mysle o samobojstwie

Jeśli Cię zostawił to nie był Ciebie wart . Nie kończ ze sobą przez jakiegoś zwykłego faceta ! Na pewno jeszcze kogoś poznasz i będziesz się cieszyć ,że ten Cię zostawił . To on coś stracił nie Ty . Powodzenia

dziekuje wszystkim zyczliwym
od wczoraj nie daje znaku
zostawil mnie zapewne
czuje sie taka zraniona,samotna
ten pusty dom mnie przeraza:((
niewiem co mam robic
caly dzien lezalam
nie mam na nic ochoty
wiem ze to normalne
czasu mi potrzeba
ale niewiem czy dam rade przeczekac

dziekuje Ci Danusiu kochana jestes

samosiu,
wiesz... a ja ci zazdroszczę. chciałabym poczuć co to znaczy być opuszczona, bo to znaczy, że chociaż przez jakiś czas z kimś napawdę byłaś. Ja nie byłam. Zazdroszczę nawet tym, którzy się rowodzą, bo to oznacza, że choć przez chwilę czuli szczęście, którego ja nie znam. Zazdroszczę samotnym matkom, bo one i tak mają dla kogo żyć. Mają kogo kochać.

Eva.........a ja myśłę,że nie ma co zazdrościć....... tylko stwierdzić......... no proszę...... wszystko przede mną.

Danusiu musisz byc wspanialam Mama
moja matka sie mnie wyparla,wlasnie przez faceta przez ktorego teraz cierpie
powiedziala ze od dzis nie ma corki
i teraz kiedy mi tak zle to nawet niemoge do niej pojechac........
wpuscilaby mnie,ale.........cieszylaby sie ze wyje jak wilk do ksiezyca

MILOSC I NIENAWISC TO DZIECI NIEWOLI-WYDANE NA SWIAT DLA LEPSZEJ KONTROLI

Czy wyscie obydwie zglupialy?

Czy piszecie to tylko po to, aby uslyszec od kogos "Nie, nie rob tego!" albo wzbudzic litosc u innych?
Jesli jestescie na tyle glupie to to zrobcie i mniej mowcie, a nie trajkoczecie glupoty...

Idzcie do kina, na dyskoteke, na paintballa, do akademika na jakas impreze, na jakas wycieczke, na wakacje - cokolwiek. Zrobcie cos z waszymi zyciami, bo nie jestescie skazane na samotnosc.

Ja tez do niedawna widzialem swiat w ciemnych kolorach az spotkalem kogos, kto czern i szarzyzne wokolo zamienil na barwy wiosenne - mimo, ze jesien i zima sie zbliza.

Do was tez odezwie sie szczescie, ja czekalem na swoje bardzo dlugo

A ja je rozumiem czytałam ostatnio, że myśłi samobójcze mają ludzie, którym w mózgu nie wytwarza się substancja, która odpowiada za radzenie sobie z cierpieniem czy niepowodzeniami. Podobno wystarczy pójść do lekarza, i odpowiednie leki to wyrównają, pomogą, ale to tylko był artykuł a jak jest w rzeczywistości? Jest tak jak one piszą, że kiedy świat się wali, niektórzy nie potrafią sobie z tym poradzić, ale to prawda, ze wtedy najlepszym lekarstwem w tym wypadku jest druga miłość.
Ja sama wiem, ze czas wszystko leczy, ale tak trudno sobie to wytłumaczyć. I nikt nie zrozumie myśli samobójczych innych, dopóki sam nigdy takich nie miał. Kiedy człowiek o tym myśli, to logika się wyłącza.

Ja wiem jedno Samosiu, że jesteś na pewno młoda i życie przed Tobą i jeśli Cię zostawi, to znaczy, że czeka na Ciebie ktoś bardziej wartościowy i ktoś kto da Ci tyle miłości, ile będziesz tego pragnęła. Pamiętaj..nic w życiu nie dzieje się bez przyczyny, a czasem, żeby COś zyskać, trzeba coś stracić..więc może ta wielka miłość jeszcze na Ciebie czeka..

No powiem Ci Ziomek że coraz bardziej mnie intryguje Twoje podejście do życia....
Albo (w innym wątku) dobijasz ludzi że jak mają 28lat to już ich czeka samotność do grobowej deski "no bo w takim wieku kogoś spotkać?!" albo ich wpędzasz w poprawianie sobie nastroju prochami... czybyś był dealerem?
Już Ci napisałam, z takimi radami lepiej poszukaj sobie innego forum, bo na tym nie o to chodzi.

Ona napisała,że chce się zabić .... chyba lepiej zrobić to co ja jej zaproponowałem niż popełnić samobójstwo , nie uważasz ?
Krzysiu pewnie poczuł się zbulwersowany bo ecstasy to złe narkotyki ,które zabijają człowieka . Krzysiu wyluzuj i tak tego nie weźmie a nawet jak to zrobi to nic złgo się jej nie stanie . Nie brałeś tego nigdy a wiesz,że to jest złe ? tatuś ci powiedział czy nauczycielka pfff ...ciemnogród

Wyrażam tylko swoje zdanie na forum, w USA  15 lat temu niektórzy lekarze leczyli tymi tabletkami stan depresyjny .Jeżeli dziewczyna pisze,że chce się zabić to chyba ma taki stan.....

nie jestem dealerem

a i żeby nie było - nie namawiam jej by to zrobiła ale jak będzie już miała sznur na szyji to niech lepiej spróbuje tych tabletek . Tyle w temacie

Zgadzam się z Tobą w 100% przesadziłem .Weź jednak pod uwagę,że dziewczyna mówiła o samobójstwie ( choć pewnie to było wołanie w stylu "zauważcie mnie" )więc jej napisałem to co ja bym zrobił na jej miejscu .Dziewczyna ma własny rozum i posłucha rady,która jej najbardziej odpowiada .

Cyjanek porównujesz do ecstasy ?  jak nie widzisz różnicy to nie mam słów.

Gdyby raz wzięła neurony w mózgu byłyby takie jak przedtem ...chociaż na jednym razie z reguły się nie kończy to muszę przyznać w szczególności jak ktoś ma słabą psychike.

Ok to moja rada jest taka : nie załamuj się dziewczyno , na pewno spotkasz lepszego chłopaka od tego ,który Cię rzucił . Nie szukaj na siłę , miłość się trafia w najmniej spodziewanym momencie .
Tak może być ?

No rzeczywiście Cię chyba poniosło. Jakbym nie wiedział co to piguły to bym w tym temacie nie pisał.  Może i masz rację, że ucieczką do narkotyków jest w jakimś stopniu lepsza... w sumie to pożyłaby "trochę" dłużej.

A te Twoje teksty są na prawdę żałosne, jak dilujesz to namawiaj sobie na ulicy dzieciaki do tego, ale nie osobę która chce sobie odebrać życie! Ona potrzebuję dobrego słowa, a nie ucieczki w narkotyki.

"Ok to moja rada jest taka : nie załamuj się dziewczyno , na pewno spotkasz lepszego chłopaka od tego ,który Cię rzucił . Nie szukaj na siłę , miłość się trafia w najmniej spodziewanym momencie .
Tak może być ?"

Ostatni fragmencik Twojej wypowiedzi jak najbardziej pozytywny, o reszcie zapomnę i w razie czego przypomnę sobie Twoje dobre chęci.

No niestety nie byłyby takie jak przedtem. Wszystkie środki narkotyczne uszkadzają komórki centralnego układu nerwowego. Neurony, w odróżnieniu od innych komórek naszego organizmu nie posiadają zdolności regeneracyjnych. Neurony uszkodzone przez narkotyki giną nieodwracalnie. Narkotyki atakują także cały organizm. Nawet te miękkie, tyle że wolniej.
I już po jednej próbie można zrobić sobie niezłe kuku. Np. pojedyńcza dawka amfetaminy może u osób predysponowanych wywołać schizofrenię.

Co do samobójstw...powiem Wam tak dziewczyny. Uważam że w życiu właśnie o to chodzi żeby walczyć. Żeby przegrywać, podnosić się i iść dalej naprzód. To czyni z nas człowieka i uwrażliwia na ludzkie cierpienie. Myślę że człowiek może znieść wszystko, jeśli tylko znajdzie w tym sens.
A to co napisała ewag jest chyba najważniejsze. Pomyślcie o tym kogo i co byście zostawiły podejmując taką decyzję.
Polecam Wam książkę Paulo Coelho "Weronika postanawia umrzeć." tylko trzeba ją przeczytać do końca. Powinna pomóc.

ziomek!!!skąd ty w ogóle się wziąłeś na tym forum?ty wiesz w ogóle o czym piszesz?widziałeś kiedyś jak wygląda wrak człowieka po narkotykach?widziałeś co można zrobić z kobietą która nabrała się piguł?Jeżeli masz dawać takie rady załamanym dziewczynom które potrzebują wsparcia i zrozumienia to lepiej ogranicz się do komentarza pod nosem.

Dziewczyny maja problem niewiem czy az tak powazny jak pisza a wy co?Sprzeczki o piguły?Dajcie spokoj......

Po co sie kłocic o takie rzeczy...

Nie wolno umniejszać problemów narkotyków. Jest się o co kłócić...

Nikt nie jest wart tyle żeby odbierać sobie przez niego życie.Wiem z własnego doświadczenia jak ciężko przeżyć rozstanie z ukochaną osobą. Sam byłem w podobnej sytuacji.Pozbierałem się jednak i żyje dalej. Nie wracam już myślami do tamtych chwil i staram się żyć dniem dzisieszym. Życie jest piękne , chociaż czasami dostarcza nam przykrych niespodzianek. Życie jeszcze nie raz Cię doświadczy. Będą chwile radosne i smutne. I trzeba nauczyć się z tym żyć. Bo odbierjąc sobie życie stwarzasz tragedie  swoim bliskim i znajomym na bardzo wiele lat. Przestań rozmyślać o tym co było i spróbuj dalej żyć. POWODZENIA

Wszystko to prawda Niki co napisałaś oprócz tego, że to nie wstyd,  ogarnia ludzi którzy zostają , a OGROMNE POCZUCIE WINY, że nie pomogły , że nie zauważyły, że coś się dzieje... To nie wstyd- to BÓL i POCZUCIE WINY i POCZUCIE KRZYWDY!!!!!

nie warto, nie warto i jeszcze raz nie warto.
w końcu zapomnisz.
zaobaczysz.

philosoph- dobrze to ująłeś- lepiej bym nie mogła ująć tego w słowa.

Odwaga? Jaka odwaga? Odwagą jest żyć....w momencie gdy najprosciej byłoby "odejść" a nie odbierac sobie życie.

Niewiele trzeba robić by żyć natomiast bardzo wiele by umrzeć.

Witajcie dziewczyny

Myślicie o samobójstwie?? To żadne rozwiązanie są wokół was ludzie, którzy was kochają to im zadalibyście ogromny ból. To, co przeżywacie jest bolesne wiem coś o tym, ale czy warto nad tym rozpaczać? Moim zdaniem nie, nie warto, ponieważ to, co było się już nie zmieni nie zawróci się rzeki patykiem. Jutro jest ważniejsze niż wczoraj. Rozparzając i rozmyślając nad tym stoicie w miejscu i każdej chwili bardziej cierpicie, ale czy warto?? Nie, nie warto, ponieważ nic tym nie zmienicie. Jedynym efektem będzie strata czasu, czasu, który możecie wykorzystać efektywnie. Za parę lat się spamiętacie i powiecie, ale ja byłam głupia mogłam mieć nie jednego faceta mogłam być już żoną mieć dzieci i być szczęśliwą a przez moje użalanie się nad sobą straciłam tak wiele. Wiem, co pisze, ponieważ sam to przerabiałem. Tez użalałem się nad sobą, gdy zostałem zdradzony i porzucony też miałem podobne myśli. Wielu moich znajomych mówiło mi, że nie warto, że znajdę kogoś lepszego, ale nie chciałem ich słuchać. Kiedy się spamiętałem było za późno mam 44 lata i jestem sam bez żony dzieci i rodziny. Teraz wiem, że to był mój błąd, za który płace ogromną cenę. Nie powtarzajcie tego, bo nie chce byście skończyły w ten sam sposób, co ja. Faktem jest, że szukam kogoś na stałe kogoś, kto mnie pokocha takim, jakim jestem, ale już ciężej znaleźć drugą połowę w tym wieku. Wnioskuję, że jesteście jeszcze młodymi kobietami, więc nie powinniście mieć problemu ze znalezieniem faceta waszego życia. Jak mówią to kobieta wybiera faceta a nie on kobietę, więc do dzieła moje panie. Wolnego gościa znajdziecie wszędzie w każdym miejscu w każdym czasie w każdej chwili. Wielu jest samotnych facetów, którzy szukają swej drugiej połowy wielu zrobiłoby wszystko by mieć rodzinę ( ja też) . Nie siedźcie w domu wyjdźcie do ludzi do pub-u restauracji, kina, teatru, gdziekolwiek wszędzie tam spotkacie wolnego faceta.

Jest taka stara sentencja łacińska brzmi ona następująco:

Accidit In puncto, quod non speratur in anno ? Zdarza się w mgnieniu oka to, czego nie spodziewamy się w ciągu całego roku.

KOCHANE DZIEWCZYNY!!!! Wszystko przed wami cały świat i miłość. Bądźcie optymistkami i rano jak wstaniecie mówcie sobie dzisiejszy dzień będzie lepszy niż wczorajszy.

POZDRAWIAM WAS SERDECZNIE 

ŻYCIE JEST PIĘKNE !!!!!

Zdanie, które zaznaczyłeś jest wyrwane z kontekstu, więc nie oddaje całkowitego sensu wypowiedzi.

              Piszesz, że ?Warto! Zastanów się, dlaczego... To rany, które trzeba opatrzyć, są tak głębokie, że same się niestety nie zagoją i zawsze zostanie taka blizna, którą szybko można rozdrapać?

Ja uważam, że nie warto nie warto, dlatego że rozmyślając o tym tylko te rany pogłębiasz a ich nie opatrujesz. Tylko się tym dobijasz a czas płynie do przodu. Co ci to da, że będziesz o tym myślał? Czy tym coś zmienisz? Zastanów się dobrze nad tym.

.               Piszesz, że: ?Nic nie robiąc z raną w końcu można się wykrwawić?.

A kto powiedział, że masz nic nie robić?? Właśnie rozparzanie i myślenie jest pogłębianiem rany. Musisz przestać o tym myśleć i wyjść do ludzi starać się o tym zapomnieć. Co do jednego masz rację blizna zostaje na zawsze, ale ranę można zawsze wyleczyć?

               Piszesz,że: Rozpacz i rozpamiętywanie to sposób na opatrzenie rany, przecież nikt nie będzie w sobie gnieździł się czegoś, co sprawia mu ból, jeśli o tym zapomni, kiedyś to do niego wróci, ja też coś o tym wiem.

I znów się powtórzę, rozpacz i rozpatrywanie nie jest najlepszym sposobem na leczenie ran. Kto ci powiedział ze masz to gnieździć się w sobie? Psinco prawda to czy wróci do ciebie czy nie jest tylko zależne od ciebie.

             Piszesz, że :  I właśnie w tym czasie rozpaczy są potrzebni bliscy, którzy będą płakać z nami i którzy pokażą, że faktycznie nas kochają, a tak często się nie dzieje, niestety...

Owszem, co do potrzeby w tym czasie bliskich osób masz rację, ale czasami jest warto wygadać się komuś kog nie znasz. To miejsce jest dobrym miejscem by się wygadać i wyżalić. To, jakich masz przyjaciół i znajomych również zależy od ciebie. Ja mam akurat wielu przyjaciół i znajomych, na których zawsze mogę liczyć. Którzy już nie raz mi to udowodnili.

Dokładnie... Słowa "Musisz coś z tym zrobić, przestać myśleć" itd. są już jakimś stereotypem, regułką ciągle powtarzaną przez ludzi. Przykro mi, ale tacy ludzie to widzą i sami sobie to powtarzają, a tak naprawdę powtarzanie to przez kogoś innego tylko dobija - taka prawda, przynajmniej w moim przypadku. Jak już pisałem - literki mnie nie przytulą, ani nie wytrą łez. Jak jest się sam na sam ze swoimi problemami i ranami to nie sposób o nich nie myśleć, ja myślę po to, aby ustalić jakąś przyczynę i mieć na jakiś czas spokój, ale potem to wraca i wraca i znów wraca.

Zdanie wyrwałem z kontekstu, aby pokazać, że zwyczajnie warto o tym rozmawiać, ale ciągle trzeba mieć z kim. Wyżalanie się na forum, przynajmniej mi daje bardzo mało, bo to nie zastąpi czułego uścisku kogoś kto mnie rozumie - a takiego kogoś raczej nie ma. Ja to doskonale wiem, że "musze" wyjść do ludzi, ale to nie jest takie proste. Jeśli ktoś jest sam ze sobą (na dodatek wokół ludzi) i nikt mu nie chce pomóc przekroczyć tej granicy to sam tego nie zrobi - ja nie zrobie, bo mi zbyt trudno. A robiłem w przeszłości wiele razy i wracałem tylko jeszcze bardziej poobijany niż byłem. A teraz... Teraz się boje, boje się mówić o sobie i o swoich problemach, boje się wyjść do ludzi i z każdym wyjściem jakie było ten strach jest coraz silniejszy. Masz szczęście, jano6412, że posiadasz takich przyjaciół i znajomych jakich posiadasz. Ja nie posiadam, ani normalnych znajomych, ani kolegów, ani już nawet przyjaciół - mam dość i nie potrzebuję ludzi, którzy odwracają się do mnie w potrzebie, a przychodzą tylko wtedy kiedy sami czegoś chcą, a ja głupi zawsze pomagałem. Chciałbym mieć prawdziwą przyjaciółkę z czego też chciałbym stworzyć solidny związek, ale znajomych, kolegów i koleżanek nie potrzebuję. Może to egoistyczna postawa, ale mam swoje powody, zbyt dużo razy tacy smarowali mi plecy, oczerniali i odwracali się ode mnie, przychodząc potem jak pasożyty i żywiąc się moją dobrocią. Straciłem zaufanie do ludzi i bardzo trudno jest ów zaufanie odbudować niestety - ja sobie tego nie wymyśliłem. Nawet o przyjaciół mi trudno, starannie sobie ich dobieram, może dlatego żadnego (i żadnej) nie mam. Zaufałem dwa razy komuś kto uważał się za taką osobę, dwóm osobom i moje zaufanie zostało zawiedzione - dodając bagaż doświadczeń z poprzednich znajomości... Dziekuję mi to wystarczy...

Właśnie! Nie wszyscy ludzie są tacy sami... Ja np. nie jestem już w stanie ufać, mam do tego swoje powody i nie zaufam, ponieważ ciągle jest taki sam scenariusz. Tak samo jak nie jestem w stanie przestać użalać się nad sobą - może Ty miałeś pomoc, może nie. Ale totalne osamotnienie nie jest fajne i wolałbym użalać się z kimś i razem płakać, to szybciej by przeszło, szybciej bym zapomniał.

Ja też np. nie rzuce się w wir nauki, bo dzięki szkole mam nerwicie i inne dolegliwości dzięki czemu musze uczęszczać do psychiatry. Jestem też samoukiem i nic mnie nie zmusi, aby wrócić do budynków oświaty państwowej. Problem jest tylko jeden - papier. Mimo iż dużo umiem, sam się nauczyłem, to jednak nikt mnie nie weźmie bez papieru, ale trudno z natury jestem też buntownikiem.

Wiem kim jestem, wiem po co żyje, ale ciągle nie wiem dla kogo. Jestem dziwnym człowiekiem, aczkolwiek ludzie z którymi czasami rozmawiam próbują uświadomić mnie, że tak nie jest. A ja jestem, jestem marzycielem, romantykiem, artystystą z wyobraźnią, którą doskonale potrafię obrazować, podobno pięknie pisze, pięknie opisuje swoje często mniej piękne emocje. Kiedyś widziałem piękno w najzwyklejszych rzeczach tego świata... A teraz? Teraz z powodu samotności, moje talenty mnie opuszczają, samotność wygryza we mnie wielką pustkę, nie tylko pustkę drugiego człowieka. Żyje dla prawdziwego uczucia, bo moja filozofia mówi iż każdy człowiek żyje dla miłości i drugiego człowieka, nikt tak naprawdę nie żyje dla samego siebie - nikt, choćby nie wiem jak mocno utrzymywał takie zdanie. Ja chce stworzyć prawdziwe uczucie, może nie doskonałe, ale bliskie ideałowi - też z kłótniami i konfliktami, ale nie bezsensownymi, a pogłębiającymi uczucie. I dlatego ja mimo iż często mówie ludziom pare nie miłych rzeczy, to NIGDY ich nie opuszczam, a staram się pomóc w tym co faktycznie wymaga poprawy. Wiem kim jestem i po co żyje, ale dla kogo?

Czy słowa "Nie użalaj sie nad sobą" są tymi którymi najczęściej "obdarowujesz" tych którzy ewentualnie mówią ci o swoich problemach i potrzebują jakiejś pomocy ? Założę się że tak. Musisz więc być im bardzo pomocna, jak większość tych "prawdziwych przyjaciół" o których pisał philpsoph, którzy są najczęściej tylko wtedy, gdy sami czegoś chcą .

Ja i Taksufkasz to dwie różne osoby. Bardzo możliwe, że mam taką naturę, jednakowoż nie wiesz, czy ja też nie przeżyłem prawdziwej tragedii, bo po prostu o tym nie piszę. Dokładniej nie widzę w tym sensu, bo znam odpowiedzi na moje wyżalanie się.

Co do tego, że problem tkwi we mnie, to ja to doskonale rozumiem. W życiu spotkałem takich, a nie innych ludzi, którym tak czy siak zaufałem i w potrzebie pomagałem, bo nie potrafiłem i chyba ciągle nie potrafię odmówić człowiekowi w potrzebie, jeśli mogę pomóc. Było tego jeszcze trochę i przez to wszystko teraz jestem taki jaki jestem. Zastanawiam się nad tym co jest we mnie nie tak i jedno wiem - mój błąd polegał na myśleniu iż każdy człowiek zasługuje na zaufanie i pomoc, a trafiłem na takich, którzy to perfidnie wykorzystali i często niszczyli mój światopogląd, świat mi się zawalał i kończyło się załamaniem nerwowym. Mniejsza o to - ważne jest to, że wyrobiły się we mnie pewne schematy, mam w sobie demony, których chciałbym się pozbyć, bo to sprawia, że widzę dużo podobieństw w ludziach, których spotykałem obecnie, podobieństw do tych, których znałem dawniej, złych podobieństw. To mnie automatycznie wbija w schemat... Usilnie szukam kogoś kto mógłby mi udowodnić, że jednak jest inaczej, że się mylę, że nie wszyscy ludzie są tacy, ale jak tylko przychodzę po pomoc, po rozmowę, bo moje demony nie dają mi spokoju, to właśnie wtedy zostaje zawiedziony, bo rozmowy nie ma, ani też pomocy, jest tylko odwrócenie się. To też wbija mnie w kolejny schemat gdzie niestety mam rację, a ja od bardzo dawna nienawidzę mieć racji.

Nie rozumiesz... Empatii ja mam często zbyt wiele, wiem co to jest, potrafię postawić się w sytuacji drugiej osoby, potrafię współczuć. Zawsze pomagałem bezinteresownie, bo wychodzę z założenia, że każdemu należy się pomoc kiedy tego potrzebuję i że ja też mogę kiedyś potrzebować. Tu chodzi o wzajemność - ja pomagam i liczę na to, że osoba, której pomogłem, byłem z nią w trudnych chwilach i nie uważam takiej osoby za zwykłego kolegę czy znajomego też będzie dla mnie wsparciem w trudnej chwili. Ja bardzo lubie pomagać i uszczęśliwiać ludzi, lubie widzieć uśmiech na ich twarzach - problem w tym, że ja sam siebie uszczęśliwić nie potrafię i kiedy mi smutno, to jestem sam na sam ze swoim smutkiem.

Możliwe, że masz racje... Z pewnością ją masz, ja też czasem nie widzę, że ktoś potrzebuję pomocy, ale z chęcią pomagam jeśli mnie o to poprosi. Problem w tym, że jak ja proszę, to mam dziwnie uczucie, że się narzucam i wrażenie, że ktoś kogo proszę o pomoc, pomaga mi bardzo niechętnie. Już mi tak zostało z przeszłości po pewnych wydarzeniach i trudno mi się tego pozbyć, to mój kolejny demon z którym muszę walczyć, ale też potrzebuję pomocy.

Przed chwilą dowiedziałem się, że ja pomoc wymuszam, kiedy o nią proszę. Trudno o szczerą wzajemność w dzisiejszych czasach