Jeśli ktoś czuje się samotny w małżeństwie proszę podzielić się tym...

Witam Pani gołębica, ja nie mam takiego stażu jak ty (24 lata) i mam trochę inną sytuację ale parę miesięcy temu poprosiłam męża o opuszczenie naszego domu. Jak możesz się domyślać facetowi w wieku 45 lat zamarzyła się jeszcze wielka miłość a jego obiektem pożądania została 26 letnia panienka. Nie jest to łatwe i samotność mi też doskwiera ale wydaje mi się że ważniejsze jest własne zdrowie psychiczne i spokój dla syna niż trwanie w związku który nic nie daje a jedynie zabija powoli i systematycznie. Musisz myśleć o sobie i dzieciach nie jest to łatwe bo każda z nas oddała kawał swojego życia ale przecież jeszcze nam się coś należy...jeszcze trochę szczęścia.

Czytałam również inne posty i muszę wam powiedzieć młodsze koleżanki że żałuję w swoim życiu tego że nie zdecydowałam się odejść od męża wiele lat temu. Nasze małżeństwo nie było złe ale życie i różne losowe zdarzenia spowodowały że nasze drogi coraz bardziej się rozchodziły. Faceci mają bardzo słabą psychikę co z wiekiem daje coraz bardziej o sobie znać i zrobią wszystko by uciec od problemów .Uciekają w alkohol, panienki ......zastanowienie nad tym co miało dla nich znaczenie przychodzi dopiero na starość.

Dlatego warto się dobrze zastanowić czy to w czym się tkwi to miłość czy lęk że same sobie nie poradzicie....

Ja tez żałuję, że nie skończyłam tego wczesniej. Teraz nie mam juz nadziei na specjalnie doniosłe zmiany.
Wczoraj czara goryczy w moim małżeństwie się przelała. Wiec dziś powiedziałam mojemu mezowi (gdy otrzeźwiał), że jego starania o wyrzucenie go z mojego zycia i serca zostały uwieńczone sukcesem i że to koniec.
Nie oznacza to, że nasze drogi sie rozejdą bo zbyt wiele spraw trzyma nas w jednym domu, ale kazde z nas bedzie zyc po prostu inaczej i po swojemu.
Nie macie pojęcia jak mi ulzyło. Poczułam sie wolna i postaram się odnaleźć na nowo bez niego, chociaż obok.

Bez sensu tak się meczyć kiedy jetsescie jeszcze młode i chce Wam się coś w zyciu zmienic na lepsze. Nie chcę odbierac Wam złudzeń- wiekszość wychodziła za maz z miłosci i w nadziei radosnych dni, innych oczywiscie niz złe dni Waszych rodziców- ale z moich doswiadczen i obserwacji wynika, ze im bardziej Tobie zalezy tym mniej jemu zalezy.
Nie trzeba niczego generalizować, ale zanim podejmiecie trud wychodzenia z upadku w Waszm związku warto sie zastanowic czy to ma jakis sens i jakie są realne perspektywy. Niestety w tych sprawach optymizmem mozna sie tylko oszukac.
Nie jestem przeciwniczką związków. Cieszy mnie kiedy ludzie umieja się porozumieć i szanują się wzajemnie.  Bo wierzcie mi, że szacunek w związku jest absolutną podstawą. Namietnośc trwa jakis czas, potem staje sie codziennościa i  juz tak nas nie kręci.

Faktycznie, faceci są z całkiem innej gliny. I nie ma na to zadnego wyjasnienia.
A,że przychodzi u nich refleksja na starość...to prawda w 80% tylko  kogo to wtedy interesuje?
Pozdrawiam

życie jest okrutne...
rani tak bardzo...
bo ranią najblizsze nam osoby...

Witam! Jestem tu nowa ale chciałabym się podzielić swoimi refleksjami na temat związku. Najgorsze jest to że w opowieściach każdej z was widzę swoje małżeństwo. Okropne jest to że tyle ludzi żyje nieszczęśliwie a życie jest przecież takie krótkie. Jestem 9 lat po ślubie 4 m-ce temu urodziło się mam 2 dziecko. Jeszcze przed ciążą nie było tak źle to później się posypało. Teraz prawie nie rozmawiamy nie śpimy ze sobą, szczerze nie wiem czy może być gorzej! Wczoraj zdobyłam się na odwagę i zaczęłam rozmowę o tym że ostatnio jest źle, że brakuje mi odrobiny zainteresowania. Głupia myślałam że wspólnie spróbujemy rozwiązać nasze problemy! Dowiedziałam się że to ja robię tragedie a jemu jest tak dobrze- po czym poszedł spać. Nie mam z kim pogadać więc dzięki za możliwość wygadania się:)   Czy któraś z was ma jakaś dobrą radę.

Mam podobny problem jestem w malezenstwie 11 lat i czuje sie jak stara gosposia domowa niekochana , nieatrakcyja niezauwazana. Maz pil przez kilka lat , prosilam blagalam ze sa dzieci zeby autem nie jezdzil i nic dopiero zlapala go policja jak jechal po pijaku to go otrzasnelo nie pije od kilku miesiecy cieszylam sie myslalam ze sie wszystko zmienie ze niezauwazal mnie przez alkohol ale nie jest tak samo tyle ze mniej krzyczy , wiecznie zmeczony wiecznie chce ciszy przed telewizorem a ja i dzieci moglibysmy dac mu jak to powiedzial wolna chate bo potrzeba mu samotnosci jakby w tygodniu nie wystarczalo ze sie nie widujemy co jest nie tak?

jest okropnie teraz sie pokłóciliśmy w ( pampersem z kupka żucił mi w twarz)bo zapytałam się czy cos robił jak mie w domu nie było.Miał otwart rozporek husteczki koło siebie co miałam myśleć dodatku ak pytałam się co robi to on ze nie moja sprawa!!Byłam 2 godzi  wyjsć on został z dzieckiem sam pierwszy raz szlak go trwfia że miała by godzina.mam dość nienawidze go zjebałam sobie zycie i juz do konca tak bedzie to nie odejde nie potrafie !!!nienawidze siebie i chce umrzec mam koszmary z jego ojcem nie potrafie tu zyc duszwe sie mecze:(((CZego on mi zatruwa zycie.Wypomina że wplątałam go w dziecko to prawda ale to przez to ze wszystko sie chrzaniło. Wypomina mi ze mogłam wczesniej myslec ze nie bede miała wogóle czasu dla siebie bo jest dzie cko!!To chore czy to znaczy ze ja calezycie ,mam zajmowac sie dzieckiem!!!PIerd...takie zycie;((((jak ma tak dalej wyglądać czy juz zawsze tak bedzie ?? Boże mam 19 lat:((( dlaczego trafiłam na takiego ..........:(((dlaczego kocham dlaczego nie moge być silna mam dość. mam ochote skączyc i tak nikomu nie jestem potrzebna!!!KIm ja mam byc studia praca dziecko wszystko zniszczona przez niego!!!!!!!Nie nawidze go tak mnie rani tak niszcze sobie zycie.....najgorsze jest to ze nie moge i nie potrafie odejsc:(((

OSTATNIO ZACHOWUJE SIE STRASZNIE jak mówie o zdradzi to on sie wkurwia i pyta kiedy miałbym cie zdradzc!!!!!!czasemc chciałabym zeby to zrobił mogłabym odejsc:((( moze byłabym jeszcze kiedyś szczęśliwa:(

Witam. Ja od długiego czasu czuję się samotna. Jestesmy ze sobą 9 lat, od 4 lat jesteśmy małżeństwem. Problemy zaczęły się dokładnie rok temu, jak zmienił pracę i zaczął jeździć jako kierowca po Polsce. Cały dom, obowiązki, dziecko, praca jest na mojej głowie. Nie pomaga mi, nie rozmawiamy ze sobą, kiedyś płakałam po kątach, później się jakoś nachwilę pogodziliśmy. Teraz nie zależy mi już na niczym innym tylko na moim cztero letnim synku. Kiedyś bałam się rozstania, teraz w każdym dniu jego krzyku do synka, skrzywionej miny i wiecznych pretensji, bo to w końcu tylko ja jestem najgorsza, coraz bardziej uświadamiam sobie, że chyba lepiej żyć samemu. Problem tylko w tym, że nie mam gdzie iść. Mam dość wyliczania mi pensji. Obrazy jak synek się nie słucha, więc trzeba zrobić tak samo i drzwi mu zamknąć przed nosem. Coraz bardzieś uświadamiam sobie, że miłość .... dawno się skończyła, a teraz jest tylko przyzwyczajenie i boli jak znowu słyszę, że jest jak zwykle bałagan, choć gotuję, piorę, sprzątam, zajmuję się synkiem, chodzę do pracy itd. aaaa zapomniałabym przy aucie najlepiej żebym też sama sobie zrobiła. Jego świat to auto ciężarowe, najlepiej za marne pieniądze i najchętniej w ogóle by nie zjeżdżał, bo po co przecież mnie nie musi w takich sprawach informować. Powiem Wam dwa światy. Nie wiem - to nie jest ten sam człowiek - co kilka lat temu. Jest złośliwy, nie pomaga w niczym, jest do tego bezczelny, a opieka na synkiem spada tylko na mnie - jego nie interesuje nic. aaaaa sama muszę sobie jakoś poradzić.

Dobry Duszku. Dziecko to największe szczęście jakie mogło Cię spotkać. Jesteś zła, rozgoryczona i obyś całą tą złość nie przelewała na dziecko. Nigdy nie ma tak jak być powinno. Skoro nie chce być ojcem, to niech powie, nic na siłę. Sama tego nie planowałaś - odpowiedzialność trzeba jednak wziąść za to co się zrobiło. Jak jest dziecko nie ma się czasu na nic, chciało by się dobrze wyglądać, podobać się innym, a tu ledwo znajdujesz czas na choć odrobinkę snu. Nie załamuj się, z każdym dniem Twoje dziecko jest starsze, a Ty silniejsza. Postaraj się bez krzyków porozmawiać. Czasam ito nic nie da, ale spróbować warto, żebys później nie powiedziała - miałam szansę, ale jej nie wykorzystałam.

Plusem jest to, że mam pracę, mam swoje pieniądze, nie muszę się prosić. Jestem niezależna i prawie ze wszystkim umiem poradzić sobie sama.

Wiem coś o tym. Byłam na wychowawczym 3 lata i wydawało mi się, że te wszystkie obowiązki domowe powinny być na mojej głowie, bo ja siedzę w domu i mam na to czas, a on pracuje, a teraz mam za swoje.

Dokladnie i mam za duzo czasu zeby wymyslac glupoty i sie potem czepiac. Ciekawe ile by wytrzymal jakbysmy sie rolami zamienili.

Mój akurat to by pewnie chciał, ale nie potrafi tego okazać, mi nie zależy, a ja bym chciała czuć  się kochana, a nie rutyna.

Tez chcialabym czuc sie kochana. ja go nie rozumiem mowi mi czasem ze kocha czemu ja tego jakos nie czuje. No i jeszcze twierdzi ze facet w jego wieku juz nie potrzebue tak seksu teraz liczy sie zarabianie kasy i zwiedzanie wyjazdy ze teraz do tego dazy ale w czym przeszkadza mu seks w dazeniu do zarabiania kasy?

To ile Twój mąż ma lat - zawsze mi się wydawało, że dla nich sex jest w każdym wieku bardzo ważny. Mój ma 33 .

Mój mi kiedyś zrobił na złość, chyba na coś liczył, ja poszłam synka usypiać i zasnęłam z nim, wielce zły był, wykąpał się dopiero rano.

Samotność w małzeństwie, dobry temat.. napewno dotyka co drugą żonę. Myślę, ze w tej sytuacji ciężko cokolwiek doradzać, dopiero kiedy sie usamodzielnisz, lub przeniesiesz do rodzicow to będziesz mogła mu pokazać, ze dajesz radę bez niego i moze Cie doceni, twoja milosc i przywiazanie. chociaz powiem, ze malżeństwo to najgprsza instytucja jaka istnieje, juz sie nie ma wyboru w pewnym momencie. Mój mąż nie pracuje, za to ja pracuje i on mnie za to bardziej nie ceni, nie jest mi milej, caly czas brakuje kasy, on jest zfrustrowany, ze nie zarabia i sie wyżywa na mnie. Jak bym sobie pomyślała o dzieciach to zastanawiam sie czy wogóle to ma sens, czy własnie nie uzaleznie sie od niego nie zwiaze sie juz tak, ze będe musiała z nim dzielić wszystko. a zresztą on nie chce miec dzieci... szkoda gadac.

Ja tez nie pracuje i moze przez to skacze nad nim jak nienormalna , faktycznie to moga byc wyrzuty ze on tylko pracuje nas utrzymuje a przeciez w domu tez nie siedze mam nie raz duzo wiecej pracy niz on . Ale u mnie pojscie do pracy nic nie zmieni on i tak nie bedzie zwracal na mnie uwagi  tylko wynies przynies, chociaz ja moze bylabym pewniejsza siebie gdybym tez zarabiala moze wreszcie bym sie postawila. Nigdy nie wypominal mi ze nie pracuje tylko ze siedze i mysle o glupotach .

Rozmawiałam wczoraj z moim na pizzy bo inaczej się nie da..nie powiedział zbyt wiele..ale jedne słowa dotarły do mnie powiedział że "BOLI GO TO ZE MU NIE UFAM"

Moze juz nikt nie jest samotny?

U mnie nie lepiej a na dodatek moj maz ciagle przeklina na psa jest taki nerwos i ciagle drazni go nasz synek jak maly chce zeby sie z nim pobawil to on go odgania i mowi zeby sam sie bawil bo on za niego zabawkami bawil sie nie bedzie. Tez zaczyna mnie to juz wkurzac porzadnie. Zachowuje sie jakby mu dziecko przeszkadzalo.

Jasne że tak:)  Zaglądaj tak często jak tylko masz ochote:)Wiem po części co czujesz:* to jest okropne uczucie.......:(

Daria wiem co czujesz ja tez w dziecinstwie nie czulam tej milosci w ogole moze dlatego teraz tak bardzo chcialabym to czuc a tu nic. Wczoraj chcialam zeby mnie przytulil sama sie pchalam a on nic. Zmeczony spiacy. Zrobilo mi sie tak smutno zle zachcialo mi sie plakac

NIE NAWIDZE TEGO HUJA!!!!!!!!sUKINSYN PIERDOLONY!!!!!!!nIE CHCE MIEĆ Z NIM NIC WSPÓLNEGO!!!!!!!!!!!!CO JEST POTRZEBNWE DO ROZWODU???

Pokłócilismy się.chodziło o to ze siedzielismy od 1 do 5 u mojej rodziny w którwej musiałam odwiedziec 3 domy
..Wydarł siena mnie ze mielismy jechac do jego mamy choc wczoraj był z dzieckiem na dwie godziny.Ja u swoich dziadków nei byłam miesiac zeby usiasc... a on mói mi że mogliśmy u nic nie siedziec..a ja ze jak umra bede sama a on że było by lepiej !!!!!"gdyby umarli"dałam mu w pysk a on 10 razy mocniej uderzył mnie  wgłowe.choc wie ze dawniej byłam chora.i nie mozna mnie bic po głowie.wyklinał mnie darł sie:(mam dosc takiego zycie zalezy mi na nim ale nigdy mu nie wybacze tego co powiedział

samotna..to faktycznie bardzo bolesne...
moim zdaniem musicie porozmawiac, musisz podjąć jakąś decyzję.
Brak szacunku do ciebie jest ewidentny...

czy wcześniej tak się zachowywał agresywnie w stosunku do ciebie?
jaka moze być przyczyna?
moze On ma kogoś i dlatego wszystko wyprowadza go z równowagi..?

ale przecież samotna to nie tylko kwestia wizyt...
przecież już wielokrotnie pisałaś , ze czujesz się samotna..
nie dogadanie w sprawie wizyt a - bicie i wyzwiska..to naprawdę ogromna różnica

Może to jest dobre rozwiązanie SMUTNA-wrocić do rodziców przynajmniej na jakis czas...Masz jeszcze inne problemy oprócz męża więc może potrzeba ci takiego odskoku w ogóle z tego miejsca.Musisz miec spokój żeby to wszystko sobie poukladac i zdecydować co dalej...Pogadaj z mężem i zapytaj czy nie ma nic przeciwko Twojemu wyjazdowi do rodziców.Wie przeciez jak przezywasz śmierc tescia....
Jedno wiem na pewno musisz zlapac rownowage,a w takich warunkach poprostu się nie da...

Witajcie dziewczyny.
Chociaż może dokładnie mnie ten wątek nie dotyczy, bo ja nie jestem jeszcze mężatką, ale wydaje mi się, że mam podobny problem. Jestem w związku już ponad dwa lata. Początki, jak zwykle wspaniałe. Wszystko zaczęło się psuć od czasu, kiedy skończyliśmy studia w czerwcu zeszłego roku (ja i mój chłopak mamy po tyle samo lat, studiowaliśmy na jednym kierunku, tak się poznaliśmy). Ja znalazłam jako taką pracę, choć też z trudem wiążę koniec z końcem, on stałej pracy do tej pory nie ma, jedynie jakieś dorywcze. I powiem Wam, z wierzchu to tak wygląda, jakby wszystko było w porządku. Tzn. jak brakuje mi pieniędzy to daje mi swoje, pomaga mi z zakupami, pomaga przy mieszkaniu (ja wynajmuję, on ciągle jeszcze mieszka z rodzicami) ale czuję się coraz bardziej i bardziej samotna. Chodzi mi przede wszystkim o brak bliskości, intymności między nami. On sam z siebie mnie nie przytuli ani nie pocałuje, zawsze muszę się o to prosić. Czasem dostanę, coś na odwal się a czasem po prostu usłyszę tylko: 'jutro' (już któraś z Was o tym 'jutro' pisała). To jest tak bardzo upokarzające, błagać o przytulenie, błagać o pocałunek. Błagać o coś co powinnam mieć jakby ' z urzędu'.  Poza tym, kiedy się widzimy, to dużo ze sobą rozmawiamy. Znaczy, to wygląda tak, że on mówi a ja przytakuję. Kiedy chcę coś wtrącić swojego to zazwyczaj słyszę: 'Ale ja jeszcze nie skończyłem', a kiedy już skończy to nie wykazuje zainteresowania tym co ja miałam do powiedzenia. Zresztą, rzadko kiedy wydaje się zainteresowany tym co ja mówię, rzadko też przyznaje mi rację. Dochodzą do tego jeszcze jego 'humorki'. Jak coś źle powiem to po prostu zabiera się i odchodzi. Rozmowy nic nie pomagają. On problemu nie widzi, a jak ja się dziwnie zachowuje to to jest moje 'widzimisię' lub też mówi, że to nie ma znaczenia bo i tak nie ma żadnych perspektyw na godne życie i na pracę. A przy tym wszystkim, naprawdę nie mogę powiedzieć żeby mnie olewał albo nie szanował. Już nie wiem co robić.
Wiem, że to na pewno problem mniejszego kalibru niż Wasze, ale chyba po części rozumiem co czujecie.

Właśnie o to chodzi, że nic z tych rzeczy. Żadnego bicia, upokarzania ani przykrych słów. No może z wyjątkiem tych, że przytuli 'jutro', albo 'głowa go rozbolała' i się ze mną nie położy, albo 'akurat' kiedy ja coś stwierdzę a on się nie zgadza. W tym właśnie cały problem. Gdybym miała tak jak Ty, Samotna, to ani chwili bym się nie zastanawiała i odeszła. Mój, choćbym nie wiem co powiedziała, to nie podniósł na mnie ręki. Czasem podniesie głos tylko, ale rzadko.

I w związku z tym,  najbardziej mnie właśnie nurtuje pytanie: o co tak właściwie chodzi w małżeństwie? O to, żeby mieć chłopa który non-stop nadskakuje i jest kochliwy (ale, nota bene co do którego nie możesz być pewna czy kiedyś nie skoczy w bok) czy takiego, który (jak mój) jest może mniej wylewny w uczuciach, ale ze to dba o takie przyziemne, prozaiczne sprawy, na których opiera się życie. O to np. czy są ziemniaki na obiad jutro, wędlina na kolację, o to czy już wykupiłam sobie recepty/zarejestrowałam się do lekarza, czy mam konto w telefonie doładowane itp. itd. Która opcja jest lepsza? I czy ja mam w ogóle prawo o cokolwiek się go czepiać, a tym bardziej czepiać się że nie okazuje mi uczuć, skoro on już pół roku nie może znaleźć pracy i sytuacja się staje coraz bardziej beznadziejna?

Samotna, nie wiem czy to Ty wspominałaś o lekcjach angielskiego, czy jakaś inna Netkobietka tak czy siak, jestem anglistą z wykształcenia, mogę coś pomóc w razie problemów.

Zdajesz maturę z angielskiego?

Samotna- czy tobie sie wydaje iż będąc w domu unikniesz jego np. zdrady lub jakiegoś innego zachowania..?
To bardzo mylne, bardzo.
W czym ty mu możesz przeszkodzić?
jeżeli On będzie chciał zrobić coś głupiego to nic mu nie przeszkodzi - a zwłaszcza twoja obecność w domu...
On ma do ciebie zero szacunku!!!
dlaczego to akceptujesz?

sAMOTNA...SKOro wystarczy Ci chwila jego miłego zachowania po tym wszystkim to..cóż..
ciężko ci  pomóc...
to ty musisz podjać decyzję..
a na oku go nie masz...to bardzo złudne...bardzo...