a tak co, no co.

Po pierwsze masz syna, więc bez urazy, ale samobójcze myslenie nie wchodzi w grę. Po drugie taki mąż, to nie mężczyzna - ba nawet nie jego cień - więc nie ma się nad czym zastanawiać, tylko pakować walizki, żądać (jak nie dobrowolnie, to przez sąd) pieniężnego odzwierciedlenia Twojego wkładu w to małżeństwo i gospodarstwo domowe. Syn nie może zyc w takich warunkach! Dopiero zaczyna życie i jaki ma wzór?? Niech ma inne wspomnienia z dzieciństwa, niż takie 'coś' czym jest jego ojciec. Nie daj się kochana, to sie nie godzi!! Przecież masz córkę, która chyba ma mieszkanie? No ja na jej miejscu, to bym nawet nie zastanawiała się ani sekundy - a nawet pomogłabym matce jak tylko bym mogła!! Niech skrwiel wie jak sie kończy brak odpowiedzialności za założona rodzinę. Ty robisz, co możesz, a on jest zwykłym pasożytem. Jeśli zaś chodzi o pracę, to zapewne wiesz jak ciężko teraz o nią. Nie rezygnuj z niej, bo tylko to wasze (Twoje i syna) jedyne żródło utrzymania. Wyjazd za granicę? W ciemno nie radziłabym. Sama wiem najlepiej, bo pracowałam w Anglii. Chyba, że Twój angielski jest na tyle dobry, że mogłabyś pracować jako pielęgniarka tam. Ale mówię nic na ślepo, bo może byc jeszcze gorzej! Może masz tam znajomych, albo rodzinę?
Naprawdę kochana warto z tym skończyć raz na zawsze. I proszę nie obwiniaj się i nie myśl o tym "zostawiłam go, jak on sobie poradzi?czy jestem winna??" NIE! Masz prawo byc szczęśliwa, Twój SYN ma prawo, a on swój limit wyczerpał. Pomyśl lepeij o przyszłości syna i swojej przyszłości, a kto wie, co sie może jeszcze przydazyć Tobie
Nie zwlekaj z decyzją i działaj rozsądnie. Nie daj się mu nabrać na gierki, bo zapewne jak mu oświadczysz, że się wyprowadzasz, zrobi wszystko żebys zoastała - jestes w końcu jego xródłem utrzymania. Ale bądź dzielna i stanowczo powiedz, że nie. Nie daj się zamydlić bajeczkami typu "zmienie się", jakby chciał, zrobiłby, to dawno temu.
Miarka sie przebrała, a Wy ucierpieliście najbardziej.
Życzę wszystkiego, co najlepsze

Jeżeli leki nie pomagają to może pomyśl o szpitalu.Piszę szczerze bez podtekstów. To,że prosisz o pomoc świadczy ,że chcesz żyć. Potrzebujesz opieki specjalistów.I nie ma w tym nic wstydliwego. Proszę poszukaj ratunku w leczeniu szpitalnym.

i po co wypisujesz takie glupoty? Coz za marna prowokacja.

Wiem jaką tragedię przeżyłaś,jaką czujesz pustkę po stracie siostry....ale proszę Cię nie myśl więcej o samobójstwie .....
Wiesz jaką tragedią była śmierć twojej siostry dla Twoich rodzicow,chcesz żeby jeszcze raz przechodzili to samo....
Zmień może lekarza,udaj się do psychologa...może same leki nie wystarczą,być może potrzebujesz psychoterapii,fachowej rozmowy o tym co się stało co czujesz,powinnaś wyrzucić to z siebie,samobójstwo jest najgorszym rozwiązaniem jakie tylko można sobie wyobrazić....Ty musisz żyć.

Nie rób tego przez kogoś,nie był ciebie wart.
Znajdziesz jeszcze kogoś.Zabijając się zachowasz się jak ostatnia egoistka,co z bliskimi?
Nie popieram tego co chcesz zrobić.
A pogadać zawsze możesz znami przecież(wiem to nie to samo,ale zawsze coś)

Samosiu.wczulczuje ci ale mimo mojego wieku mam nadzieje ze jest gdzies moja druga polowka,choc jak mawiam napewno nadgryziona ale zawsze .Wiec napewno ty tez bedziesz szczesliwa ,czego ci z calego serca zycze ,pozdrawiam

Jestem nowa ale nigdy nie targnęła bym się na swoje życie a wierzcie mi że są ludzie którzy naprawdę  przechodzą w życiu gehennę .W najtrudniejszych momentach   mojego życia mówię sobie tak:
Gdyby Pan Jezus był taki jak my nigdy by nie umarł za nas na krzyżu  bo by powiedział   A po co Ja mam umierać za takich grzeszników których nic nie obchodzę .....a jednak umarł wypełnił wolę swego Ojca i widział w tym sens mógł odmówić ale wierzył głęboko że warto bo my dzięki temu będziemy zbawieni
Popełniając samobójstwo  przyznamy się do swoich słabości jak Judasz(proszę żle nie zrozumieć )też był samolubny i wydał za 30 srebrników i jak na tym wyszedł jest potępiony po wsze czasy

Gdy wy to zrobicie jedni ludzie wam współczują  drudzy potępią a inni będą zachodzić w głowę co się stało i analizować  waszych bliskich czy aby nie zawinili itd.....Jak długo będą pamięta że istnieliście na tym świecie jedno pokolenie to i tak długo.......a tak naprawdę  zobaczcie ile ludzi skrzywdzicie po drodze
Paulocoelho zadaj sobie pytanie czy twoi rodzice też popełnią samobójstwo bo się załamią bo stracili swoje dzieci?
Was już nie będzie więc będziecie mieli już wszystko w d....ie a życie toczy się dalej....
Problemy są po to aby je rozwiązywać,depresje leczyć Jesteśmy tu po to by znaleźć sposób na nasze smutki
------------------------------------------
Całuski Tamara

Często ostatnio słyszymy o samobójstwach...Myślą o nich osoby samotne,zagubione,bezradne.Często dają sygnał,ale otoczenie nie zauważa zbliżającej się tragedii.Warto rozejrzeć się wokół,zawsze pomagać potrzebującym,nie przechodzić obojętnie.Dobra rada,miła rozmowa-pomaga przetrwać najtrudniejsze chwile.A dla bliskich zawsze miejmy czas...
Do tych ,którzy myślą o odebraniu sobie życia-nie warto!!!życie jest piękne i zawsze jesteśmy komuś potrzebni,zawsze komuś będzie nas brakować.