smutny bilans 30 latki

I tak trochę odeszłam od tematu..bo miał być bilans a ja tutaj o planach wycieczkowych. Tak - bo w ten sposób chcę uciec, chociaż na chwilę od marazmu i beznadzieji. Bo tak mam. Jestem tu od niedawna i prawie nic nie wiem o społeczności netkobiet, ale domyslam się, że jest szeroki przekrój wiekowy, charakterologiczny a napewno najwięcej pod względem doświadczeń.Jestes już grubo po 30ce i nadal nie wiem czego chce i w którą stronę. To chyba jeszcze gorsze niż mieć pretensje do świata, że się coś tam nie ziściło. Ja nie wiem co miałoby się ziścić. Wciąż szukam drogi i celu życia. Nie mam tak jak większość z Was - dążyć do miłości, założenia rodziny, dzieci - ani nawet kariery. Ot tak sobie żyję, wegetuję, czasami coś fajnego się wydarzy-czym dla mnie jest nawet spotkanie z przyjaciółmi, czy kino, bo zmieniłam już 5lat temu miejsce zamieszkania, z nadzieją że większe miasto niesie też większe możliwości - zarówno jeśli chodzi o spędzanie czasu ale też poznawanei ludzi. Rozczarowałam się trochę, ale to też po części i moja wina - bo nie umiem otworzyć się na ludzi i wyjść do nich - tak mam od urodzenia No więc po 5 latach w nowym miejscu bilans jest taki, że mam..hmm kilka, może 3-4 koleżanki, prawie zero znajomych, chociaż malutkiego grona. Ale staram się nie poddawać i po prostu to zaakceptować bo bicie głową w mur przecież nic nie da. Byłam na portalach randkowych - przeróżnych, nawet tam szukając po porstu znajomości, pojawiały się przelotne - nawet nie wiem jak określić. I tak to trwa, szukam sensu życia, celu, może jakiegoś hobby - i nie mam nic. Wiem, ze zaraz powiecie, ze jestem zdrowa, mam prace, mam gdzie mieszkać, więc czego chcieć więcej -  do tego wolną wolę. Brak mi pasji, energii / wciąż wegetuję od poniedziałku do poniedziałku. Bo weekendów nie cierpię, skoro nie mam ich jak i z kim spędzać. Teraz moze szczegółnie daje mi się to we znaki - pogoda, i kolejny dołek. Kiedyś z niego wyjdę, ale to nie rozwiąże generalnego problemu - co dalej, co z tym życiem zrobić?
Tak - mieszkam z kimś, kto daje...sama nie wiem / bliskość fizyczną, ale napewnoe nie może tu być mowy o szczęściu, miłości, skrzydałach, rozwoju czy spokoju - nic z tych rzeczy. Są tylko nerwy - on mnie kocha i nie może / nie umie się wyprowadzić. Ja jestem widocznie uzależniona i dobrze mieć kogos kto czasami zrobi zakupy, posprząta i poprasuje. A pozostałych elementów muszę szukać poza...Czyli pasji, rozwoju, spędzania wolnego czasu. tylko kiedyś bardzo dawno temu, myślałam, że znajdę kogoś z kim odkryję wspolne pasje, kogos z kim przynajmniej czasami będą spędzac wolny czas i chociaz czasami urlop. Nie ma na to szans, a ja ciągle jestem w zawieszeniu. I wytrzymuję w myśl zasady, że kobieta wszsytko zniesie i że zawsze może być gorzej (z optymistycznego punktu widzenia).
To takie tam refleksje życiowe w ten pochmurny dzień.
Życzę dużo uśmiechu, radości, pasji i radości życia

Tak sobie tylko mysle, ze ja jestem rozczarowana tym, że nie znalzłam kogos takiego, kto mial tyle energii do życia co ja. A wiele jej miała, a teraz mam jej niestety coraz mniej, uchodzi ze mnie, jak się rozglądam wokół i widze cały ten syf. Co do zakładania rodziny to mam jeszcze większy problem bo nie znoszę rodzinnego zycia i zawsze uciekalam z rodzinnych imprez, od ciotek klotek, takich pierdu pierdu.Mnie przy życiu trzymaja muzyka i ksiażki, słuchac i czytac moge naokrągło i dlatgeo życie nie zbrzydło mi i chyba nie zbrzydnie. Jezdze tez na koncerty rockowe i to jest moj tlen.  Tak sobie zyje, pod prąd. Co do posiadania dzieci to też mam z tym klopot, niezbyt lubie czyjes dzieciaki a nawet mnie mecza, a na swoje poprostu nie mam kasy i gdybym sobie teraz jakies zrobila to by mnie pograzylo jeszcze bardziej, znikad pomocy, brak stalej pracy i dzieciak........masakra.......

Wydaje mi się, że nasz problem w głównej mierze bierze się z faktu, że przyrównujemy siebie do innych. I niestety najczęściej do tych co osiągnęli w naszym mniemaniu jakiś tam sukces. Czy to w małżeństwie, macierzyństwie czy też karierze zawodowej. A tak naprawdę to tylko iluzja. Bo podczas szczerej rozmowy, te osoby zapytane czy są naprawdę szczęśliwe, zawsze pokręcą gdzieś tam przecząco głową i zaczną nad czymś utyskiwać. Że praca wspaniała, ale w małżeństwie coś się psuje. Że są pieniądze, ale nie ma miłości, itd. No cóż, tacy są ludzie. Zawsze im mało.

Prawda jest taka, że to nie tak, że wszyscy mamy równe szanse w życiu. Jednym los rzuca kłody pod nogi przez cały czas, a inni czegokolwiek się nie dotkną to zamienią to w złoto. Sam tego nie rozumiem. Nie wiem dlaczego tak jest. Ale ze swojej strony, zaakceptowałem moje życie takim jakie jest. Nie mam żony, dzieci których pragnę, pracy przynoszącej bajeczne sumy pieniędzy i czasami zdrowia, bo choruję na nieuleczalną chorobę z którą na szczęście można żyć. I może moje życie nie jest doskonałe, ale kocham je takim jakie jest. Cieszę się, że nie głoduję, że mam gdzie spać, i nie muszę się martwić czy jutro czasem nie umrę z powodu jakieś wojny lub choroby tropikalnej, mieszkając, np. w Afryce.

Wydaje mi się, że właśnie potrzeba afirmacji i ustawicznej walki, jest szczególnie ważna w naszym wieku. Ludzi którzy już coś tam osiągnęli, przeżyli na tyle by móc w końcu świadomie kierować swoim życiem. Zarówno w związkach, pracy i przyjaźniach. Każdy z nas ma prawo do szczęścia. Ważne tylko by starać się je osiągnąć odtąd z głową, nie zaprzepaszczając szansy wykorzystania doświadczenia które zdobyliśmy w życiu. Wiem, że łatwo to napisać, a trudno wcielić w życie. Ale wierzcie mi, pozytywne nastawienie to już połowa sukcesu.

Kochani, wiem że czasami jest źle. I sam mam takie dni. Ale staram się wówczas uśmiechać, i pozytywnie myśleć, że to co teraz robię ma jakiś sens i któregoś dnia sprawi, że będę czuł się w pełni spełnionym i szczęśliwym człowiekiem mającym na uwadze swoje, jak i innych dobro. Czego sobie i Wam wszystkim serdecznie życzę w ten pogodny, piękny dzień Pozdrawiam serdecznie.

Kurczę, ile ludzi tyle historii. Ja postanowiłam się już nie umartwiać nad sobą, pochłonęła mnie praca i to daje ulgę, co ma być to będzie, nie zawsze mamy wpływ na przebieg losu, wstaję rano i zmuszam się do życia, tak tak zmuszam... W ciągu dnia nabieram sił i padam wieczorem wykończona i tak w koło macieju. Zrozumiałam, że to jest czas dla mnie i nie chcę go zmarnować, zatem odwagi moi drodzy i pędem do przodu. Ściskam

Hej,

a ja mam doła dziś bo za 9 dni kończę 27 urodziny....
brat 15 miesięcy młodszy bierze ślub w kwietniu
u mnie w sumie praca jest... studia pierwsze to skończyłam, żeby skończyć..
teraz robię drugie z wyboru... ale w sumie nie wiem co będzie dalej, bo w pracy wszystko zmierza w kierunku coraz węższej specjalizacji i w sumie nie robię tego, co bym chciała, co by mnie interesowało i dzięki czemu mogłabym się rozwijać....
mieszkania swojego nie mam a kredyt przy średniej przeciętnej pensji, to ciężko dostać..
życie prywatne w rozsypce... mimo, że cierpliwości dużo...
chyba jestem o krok od depresji...

Cześć Wszystkim Forumowiczkom, jestem pierwszy raz na forum.Mój bilans tez jest nieciekawy. W lipcu przyszłego roku skończę 30 lat,a moje życie jest w rozsypce. Jestem od 7 lat w związku, a od 1,5 roku po ślubie. Mój mąż jest moim pierwszym chłopakiem, przed nim nie miałam kompletnie żadnego. Nie byłam nigdy dość ładna, aby cieszyć się wzięciem u płci przeciwnej. Maturę zdałam 10 lat temu, studiów nigdy nie zaczęłam bo rodzice nie mieli z czego finansować. Potem wyjechałam na Niemiec jako opiekunka do dziecka i osoby starszej. Obecnie mieszkamy z teściami, bo wyjeżdżamy sezonowo do pracy za granicę do Holandii i próbujemy uzbierać na mieszkanie.
Parę miesięcy temu zaczęliśmy się starać o dziecko i od samego początku okazało się, że będą problemy, bo mąż ma słabe nasienie. Jestem załamana. Mam prawie 30 lat, mąż 32. Nie mam wykształcenia, pracy, dzieci. Znajomych też nie mam bo gdzie ich znaleźć. Po liceum kontakty się urwały, większość koleżanek ma już dzieci i stabilizację jako taką i o czym mam z nimi rozmawiać.W tym roku zaczęłam studia pedagogiczne, ale po 3 miesiącach rzuciłam. Nie widziałam sensu, kto mnie zatrudniłby za 5 lat, jak tylu młodych absolwentów jest na bezrobociu. Obecnie siedzę w domu z mężem i czekamy na kolejny sezon w Holandii, a wyjeżdżamy w lutym dopiero.
Mam już chyba depresję,bo nie mam żadnej motywacji i nic mnie nie cieszy.Myślałam, że chociaż tutaj się wyżalę, bo w realu nie mam z kim porozmawiać.
Pozdrawiam serdecznie

No coz.. to teraz moja kolej. Za kilka dni 29 lat stuknie. Nie czuje się staro- mysle i uważam się za "18" A co się będę!:)
Wyksztalcenie wyższe, prace fajna mam, swój wlasny samochod i mieszkanie również. Nie mam faceta. Same jakies kilko miesięczne peudo znajomości, nic poważnego. Czuje się przez to trochę gorsza, bo koleżanki już w większości mężatki i dzieciatki. Mimo, ze slubu nie chciałabym i dzieci również, to patrząc się na nie..mysle ze chyba ze mna cos jest nie tak, ze nie potrafie nikogo swoja osoba zainteresować poważniej i na dluzej. Dodatkowo jak slysze oburzenie znajomych, ze "jak ja mogę nikogo nie mieć" to cos mnie trafia, bo co ja za to mogę począć, ze jestem chyba niewidzialna dla plci przeciwnej.
Oprocz tego dokształcam się jak mogę, szkole jezyki obce, uwielbiam podróżowanie i zbieram na egzotyczne wyjazdy kase, tylko brakuje mi chętnych zazwyczaj na te wyjazdy i tak sobie podrozuje sama,a przydalaby się chetna dusza.