Zaburzenie osobowości borderline

To tym bardziej proszę się wybrać do specialisty. Niczym Pani nie ryzykuje.

Szanowna Pani,
ma Pani prawo zwrócić się do psychologa z dręczącymi Panią wątpliwościami co do własnego stanu psychicznego. Jeśli psycholog się "zjeży", to proszę natychmiast znaleźć innego specjalistę.

Sugerowanie określonej diagnozy może być z Pani strony faktycznie trochę niecodzienne, ale może Pani śmiało powiedzieć, że ma Pani takie obawy i już. To naprawdę nic niestosownego.

Nikt (rozsądny) nie będzie Pani "terapeutyzował" bez postawienia przynajmniej wstępnej diagnozy. Postępowanie diagnostyczne może zająć nawet kilka pierwszych spotkań. Poza tym, diagnozę stale się weryfikuje podczas całego procesu terapeutycznego.
Dobór metod badawczych zależy od konkretnego specjalisty, trudno więc powiedzieć, czy będą to kwestionariusze czy po prostu rozmowa. Ja na przykład nigdy nie miałem zwyczaju dręczyć pacjentów kwestionariuszami, chyba, że było to z jakichś względów konieczne.

Sama wizyta i rozmowa ma określone walory terapeutyczne, m. in. trochę się Pani pewnie wyciszy i zrelaksuje. Badanie psychologiczne tak czy inaczej należy do kategorii badań nieinwazyjnych - nie będzie więc bolało, proszę się nie bać

Mam pytania do ekspertów.

Jak to jest z tymi zaburzeniami emocjonalnymi tak naprwdę?

Czy zawsze jak ktoś ma jakieś problemy emocjonalne to znaczy, że jest zaburzony? Czy każdy kto wykazuje w emocjach jakieś zamieszanie musi od razu mieć borderline, albo zaburznia chwiejne emocjonalnie typu impulsywny?

Czy np. osoba, która ma problem z wyrażaniem emocji. Jest przesadną inowertyczką, o skłonnościach depresyjnych od razu musi być emocjonalnie zaburzona? Osoba, która tylko w bezpiecznym dla siebie środowisku potrafi ujawnić emocje, czy nawet zareagować w sposób wybuchowy? Pierwszą jej np. reakcją na bezsilnośc jest złość, a w ostateczności płacz. Na codzień powścigliwa, spokojna.

Większość kobiet jest zmienna i nastrojowa, kiedy to jest czymś normalnym, a kiedy zaczyna już być czymś niepokojącym?

Wiele osób obawia się gniewu. Jakie reakcje w człowieku może wywołać skrupulatne, trwające latami wypieranie gniewu? Czy to też może wywoływać później problemy emocjonalne? I czy to może być przyczyną borderline?

Jeszcze jedna kwestia.
Co z ludźmi, którzy np. w swoim życiu mieli czesto do czynienia z osobami zmiennymi, raz czułymi, troskliwymi, a za chwilę gwałtownymi? Co z osobami np. wychowywanymi przez kogoś kto faktycznie miał borderline, czy takie osoby prawdopodobnie też będą mieć borderline? Czy może takie osoby siłą rzeczy nauczyły się pewnych "zmienych reakcji"  jednak źródłem tych zachowań wcale nie musi być zaburzenie emcojonalne?

Wyczytalam też, że często osoby o osobowości zaleznej mają też problemy, czy też zaburzenia emocjonalne. Czy autorowi takiego stwierdzenia mogło chodzić o współistnienie borderline przy osobowości zależnej?
Jeżeli faktycznie osobowość zależna często łączy się z problemami emocjonanymi to dokładnie o jakie problemy może tu chodzić?

Justyno, proszę odezwij się do mnie... bo chciałbym z Tobą porozmawiać prywatnie...

Ja mam potwierdzony u lekarza problem zwany borderline właśnie. Jesli chodzi o związki, każdy zakonczył się fiaskiem, niszczyłąm swoich mężczyzn, będąc despotyczna, nieraz czuła, nieraz najgorsza żmija. Przyjmowałam wszystko zbytnio do siebie i nie radziłam sobie z tym. A w sumie to nie wiem dlaczego pisze o tym w czasie przeszłym... nadal tak jest, tylko żyje sama. Podpisuje się pod pytaniem, czy jest jakis określony typ osobowości, który przyciąga ludzi z BPD.

Nie mogę się doczekać. Mam nadzieję, że ta publikacja ukaże się stosunkowo szybko.

Obawiam sie tylko, że i tak nie znajdę tam odpowiedzi na nurtujące mnie pytania. Gdyż czasem tylko mozliwość rozmowy i zadawanie nurtujących pytań może pozwolić znaleźć wiadomości, które mogą w pełni uspokoić.

Wielekrotnie odnośnie zaburzeń osobowości była w tym wątku poruszana kwestia, iż wiele podobnych cech wystepuje tak naprawdę w różnych zaburzeniach. Czyli dostrzegamy pewne podobieństwa u dwóch przykładowo osób, co wcale nie musi oznaczać, iż cierpią na to samo. Czyli pomimo pewnych podobieństw może sie  okazać, iż jednak każda z nich boryka się z zupełnie innym zaburzeniem.

Zdaje sobie sprawę, że jestem namolna i moje pytania są tak naprawdę w pewnym sensie ciągle takie same.

Ale mam pytanie, czy istnieje możliwość pomylić borderline z jakimś innym zaburzeniem. A jeśłi tak, to z jakim innym zaburzeniem najczęściej mylone jest borderline?

Czy istnieje jakieś zaburzenie, które w swoim opisie diagnostycznym najbardziej jest zbliżone do borderline, jednak nim nie jest?

Wyczytałam, że osoby z borderline odczuwają silną potrzebę akceptacji i niemalże ciągle o tą akceptację zabiegają. Chcą też być podziwiane. Czują silną potrzebę spędzania każdej wolnej chwili z bliską im osobą (np. nowym partnerem), mają potrzebę dzielenia się intymnymi przeżyciami z tym partnerem.

Czy osoba tak postępująca jak ww. wykazuje zachowania typowe dla borderline, czy może jednak taka osoba wykazywać zupełnie inne zaburzenia niż borderline, gdyż źródło tych zachowań może być inne w przypadku borderline i inne w przypadku innego zaburzenia?

Czy np. osoba z borderline faktycznie będzie pragnąć akceptacji, jednak będzie ją rozumiała i dochodziła do niej inaczej niż inna osoba również chcąca akceptacji jednak nie mająca borderline?
Czy osoba z borderilne będzie poznawała nowe osoby z potrzebą ich akceptacji, a dokładniej z potrzebą udowodnienia sobie  swojej "normalności, wyjątkowości"? Czy  będzie ona żądała tej akceptacji, co pozwoli się jej dowartościować? A w przypadku braku tej ackepatcji będzie te osoby porzucać?
Czy wręcz przeciwnie będzie na akceptację innych próbowała zasłużyć?

Justyna mówi się o tym, że osoby z borderline są impuslywne, mniewają ryzykowne zachowania, a czasem są nadmiernie kontrolujące. Czego dotyczy ta kontrola i jak się objawia? Czy tu chodzi o to, że osoby z borderline bywają też sztywne, nadmiernie kontrolujące swoje reakcje, zachowania itp.? Czy chodzi tu jeszcze o coś innego, inny rodzaj kontroli?

Jestem mamą 26 latki. Wiele lat szła "jak burza", świetna szkoła średnia, języki, zainteresowanie światem.. Na studiach się zaczęło psuć, potem nieudana miłość.. i to początek końca.  Zamykanie się na bliskich, przyjaciół, skłócenie, ciągłe pretensje, agresja. 2 lata pisze pracę mgr. Jej znajomi dawno pracują, żyją w innym świecie. Pewnie nie ma z nimi wspólnych tematów, są znacznie dalej w swej życiowej drodze.  Nie wychodzi z pokoju, nie spotyka się z nikim, nie myje się po kilka dni, nie dba o siebie. Obwinia mnie i męża za swoje skończone i nieudane życie. Dziś był policjant, ktoś znalazł w necie jej zapiski i uznał, że to osoba zagrożona samobójstwem. Stąd interwencja. Nie mam siły przebicia - jako osoba winna wszystkich nieszczęść  cokolwiek powiem - jest beznadziejne i głupie. Nie chce podjąć jakiejkolwiek pracy - bo nie wie jeszcze co chce robić. Była u psychiatry - nie chce przyjmować leków. Psychologów kilku. Nie mam już nadziei na dobre relacje między nami - marzę by odskoczyła, zajęła się szukaniem pracy, wyszła z domu, do ludzi, układała sobie życie.. piszę do Was, podobnie cierpiących - może od Was się dowiem, jakie macie oczekiwania od bliskich..? co byście chcieli otrzymać.. nie piszcie o miłości - trudno ją okazywać osobie, której najczęstsze słowa skierowane do mnie - to język przekleństw, nienawiści i krzyk.

Witam wszystkich. Jestem tu nowy, ale przeczytałem cały wątek, więc jestem w temacie. Aha, i nie mam BPD. Ale ma to ktoś, kogo kocham. Nie tworzymy trwałego związku, a raczej tworzymy jego fragmenty wtedy, gdy Ona znajduje się u góry swojej sinusoidy nastroju wobec mnie. Chętnie poznam osoby, które są w podobnym położeniu, oraz te, które same mają zaburzenie.
Chciałbym też zaapelować, aby nikt do osób w moim położeniu nie pisał w stylu "stary, uciekaj, gdzie pieprz rośnie". My to już dawno wiemy, że tak byłoby najlepiej. Gdybyśmy mogli/chcieli, dawno byśmy już uciekli, bo nikt od nas lepiej nie wie, czym jest życie i uczucia w konfrontacji z osobą z BPD. Tak się jednak nieszczęśliwie składa, że osoby z tym zaburzeniem też czasem się kocha...

Mam pytanie do Pana Wojciecha czy zechciałby przeprowadzić ze mną terapię przez emaila?Nie mam odwagi na forum pisać o sobie.....a wiem,że mam problem ze sobą.Jeżeli tak to proszę o kontakt ale nie wiem jaki bo nie mogę podać emaila ze względu na to,że dziś się zarejestrowałam na forum.
Oczywiście leczyłam się u psychiatry i rozpoczęlam terapię,którą musiałam zakonczyć.Mam 32 lata.Na imię mam Anna.....

Żyłem 6 lat z niezdiagnozowaną borderline. Wszystkie jednak opisywane w literaturze symptomy kobieta ta ma. Wielka inteligencja, towarzyskość, ale zarazem kłamstwa oszustwa, ukrywane związki - zdrady, zycie na granicy ryzyka (szybka jazda samochodem), próby samobójstwa na pokaz, nadużycie alkoholu, środków farmaceutycznych i przede wszystkim silnych przeciwbólowych (ketanol), zrywanie związków, huśtawki nastroju od euforii do nienawiści, raz przyjaciółka dla innych za chwilę obgaduje i deprecjonuje, obwinianie innych a przede wszystkich tych którzy jąkochają za niepowodzenia, prowokowanie i wybuchy kłótni z byle powodu, wyrzucanie z domu (rozstania) a potem przeprosiny i prośby o powrót, nadmierne zainteresowanie seksem, idealizowanie otoczenia a nie osób bezpośrednio z nią związanych i kochających, napady frustracji, niskiej samooceny, a za chwilę wskazywanie na swe niebywałe umiejętności, konfabulowanie rzeczywistości, ataki agresji i niebywałej złości ot tak z byle powodu, niebywałe projekcje zdrad, oszustw i kłamstw, doskonałe odgrywanie roli ofiary dla otoczenia, której jej nie zna i łączy się w bólu....

Jak się to kończy.... Jako jej partner jestem podejrzanym w prokuraturze o przemoc domową, znęcanie się psychiczne i fizyczne, pobicie (obrona przed ogromnym atakiem, prośby o uspokojenie się, samookaleczenie się) i próby gwałtu!

Tylko dlatego że kochałem bezgranicznie borderline i kiedy zabrakło już mi sił chciałem się rozstać, odejść.

Dzisiaj nie mam pojęcia co mam robić, jak się wybronić z zarzutów, które nie popełniłem. Prokurator to nie psycholog, krótkie badanie nie określi - sądzę - osobowości pogranicza. Pochodzę z małego miasteczka, w którym nie ma specjalistów z powyższego tematu.

Co robić?

Szanowny Panie,
problem zasadniczy dotyczy tego, że zostały Panu, jak zrozumiałem, postawione zarzuty.
Jeśli tak, to badanie osobowości Pańskiej partnerki ma tutaj mniejsze (lub nawet żadne) znaczenie - po stronie prokuratury leży obowiązek wyjaśnienia, czy popełnił Pan czyny będące przedmiotem zarzutów, czy nie.
Jeśli np. uderzył Pan pokrzywdzoną, to nie ma znaczenia, czy i jakie zaburzenia osobowości ewentualnie ona prezentuje. Bo pobicie jest czynem karalnym, niezależnie od tego, kogo się bije.
Proszę poradzić się dobrego adwokata - być może wskazane jest wystosowanie wniosku o badania psychologiczne/psychiatryczne partnerki, proszę jednak pamiętać, że jej stan psychiczny nie zdejmuje z Pana odpowiedzialności za ewentualną wobec niej przemoc.

W swojej praktyce nie spotkałem takiego przypadku, proszę jednak pamiętać o następujących sprawach:
- teoria nader często rozmija się z praktyką
- opiniowanie w kwestii poczytalności należy do lekarzy psychiatrów (psycholog czasami występuje pomocniczo), dlatego nie mogę wypowiadać się autorytatywnie
- w literaturze przedmiotu zaburzenie osobowości borderline to jednostka diagnostyczna o określonych objawach, wielokrotnie wymienianych w tym wątku na Forum. Jednak w praktyce klinicznej często przyjmuje się po prostu, że stan z pogranicza to stan pomiędzy nerwicą a psychozą, albo pomiędzy zaburzeniem osobowości a chorobą psychiczną. Jeśli dostępne dane obserwacyjne nie pozwalają na postawienie zdecydowanego rozpoznania (psychoza czy nerwica? zaburzenie osobowości czy choroba?) to stawia się diagnozę zaburzeń z pogranicza. W moim przekonaniu możliwe jest, by skrajnie nasilone zaburzenia tego rodzaju wpływały na stan psychiczny na tyle silnie, by zniesiona została zdolność do rozpoznania znaczenia czynu... itd.  w myśl cytowanej Ustawy, jednak podejrzewam, że opiniujący rozpoznaliby wówczas stan psychotyczny i tyle.

Tak naprawdę w praktyce raczej rzadko się zdarza rozpoznanie osobowości borderline - kryteria diagnostyczne tego zaburzenia są dosyć mętne i właściwie, patrząc krytycznie, można powiedzieć, że niemal każdego, przy odrobinie inwencji, można by do nich zaklasyfikować. Ja np. uważam, że ta jednostka diagnostyczna do praktyki psychologicznej wnosi niewiele (głównie zamieszanie).

Problem, który Pani podnosi, jest ciekawy i ważny, jednak z mojego punktu widzenia bardziej teoretyczny, niż praktyczny.

Polecam świetne artykuły prof. A. Jakubika, np. w portalu psychologia.net.pl.

Mam pytanie do Net-ekspertów.

Dużo się pisze o borderline, że jest to zaburzenie z pogranicza psychozy i nerwicy, gdzie trudno jednoznacznie stwierdzić czy pacjent boryka się z nerwicą, czy jednak jest to już psychoza - choroba itp.

Pacjent jest pomiędzy, na pograniczu...

I tu pojawia się moje pytanie, które objawy borderline wskazują na nerwicę? Jak to jest, że często u osób z borderline diagnozuje się wpierw nerwicę, a później okazuje się, że to prawdopodobnie coś więcej?

Wiem mniej wiecej czym charakteryzuje się np. nerwica lękowa, fobia społeczna, newrica natręctw (to co ogólnie zalicza się do nerwic) i jakoś trudno mi u osób z borderline dostrzec te typowe dla nerwic objawy.

Wiem, że moja opinia jest subiektywna i daleka od profesjonalnej ale na tyle na ile miałam okazję poznać wypowiedzi osób cierpiących na borderline to jakoś totalnie nie dostrzegam w nich zachowań nerwicowych np. typowych dla nerwicy lękowej, czy nerwicy natręctw.

Zatem co psychiatrzy, psycholodzy mają na mysli używając terminu NERWICA w odniesieniu do borderline?

a ja znam osobę, która przeczytała pana książkę i w kolezance wykryła paranoję, tylko jak z takim paranoikiem postępować ?
Jej wersja była bardzo logiczna i składna. Miała przyjaciół i przyjaciółki. Podczas rozmów na tzw. tematy luźne nie była w stanie lub nie chciała się wypowiedzieć, widac było, że w swoim umyśle przetwarza treści zupełnie inaczej niż inni. Nie mniej jednak doskonale chwyta temat pracy. Występuje u niej całkowity brak samokrytycyzmu i gdy padają tematy psychologiczne odwraca się, zajmuje się czymś innym.
Jak taką osobę skłonić do wizyty u specjalisty jeśli na każdą najbardziej delikatną sugestię odpowiada, że to sugerujący powinien się leczyć ?

Niestety, nie znam żadnego uniwersalnego sposobu. Zwykle takie osoby trafiają do szpitala czy poradni dopiero wtedy, kiedy stan jest bardzo poważny, stwarzają już jakieś zagrożenie dla siebie i/lub innych itp.
I tak zazwyczaj rozpoczyna się wieloletnia gehenna remisji i nawrotów, hospitalizacji i prób nakłonienia do niej, bo jeśli w ogóle można mówić o leczeniu, to jest ono bardzo trudne (m. in. ze względu na brak motywacji pacjenta, który przecież czuje się zdrowy).

Pogadaj z nim (może zechce Cię wysłuchać?!) i zaproponuj wizytę u psychiatry - spróbować nie zaszkodzi.

Swój post kieruje do Pana Wojciecha Imielskiego!

W swoim czasie bardzo dużo się udzilełam tu na forum w temacie borderline, były to z mojej strony głównie pytania!

Co jeśli faktycznie ktoś próbuje mi wmówić to nieszczęsne borderline?

Czy mogę prosić o kontakt e-mailowy?

Witam
Mam przyjaciela, którego przez jakiś czas traktowałam jak osobę nawet bliższą, z którą mogłabym zbudować związek. Niestety w trakcie poznawania się nawzajem odkryłam, że ma on problemy emocjonalne. Doświadczyliśmy niesamowitej bliskości i zarazem nienawiści. Były momenty kiedy wydawał mi się najwspanialszym człowiekiem na ziemi, wesołym, z ogromnym poczuciem humoru, oddanym, honorowym lubiącym dzielić się ze mną wszystkim. W innych dniach nagle ogarniał go gniew który próbował w sobie tłumić. Starając się nie pokazywać swojego złego nastroju zamykał się w sobie i nie mogłam wydobyć z niego żadnej informacji co tym razem mnie wprowadzało w nerwy. Nie raz próbowałam z nim o tym rozmawiać ale zawsze kończyło się na obietnicach zmiany, bez pokrycia.  Za każdym razem widziałam, że chce się zmienić jednak silne emocje w momentach kryzysu nie pozwalały mu na to. Ciągłe powtarzające się zachowania, zwroty, reakcje tylko pogarszały naszą sytuację. Muszę wspomnieć że jest to człowiek niezwykle ambitny, pracowity, bardzo energiczny, czuły, lubiący ryzyko, ekstremalne życie ale zarazem bardzo poukładany; przy nim nie można się nudzić. Nieustannie zmienia miejsce pobytu tłumacząc się wyjazdami służbowymi( pracuje w turystyce). Wystarczą mu 4 h snu na dobę. Dla innych jest osobą niezwykle pewną siebie, rozbawiającą wszystkich, jednakże mam wrażenie że tylko ja znam jego prawdziwe oblicze. Ciągle przewijają się w naszych rozmowach  zdania typu ?ja nic złego nie zrobiłem?; ? nie jestem złym człowiekiem?; ?ja nie krzyczałem?. Gdy nasza relacja świetnie się układa ja już myślę co będzie za kolejnych parę dni ( cykl powtarza się mniej więcej co 3 dni ciągle o tym samym scenariuszu). Zaczęłam zastanawiać się nad zerwaniem tej znajomości ponieważ mnie też  z tego wszystkiego dopadła depresja ale to jest jak narkotyk. Nie potrafię żyć wrogo nastawiona do niego i takie sytuacje całkowicie stawiają moje życie do góry nogami. Najgorsze w tym wszystkim jest to, że założyliśmy razem firmę która zaczyna dobrze prosperować. Jednakże mam wrażenie że sukces jej jest uzależniony od jego humoru.
Myślę że powodem może być jego silne uczucie do mnie jednakże ja po tym wszystkim zaczęłam się zrażać i nie wyobrażam sobie związku z nim. Chciałabym się dowiedzieć czy symptomy o których wspomniałam ( tak silne wahania nastroju powtarzające się co 3 dzień, ekspresja uczuciowa, ekstremalne reakcje, groźby autoagresji ( mi nigdy nie groził), życie w ciągłym pędzie- high.. ) mogą wskazywać na zaburzenia osobowości borderline, i jeśli tak czy mogę mu jakoś w tym pomóc?
Bardzo proszę o radę jeśli ktoś ma jakiś pomysł..

Proszę się nie zdziwić, jeśli za chwilę ktoś zdiagnozuje Pani depresję albo zaburzenie dysforyczne fazy lutealnej.
Tak to jest z tymi diagnozami.

Zapewne świadczy to przede wszystkim o nieudolności badających Panią specjalistów.
A poza tym - pewnie, swoją drogą, niemało ma Pani problemów z samą sobą, prawda?

... i pewnie przy okazji trochę skłonności do mitomanii...
14 piw dziennie szybko by Panią zabiło, chyba, że ma Pani 210 cm wzrostu i waży 150 kg.
Poza tym - w jednym wątku pisze Pani, że jest Pani po terapii, w drugim pyta, jak walczyć z piciem - trochę to wszystko ściemą pachnie.

Oczywiście nie mam prawa twierdzić, że to nie jest prawda, ale szczerze wątpię w te opowieści.

Zauważyłem.
Może opowie Pani coś więcej o tej terapii?
Czy liczyła Pani, że terapia sama pomoże? Czy przyłożyła się Pani sumiennie do trzeźwienia?

Bo pewnie z czasem się zmieni.
Niestety, pewnie dopiero wtedy, kiedy przepije Pani już wszystko, co można przepić. Bo tak jest zazwyczaj.
A próbowała Pani chodzić na mityngi AA?
Przy okazji zwracam uwagę, że ten wątek nie dotyczy alkoholizmu, proszę więc ewentualną odpowiedź umieścić w stosownym miejscu (w wątku na temat alkoholu, w którym już Pani pisała).

nie chodzilam na aa nie ruszam sie z domu non stop siedze sama tylko ruszam do sklepu po alko i wracam

potrzebuje pomocy dlatego pisze na roznych postach.nie daje sobie sama rady z tym co sie dzieje.oklamuje sama siebie ze moge przestac pic a tak naprawde nie moge.dobija mnie cala przeszlosc to co sie dzialo nie umiem z tym zyc moze jak sie zabije to nktos to zrozumie..

Witam, proszę o poradę...

Nie umiem sobie ze sobą poradzić. Nie umiem panować nad emocjami. Moje życie to internet. Boję się wszystkiego, boję się nawet wysłać głupie cv. Kiedy mam coś zrobić pocą mi się ręce, serce wali, nie mogę oddychać, paniczny strach co będzie jak wyślę. Wyładowuję się na osobie, która jest mi bliska ale to i tak za mało to tylko 1/100 moich frustracji. Robię co innego i myślę co innego. Mówię jej coś innego a myślę inaczej i najgorsze jest to, że w to wierze i wydaje mi się prawdą. A tak naprawdę często nie wiem co powiedzieć i wymyślam żeby dała mi spokój. Wiem, że to złe i przykre ale ja tego nie kontroluję. Nie umiem kontrolować złości, emocji, niczego. To wszystko kontroluje mnie, przychodzi kiedy ono chce. A ja po prostu płacze w środku bo nie potrafię przestać krzyczeć, ranić, bić. Mówię jej te przykre rzeczy i nie zważam na to co będzie gdy to powiem. Jeśli mnie krytykuje, ja nie przyjmę czegoś takiego, uważam że mnie nie można krytykować. Czuje pustkę. Nie radzę sobie z tym wszystkim. Nigdy nie wiem jak będę się czuć... To się zmienia, jeden stan trwa godzinę, drugi 3 godziny albo pół dnia, różnie to bywa. Panicznie bałam się, że bliska mi osoba zostawi mnie, boję się bliskości. Nie czuję tego gdy ją ranię, krytykuję, obwiniam, podejrzewam wydaję mi się to prawdą. Mam straszne huśtawki nastrojów, okropne to jest, już nie mogę nie mam siły. Nie chce jej tym obarczać. Jednocześnie czuję że potrzebuję drugiej osoby i nie chce. Chce bliskości i nie chce. Ciągle wszystkich krytykuję, często moje zachowanie jest niestosowne, prowokuje, testuje jej i innych limit cierpliwości, chce ją i odpycham jak najdalej. Kilkanaście razy zrywałam z nią z byle powodu. Sama nie wiedząc czego chce. Czy ja mam borderline? Wiem że może być to dziwne ale nie umiem inaczej tego nazwać. Stany depresyjne hmm nie wiem do czego odnieść może, że lubie leżeć w łóżku nie wiem... Pewnie wszystko się ze sobą łączy. Nigdy nie umiałam tworzyć i zawszę się bałam związku. Z nią sie nie bałam na początku ale za daleko to zaszło i chciałam uciec, wycofać się ze strachu przed tym co nas łączy i dzieli. Zawsze uważałam, że lepiej być samemu. Chce jej oszczędzić takiego życia. To na prawdę boli, boli bycie w takim związku ja bym nie wytrzymała psychicznie. Sama ze sobą nie wytrzymuje, a ona ze mną ledwo co daje radę. Ona zasługuje na dobrego człowieka, kogoś zdrowego psychicznie, ja taka nie jestem i nigdy nie będę. Dodam, że mam 20lat. Te stany mam od około 1-2lat dokładnie nie pamiętam a teraz się pogłębiają.

Pomóżcie.....

boże, jak to czytam za mi sie włos jeży na głowie czy nie ma dla nas ratunku?

Z tą diagnozą to chyba nie takie proste Podobno można pomylić z ....( i tutaj długa lista)
podczytuje ten wątek, bo bardzo chciałabym wiedzieć jak i czy w ogóle osoba obok może pomóc...
przecież wiadomo że za nikogo życia nie przeżyje...jeśli  jeszcze osoba z tą diagnozą jest apodyktyczna...a pewnie często jest....to co można ?

Pytanie i opis sytuacji głównie do wytrwałych ekspertów ale i tych z doświadczeniem własnym w tej kwestii:
Czy border umie się tak kontrolować jak ja?

Ostatnio po raz kolejny po zasugerowano mi, że mogę mieć zaburzenie jakim jest osobowość chwiejna. Po paru latach nie wgłębiania się w temat postanowiłam znów trzeźwo przeanalizować siebie i swoje zachowania. Kryteria ICD-10 spełniam w większości mi się wydaje. No, bo:
1) niejasny lub zaburzony obraz samego siebie, własnych
celów i wewnętrznych preferencji (w tym również
seksualnych); - zdecydowanie tak, czasami uważam się za Boga, innym znów razem jestem "do tyłka. czasami mam się za maksymalną ekstrawertyczkę, to znów zamykam się przed światem w pełnej introwersji etc. kiedyś, gdy miałam opisać siebie to koniec końców stwierdziłam, że to stek oksymoronów wyszedł. Do tego preferencje seksualne się nakładają - nie odpowiem jasno czy jestem bi czy hetero. Z racji stwierdzenia, że homo to zło nie biorę tego pod uwagę, choć może właściwie to z kobietą byłabym bardziej spełniona.

No ale właśnie, tu już zaczyna się problem, z którego wynika moje pytanie - czy border potrafi się tak kontrolować? Po kilku burzliwych i bardzo intensywnych relacjach z osobami tej samej płci, nabrałam przekonania, że każda z homoseksualnych osób jest jakaś zaburzona [a może w cale nie jest tylko to jakiś rodzaj "przerzucenia" moich cech na napotkane w moim życiu osoby?] i poucinałam takowe kontakty po tym jak kobita mojego życia wybrała dziewczynę z ChADem "bo z nią było łatwiej i lepiej tworzyć porządną relacje niż ze mną" stwierdzając, że jestem "normalna" i wolę płeć przeciwną.

2) często występujące stałe uczucie pustki wewnętrznej; - wręcz nieustanne. ostatnio doszłam do wniosku, że przyczyną owej pustki jest fakt kontrolowania na własną rękę swoich destrukcyjnych zachowań - to w ogóle możliwe?

3) skłonność do wchodzenia w intensywne niestabilne
związki, prowadząca często do kryzysów emocjonalnych; - właściwie w swoim życiu tylko takie miałam relacje, przynajmniej jeśli chodzi o partnerów życiowych. Ciągłe rozstania i powroty, od miłości do nienawiści po miłość na nowo. w kółko 2 lata z jednym chłopakiem, 6 lat z innym - a tu na relacje z nim nałożyła się wielka 2 letnia miłość z kobietą i nowa relacja, obecnie trwająca 3 lata z innym mężczyzną. [tak, zdarzało mi się zdradzać, zwykle mężczyznę z kobietami, a jak tylko relacja z kobietą zagrażała "normalnemu związku z facetem" to ją ukrócałam, by potem znów wrócić. bardzo charakterystyczne było też bycie raz z jednym raz z drugim mężczyzną w zależności od tego, który był bardziej w stanie mnie znieść i kochać.] - gdy te zawirowania zauważyłam przeszłam w etap kontroli - nie zdradzam, nie wchodzę w jedną głęboką relacje, gdy jestem w innej,nawet jeśli wydaje mi się, że ta osoba za chwile mnie porzuci [zwykle wcale nie chce mnie porzucać, tylko tak mi się wydaje]. od dłuższego czasu staram się trwać w stabilnym obrazie obecnego partnera, ale za to mój wydaje się być przez to zniekształconym, to znów kiedy myślę, że ze mną jest "ok" to on wydaje mi się być jakiś zaburzony z tą niestabilnością - a to jesteśmy, a to nie jesteśmy razem.

4) usilne próby uniknięcia porzucenia - nie ma co tłumaczyć, bo jak wyżej wspomniałam, mam ten ciągły lęk przed porzuceniem i nieustannie walczę, zwykle poprzez wcześniejszą ucieczkę od danej osoby, z tym by mnie nie porzuciła. Jednak, gdy i to zauważyłam to często staram się sobie wmawiać, że tak nie jest i trwać w relacji - niestety nad tym aż tak dobrze mi nie idzie, jak nad kontrolą relacji z kobietami czy szczerością i monogamią albo też ryzykownymi zachowaniami - kontroluje [zwykle] spożywanie używek, nie idę w wir igraszek i nie stawiam sobie za celu głównego rozkochać w sobie świat [byłam jak pijawka, najpierw urocza, a potem wysysająca wszelkie siły witalne wielu osobą na raz], choć bardzo mam ochotę i panowanie nad tym, by wpasować się w tłum normalnych ludzi bardzo mnie męczy i smuci. Zauważyłam też, że wymieniam trochę jakby te bardzo nie tolerowane przez społeczeństwo zachowania na inne - i tak oto mam np problem z kompulsywnym jedzeniem obecnie, zamiast seksem z każdą kobietą, która wyda mi się bliska i wykaże wobec mnie uczucia.

5) powtarzające się groźby samobójstwa lub samouszko-
dzenia (chociaż mogą występować bez uchwytnych
czynników wyzwalających) - przez pewien okres w życiu cięłam się, ale tu kolejny raz włączył mi się moduł kontrolera. "Ludzie normalni tak nie robią, ja też nie będę" i choć czasem jeszcze kusi, to im dłużej nie robię sobie krzywdy tym trudniej byłoby złamać się i po przypalać sobie pół brzucha, nawet gdy jakaś siła ciągnie do ognia. Zauważyłam za to ostatnio, że niebezpiecznie często zaczynam "żartować", że targnę się na swoje życia albo myśleć, że "fajnie by było, gdyby mnie ten samochód tak lekko walnął, żebym do szpitala trafiła, ale żebym ostatecznie bez szwanku wyszła ze wszystkiego" - dobrze jednak wiem, że kontrola własnej osoby nie pozwoli mi wskoczyć pod auto czy zjeść 20 paracetamoli [10g mogłoby zgnieść moją wątrobę na miazgę!] i czasami też zdążę skontrolować się i nie wysłać sms z samobójczą groźbą komuś kto nie chce ze mną rozmawiać, mimo iż uważam, że to najłatwiejszy sposób, żeby przekonać go [przymusić po prostu] do poświęcenia mi uwagi.

Jak widać z jednej strony spełniam podstawowe kryteria ICD10 dla osobowości chwiejnej, z drugiej strony usilnie kontroluje wszelkie "wybryki" mimo własnego poczucia tęsknoty do czasów, gdy beztrosko oddawałam się uciechą [oczywiście teraz mówię "beztrosko" i "uciechy", ale wtedy byłam potwornie nieszczęśliwa]. Czy border by tak mógł "odciąć" się? Co może być ze mną w takim razie?

Gdy miałam 18 lat mama wysłała mnie do psychiatry po przeczytaniu artykułu o ChAD dopatrując się tego schorzenia u mnie, ale ja nie mam ChADu - ostatnio spotkałam kilka osób w prawdziwej manii i zdecydowanie, aż tak ze mną nigdy nie było! Ja sama jako 18stka ewentualnie mówiłam, że może cyklotymia, ale przecież w tym wieku to w ogóle może tylko swoisty opóźniony okres buntu być chyba. W ogóle w życiu może i depresja raz dość ciężka [leżałam w łóżku, nie jadłam, spałam, wymiotowałam i płakałam] mi się zdarzyła ale ogólnie to bywam chwiejna bez takich atrakcji jak "zakup mieszkań na kredyty nie do spłacenia, urojeń, że zjednoczę świat czy jestem uzdrowicielem. Ewentualnie przed maturą miałam nadzieję, że zostanę twórcą nowego nurtu w literaturze, że pociągnę tłumy i stworzę nowy typ "powieści szufladkowej" czy tam odkryje "liryczne Ty", ale to raczej nie kwestia urojeń wielkościowych, a po prostu przerost ambicji. Depresyjna też poza tym jednym razem nie bywam, a tamto miało swój start w fakcie, że odszedł ode mnie chłopak, gdy dowiedział się, że jednocześnie byłam w relacji z kobietą, o większości pojedynczych imprezowych szaleństw i pocałunków wiedział i mimo to był ze mną. Z racji tego, że ta sytuacja niepogodzenia się z odejściem partnera trwała ponad 4 miesiące, gdy trafiłam do psychiatry to ten stwierdził "zaburzenia adaptacyjne" i skierował do psychologa, do którego nigdy nie poszłam. W gabinecie psychiatry nie wspomniałam o cięciu, czy innych ryzykownych działaniach, poza tą relacją z kobietą przy jednoczesnym związku z chłopakiem, który mnie zostawił.

Oj, rozpisałam się nie samowicie i dalej bym mogła tak ględzić, ale lepiej już skończę, bo nikt nie będzie miał sił mnie czytać i odpisywać na te moje wypociny. Podsumowując tylko - moje wypowiedź - co powinnam ze sobą zrobić? Czy border może się tak kontrolować? Czy mogę być borderem a może coś innego mnie "dopadło"? Co to może być?

Zielona wstążko.... sądze że też byłąm w podobnym związku , który zakończył się ponad 3 tygodnie temu . Mój wspaniały idealny mężczyzna nigdy nie był w związku dłużej niż 6 mieisęcy , ze mną ponad 11miesięcy ...rozstawaliśmy się kilkadziesiąt razy , łapał fochy z głupot, raz biegłam za nim ja raz on, zakompleksiony , odczuwał strach przed wystąpieniami publicznymi , wg mnie przy mnie nabrał nieco większej pewności siebie ale ogólnie stroni od ludzi , własciwie nie ma bliskich przyjaciół a znajomych można wyliczyć na palcach jednej ręki  i to z pracy , ze skrajności w skrajność, z wielką łatwością przechodził z jednej emocji w drugą ,kochał mnie a za chwilę był złośliwy tak , że bolało do krwi. nigdy mnie nie uderzył , nie , ale raz pamiętam taki wybuch jego złości że rzucił z całym impetem czymś o podłogę i wbijał mnie w poczucie winy ze to moja wina , często to robił , gasił we mnie światełko życia , rzeczy które mnie cieszyły sprowadzał do takich które są konfliktowe ,s szukał dziury w całym , zaczał rozliczac mnie z kazdej rzeczy , każdej chwili , nieodebranego telefonu , chcoiał aby cała uwaga była skupiona na nim , nawet był zazdrosny o moje dziecko , bardzo ambitny , pracowity , jednoczesnie niepewny swoich poczynań , za kazdym razem pytał mnie o zdanie , dla innych chciał być postacią z innego świata - zadasy wartości , tak można tak nie "bułkę przez bibułkę " a w domu ...kiedy był sobą trudno było z nim wytrzymać , ostatnio mówił że jest idealny , że nie pasujemy do siebie bo ja jestem z innego świata , dziś mnie rzucał a następnego dnia dzwonił jak gdyby nigdy nic, albo tego samego dnia zanim dotarłam do domu..sprawdzał czy już jestem , pedantyczny i przedokładny ,w domu ...można było jeść z podłogi , a na kanapę nie można było usiąść w spodniach , koszule wyprasowane a w jego garderobie wszystko ładnie złożone ,bardzo dużo wymaga od siebie i od innych , ale niechętny by dawać innym od siebie , ostry w poglądach , często niemiły jak coś ktoś zrobił nie po jego myśli , ostatnio wsyztsko co złe to moja wina , ja jestem winna temu temu temu , to ja musze się zmienić bo on nie musi.Ale lubił jak nim kierować , zrób to zrób tamto.Jesli chodzi o seksualne preferencje- na poczatku związku musiał "odczekać " 3 miesiace przed zbliżeniem ...docelowo zamiast mogłabym go zaspokajać oralnie albo on mnie - analnie ,na drugie nigdy się nie zgodziłam , na pierwsze dopiero po stosunku -takie ja mama podejście . Potem zawsze skoncentrowany na sobie , rzadko na mnie , chciał spelnienia kilka razy dziennie oralnie.Ja mogłam czekać "kiedy Pan bedize miał ochotę " a jakiekolwiek żadania z mojej strony były traktowane jako naciski.Egoista, w dziwnej relacji z siostrą ...tyle pamiętam teraz...