czy to początek końca? mąż zdecydował za nas dwoje :-(((((

sądny dzień
Mąż powiedział że podjął decyzję o rozstaniu, że złoży wniosek o rozwód :-(
wiedziałam że mam przed sobą mur, ale nie wiedziałam że uderzenie w niego będzie takie bolesne
stało się
trudno mi nawet o tym pisać
co czuje.... ??? łzy lecą od kilku godzin nieustannie
chce zniknąć, zapaść się pod ziemię
tak mi ciężko
teraz wiem że jak ktoś mówi NIE WIEM - to potem tylko powie NIE
we mnie nadzieja umarła ostatnia
w każdej z Was która to czyta nadzieja umarła albo umrze ostatnia

witaj "rozbita"
ja na stronę trafiłam przypadkiem i zostałam
tak jak możesz doczytać na moich postach u mnie już koniec, decyzja podjęta i w dodatku przekazana mi w dość brutalny sposób tekstem: nie my jedni, zobacz że ludzie biorą rozwody, zobacz na statystyki !!!
myślałam że oszaleję, że serce pęknie, że eksploduje, jestem dla niego tylko cyferką ze statystyki ... okrutne

Czytam Twoją krótką historię, poradzić mogę nie wiele ale wiele już przeszłam jeśli chodzi o taką sytuację.
Szarpałam się, starałam , chodziłam po psychologach, szukałam pomocy, płakałam, prosiłam, potem zaczęłam olewać, nie skakać wokół, nie pytać, nie wtrącać się i poczekać obok ... no i się doczekałam
trudno wymienić sposobów jakie nie użyłam, trudno wymyślić pytania które zadawałam
trudno dopiero będzie :-(
Wiem teraz jedno, kochać za dwoje nie można...
Piszesz że Twój mąż mówi że Cię nie kocha? dlaczego na to pozwalasz? dlaczego jesteś z człowiekiem który tak bardzo Cię rani?
napisz proszę jaką masz sytuację, czy masz pracę, czy masz się gdzie wyprowadzić, napisz co czujesz do męża?
Piszesz że masz dzieci, wspaniale!!! to Twój największy skarb, żałuję że do tej pory nie mam dzieci, teraz byłabym silniejsza - dla nich, dla dziecka które kocha bezgranicznie można zrobić wszystko ...
napisz coś więcej, chętnie odpiszę
tymczasem trzymaj się i pamiętaj że nie jesteś sama
ja zlazłam tu oparcie i dobre słowo
Ciebie też nie zostawimy

Jeszcze jedno serce mi pęka jak słyszę sasiadkę rozmawiającą z mężem przez tel słachać jak się kochają i opowiadania o prezentach na walentynki, potem dzień kobiet.(bukiety kwiatów miłe słowa)
14 czekałam od rana na smsa rano lub aż wróci z pracy mając nadzieję ze chociaż mnie przytuli i powie że kocha i NIC
Zapytałam się czy pamieta że dziś walentynki?
Pamietam i co?Fajki ci kupiłem bo chciałaś.
8 marca nic, dostałam czekladę bo dziecku kupił,

droga koleżanko helena1984
ta sytuacja nie jest "identyczna"
jest zupełnie inna ... jakoś Waszego związku pozostawia wiele do życzenia !!! jak możesz pozwolić na to by mąż Cię wyzywał, ubliżał Ci?   
jak możesz pozwolić by mąż Cię tak traktował? nie ma do Ciebie odrobiny szacunku... i najgorsze to to że Ty chyba do siebie też nie masz
szanuj siebie a będą Cię szanowali inni
u mnie jest jak jest, będzie rozwód, ale nigdy nie było wyzwisk, wulgarnych słów, wulgarnego zachowania - to jest niedopuszczalne
tak po prost nie można
i jeszcze piszesz że go kochasz!!! a za co?
chociaż w jednym zadaniu napisz za co można kochać u takiego faceta który tak postępuje ???

a tutaj do heleny 1984 : po co Ci taki ktoś ? Nie jesteś szczęśliwa. Dziecko dorasta pomału będzie rozumiało coraz więcej i też nie będzie szczęśliwe. Heleno nie da się grać całe życie nie możemy same siebie oszukiwać ... Twój mąż czuje się niewiadomo kim , Ty jesteś zdecydowanie niżej niż on (według niego oczywiście!) On oraz Ty z córką tak wygląda to małżeństwo : nie ma rodziny. Twój mąż czuje się bardzo pewnie , wie że go kochasz , wie że nie zdradzisz i będziesz zawsze za nim ... wykorzystuje Ciebie i Twoje uczucia ! z drugiej strony mam wrażenie że ma też kompleksy które wynikają z tego jak Cię traktuje. To moje zdanie oczywiście tylko. Poza tym ma się z Toba jak pączek w maśle : ma wszystko i chyba jest tym znudzony. Zblazowany bo o nic nie musi sie starać wszystko ma podane pod nos. On Ciebie nie docenia , tylko wykorzystuje a do tego źle traktuje. Pytanie do Ciebie : jak długo chcesz grać ? Jak długo to jeszcze zniesiesz ?

Wiem, wyobrażam sobie co czujesz bardzo mi przykro. Myslałam, że się opamięta, że sie po prostu pogubił przez "coś". Boli bo kochasz, nie tak to miało być , wiem ... Ale jak słusznie napisałaś pokochałaś niewłaściwego mężczyznę ! On naprawdę nie wart jest spojrzenia w jego kierunku. Powinnaś mu walizki za drzwi wystawić z racji tego , że to on chce rozwodu. Powinien odejść sam o ile ma tyle resztek rozsądku. Zabrzmi banalnie ale spotkasz właściwego chociaż teraz nawet nie potrafisz o tym tak myśleć. Nie wiesz jaka by Was czekała przyszłość, może jeszcze by się Pan zmienił w kogoś innego. Dla niego liczy się tylko On sam , kocha siebie najbardziej i patrzy na siebie. "Nie tylko Wy przez to przechodzicie, wystarczy popatrzeć na statystyki ..." raniące słowa bo takie zimne i odległe ! Nie pisałaś nigdy o dzieciach więc wnioskuję że ich nie macie : popatrz to lepiej bo z takim człowiekiem nigdy nie można być pewnym niczego. Zdecydował się na wspólne życie a teraz już się mu znudziło. Jestem ciekawa jaki poda powód rozwodu ... Nie łam się , jesteś silna , poradzisz sobie a ja z całego serducha życzę Ci abyś już nigdy nie była tak zraniona i żebyś odnalazła swoje szczęście : albo lepiej NIECH ONO CIEBIE ODNAJDZIE

Wyprowadzkę zasugerowałam temu żebys na niego patrzeć nie musiała ani nawet go słyszeć ... Ale cieszę się , że stawiasz też na swoim i jesteś twarda i wiesz co ? nic mu nie ułatwiaj a traktuj go jako zło konieczne Ja bym sobie nawet boski obiadek zrobiła , ciacho upiekła i niech mu ślinka leci bo to nie dla niego a pranie ? nawet nie dotykaj żadnej jego rzeczy niech sobie Pan sam ogarnia życie. Już nie kocha tak jak dawniej o tak pyk ... zepsuł wszystko ! Ale są tego dobre strony bo ktoś tak niestały nie dorósł do roli ani męża ani ojca. Zatęskni jeszcze za stabilizacją i tym co miał. A rozwód no cóż : z jego winy !

Dzisiaj rano patrzyłam na niego jak ubierał się do pracy. Zimny, spokojny, opanowany .... nijaki, obcy
zawsze podobał mi się fizycznie ... bardzo, jest pięknym i przystojnym facetem.... jak dla mnie ucieleśnieniem tego co w mężczyźnie podobało mi się najbardziej, potem ubrał eleganckie ciuszki i wsiadł do swojego luksusowego samochodu ... człowiek sukcesu

... Jezuuuuu jak boli !!!! wyć się chce z rozpaczy !!!!!!!!!!!!!!!!

i co z tego że jestem fajna !!!
że ważę niewiele,
że mam wysportowaną sylwetkę,
że mam duże cycki,
oczy w których można utonąć,
że włosy mi się nie rozdwajają
że mam kształtne paznokcie
można by dalej wymieniać !!!! ale po co ;-(((((((((((
na nic to wszystko skoro ON MNIE NIE CHCE !!!!!!!!!!!!
czarna rozpacz mnie dopada

wczoraj powiedziałam mu że jeśli to koniec to jak najszybciej zapraszam do stołu i do rozmowy ... Co dalej? mamy za sobą 3 lata wspólnego życia - jest o czym pogadać .... milczał, potem powiedział: dobrze .... leciały mu łzy ... nie wiedziałam że hipokryci płaczą, był jak mały chłopczyk który nie może sobie poradzić z zabawką która właśnie mu się rozpadła ... wydawał się taki bezsilny ... a właśnie podjął tak wielkie decyzje !!!

Marena7 masz rację: nikt go nie zrozumie, on nie rozumie samego siebie i nie chce sobie pomóc ... ja już nie pomogę

osoby trzeciej nie wykluczam - bo jak jest do końca tego nie wiem
Ale wydaje się że to bardziej skomplikowana sprawa .... patrzę na niego i uwierz mi na prawdę nie rozumiem co ten człowiek robi z naszym wspólnym życiem
siedzę sobie teraz w naszym mieszkaniu ... pusto tutaj ... nie ma nikogo

Kasiu
czy On wraca późno do domu (później niż przedtem) - nie, wraca tak jak zawsze
Czy nie wraca na noc  - wraca, zawsze
Czy wychodzi przez weekend - jeśli wychodzi to wiem dokąd i do kogo, no chyba że kłamie :-(
czy ma kogoś z kim rozmawia - myślę że nie, jest bardzo zamknięty, jego mama dowiedziała się o całej sytuacji ode mnie po 1,5 miesiąca, bo on mówił jej że wszytsko :dobrze"

doprowadza mnie to wszystko do szaleństwa ........... jestem na skraju załamania

Magma jestem z Tobą!!! Bądź silna kochana!

Bardzo mi przykro z powodu tego co u Was się dzieje. A najbardziej tych niezrealizowanych marzeń. Moje małżeństwo było podobnie - dobre, i podobnie trwało, podobnie wyglądało budowanie kariery, przyszłości.

To ja byłam tą, która odeszła...

Widziałam ból męża. Widzę do teraz, chociaż minęło sporo czasu i on się chyba powoli podnosi. Pakując się płakała, cierpiałam. On nie był i nie jest mi obojętny. Jednak wiedziałam, że muszę odejść, bo nie mogę mu dać tego, czego chce.

Też myślałam i czekałam, zastanawiałam się co dalej, czego chcę, czy nasze małżeństwo ma szanse. Starałam się go wtedy nie oszukiwać - nie całować i nie tulić na siłę, by potem świadomość, że się "zmuszałam" nie bolała go jeszcze bardziej. I tak wiem, że sprawiłam mu tyle cierpienia, przykrości... Jednak i w czekaniu, w tym zawieszeniu, w powrotach starałam się być szczera, bo naprawdę nie wiedziałam. Piszę to dlatego by Ci powiedzieć, że wydaje mi się, że Twój mąż się z Tobą nie bawi. Jemu też jest ciężko, ma świadomość krzywdy, którą Ci wyrządza. Może będzie Ci z tą myślą łatwiej.

KOCHAM GO i jednocześnie NIENAWIDZĘ
dlaczego ten człowiek stanął na mojej drodze
wolałbym go nigdy nie spotkać i nigdy nie poczuć tego co czuję teraz
krzyk rozpaczy jest we mnie tak wielki ... że klękajcie narody
nienawidzę siebie że go pokochałam!!!!

Moja sytuacja jest tak beznadziejna, że szkoda gadać.Nie pracuje, obecnie poszukuję pracy ale wiadomo jak jest. Moja córka ma 3,5 roku a syn 7 lat.. Od jakiegoś roku jest między nami  BEZNADZIEJNIE.
Mieszkamy u moich rodziców i mamy w budowie dom. Kiedyś chciałabym się do niego wprowadzić z rodziną i być po prostu- być szczęśliwą. Nie wiem czy tak będzie, jeżeli się nie zmieni to w tym domu będzie on mieszkał albo ja z dzieciakami. W tej chwili on sobie żyje ja sobie, to smutne ale realne. Dziećmi zajmuję się tylko ja, skoro nie pracuję to przecież mogę im zastąpić ojca i być dla nich mamą, bo tylko na mnie mogą liczyć. On wracając do domu jest tak cholernie zmęczony, że nie może nawet z nimi zamienić słowa. Włącza tv albo komputer i go nie ma. 
Wspomnę,że kiedy nasz syn nie miał jeszcze roku wyjechał za granicę, był tam trzy lata i musiał wracać bo ja leżałam w zagrożonej ciąży w szpitalu. I tak mi się zdaję, że od tamtego czasu zaczęło się wszystko walić. Drugie nie było planowane.
I tak dzień po dniu, dzień po dniu odchodzimy od siebie. Nie rozmawiał ze mną, bo co by to dało- stwierdził. Ciągle nie rozmawia. Nasze życie przypomina zawieszenie. Jak długo....

Dziękuje za dobre słowo droga magmo!!!!! Ja też wyję z bólu................. Serce mi raz pękło i obawiam się,że drugi raz tego nie udźwignę.  Do niego nic nie dociera. Były rozmowy, ależ oczywiście, że były i to nie jednokrotnie. Tak jak piszesz walę głową w jego mur a on nie chce ustąpić....!!!!!!! Ja też na pewno powiedziałam mu, coś czego nie powinnam mówić ale nic aż tak bolesnego, żeby się tak odemnie odsunąć.
   Zaczynam się przy nim czuć jak niedojda życiowa. Jak Zło konieczne.
Czuję się jak bym była w letargu. Nie mam ochoty dosłownie na nic.
Najgorsze jest to, że dzieci na to patrzą, czują, że coś nie gra. My ze sobą nie rozmawiamy o tak błahych sprawach- jak ci kochanie minął dzień-co dzieci robiły a kiedyś to było normalne!!!! Boję się, że wyniosą z domu same przykre wspomnienia i chore relację między rodzicami a później to samo będą robiły w swoich rodzinach.
Wiem , że muszę się wziąć w garść ale nie mam siły a na pewno odwagi jeszcze.
Sama więc widzisz magmo, że sama chyba nie wiem co chcę. Boli mnie jak mnie rani  oj boli, ale z drugiej strony zostanę sama z dwójką dzieci na pożarcie ludzkim językom.
Jak długo dochodziłaś do tego aby podjąć decyzję o rozwodzie.??? Zaczynam to rozważać...na poważnie, jeszcze będę próbowała. Dam sobie czas do 28 kwietnia. Jak nie dam rady to szanownego "PANA" spakuje i powiem aut z naszego życia. Nie potrzebuję tarana który psychicznie mnie wykańcza. Powiedz mi, że to dobry plan i że się nie złamię.....
Potrzebuję kopniaka do tego aby na nowo cieszyć się życiem z tego, że mam dwoje wspaniałych, zdrowych dzieci, które kocham najbardziej na świecie
Jak nie wyjdzie to później """ten "Pan" niech się zza Twojego płotu przygląda co stracił""". Święte słowa moja droga, święte słowa...
Trzymaj się i dziękuję

Jakby nie dzieci już dawno temu bym go zostawiła i do tej pory może już miałabym nowe, lepsze życie bez niego. A teraz co.....
Mam nadzieję, że to nie potrwa długo, to ja będę tą osobą, która powie- dziękuję za spieprzenie mi życia żegnam.!!!!  Depcze mnie i to skutecznie, ale nie potrafi powiedzieć to koniec odchodzę, właśnie nie wiem dlaczego.
Nienawidzę go z całych moich sił!!!!
Mam ochotę wrzeszczeć aaaaaaaaaaaaaaaaaaaa

Witaj Eska,
"tych kobiet" czyli kogo? mnie?
jasne że nie rozumiesz, 1,5 związku - wspaniałego, potem 1,5 - małżeństwa wspaniałego, potem panu się "odwidziało". I uważasz że to jest ferr?
że tak wygląda odpowiedzialność? uważam, że bardzo się trzeba się trzeba starać że spie......  takie wspólne życie jakie my mieliśmy!!!
Nie oceniaj mnie, nie znasz mnie, starałam się ile mogłam, jestem kobietą która kocha szczerze, i masz rację "za bardzo" to wiem na pewno. Nie jestem pustym pustakiem ani echem na dnie studni, nie jestem próżna i nie interesująca. Ale oprócz tego druga strona powinna się starać, baa on nawet ostatnio powiedział że się nie starał i też zawalił. Brak komunikacji z jego strony i wieczne milczenie z jego strony zapędziło nas w ten punkt w którym jesteśmy.
Napisałaś "Czy to jego wina ( kogokolwiek ) że przestaje kochać?" - ja go do tego nie zmuszę, nie dojrzał do tego by wiedzieć co znaczy kochać i być odpowiedzialnym, nic o tym nie wiem.
Osoby trzeciej - jak pisałam nie wykluczam, bo nigdy nie można być pewnym faceta. 
nie życzę nikomu by znalazł się w takiej sytuacji jak ja, NIKOMU!!!
A propo piekła, krzyków, trzaskania drzwiami - Moja Droga, nie każdy człowiek to furiat i krzykacz, niektórzy robia to w "białych rękawiczkach", po ciuchu.
Moje serce jest przepełnione bóle bo właśnie wali się moje życie, wiec daruj mi takie "pocieszenie".
Stałam się "ofiarą" chcąc nie chcąc tego że On miał ochotę zabawić sie chwilowo w dom, w rodzinę, w małżeństwo ... a potem okłamać, oszukać, wyrzucic ze wspólnego życia
Nie, tak się nie postepuje
Boli bardzo aż chce się wyć z rozpaczy ............

Eska, nie byłam służebnicą, byłam normalną żoną. jakich na świecie miliony. Mam świadomość swoich błędów ale oprócz tego trafiłam na kogoś "niewłaściwego".
a teraz - zmienię wszystko co będę mogła w sobie ........ wszytsko

Witaj Kasiu mój dobry duszku ;-)
czy silniejsza? nie mam pojęcia, jeszcze nigdy w moim życiu nie było tyle zamieszania,  gdyby mój mąż teraz zadawał mi pytania na wszystkie odpowiedź byłaby NIE WIEM.
Miotam się w tym co się dzieje, każdy dzień coś nowego, nowe przemyślenia, emocje targają mną na wszytskie strony.
Ktoś wczoraj w pracy powiedział mi że i tak na taką sytuację dają sobie radę. A czy daję? może są momenty że ogarnia mnie gniew i wtedy adrenalina dodaje mi siły, ale na ogół to niesamowity żal w oczach, na twarzy, bije smutek ode mnie na kilometr, stres chwilami nie do wytrzymania. Zajmuję się sobą, radzę sobie jak mogę, nie układam niczego na nowo, nie planuję, żyję dniem dzisiejszym ... z dnia na dzień. Najgorsze to to że wciąż spadam na wadze ;-( staram się coś jeść ale i tak stres robi swoje. Może kiedyś nadrobię stracone kilogramy.
A co u tego "Pana"? mamy za sobą pierwszą rozmowę o majątku, on nie zrezygnuje z luksusu, mieszkamy narazie razem w naszym wspólnym mieszkaniu. On wciąż oczywiście podtrzymuje że złoży wniosek o rozwód, zaproponował najpierw podział majątku (notabene właśnie się od niego dowiedziałam że "nic mi się nie należy") a potem jego wniosek o rozwód. Jak "Pan" będzie "niesprawiedliwy" wobec mnie zajmie się nim adwokat. Ale mam nadzieję że do tego nie dojdzie. 
Obecnie udaje wielkiego "przyjaciela", troszczy się bo ma wyrzuty sumienia, wciąż łazi za mną i pyta czy coś jadłam, czy może drinka mi zrobić, może piwko moje ulubione miodowe ;-(((( dopadają go wyrzuty sumienia, widzi że nie wyglądam za dobrze bo schudłam i udaje opiekuńczego przyjaciela!!!! szlak by to !!! a przez kogo schudłam??? przez kogo mam anemię? przez kogo śpię 3 godziny na dobę????
wrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr wrzeszczeć się chce
wciąż kocham i tęsknie za moim prawdziwym mężem, on pewnie nigdy nie kochał prawdziwie skoro teraz tak po prostu mu sie odwidziało, wypaliło, zgasło, nie starał się o mnie, nie zabiegał, wszystko miał podane na tacy, oblizywał tylko paluszki i smakował, teraz mu się przejadło ...... oj błąd .... O BYŁ MÓJ WIELKI BŁĄD
ale myślałam że jak się daje dobro to dobro powraca ..... do mnie nie powróciło
dostałam po dupie od życia bardzo bardzo
czy się zmienię Kasiu? nie wiem, teraz przeżywam traumę, coś bolesnego i okrutnego, jaka z tego wyjdę nie mam pojęcia 
na pewno ta sytuacja dała mi poznać siebie bardziej, wiem co robiłam źle, w mojej naturze jest odruch by uczyć się na błędach, na pewno popracuję nad sobą.
będę pisać
zaglądam na forum prawie codziennie
pozdrawiam Cię cieplutko

magma
jestem facetem i Twoja historia też jest dla mnie całkowicie niezrozumiała z mojegomęskiegopunktu widzenia....
związek, potem małżeństwo....
wszystko doskonałe, wszystko cudowne... i nagle koniec ? ? ?
trzy lata spuszczone do sedesu ? ? ?

moim zdaniem mężowi (jeszcze) znudziła się zabawa w dom i małżeństwo, albo ma poważne kłopoty emocjonalne ze sobą... albo faktycznie jest jeszcze ktoś....

ja też jestem aktualnie na zakręcie życia, myślałem, że jestem w związku na zawsze, takim na dobre i na złe, ale..... panna stwierdziła że już mnie nie kocha i jej nie zależy na mnie....

też tracę mocno na wadze, więc to nie tylko występuje u kobiet... straciłem już jakieś 7 kg...

założyłem się z moją siostrą, że za rok będę się z tego wszystkiego śmiał.... idzie o dobrą kolację w lokalu dla kilku osób, ale mam nadzieję że PRZEGRAM ten zakład i będę się znowu uśmiechał do siebie, do ludzi....     

trzymaj się mocno i nie daj się oskubać panu znudzonemu !

PS no i jak widać po godzinie wpisu też nie mogę spać...

Ma wyrzuty sumienia ? I dobrze niech ma !!! Może dorośnie do życia ... Nie wiem po prostu mi się wydaje, że jak kogoś się naprawdę kocha to nie może się nagle przestać kochać bądź zacząć kochać mniej dlaczego ? Ktoś ma wtedy swój osobisty emocjonalny problem i wydaje mi się, że ten problem był cały czas tylko może był zagłuszany a teraz przez skumulowanie wyszedł na światło dzienne i co niektórzy sobie nie radzą ze swoimi uczuciami.
Co do Ciebie Magmo : dlaczego mamy grć w życiu i kontrolować swoje zachowanie ? Jak kochasz to dajesz z siebie jak najwięcej drugiej osobie i to jest normalne ! Nikt Ci przecież nic nie karze, robi się to bo się chce , bo sprawia nam to przyjemność : przyjemność ze sprawiania przyjemności tej drugiej osobie ! Czy mamy się miotać z takimi myslami : "zrobiłabym to dla niego, wiem że sprawię mu tym radość, ale tego nie zrobię bo będzie miał się za dobrze ... " ??? Magmo Twój mąż Cię nie docenił ! Nie sądzę żebyś przesadziła w swoich zachowaniach i "zagłaskała kota na śmierć". Twoje zachowanie było naturalne, spontaniczne i wychodziło prosto z serducha.
Owszem są kobiety , które za bardzo nadskakują i słyszą tylko burknięcie od partnera ale oni ich nie szanują. Miłość to też szacunek. Faceci są z takimi kobietami według mnie też dla wygody, raz na jakiś czas rzuci jakieś ciepłe słowo w stylu "kufajka" ;-) a one całe w skorwronkach, ale to jest miłość jednostronna. To tak jak pytają (tutaj tekst z kabaretu) : Marian a Ty mnie kochasz czy Ty mnie nie kochasz, w odpowiedzi słyszą : Nooo ... To tak troszkę pół żartem napisałam ale chcąc Ci pokazać, że w Twoim zachowaniu nie ma i nie było nic złego :-) to naturalne zachowanie kogoś kto kocha ! I jeśli Twój mąż miota się i ma problem z nazwaniem uczuć jakie żywi do Ciebie to według mnie On nigdy na 100% nie był ich pewien. Nie wiem jak potoczą się Wasze losy, śledzę na forum co piszesz ... chciałabym żeby się ułożyło po Twojej myśli ! Jeśli chcesz być z nim to niech mu jakaś cegiełka na główkę "spadnie" i olśni go jakim głuptasem był i jak wszystko mógł przez własną głupotę zepsuć, a jeśli nie chcesz z nim już być to życzę Ci byś dostała taki power żeby przejść przez to wszystko jak najlepiej !!! :-)

A czy On złożył ten pozew ? Czy są już konkretny czy znowu niby sie rozmawia ale jednak nic nie idzie do przodu ? Tak jak z czekaniem na jego decyzję aby się określi czego chce ...

jest coraz gorzej...
każdy dzień pod jednym dachem z tym człowiekiem to dla mnie silny i niepohamowany stres
emocje czasem nie do opanowanie
mój Boże w czym ja tkwię ???
czemu pojawił się w moim życiu ktoś, kto zamienił moje życie w piekło
czuje się fatalnie
jestem wściekła na niego, na siebie
na cały świąt wokół, na tą część świata która jest szczęśliwa !!! beze mnie

Magma: zerknij do wątku "Mój wymarzony rozwód". Może troszkę pomoże
Ściskam Cię mocno.

mi się posypało wszystko po 2 latach i teraz czekam na rozwód.... a Ty kochana dasz radę, po to tu jesteśmy, by sobie nawzajem pomagać....solidarność z innymi ludźmi, którzy mają podobnie "spaprane" życie badzo pomaga i ta świadomość, że nie jest się samemu, wszystkie zasługujemy na szczęście i miłość... będzie dobrze

już bardzo późno .....
noc jest teraz moim wrogiem .... sen nie poskromiony nie przychodzi .... oczy nie chcą spać, nie chcą się zamknąć, a są takie smutne i pełne bólu i rozpaczy
ponad dwie godziny wspólnej rozmowy ......... do tego krewetki w białym winie ......... twarzą twarz przy stole
omawialiśmy podział majątku... i to jak będzie wyglądać nasz rozwód....
dziwię się że jestem w stanie usiąść z nim przy jednym stole .......... dziwię się ... może jednak jestem silna a może bezsilna i tylko płynę strumieniem napędzanym młynem tego okrucieństwa ........
łzy kapały mi na talerz, nie jestem w stanie czasami kontrolować tego że lecą mi strumieniami .... dosalałam sobie krewetki
krewetki kilka razy stanęły mi w gardle, zacisnęło się ...... z płaczu i żalu
już nigdy nie zjem krewetek .... a to było moje ulubione danie :-(

NetKobiety dziękuję za wspaniałe słowa otuchy
same wiecie jak to cholernie ważne

Witaj Kasiu
co u mnie? hmmm śnieżna kula pędzi jak szalona!!!
Najpierw sprawy organizacyjne: Jesteśmy przed wizytą u notariusza w sprawie podpisanie rozdzielności majątkowej i podziału majątku. Co do majątku mojego ostatniego słowa "zgadzam się" jeszcze nie było. Nie mamy jeszcze ustalonej daty u notariusza.
Po notariusz zajmę się szukaniem dla siebie mieszkania do kupna i wynoszę się stąd jak najszybciej.

A co w mojej głowie duszy i serduszku? wiem już teraz, że jak najszybsza izolacja od niego mi pomoże odzyskać spokój, wiedzę sama po sobie że jak tylko wchodzi do mieszkania to mnie od razu boli brzuch i kierunek wc .... masakra. nerwica żołądka jak nic :-( będę się leczyć teraz z tego latami. Dlatego "poganiam" Pana z formalnościami i tym notariuszem by zacząć wychodzić na prostą. Mieszkanie pod jednym dachem jest i było wyzwaniem.
Wciąż nie potrafię się pogodzić z tym co się dzieje, mój mózg odsuwa tok myślenia na boczny tor. Czasami jak komuś opowiadam o tym co dzieje się w moim życiu wydaje mi się, że opowiadam historię która mnie nie dotyczy, która przydarzyła się komuś innemu, obcemu, znajomemu .... innemu ale nie mnie.
Zaczynam chyba obojętnieć na to co się dzieje, chyba odpuściłam, chyba na prawdę wydarzy się to co on zaplanował, ja już nic nie zrobię, już nie walczę bo nie ma o co i o kogo.
czy kocham wciąż? oczywiście :-( i z tym czuję że będzie największy problem, z "nową organizacją" życia pewnie sobie poradzę, zawsze sobie radziłam więc "obserwatorzy" mogą powiedzieć że silna ze mnie baba i na pewno sobie poradzę :-(
bzdura .... nikt nie wiem co mam w sercu, jak cierpię i jak bardzo te wydarzenia zabiją cząstkę mnie
jak bardzo boli rozczarowanie i zawiedziona nadzieja
jak boli gdy umiera nadzieja

zabija mnie jego hipokryzja wrrrrr co za człowiek z niego :-(
dwa dni mnie gnębił i prosił żeby poszła z nim na imieniny jego siostry bo "nas" zaprosiła
litości.... zapytałam: a jak kto mam iść, dobra koleżanka, przecież chłopie chcesz mnie wywalić ze swojego życia więc czemu chcesz zabierać mnie na imprezy rodzinne?? na litość Boską jak on nic nie rozumie. Powiedział: przecież jesteś moją żoną!
Jestem szczera, nie potrafię udawać, nie potrafię uśmiechać się i udawać że wszystko jest dobrze, przecież NIC NIE JEST OK,
NIC NIE JEST DOBRZE !!!
Powiedział że przecież rozwód biorę z nim a nie z jego rodziną. :-(

założył obrączkę i poszedł na imprezę rodzinną ........... hipokryta do potęgi

Wie tylko wąski krąg osób z jego strony, siostra i mama. Inni żyją w złudzeniu i w opowieściach. Ten Pan doskonale potrafi udawać, doskonale się maskuje, wygląda na szczęśliwego a na pewno nie na załamanego. Po nim spływa jak po kaczce, nie ma uczuć do mnie więc ani go to ziębi ani grzeje :-(. A rodzina pewnie dowie się ostatnia. Najpierw on musi się przed nimi "wybielić" i pokazać jaki to on dobry dla mnie :-(
Hipokryzja ma potężny wymiar w jego wydaniu..... przykre to bardzo.

męczy mnie jego udawanie... Pan w białych rękawiczkach i z wiadrem wybielacza wrrrrrrrrrrrr
bardzo zależy mu na opinii innych, koniecznie chce wyjśc z naszego małżeństwa jako ten który nie skrzywdził, nie zostawił, nie przestał kochać - tylko tak po prostu wyszło !!!
człowiek o dwóch twarzach ...
jaka ja byłam ślepa :-(

Wiecie tak patrze na to ile kazdy z nas ma problemow..i zastanawiam sie..czemu to musi tak byc..wiem ze nie mozna miec od razu idealow ale to przykre ze tak malo w zyciu mozemy sie cieszyc, zyc chwila, robic co kochamy...
Hmm....:(

Moze i tak..ale jak jak cieszyc sie samemu?? Chodzi mi jak..byc szczesliwymy dla siebie..?